Włodzimierz Dzięgielewski

Ciało Pamięci. Księga powrotu do Ziemi

Projektant okładki Włodzimierz Dzięgielewski

Ilustrator Włodzimierz Dzięgielewski

© Włodzimierz Dzięgielewski, 2025

© Włodzimierz Dzięgielewski, projekt okładki, 2025

© Włodzimierz Dzięgielewski, ilustracje, 2025

Rytualna opowieść o odzyskiwaniu głębi, rytmu i obecności. Każdy rozdział odsłania próg między światem widzialnym a energetycznym, prowadząc przez ogień, cień, nić losu, ciszę i ziemię. To nie książka, lecz żywe pole, które oddycha i przywraca pamięć ciała. To przestrzeń, w której słowo staje się gestem, a gest powrotem do siebie — świadomym, pełnym, pozwalającym odnaleźć rytm i zharmonizować ciało z duszą. Ta księga rozwija Jesienne Dziady, prowadząc dalej ku pamięci ciała i powrotowi do Ziemi

ISBN 978-83-8431-857-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

„Nie szukaj przodków w niebie.

Są w Twoim ciele, w Twoim oddechu, w Twoim milczeniu.”

— z tradycji ustnej Słowiańszczyzny

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Tekst ten jest autorskim zapisem rytuału pamięci i powrotu.

Nie jest zbiorem wierzeń ani podręcznikiem — jest przestrzenią, w którą można wejść.

Czytaj go powoli. Nie rozumem — ciałem.

Nie po to, by zrozumieć, lecz by poczuć rytm powrotu.

Słowo wstępne — Dopóki dzisiaj jeszcze trwa

Ten fragment dopisuję w ostatniej chwili.

Nie był planowany. Nie był przewidziany.

Przyszedł — tak jak przychodzi oddech, którego nie da się zaplanować.

Po wysłuchaniu piosenki „Dopóki dzisiaj jeszcze trwa” coś się zatrzymało.

Nie czas — lecz wewnętrzny rytm. Nie tylko w niebie — lecz w tym, co porusza w środku.

To nie jest tylko ballada.

To przypomnienie, że życie dzieje się teraz.

W oddechu.

W spojrzeniu.

W milczeniu.

I właśnie w tym momencie — gdy kończyłem pracę nad tą księgą, gdy doprecyzowywałem jej strukturę w szablonie wydawnictwa — ten utwór do mnie dotarł.

Jakby czekał.

Jakby wiedział, że to już czas.

Dlatego ten tekst, który trzymasz w rękach,

jest nie tylko zapisem rytuału.

Jest odpowiedzią.

Na głos, który przyszedł w odpowiednim momencie.

Dopóki dzisiaj jeszcze trwa — czytaj go ciałem.

Być może i Ty — tak jak ja — nie szukałeś tej piosenki. Być może to ona Cię znalazła. W odpowiednim momencie.

W chwili, która nie potrzebowała wyjaśnień.

Niech to będzie znak. Niech to będzie zaproszenie. Nie do rozumienia — lecz do bycia. Nie do analizy — lecz do obecności.

Otwarcie pola

Zanim przeczytasz pierwsze słowo, usiądź.

Niech Twoje ciało dotknie Ziemi — choćby przez podłogę, przez stopy, przez oddech.

Weź głęboki wdech. Nie po to, by się uspokoić, lecz by otworzyć drogę.

Ta księga nie mówi o przeszłości.

Ona przywołuje obecność.

Każde słowo jest gestem.

Każdy gest — bramą.

Każda brama — zaproszeniem.

To Ciało Pamięci — Księga powrotu do Ziemi.

Każde słowo jest gestem.

Każdy gest — bramą.

Zaczynamy.

Przedmowa / Od autora

Ta książka nie jest podręcznikiem ani manualem — to przestrzeń do wejścia w rytm pamięci, obecności i ciała.

