Karolina Kubaj

Sen Zamienia się w motyle

Karolina Kubaj

© Karolina Kubaj, 2025

Ostatnie wydanie chaosu, teraz słowa będą przemyślane, pewne, opisowe. Emocje nie będą już atramentem. Będzie nim spokój.

ISBN 978-83-8440-229-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Sen Zamienia się w motyle

Bądź mi bliski

Niosę światło

Piękni ludzie

Poezja więzienna

Świat umiera

Czekam

Uczucie to ja

Takie same

Życzenia

Jestem dla Ciebie

Śpię

Mało

Zaczarowane miejsce

Czas się (nie) zatrzymał

Gdy zasypiamy

Nie słuchałeś

Płonąć

Krótkie wołanie o

Zamknięci

Wróciłaś

Dylematy

Już mnie tam nie ma

Melodia

Wasz grzech

Był taki dzień

Syndrom poety

Obiecuję

Pełna szklanka

To już nie ty

To dopiero ból

Co znaczy czuć

Oczy szeroko zamknięte

Słońce

Jeden krótki wieczór

Drogi dziadku

Obłęd

Zapukał do mnie Sen

Usychaj

To dzięki tobie

Nieobecny

Przyjdź

🦋

Obudzona

Nareszcie

Brama

W

Nic nam nie będzie

Wszystko mną było

Pomyliliście się

Poznasz to

Widzę miłość

To proste

Balans

Zostań

Naprawdę

Dotknięta światłem

Bądź mi bliski

Bądź mi światłem i powietrzem.

Bądź mym słońcem, jak i deszczem.

Bądź uśmiechem tym magicznym.

Bądź wśród traw kwiatem ślicznym.

Mi przy Tobie łza nie leci.

Mi Twa dobroć blaskiem świeci.

Mi jedynie Ciebie trzeba.

Mi tak tęskno, gdy Cię nie ma.

Bliski jesteś dla mej duszy.

Bliski, by wyrwać mnie z katuszy.

Bliski jest mi dotyk Twój.

Bliski — bez Ciebie koniec mój.

Niosę światło

Przyniosę Ci światło.

Wytrzymaj jeszcze, proszę.

Wiem, że nie jest Ci łatwo.

Twoją ciemność sobą rozproszę.

Ze mną piękno życia poczujesz,

jestem pewna tego.

Całkiem innego świata spróbujesz,

gdy dam Ci cząstkę światła swego.

Już więcej łez nie będzie.

Zero ciemnych chmur na niebie.

Wiem, że ona była wszędzie —

zabiorę tę śmierć od Ciebie.

Dam Ci blask, światło, szczęście,

mnóstwo radości do serca wniosę.

Więc wytrzymaj trochę jeszcze,

bo światło już do Ciebie niosę.

Piękni ludzie

Bo gdy światło jest na ziemi,

to i mrok istnieć musi.

Jednych omija, szczęście zostawia,

drugich co dzień za gardło dusi.

Przebija się do serca,

oczernia ludzką duszę.

I nie myślisz już o niczym,

tylko jak ten smutek w sobie zagłuszę.

Nikt nic nie wie, nie rozumie,

tylko każe się uśmiechać.

Nie uśmiechnę się, nie mogę —

czuję tylko rozpacz, trwogę.

Jest światło na tej ziemi,

jest w tych, którzy żyją w trudzie.

I choć mrok istnieć musi,

to są oni — pełni światła, piękni ludzie.

Poezja więzienna

Widziałam ulotkę

o konkursie na poezję więzienną.

Widziałam kraty, zamki i cele,

i ludzi, dla których nie wolność,

a śmierć to jedyne wybawienie.

Widziałam też mury ogromne,

ostrą koncertinę,

i jak z celi wynoszą

gotową do wieszania się linę.

O czym mieliby ci ludzie pisać,

kiedy lew w cyrku wolniejszy jest niż oni?

