Jolanta Anna Knitter-Zakrzewska

Zielone cienie

wiersze wybrane

© Jolanta Anna Knitter-Zakrzewska, 2021

Wiersze o Bogu, człowieku, naturze, z motywem zielonych cieni, lasu, deszczu, bezdroży. Każdy może tu znaleźć coś osobistego, coś tylko dla siebie, co obudzi uśpioną strunę w naszej duszy.

ISBN 978-83-8245-429-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Z cyklu: zielone cienie

**

Boże,

daj mi cierpliwość

by znieść

niesprawiedliwość

i by w tym

co się dzieje

nie stracić

serca

by nadal widzieć

światło, błękit

nie stracić

zieleni

**

jest tyle cieni

że nie widać zieleni

jest tyle zranień

że nie czuć żywicy

jest tyle ścieżek

że można zgubić

cel

ale kiedy spojrzysz

uważnie

i czule

zobaczysz znowu

pośród cieni —

jasną zieleń

**

przed tobą cienie

pośród zieleni

gdzie kończy się czerń

gdzie przechodzi

w szarość

wszystko się zaciera

nic nie widać

jak odzyskasz

zieleń swojej

ścieżki

czy odzyskasz

**

co z tego że

czarne konary

popsutych drzew

zasłaniają

zieleń

twoim obowiązkiem

jest

znowu

ją zobaczyć

Z cyklu: Bóg

**

Tchnij, Boże dusze

w bezduszne ciała

niech nie czynią źle

Tchnij, Boże słowo

w bezbożne usta

niech nie mówią źle

Tchnij, Boże wiarę

że zdołam to

przetrwać

**

nie gadaj tak dużo

bo mnie nie usłyszysz

mój głos

jest w ciszy

mieczem milczenia

odetnę całe zło

które chciałoby

w twojej duszy

zaczepić swój haczyk

**

ktoś ci duszę skaleczył

to nic —

ja ją uleczę

ktoś ci skrzydła uciął

to nic —

ja cię podniosę

jeśli wierzysz

nawet z martwych

się podniesiesz

**

życie jest darem Boga

każdy jednak umiera

Jezus też miał pogrzeb

oskarżony o bzdury

sponiewierany

dźwigał krzyż

aż do golgoty

gdzie go ukrzyżowano

nie pomogło jednak

zabicie go

zasłonięcie grobu

kamieniem —

Zmartwychwstał

**

Boże, który jesteś

we mnie — kochaj ich

bo ja nie jestem w stanie

Boże, który jesteś

ocal mnie — przed grudami

błota, którymi rzucają

**

kiedyś bolało bardziej

teraz mi bliżej już do Ciebie

kiedyś znaczenie miało większe

teraz ten świat gaśnie

kto co o kim

jakie to wszystko małe

na szczęście jesteś, Ty

śmieszne to wszystko

wobec Twojej wielkości

**

jeśli ci tak bardzo smutno —

przyjdź do mnie

jeśli cię tak bardzo boli —

powierz to mnie

jeśli nie wiesz co robić —

wykonuj moje przykazania

**

jest takie miejsce, które

leczy rany

jest takie miejsce, które

uzdrawia duszę

na wzgórzu

tam gdzie

kalwaryjskie kapliczki

**

Z cyklu: maski

**

szkoda że prawdziwą twarz

wielu woli pokroić

na drobne kawałki

i zrobić z nich

sztuczną maskę

**

to za co ją zwolnimy

to łatwe

ona ma nie taką

minę poza tym

szepcze

nie rozmawia

tylko pracuje

a w pracy przecież

tak nie wolno

**

przyklejony do twarzy

miły wyraz —

bo tutaj to najważniejsze

że w środku robaki

podgryzające

innych —

to nieważne

**

i co z tego

że się dałaś nabrać

na miłe uśmiechy

ty możesz nadal

patrzeć prosto

w oczy w lustro

w człowieka

że żal

to nic

masz mnie

przytul się do mnie

a potem i tak —

wszystko przeminie

ten cyrk

zaraz się skończy

a potem upragniony-

wieczny Spokój

**

niech teraz pani udowodni

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.