Każdy rozdział zawiera opis ceremonii, jego znaczenie, praktyczne wskazówki oraz głębszy sens — możesz je czytać po kolei, lub wchodzić w ceremonie — rytuały pojedynczo.

Zawarte praktyki są bezpieczne, nie programują i mają służyć uważności, świadomości ciała oraz łączeniu się z własną pamięcią i pamięcią przodków.

Niektóre rozpoznania współbrzmią z pracą radiestetów i etnografów — Leszka Mateli i Leonarda Pełki — lecz nie są cytatem, lecz echem.

Nadałem jej tytuł Ciało Pamięci. Księga powrotu do Ziemi, bo wierzę, że pamięć nie mieszka w umyśle — lecz w ciele, w polu, w ziemi.

To nie zapis — to powrót.

Gdzie pamięć spotyka ciało, tam powraca rytm świata

Dodatek:

Jak korzystać z tej księgi

Ta księga nie jest instrukcją.

Nie jest kursem.

Nie jest szkoleniem.

Nie jest narzędziem do zarabiania.

To przestrzeń pamięci, która wisi w polu — i może zostać odczytana tylko przez wrażliwość, nie przez metodę.

O ceremoniach i tradycjach

Obrzędy słowiańskie, podobnie jak rytuały Hunów, Tolteków, ludów syberyjskich, afrykańskich, andyjskich czy bałkańskich — nie były zapisywane.

Przetrwały, bo były przekazywane ustnie, przez gest, przez obecność, przez ciało.

To, co dziś nazywamy „tradycją”, było kiedyś żywym rytmem, który nie potrzebował papieru. Dlatego brak zapisu nie oznacza braku pamięci.

Pamięć nie mieszka w księdze — mieszka w ciele, w polu, w emocji, w drżeniu.

O energii, która wisi

W moich wcześniejszych książkach — Energia, która wisi jak i innych tematycznych — opisałem, że pamięć nie znika.

Ona wisi w przestrzeni, czeka na odczyt.

Nie każdy może ją odczytać — nie wystarczy szkolenie, nie wystarczy technika.

Trzeba być wrażliwym, obecnym, czynnym i czystym.

Nie chodzi o to, by „czytać księgę Akaszy” i czerpać z tego profity

Chodzi o to, by stać się ciałem, które pamięta.

Nie przez zmysły — lecz przez poza-zmysłowe rozpoznanie.

Nota energetyczna

Nie kopiuj tej księgi, by ją sprzedawać jako metodę.

Nie używaj jej, by tworzyć szkolenia, które obiecują dostęp do pamięci.

Nie przekształcaj ceremonii w technikę. Nie zamieniaj obecności w produkt.

Ta księga jest żywym polem.

Jeśli ją czytasz — czytaj ją ciałem.

Jeśli ją przekazujesz — rób to w rytmie, nie w strukturze.

Jeśli ją cytujesz — niech to będzie echo, nie wycinek.

W tej księdze używam formy „Kroniki Akaszy”, mając na uwadze jej rozpoznawalność i zakorzenienie w języku współczesnej duchowości.

Jednak źródłowo, sanskryckie „ākāśa” oznacza przestrzeń, eter — piąty żywioł, subtelne pole pamięci duszy, w którym zapisane są ślady istnienia, intencji i doświadczeń.

Dostęp do tej przestrzeni nie wynika z ukończenia kursu, zdobycia certyfikatu czy zadania kilku pytań.

To nie technika — to wrażliwość. To nie metoda — to dar. To nie system — to zgoda na obecność.

Wielu próbuje odczytywać Kroniki, nie mając kontaktu z własnym ciałem pamięci. A bez tego — zapis pozostaje zamknięty. Bo Kronika nie otwiera się na żądanie.

Ona otwiera się na obecność.

O tej księdze — jako rozszerzeniu głosu Jesieni

Ta książka powstała jako rozszerzenie i pogłębienie wcześniejszego zapisu zatytułowanego Jesienne Dziady — choć w pierwotnym zamyśle miała nosić pełniejszy tytuł: Jesień, która mówi swoim głosem Jesienne Dziady.

