Bartosz Gawłowski

Głos serca

© Bartosz Gawłowski, 2023

Tomik „Głos serca” jest zbiorem przemyśleń, wspomnień, obserwacji codzienności.

Znajduje się w nim wiele emocji od smutku po miłość.

ISBN 978-83-8369-065-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Głos serca

„Abstrakcja”

„Anioł”

„Bez łez”

„Bezobjawowo”

„Bezradność”

„Bezsenność”

„Biały wiersz o przemijaniu”

„Biały wiersz o śnie”

„Biały wiersz o tęsknocie”

„Cyrena”

„Deszczowy dzień”

„Dla mamy”

„Gwiazdy”

„herezja”

„Jestestwo”

„Kąpiel”

„Kochaj mnie”

„Kochasz mnie?”

„Korytarz samotności”

„Marsz cieni”

„Mgła”

„Milczący krzyk”

„Miłość docenia”

„Miłość”

„Miraż”

„Nicość”

„Obawa”

„Pamięć”

„Pewność”

„Pośród gór”

„Pożegnanie”

„Przebudzenie”

„Przyjdź i idź”

„Ramię w ramię”

„Sedno”

„Sierpowata suknia”

„Sol”

„Stary”

„Tak tu cicho”

„Trupy”

„Ukryty w cieniu”

„VOX POPULI”

„W mogile”

„Wartości”

„Wielcy”

„Wojna”

„Wycinek życia”

„Zakochani w „Prowincji””

„Zasypianie”

„Zaśnij”

„Żegnaj”

„Życie na pięć aktów”

„Życie”

„Żyj tak by…”

„Abstrakcja”

Jestem abstrakcją,

żyje w świecie baśni.

Absurd za absurdem

gonie czas bez marzeń,

gonie marzenia bez czasu.

Czekam i czekaniem się brzydzę,

nie żyje, chociaż oddycham.

Pragnienia nie czuję,

lecz jestem spragniony.

Abstrakcja,

jestem abstrakcją.

„Anioł”

Na wieczornym niebie

widzę oczy twoje

w sercu pustka

aniele bez skrzydeł.

Męczą mnie myśli,

że ciebie już nie ma

tęsknie tak bardzo

mój upadły aniele.

Godziny mijają,

sekundy tykają,

ciebie nadal nie ma

samotny aniele.

Tak bardzo boli

każda myśl cierpieniem,

nic się nie zmieni

martwy aniele.

„Bez łez”

Trudno jest płakać

Gdy łez ci brak

W jednej chwili

Wali się świat

Sekund kilka

Wieczność trwa

Nadzieja upada

Jak domek z kart

Gdy noc przegania

Szczęśliwy dzień

I w mroku z krzykiem budzisz się

Trudno jest znaleźć pocieszenie

Gdy w duszy czujesz ból i cierpienie

„Bezobjawowo”

Tak bezobjawowo jestem,

jak powietrze.

Tylko ono jest potrzebna

ja niekoniecznie.

„Bezradność”

W oczach łzy.

Na papierze słowa.

Przyszło żyć zupełnie od nowa.

Trudno tak istnieć,

gdy wyrok napisany.

Szukasz przyczyny,

lecz powód nieznany.

Wpatrzony w kartkę

błąkasz się bezradny.

To koszmar.

Jesteś w objęciach sennej mary.

Przenika Cię lęk,

pot oblewa skronie.

Zimny jak kostuchy skostniałe dłonie.

I wiesz, że to bitwa nie do zwyciężenia.

Odeszły plany,

Odeszły marzenia.

Teraz czeka Cię walka z wiatrakami.

Droga daleka z wieloma bólami.

Skazany jesteś na niepowodzenie.

Okrutny los się bezwstydnie śmieje.

I nawet gdy obok jest pełno ludzi,

Jesteś z tym sam.

Nie daj się łudzić.

