Renata Blicharz

189 dwójek

© Renata Blicharz, 2019

„187 dwójek” to zbiór poetyckich, dwuwersowych miniatur, które w większości powstawały w latach 2017—2018. Na okładce wykorzystano fragment obrazu, zatytułowanego „Łąka o zachodzie słońca” (technika mieszana, papier, 2018), autorstwa Renaty Blicharz.

ISBN 978-83-8155-967-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

189 dwójek

Modlitwa do książki

Nadzieja poranna

Dziwne prawa fizyki

Miłość

Żyję

Już wiem

Późny wrzesień

Nie tak

Tak

Ratunek

Niezapomnienie

Przeznaczenie

Plaża

Wakacje

Krok

Architektura

Zabawa

Jedyność

Tamten las

Pewność

Wróżba

Przy stoliku

Niesubtelność

Podmiot liryczny

Podmiot oniryczny

Tonę

Omen

Zwodzicielka

Zagadka

Upływanie

Na dnie szuflad

Tajemnice

Śmierć marzeń

Pomyłka

Przemiana

Zdrajca

Spuścizna

Poezja

Żółcie, brązy, karminy

Co robić

Dobranoc

Kiedy on milczy

Wyższość atramentu

Dorosłość

Na co komu poezja

Zabawa w niebo-piekło

Zabawa w piekło-niebo

Grzesznicy

Przestroga

Głęboki zawód

Wiara

Koniec świata

Wypaliło się

Widok z okna

Pokój

Czapka

Nie wiem

Pamiętnik

Curriculum vitae

Gdy krzywda

Opowieść

Kolej rzeczy

Niebo

Nurt

Melancholia

Piękno I

Autonieobecność

Własna rzeka

Zależności

Ptaki I

Przed przebudzeniem

Za późno

Prezent

Niebliskość

Uczucie

Zdefiniować to uczucie

Poszukiwacze

O zachodzie

Baletnica

Zadanie

Przeprowadzka

Oczywiste

Walka

Piękno II

Niewidzialny

Jak pies

Jak kot

Przegadanie

Rysa

Niepewność

Przyszłość

Na początku

Niepogody

Wbrew pozorom

Aktorzy

Przed epilogiem

Umizgi

Ułomna pamięć

Spaliłam skrzydła

Zakaz

Pora na wiersz

Nieradość

Brzemię

Bez wyjścia

Wagary

Lekcja marzycielstwa

Niewiadoma

Grzech ciężki

Zamieć

Bardzo smutna noc

Odbicie

Nauka

Nauczanie początkowe

Mały świat

Zimny Bałtyk

Czas

Zmysłami

Nienasycenie

Nieuchronność

Śmierć

Skrzydła

List

Lato

Czarny kot

Magia oswojona

Przyjaciele

Pokolenia

Nasi zmarli

Hotel

W nocy

List uwięziony

List doświadczony

List oczekujący

Pocztylion

Pocztylion wirtualny

Na granicy światów

Ptaki II

Opiekunki

Listopad

Boli głowa, boli serce

Słuchając patrząc

Spacer

Wiara niewiara

Siła

Jasność

Ślad po tobie

Ponocnie

Kochać siebie

Medycyna

Pierwsza cierpliwość

Druga cierpliwość

Trzecia cierpliwość

Oto on

Tu i teraz

Dwa oblicza

Radosna historia miłosna

Nieradosna historia miłosna

O początku

O epilogu

Za późno

Co robi nam czas

Wizja

Weselenie się

Latem, nocą, parkiem

Wyzwanie

Kolej rzeczy

Sentymenty

Security

Życiowa rola

Siła

Zabawka

Wezwanie / wyzwanie

Teoria stopniowania bólu

Sedno tego świata

Tu i tam

Jesiennie I

Jesiennie II

Karciane wróżby

Rachunek sumienia

Cudotwórca

Wiosna przemija

Grzech

Późny spacer

Tomy

Wenusjanka

Tarcza

Empatia

Tamta powieść

Dum spiro

Modlitwa do książki

Książko, ucieczko grzeszników,

miej mnie w opiece swojej wartkiej akcji.

Nadzieja poranna

Każdego dnia od nowa

czekam na swój przydział szczęścia.

Dziwne prawa fizyki

Jakby nie było daleko, droga powrotna

zawsze jest krótsza.

Miłość

Tego lata

cały świat był w kwiatach.