W księdze Jesienne Dziady wiele zostało powiedziane — ale nie wszystko mogło się jeszcze ujawnić. Niektóre wątki, gesty, znaki i ceremonie, czy rytuały nie zostały wtedy poruszone, inne nie zostały ujęte w bibliografii, jeszcze inne dopiero teraz domagają się głosu.

To, co wtedy było mgłą, dziś staje się słowem. To, co było przeczuciem, dziś staje się świadomym zapisem. To, co było echem, dziś staje się rytmem.

Nie chodzi o powtórzenie.

Chodzi o ciągłość pamięci.

O to, by jesień mogła mówić dalej — swoim głosem, w nowym czasie, w nowej przestrzeni.

Rozdział I: Talerz dla nieobecnych — przywrócenie rytmu

Nie dla gościa.

Nie dla tradycji z okazji zbliżających się świąt.

Nie dla pustego gestu.

Talerz dla nieobecnych to akt przyjęcia dusz głodnych, zbłąkanych, zapomnianych.

To nie jest nakrycie — to portal.

Nie jest pusty — jest nasycony pamięcią.

Ceremoniał przywrócony

Zanim usiądziesz do stołu, połóż talerz dla tych, którzy czują głód obecności.

Nie zostawiaj go pustym — połóż chleb, jabłko, zupę.

Nie dla smaku, lecz dla duszy.

Nie tłumacz.

Nie komentuj.

Nie wyjaśniaj.

Połóż.

Usiądź.

Milcz.

Nakarm pamięć — nie jako gest litości, lecz jako energetyczne zaproszenie.

Niech zapach i ciepło staną się mostem.

Niech dusze rozpoznają Cię po tym, że pamiętasz.

Przeciw zakłóceniu

W ostatnich dekadach pojawiło się zniekształcenie: trzynasty talerzyk dla gościa, dla „tego, który może przyjść”.

To nie jest słowiańska tradycja.

To narzucone zaburzenie rytmu.

Słowiański talerz nie czeka na gościa — on przywołuje dusze, które już są.

Nie jest pusty. Nie jest symboliczny.

Jest realny w wymiarze energetycznym.

To nie gest gościnności — to gest pamięci.

Energia żeńska jako przewodniczka

To ceremoniał nie męski, nie logiczny, nie formalny.

To ceremonia żeńskiej wrażliwości — tej, która zna strukturę, zna symbol, zna echo.

To ona wie, że mit nie jest opowieścią — jest obecnością.

To ona wie, że legenda nie jest dodatkiem — jest zakłóceniem, jeśli nie służy pamięci.

Nie analizuj.

Nie poprawiaj.

Poczuj, że ten talerz oddycha — nie jako rzecz, lecz jako przestrzeń.

W ramach ceremoniału przewodnicząca tworzy krąg kobiet, w którym każda uczestniczka wnosi swoją obecność i głos. Śpiewy dawnych pieśni, wianki i rytualne gesty przywracają kontakt z ziemią i przodkami. Krąg staje się przestrzenią wspólnej pamięci, w której energia żeńska kieruje rytmem rytuału, a każdy gest i dźwięk wzmacnia połączenie z ciałem i naturą.

Domknięcie rytuału

Kiedy posiłek się skończy, nie zabieraj od razu tego talerza.

Pozwól, by cisza nasyciła go do końca.

Pozostaw go lub odnieś w odpowiednie miejsce.

W ten sposób rytm zostaje domknięty — nie przez słowo, lecz przez gest.

Rozdział II: Tam, gdzie płoną słowa

Gdy świeca płonie, ogień nie tylko grzeje — on wskazuje drogę tym, co wracają. Ale ogień także oczyszcza, spala, rozświetla, niszczy ślady, przywraca rytm. W jego języku nie ma słów — jest ruch, światło, ciepło, oddech. Ogień nie prosi o uwagę. On jest.