I nawet mała mucha więcej widziała

i więcej przeżyła.

Więc na konkursie — poezja więzienna

tylko o rozpaczy by mówiła.

Świat umiera

Świat prawie martwy.

Umiera każdego dnia,

coraz bardziej i bardziej.

Ludzie prawie martwi.

I nawet ci, których już nie ma,

są bardziej żywi niż oni,

bo we wspomnieniach mają swoje miejsce.

Słowa prawie martwe.

Atrament znika z papieru.

Puste koperty zostaną wysłane —

kiedyś by tę pustkę przeczytano,

a dziś wszystkie skrzynki zapomniane.

Czekam

Czekam na to, czego nie było,

i na to, czego być nie może.

Na koniec i początek

dnia, którego już nie pamiętam,

choć wiem, że chcę przeżyć go jeszcze raz.

Niecierpliwa jestem — do uśmiechu,

szczęścia bezkresnego

i do otwarcia oczu.

Czekam na Ciebie w tym miejscu,

nigdzie się nie ruszam.

Oglądać i przeżywać będę dla Ciebie kolejne dni,

pełne Twojej nieobecności.

Uczucie to ja

Ja jestem w miłości, a miłość nie we mnie.

Odeszła na odległość jakoś dwóch zim.

I jeśli to nie miłość, to z kim teraz biegnę?

We mnie to uczucie? Czy to ja jestem w nim?

Chcę się uśmiechać, dodawać otuchy,

być ciągle przy Tobie, byś nie był sam.

To jest jak magia, jak jakiś czar,

gdzie wszędzie jest dobroć i to najdroższe, co mam.

Opowiedz więc, proszę, o Twych marzeniach.

O tych co teraz i o spełnionych też.

Zrobimy, co trzeba, by cel osiągnąć.

Ze mną wszystko możliwe i Ty o tym wiesz.

Takie same

Ty jesteś mną,

więc ja Tobą też się stałam.

Na całym świecie,

tylko Ciebie tak pokochałam.

Te same myśli,

te same słowa,

ta sama dusza —

jak i moja, tak i Twoja.

Nawet gwiazdy

różnią się od siebie,

a gdy patrzę w odbicie,

widzę całą Ciebie.

Moje serce z Twoim

w ten sam rytm bije.

Kiedy Ty umierasz,

to i ja też już nie żyję.

Więc trwajmy razem

aż po kres naszych dni,

gdzie dzielimy wspólnie życie

jak i najpiękniejsze sny.

Życzenia

— Szczęśliwej Ci śmierci życzę, kochanie.

— Jakiej szczęśliwej?

Mi serce się kraje!

Życie na ziemi z Tobą mi się marzy,

więc jak mam umierać?

Z uśmiechem na twarzy?

— Chodzi mi o to, byś spokojnie umierała.

By nie bolało, byś nie cierpiała.

— To życz mi, mój luby,

szczęśliwych ostatnich dni,

gdzie śmierć nie istnieje,

a istniejemy tylko my.

By minuta jak rok długo trwała

i bym uśmiech na twarzy

przez ten czas zawsze miała.

Życz mi momentów,

w których spełniam swe pragnienia,

a nie „szczęśliwej śmierci”.

Też mi życzenia.

Jestem dla Ciebie

Chodź do mnie,

ja spełnię twe marzenia.

Tak niewiele nam brakuje

do pełni ich spełnienia.

To w miłości naszej

będzie ten ważny, pierwszy krok.

I zobaczysz tak jak ja —

słońca blask i nocy mrok.

Ciężko mi,

kiedy serce oddać komuś muszę,

lecz nie serce tyś poruszył,

a samotną moją duszę.

Wiem, że ciemności w życiu

nie przezwyciężysz łatwo.

I dlatego jestem ja,

ta jedyna — niosąca światło.

Śpię

Widzę deszcz za oknem,

ale tak, jakbym wcale nie patrzyła.

Śpię.

Czuję chłód,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.