Eliza Flaszewska

Z zimna siwieją mi paznokcie

© Eliza Flaszewska, 2022

Debiutancki tomik wierszy Elizy Flaszewskiej stanowi poetycki opis zebranych doświadczeń życiowych z ostatnich kilkunastu lat. To obraz uczuć autorki, pisana wersja przemyśleń.

ISBN 978-83-8324-086-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Z zimna siwieją mi paznokcie

„Ku pamięci Warhola”

Wieczór z poetą

Ślizgawka

Przeciw Nietzschemu

Przynajmniej tak

Związek

Dzieci

Nareszcie

Bliskość

Spokój

Wyznanie

Winna

Myśląc o …

Artyści

Nigdy więcej

Ulubiony wiersz

Taka ja

A gdyby tak

Obudzona

Smutek

Głupia

Miasto

Wizja malarza

Wspomnienie

Wiejskość duszy

Poranek

Koronka do siebie samej

Już czas

Zawiedziona

Cisza

Skrupulatnie

Wieczór

Na Katowickiej

Obserwacja

Ryzyko

„Ku pamięci Warhola”

życie upodabnia twarze do tapet

kusi rozdrażniając we mnie

pamięć powrotów

odległych wieczorów

jątrzy przyswojoną już nudę

przeżyty raz koszmar

Wieczór z poetą

Sobotni wieczór, dawno nie przeżyty

Zdarzył się dwa dni temu.

— Mój świat mi szepcze „Praw jej komplementy”. I zrobię to!

— Kiedy ostatnio biegałaś? Kiedy ostatnio ja biegałem przez nocne miasto,

trzymając kobietę za rękę?

— Ależ proszę nam wybaczyć! Zmęczyliśmy się. Wszystkie wina,

z południowych i zachodnich wzgórz poproszę! Szanowna sprzedawczyni!

— Siedzę na mokrym bruku, czterdziestoletnią dupą

i czekam na Ciebie wiek!

Ale to nie było…

Ślizgawka

Ślizgam się po powierzchni wszystkiego.

Powierzchownie żyję i czuję.

Nie mam wglądu w swój środek.

Wnętrze blokuje mi Strach.

Bardziej fizyczny.

Kiedy wpada mi do głowy nieprzyjemna myśl,

Strach się ożywia,

drąży,

analizuje,

obraca myśl w palcach przyglądając się jej uważnie.

Strach siedzi w splocie słonecznym.

Gniecie i bodzie moje serce.

Podbija je nierytmicznie od spodu,

złośliwie zmusza do galopu.

Przeciw Nietzschemu

wiedzą kiedy wracasz do domu

wiedzą kiedy smutek kapie z sufitu

wiedzą kiedy umiera dziecko

nie są drugą pomyłką Boga

nie są wszetecznym wcieleniem człowieka

nie są winne

Przynajmniej tak

A nasze kurtki wisiały

Obejmując się nawzajem

i wcale

nie różniły się kolorami.

Związek

Stałeś się zegarkiem elektronicznym.

Nie muszę Cię już nakręcać.

Ale i tak

wciąż oplatasz mój nadgarstek.

Dzieci

Lubię zapach autobusów zimą

i ich czerwone cielska

łypiące zaspanymi oczami.

I jeszcze przemoczone skarpetki

i wilgoć w nosie

i mróz pomarszczony

na Twojej twarzy.

Nareszcie

Żyłam Twoimi ustami

zapachem przesyłanych rzeczy

smutkiem półrocznym

i wizją powrotu.

Żyję Twoim zapachem

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.