Tam, gdzie płoną słowa, nie ma już dyskusji. Jest decyzja. Jest gest. Jest cisza po wypowiedzeniu prawdy, której nie da się cofnąć.

Płonące słowa to nie tylko metafora. To historia ksiąg wrzucanych w ogień, pieśni zakazanych, modlitw wymazanych. To pamięć o tych, którzy mówili zbyt głośno, zbyt czule, zbyt prawdziwie. To echo kobiet, których sny i zielniki spłonęły razem z ich ciałami. To język, który był zbyt miękki dla twardych struktur.

Ogień nie wybiera. On przyjmuje wszystko — i wszystko przemienia. W jego obecności słowo staje się światłem, a światło — śladem. Nie ma już papieru, atramentu, głosu. Jest tylko to, co przetrwało w pamięci.

Tam, gdzie płoną słowa, zaczyna się nowy alfabet. Alfabet ciała, gestu, spojrzenia. Alfabet, którego nie da się spalić.

Znaczenie rytualne

W słowiańskich Dziadach rozpalano ogniska, by dusze nie zabłądziły.

Światło miało nie tylko ogrzewać — miało prowadzić.

Dlatego świeca nie jest źródłem światła, lecz kierunkiem dla duszy.

Ogień widzi drogę — nie może być ukryty, zgaszony, zapomniany.

W jego płomieniu dusze odnajdują rytm powrotu.

Ogień jest więc nie tyle symbolem życia, co świadkiem przejścia.

Ogień jako oczyszczenie

W radiestezji ogień oczyszcza wahadła, przestrzenie, narzędzia.

W dawnych ceremoniach zawieszano przedmioty nad płomieniem, by usunąć obcą wibrację.

Nie chodziło o destrukcję — lecz o przepalenie tego, co nie należy do pola.

Także w życiu codziennym ogień pełni tę samą rolę.

Płomień świecy potrafi oczyścić emocję, myśl, intencję.

Nie trzeba nic palić — wystarczy świadomie spojrzeć w płomień, z oddechem, z prośbą o rozjaśnienie.

Patrz w ogień nie po to, by widzieć.

Patrz, by pozwolić mu zobaczyć siebie.

Ogień jako niszczyciel pamięci

Ogień nie tylko rozświetla.

Ogień także zapomina.

Palenie kobiet na stosach — to nie tylko niszczenie ciał. To było spalanie wiedzy, intuicji, żeńskiego rytmu. To było wymazywanie pamięci, która nie mieściła się w strukturze władzy.

Palenie ksiąg — to próba przerwania przekazu, który miał przetrwać przez głos i dotyk.

Nie chodziło o papier.

Chodziło o rytuał wykluczenia.

„Młot na czarownice” (1487) był instrukcją, jak rozdzielić ciało od ducha, rytm od pamięci.

W Doruchowie (1775) spalono czternaście kobiet.

W Fordonie, w XVII–XVIII wieku — pięćdziesiąt cztery. Wraz z nimi płonęły ich zapisy, zielniki, modlitwy, pieśni, sny.

To nie był tylko ogień fizyczny. To był ogień ideologiczny — narzędzie wymazania żeńskiej obecności z rytmu świata.

Ogniem i mieczem — rozszczepienie znaczeń

Sienkiewicz użył tych słów jako tytułu powieści o walce. Ale w języku rytuału to metafora dwóch sił:

— Miecz rozcina, rozdziela.

— Ogień oczyszcza i łączy.

Tam, gdzie miecz wprowadza przemoc, ogień może przywrócić równowagę. W moim przekazie ogień nie służy wojnie. Może służyć powrotowi, oczyszczeniu, wskazaniu drogi. Bo ogień nie musi niszczyć. Może pamiętać.

Historia palenia ksiąg — rytm ognia przez wieki

1487 — „Młot na czarownice”

W Niemczech, w cieniu średniowiecznych murów, powstała księga, która miała rozpalić ogień lęku na całym kontynencie. „Malleus Maleficarum”, czyli „Młot na czarownice”, wydany w 1487 roku przez dominikanina Heinricha Kramera, był nie tylko podręcznikiem inkwizytorów — był manifestem strachu, narzędziem kontroli, rytuałem przemocy wobec kobiecej duchowości.

