Radosław Ginter

Kosmyk

Wersów

© Radosław Ginter, 2016

© Daria Lunitz, projekt okładki, 2016

Spisałem i poprawiłem wierszę z lat 2014—2016. Nie wiem czy one coś znaczą, dla mnie na pewno wiele. Jest to pierwsze wydanie i ostatnie tomiku „Kosmyk Wersów”. Wiele się przed ten okres nauczyłem, mam nadzieję, że wiele się jeszcze wspólnie nauczymy.

ISBN 978-83-8104-222-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Kosmyk

„Numer jeden”

„XXX2”

„Deus ex machina”

„Drobiazg”

„Epitafium”

„Deadline”

„Ocean spokojny”

„Historia mężczyzny, który czegoś zapomniał”

„Bona Fide”

„Strach”

„Posąg”

„Zwykły niebieski plecak”

„Zegar”

„18:37”

„Przerywnik”

„Światowstręt”

„Nic ważnego”

„Doradca do spraw beznadziejnych”

„Trzecie oko”

„Listopad”

„Punkt podparcia”

„Humanistyczny naukowiec”

„Duch czasów”

„Naważyli piwa, którego nie chcą wypić”

„Słowo na niedzielę”

„Gazeta Wybiorcza”

„Złote słowa”

„Łapacz Myśli”

Dedykuje ten zbiór, moim znajomym, tym którzy wywarli na mnie duży wpływ. Serdecznie dziękuje ludziom, których dane mi było spotkać. Miło mi jest dzielić się z wami moimi myślami.Stawiam sobie pierwszy pomnik, od teraz będę żył wiecznie.

„Numer jeden”

Być czy mieć?

Takie świetne pytanie, które zadają sobie nieliczni.

Jednak takie to proste.

Wystarczy mieć, żeby zostać zatraconym konformistą.

Żeby żyć życiem ameby.

Doktryną oddani bez granic.

Byleby żyć tak jak nakazali.

Bez cechy człowieka- sumienia.

Życie bez polotu.

Bezpieczeństwo bez wolności.

Pusty bieg.

„XXX2”

Życie. Jakie ono jest smutne!

Wypuszczają nas do wspaniałego świata.

Poznajemy wspaniałych ludzi.

Spełniamy marzenia, robimy głupoty.

I opuszczamy go.

Bez cienia wątpliwości życie jest smutne.

A przemijanie niszczy nas od środka.

I to wszystko przez wspaniały dar.

Dla ułomnych dzieci.

„Deus ex machina”

Nie pytaj mnie czy mógłbym stworzyć kamień

Którego podnieść nie dałbym rady.

Już to zrobiłem, stworzyłem człowieka.

Jednak ilu bym proroków nie rzucił na wiatr

Nie zrozumieją, że to oni stworzyli mnie.

Jestem wielką sprawą ze spraw małych.

Lecz to nie ma znaczenia.

Mówię językiem niezrozumiałym.

Nigdy nie zrozumiecie tego w spójny sposób.

Wszelka próba tłumaczenia otrzymuje strzał w kolano.

Na samym początku sprintu.

Deus ex machina.

Maszyna z najbardziej niezrozumiałych.

Zrozumienie siebie zawsze będzie kłopotem.

„Drobiazg”

Nie jestem człowiekiem.

Przeskoczyłem już chyba skalę.

Wyniosłem się ponad nią.

Jednak żaden ze mnie nadczłowiek.

Nie posiadam boskich mocy.

Nie potrafię rozstąpić morza.

Średnio radzę sobie z życiem.

Zatrzymanie czasu?

To bagatelka. Jednak budzik wciąż budzi.

Jestem człowiekiem.

Wszystko co ludzkie staje się obce.

Drobiazgi są najważniejsze.

Rozważanie stało się najsilniejsze.

Nadludzko tylko rozdrabniam.

Darmowy fragment

„Epitafium”

Darmowy fragment

„Deadline”

Darmowy fragment

„Ocean spokojny”

Darmowy fragment

„Historia mężczyzny, który czegoś zapomniał”

Darmowy fragment

„Bona Fide”

Darmowy fragment

„Strach”

Darmowy fragment

„Posąg”

Darmowy fragment

„Zwykły niebieski plecak”

Darmowy fragment

„Zegar”

Darmowy fragment

„18:37”

Darmowy fragment

„Przerywnik”

Darmowy fragment

„Światowstręt”

Darmowy fragment

„Nic ważnego”

Darmowy fragment

„Doradca do spraw beznadziejnych”

Darmowy fragment

„Trzecie oko”

Darmowy fragment

„Listopad”

Darmowy fragment

„Punkt podparcia”

Darmowy fragment

„Humanistyczny naukowiec”

Darmowy fragment

„Duch czasów”

Darmowy fragment

„Naważyli piwa, którego nie chcą wypić”

Darmowy fragment

„Słowo na niedzielę”

Darmowy fragment

„Gazeta Wybiorcza”

Darmowy fragment

„Złote słowa”

Darmowy fragment

„Łapacz Myśli”

Darmowy fragment