Anna Chomik

coco

© Anna Chomik, 2022

„coco” to poetka i jej wiersze: magiczne, bezkompromisowe, pisane wrażliwością siły. Poezję charakteryzuje moc i emocjonalna gęstość — to całość, która mówi dużo więcej, niż jej poszczególne elementy…

ISBN 978-83-8324-240-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

coco

O Autorce

delta wenus

styl gry

jak karmazynowy pirat

z wiekiem staję się milsza

proste równoległe

placebo 6.0

filtry

na tyle, żeby

baba żywa

o czasie i wodzie

liczba pierwsza

małe ptaszki

lacrimosa

ani ani

cocaine

resztka

dla mnie to samo

inka

diagnosis

duch śniegów

elizjum

Redakcja: Tomasz Janecki

Okładka: Anna Chomik

Korekta & opieka artystyczna: Katarzyna Mieśnik — Jabłońska

Copyright © Anna Chomik

Wydanie I

Gdańsk, 2022

Ridero

+/- 1354 to STAŁA ENZENSBERGERA czyli szacunkowa liczba czytelników wierszy w każdym kraju, niezależnie od jego wielkości.

Istotą poezji nie jest szelest zadrukowanych kartek, lecz przeżycie, artystyczne doświadczenie powstające na styku ekspresji twórcy i emocji wywołanych w czytelniku.

Niech fatum nałożone na poezję przez Hansa Magnusa Enzensbergera stanowi argument zachęcający do wszelkich działań, by stan rzeczy zmienić.

O Autorce

about.me/chomika

delta wenus

przepuszczane przez algorytmy

gdzie liczby i litery są tym samym

gdzie liczby unieważniają imiona

ctrl + alt + del

esc

del

ruch między bezruchem

jak wąska szczelina w ścianie

drzwi szeroko otwarte

albo zamknięte na głucho

jak silne musimy być

żeby skrywać sekrety

ciało, które to wszystko w sobie mieści

prześwity i zmiany pozycji

wewnątrz

zakończenia nerwowe w ciasnych zakamarkach

sekret ukryty w podbrzuszu

kobiety mające zbyt wiele tajemnic

wychowane na lękliwe i pobożne

nie powinny takie być

styl gry

wszyscy jesteśmy

jak węże czające się w trawie

miotamy się w teraźniejszości

wściekli nie mogąc nic zmienić

zatruci żółcią obłudnych uśmiechów

nie chcę by ten świat

roztrzygał o mym losie

z podniesionym czołem

wystarczająco wolna

ślę pocałunki

gniewnym twarzom

to wszystko kończy się zbyt szybko

by żyć na drugim planie

ta długa podróż

ku przebaczeniu

jak karmazynowy pirat

w dniu trzydziestych dziewiątych urodzin moja twarz

skierowała się do wewnątrz

chyba chodzę w ten sam pełen zmęczenia sposób

co moja babka

kiwam się z boku na bok

jak gdyby lekko popychana przez duchy

z wiekiem nauczyłam się uśmiechać przelotnie

rozciągać wargi

przy pomocy widmowych rąk

co chwytają za policzki

nie płaczę po cichu zmartwieniem i smutkiem

jak moja matka

gdy byłam dzieckiem widziałam

jak płacze

a dzieci nie powinny widzieć

jak płaczą ich matki

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.