W Polsce ukazał się w 1614 roku, w tłumaczeniu Stanisława Ząbkowica. Nie był promowany przez państwo, nie był oficjalnym dokumentem — ale nie został zakazany. Funkcjonował w przestrzeni społecznej jako milczące przyzwolenie. Działał, bo nikt go nie zatrzymał.

Księga ta nie tylko instruowała, jak rozpoznać czarownicę. Uczyła, jak rozdzielić ciało od ducha, jak złamać rytm kobiecej obecności, jak wypalić pamięć. Jej język był zimny, techniczny, bezlitosny. Ale jej skutki były gorące — stosy, tortury, wyroki, wymazanie.

Wraz z jej obecnością w Polsce zaczęły płonąć nie tylko kobiety, ale też ich zielniki, pieśni, sny. To nie była tylko książka. To był rytuał wykluczenia.

XV–XVIII wiek — palenie wiedzy kobiecej

Przez kilka stuleci ogień nie tylko ogrzewał — on sądził. W Europie, także w Polsce, palono księgi, które nie pasowały do porządku religijnego i patriarchalnego. Księgi o astrologii, zielarstwie, rytuałach, kobiecych snach — nie były tylko tekstami. Były mapami intuicji, przewodnikami po ciele, rytmem natury, językiem żeńskiej duchowości.

Ich niszczenie było systematyczne i rytualne. Nie chodziło o treść — chodziło o to, kto ją przekazywał. Kobieta, która znała rośliny, sny, fazy księżyca — była zagrożeniem. Nie dla zdrowia, lecz dla struktury władzy.

Ogień miał „oczyścić” — ale w rzeczywistości wypalał pamięć. To był atak na inne postrzeganie natury, na cykliczność, na miękkość, na szept. To był atak na duchowość kobiet, która nie potrzebowała instytucji, tylko ziemi, ognia, wody i snu.

Wraz z płomieniami znikały zielniki, modlitwy, pieśni, sny. Niektóre z nich przetrwały w przekazie ustnym, w pieśniach ludowych, w zaklęciach szeptuch. Ale wiele zostało spalone bez śladu — jakby nigdy nie istniały.

XVII–XVIII wiek — Fordon

Fordon, dziś dzielnica Bydgoszczy, położona na wschodnim brzegu Wisły, był w XVII i XVIII wieku samodzielnym miasteczkiem — cichym, ale pełnym szeptów.

To właśnie tam, w cieniu codzienności, odbywały się procesy czarownic, które na zawsze odcisnęły piętno na lokalnej pamięci.

W fordońskich księgach sądowych odnotowano ponad 90 spraw, z czego 73 dotyczyły oskarżeń o czary. Na stosach spalono 54 kobiety — nie tylko ich ciała, ale też ich zapiski, głosy, sny. To było palenie ciał i idei jednocześnie — wymazywanie żeńskiej obecności z rytmu świata. Ogień nie tylko niszczył — on miał zapomnieć.

Nie zachowały się ich zielniki, pieśni, modlitwy. Nie przetrwały ich sny, ich rytuały, ich wiedza. Ale pamięć o nich wciąż tli się w ziemi, w wodzie, w powietrzu Fordonu. Bo ogień, choć miał zapomnieć — czasem pamięta przez milczenie.

1775 — Doruchów

W niewielkiej wielkopolskiej miejscowości Doruchów, położonej między Kępnem a Ostrzeszowem, rozegrał się ostatni znany proces czarownic w Polsce. Był sierpień. W powietrzu unosił się niepokój, a ziemia drżała od szeptów. W centrum wydarzeń znalazła się Teresa Stokowska, właścicielka majątku, która po skaleczeniu podczas łuskania słonecznika zaczęła chorować. Na jej głowie pojawił się kołtun — dawniej uznawany za znak działania sił nieczystych. Zamiast sprowadzić lekarza, jej mąż zwrócił się do znachorki z sąsiedniej wsi. To spotkanie stało się początkiem oskarżeń.