„Bezsenność”

W sercu mym trwoga,

w duszy zaś pustka,

krwią splamione zostały usta.

Lustro nie kłamie, widzę potwora,

nocami nawiedza mnie stara zmora.

Ze strachu nie zasnę już chyba nigdy,

czuje co Jezus w ogrodzie oliwnym.

Powiedzcie mi, co zrobić ja mogę,

z każdą sekundą popadam w trwogę.

Tonę i walczę o każdą minute,

robie co muszę czasem z wyrzutem.

Nie mogę tak dalej, głowa mi pęka,

życie w mym ciele to jest udręka.

Gwiazdy spadają, życzeń już nie mam,

można powiedzieć, że o nic już nie dbam.

Słońce zaszło i noc nadchodzi,

powoli odchodzę, to nic nie szkodzi.

A teraz wybaczcie, powiem, żegnajcie,

proszę, szlochu nie udawajcie.

„Biały wiersz o przemijaniu”

Przeminęło nasze wspólne życie.

Co po nas zostało?

Wspomnień kilka naszych dzieci.

Zdjęć parę, ale nie tyle ile byśmy chcieli.

I zapomną o nas przyszłe pokolenia.

Kurz ze zdjęć zdmuchnie wiatr.

Znicz wypali się i zniknie po nas ślad.

„Biały wiersz o śnie”

Śpij dziś w nocy spokojnie,

nie bój się niczego,

wtul w moje ramiona.

Odpłyń w senne marzenia,

gdzie twoje troski znikną.

Oddaj się w ręce Morfeusza.

Księżyc będzie poduszką,

a gwiazdy pościelą.

Śpij, moja ukochana.

Nie martw się niczym.

Ja czuwam.

„Biały wiersz o tęsknocie”

Z moich oczu łzy ciężkie w bólu na grób twój spadają.

Na zimnym marmurze tracą swe życie.

Uderzają jak pięści moje w drzwi szpitalnej sali.

Pamiętne dla mnie były te chwilę.

Gdy twój oddech płytszy był coraz bardziej,

Mój ból rósł.

Co wtedy myślałem?

Nie pamiętam.

Dni z życia wyjęte, gdy w agonii konałeś.

Uciec z koszmaru, w którym byłem, pragnąłem.

Obudzić się i zapomnieć o tym wszystkim.

A teraz nic mi nie pozostaje.

Tylko te łzy uderzające o twój grób.

„Cyrena”

Gdzie jesteś Szymonie?

Kiedy wzrok odwróciłeś,

upadłem pod krzyżem zdarzeń.

Sam się nie podniosę.

W tłumie zniknąłeś,

z oczu cię zgubiłem.

Czy ten krzyż z ognia zrobiony?

Przez szatańskie szpony wyciosany w piekle?

Ból jest nie do zniesienia.

Pomóż mi, wróć.

Gdzie jesteś Szymonie?

Dlaczego mnie opuściłeś?

„Deszczowy dzień”

Deszczowy dzień.

W okno uderzają krople.

Smutny to dzień.

Smutna pani z kotem w oknie.

Samotny pan na spacerze.

Tak obcy, a tak bliscy.

Nieznani sobie,

niepoznani przez nikogo,

nietaktowni wobec siebie.

Samotni ludzie w deszczowy dzień.

Smutne dusze nie ma ich mniej.

„Dla mamy”

Tak ciebie mi brak

Serce się rozpadło

jak szkło w piach

Tyle mi dałaś

Jeszcze więcej nauczyłaś

Do piersi swej tuliłaś

I nią mnie wykarmiłaś

A teraz ciebie nie ma

Już nie zobaczę cię

Pozostała tęsknota

Mamo… Kocham cię

„Gwiazdy”

Przystanąłem i w niebo spojrzałem,

W Oriona wpatrzony

do gwiazd odleciałem.

Na chwilę, na sekund kilka

nic się nie liczyło,

tylko ta podróż,

nic światu nie ubyło.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.