Żyję

Lipcowym późnym popołudniem

oddycham poezją.

Już wiem

Będę cię kochać.

W moim sercu biały dym.

Późny wrzesień

Pełne nostalgii i wspomnień jeszcze świeżych

są wczesnojesienne ogrody.

Nie tak

— Tylko czy ktoś zechce mnie pokochać?

— Tylko pozwól być pokochaną…

Tak

Odpowiadam twoim oczom.

Pozwalam być pokochaną.

Ratunek

W batyskafie poezji

zanurzam się w codzienność.

Niezapomnienie

Na kolanach zielone plamy od trawy.

Szczęśliwy weekendowy wypad w dzieciństwo.

Przeznaczenie

Powitanie. Lekkie muśnięcie: między naszymi policzkami

błysk, piorun, grom z jasnego nieba, sierpniowa burza.

Plaża

Jeszcze jedna fotografia, jeszcze jedna. Taka,

która ma boską moc kotwicy zarzuconej w czas.

Wakacje

Dni płyną wyjątkowym rytmem, poranki

się rymują, popołudnia tworzą homeryckie metafory…

Krok

Nadepnięta muszelka rozpada się z niesłyszalnym

chrzęstem. Zabiłam czyjeś wspomnienia?…

Architektura

Moje słowa — cierpliwa cegła. Układa konstelacje,

konfiguracje, konteksty, cały plan namiętności.

Zabawa

Jeśli się spotykamy to jakby ukradkiem,

kiedy księżyce i dzieci śpią we wszystkich bajkach…

Jedyność

Nie możemy sprowadzić tej miłości

do rozmiarów kieszonkowych.

Tamten las

Nocą odzywają się czasem w szafach

duchy ściętych drzew.

Pewność

Powiedziałeś. I już mnie nie uwiera

ta do ciebie miłość.

Wróżba

Księżyc zatrzymał się nad nami

jak kokon wypełniony złowrogą tajemnicą.

Przy stoliku

Ta chwila ma długość słomki

w szklance z papierową parasolką.

Niesubtelność

Są takie momenty, kiedy cudowny świat

ściąga białe rękawiczki.

Podmiot liryczny

Zawsze znajdzie sposób, by się wkraść

między wersami do mojego wiersza.

Podmiot oniryczny

Zawsze znajdzie sposób, by się wkraść

między powiekami do mojego snu.

Tonę

Atlantyda we mnie

kolejny raz zapada się pod wodę.

Omen

…ale ta fotografia jest też świadectwem

śmierci tamtej chwili.

Zwodzicielka

Nadzieja czasem jest

pospolitą złodziejką prawdziwego życia.

Zagadka

Wciąż zdaję egzamin

z minionej jesieni, szczęśliwa.

Upływanie

Przecież marzenia

nie są nieśmiertelne.

Na dnie szuflad

Skazane na ciche i długie konanie,

marzenia odchodzą w bezgłośnym smutku.

Tajemnice

Istnieją czyny i uczynki, dla których

najlepszym miejscem są sejfy niepamięci.

Śmierć marzeń

Marzenia umierają pogrzebane

żywcem w grobowcach naszych serc.

Pomyłka

Ta przygoda, ta miłostka przebrała się

w szaty wielkiej namiętności.

Przemiana

Kiedy czekałam na ciebie

zmierzch zdążył przyozdobić się gwiazdami.

Zdrajca

Niemy świadek — księżyc zdradza nasze

tajemnice obcym galaktykom i cywilizacjom.

Spuścizna

Nieświadomi nosimy w sobie

testamenty wielu przodków.

Poezja

Tamten wiersz to garść połamanych skrzydeł,

rozsypanych liter, niezamkniętych wersów.

Żółcie, brązy, karminy

I żeby piękno jesiennych ogrodów

docenił nie tylko poeta.

Co robić

Gwiazdy i wiersze, i inne

głupstwa przeszkadzają w życiu.

Dobranoc

A na półkach senne książki

z zamkniętymi powiekami grzbietów.

Kiedy on milczy

…więc pójdę do twojego ogrodu

i oddam moją miłość róży.

Wyższość atramentu

Słowo napisane wiecznym piórem

zasługuje na szacunek ex cathedra.

Dorosłość

Ostatni raz plany podróży na Księżyc

snułam w szkolnych wypracowaniach.

Na co komu poezja

Poezja trzyma mnie przy rozpaczy.

Poezja trzyma mnie przy życiu.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.