Wkrótce zaczęto mówić, że kobieta została zaczarowana.

Rozpoczęto śledztwo, które objęło czternaście kobiet z Doruchowa i okolicznych wsi. Nie było dowodów — wystarczyły lęki, przesądy i gniew. Kobiety poddano torturom. Próba wody, próba żelaza, miażdżenie kończyn, przypalanie skóry. Część z nich zmarła podczas przesłuchań. Pozostałe — spalono na stosie.

Ogień pochłonął nie tylko ich ciała, ale też ich miejsce w historii.

Spłonęły z nimi zielniki, modlitwy, pieśni, sny. To nie był tylko akt przemocy — to było wymazanie pamięci, intuicji, żeńskiego rytmu.

Doruchów stał się polskim Salem, miejscem, gdzie ogień miał „oczyścić” społeczność, a w rzeczywistości wypalił duchową obecność kobiet.

Dziś o tym wydarzeniu przypomina jedynie drewniany krzyż na tzw. Wzgórzu Czarownic, przy drodze z Doruchowa do Kępna.

Ale pamięć wraca — przez słowo, przez ogień, przez rytuał.

1821 — Heinrich Heine

Heinrich Heine napisał te słowa w 1821 roku w dramacie „Almansor”, ostrzegając, że palenie książek to pierwszy krok ku przemocy wobec ludzi — prorocze w kontekście wydarzeń XX wieku.

W 1821 roku niemiecki poeta Heinrich Heine, pochodzenia żydowskiego, opublikował dramat zatytułowany „Almansor”. To właśnie tam pojawiły się słowa, które później stały się jednym z najbardziej cytowanych ostrzeżeń przed cenzurą i ideologiczną przemocą:

„Tam, gdzie palą książki, w końcu będą palić ludzi.” („Dort, wo man Bücher verbrennt, verbrennt man am Ende auch Menschen.”)

Heine odnosił się do palenia Koranu przez chrześcijan w Hiszpanii, ale jego słowa nabrały przerażającej aktualności ponad sto lat później — w 1933 roku, gdy naziści palili książki Freuda, Einsteina, Remarque’a, Mannów i wielu innych.

A potem — ludzi.

To zdanie stało się symbolem ostrzeżenia przed ideologicznym ogniem, który zaczyna się od słów, przechodzi przez zakazy, a kończy na przemocy.

Heine, jako poeta i myśliciel, dostrzegał, że niszczenie idei to zapowiedź niszczenia człowieka.

1933 — Niemcy

W 1933 roku w Niemczech naziści spalili tysiące książek autorów uznanych za „nieniemieckich” — był to akt ideologicznej czystki, który poprzedził prześladowania ludzi. Ogień stał się narzędziem propagandy, cenzury i zastraszenia.

W nocy 10 maja 1933 roku, na berlińskim Opernplatz (dziś Bebelplatz), zapłonęły stosy książek. W obecności tysięcy widzów, studenci z Niemieckiego Związku Studentów wrzucali do ognia dzieła autorów, których uznano za zagrożenie dla „niemieckiego ducha”. Wśród spalonych byli: Zygmunt Freud, Albert Einstein, Thomas Mann, Heinrich Mann, Erich Maria Remarque, Bertolt Brecht, Ernest Hemingway, Jack London, Erich Kästner, Else Lasker-Schüler i wielu innych.

Akcja była częścią kampanii „przeciwko nieniemieckiemu duchowi”, zainicjowanej przez studentów i wspieranej przez NSDAP. Palono książki o liberalizmie, socjalizmie, komunizmie, pacyfizmie, religii, filozofii, edukacji — wszystko, co nie pasowało do ideologii narodowego socjalizmu.

Berliński bibliotekarz Wolfgang Herrmann sporządził tzw. „czarną listę” — katalog dzieł przeznaczonych do zniszczenia. Palenie odbywało się nie tylko w Berlinie, ale też w 21 innych miastach, w Monachium, Dreźnie, Frankfurcie, Bonn.

To nie był tylko akt cenzury — to była symboliczna czystka intelektualna, która miała zastraszyć, wymazać i podporządkować. Zniszczenie idei poprzedziło zniszczenie ludzi.

Wkrótce po tym zaczęły się prześladowania, deportacje, obozy koncentracyjne.

Heinrich Heine pisał: „Tam, gdzie palą książki, w końcu będą palić ludzi.” — i historia potwierdziła jego słowa.

2019 — Gdańsk

W 2019 roku w Gdańsku lokalny ksiądz zorganizował publiczne palenie książek, w tym serii o Harrym Potterze, uznając je za „przynoszące złą moc” — wydarzenie to stało się symbolicznym przykładem współczesnego ideologicznego ognia.

31 marca 2019 roku, po niedzielnej mszy w parafii NMP Matki Kościoła i św. Katarzyny Szwedzkiej w Gdańsku, odbyło się nietypowe wydarzenie: ksiądz wraz z ministrantami i parafianami spalił stos książek i przedmiotów, które uznano za „niebezpieczne duchowo”.

Wśród spalonych znalazły się m.in.:

— książki z serii Harry Potter autorstwa J.K. Rowling,

— Zmierzch Stephanie Meyer,

— publikacje o hinduizmie,

— afrykańskie maski, figurki słonia i kota,

— przedmioty z wizerunkiem Hello Kitty.

Ksiądz tłumaczył, że akcja miała charakter symboliczny — była formą „oczyszczenia” z rzeczy, które według niego stały w sprzeczności z nauką Kościoła. Przedmioty przynosili sami wierni, zachęceni do pozbycia się tego, co „przynosi złą moc”.

Wydarzenie wywołało ogólnopolską debatę — media, wydawnictwa i organizacje ekologiczne skrytykowały akcję. Rybnicki Alarm Smogowy zgłosił sprawę do prokuratury, wskazując na szkodliwość spalania odpadów. Ksiądz został ukarany mandatem karnym.

To wydarzenie stało się współczesnym przykładem ślepego ognia ideologii — ognia, który nie rozróżnia między fikcją a duchowością, między książką a przekazem. Nie był to ogień rytuału — był to ogień lęku.

Moja refleksja duchowa

Marcin Luter i Martin Luther King Jr. — choć dzieli ich ponad czterysta lat, można ich postrzegać jako dwie twarze jednej duchowej postaci. Obaj byli rewolucjonistami sumienia, których idee — choć nie palone dosłownie — były zwalczane przez systemy władzy. Obaj stali naprzeciw instytucji, które tłumiły wolność. Obaj nieśli światło w czasach ciemności.

Marcin Luter, niemiecki mnich i teolog, w 1517 roku ogłosił dokument zatytułowany „95 tez o odpustach”, w którym krytykował praktykę sprzedaży odpustów i wzywał do reformy Kościoła. Tezy nie były jeszcze zerwaniem z Kościołem — to była wewnętrzna próba naprawy. Luter twierdził, że odpusty nie mają mocy odpuszczania grzechów, że prawdziwa pokuta jest wewnętrzna i duchowa, a zbawienie nie zależy od pieniędzy, lecz od wiary. Według tradycji, przybił tezy do drzwi kościoła zamkowego w Wittenberdze — choć historycy nie są zgodni, czy zrobił to fizycznie młotkiem i gwoździem, czy raczej rozesłał je listownie. Niezależnie od techniki, gest był publiczny i znaczący. W 1520 roku papież potępił jego poglądy, a w 1521 roku Luter został ekskomunikowany. Nie palono jego ksiąg — próbowano spalić jego wpływ. Nie udało się. Jego tłumaczenie Biblii na język niemiecki i duchowa wizja wiary bez pośredników przetrwały.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.