Bartosz Konopnicki

Wagony do ciszy

© Bartosz Konopnicki, 2019

„Wagony do ciszy” zawierają zbiór wierszy z lat 2015 — 2018. Tak jak w poprzednich tomikach, przewija się tutaj motyw codzienności, chwili i przytłoczenia nadmiarem informacji. Nieodłącznym ich elementem jest także strach przed stratą i poszukiwania własnego miejsca, które często są skazane na niepowodzenie. Jednak pomimo tego w wierszach można odnaleźć elementy nadziei, ukryte w krótkich, często ledwo uchwytnych momentach naszego życia.

ISBN 978-83-8189-446-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Wagony do ciszy

Deszczowa szarość

Zmęczone dni

Czarne i białe

Znów

Łyk

Gdzie się podziały

Brak sił

Niebo bez obłoków

Przedświt

Słowa

Chwilę po

Nie powiedziała kiedy wróci

Biel

Niedługo

W potrzasku

Rozsypana pamięć

Przed ciszą

Jeszcze

Przystanki

Szpital

Cisza pooperacyjna

Jestem byłem nie ma mnie

Historie

Wiadomości

Fałsz

Motyle

Pokoje zwierzeń

Stracony czas

Sprzedawcy

Od niechcenia

Kontrasty

Ucieczka

W matni

Wagony do ciszy

Znikanie

Jednak

Gdzieś w górach

W potrzasku

Brak

Złudzenie

Zbyt daleko

Naprzód

To było

O B.

O M. (starszej)

O M. (młodszej)

Czas się zatrzymać

Deszczowa szarość

Deszcz siąpi nieprzerwanie

od trzech dni

ciebie nie ma

pomimo twojego obrazu

kładącego się cieniem

po ścianach

na meblach łóżkach i podłodze

twój zapach rozbija się

o dźwiękoszczelne okna

deszczowa szarość dni

rozpruwa ciszę

do kości

Zmęczone dni

Krople deszczu zapylają miasto

rozlanym smutkiem

w ciszy giną łzy

zmęczenie rozkłada na łopatki

przeszywa do szpiku kości

rozbija w pył

cieszysz się na myśl

o pocałunku nocy

czarnej plamie na oknie

o świcie włożysz szare kozaki

i znów syzyfowym krokiem

zatopisz się w myślach

Czarne i białe

Leżysz w potoku słów

w kawałku bieli

z grymasem na nodze

rozpatrujesz wszystkie za

i

przeciw

choć nie masz wpływu

na upływający czas

ucieka

w garści trzymasz

dwie kostki

czarną i białą

za oknem

szachownica

z pogody

Znów

Gorąca herbata w kubku

parzy opuszki palców

obraz na szklanej tafli

kłuje w oczy

i znów uciekamy

przed tłumem sztucznej śmierci

i znów milczymy

pośród krzyków

zaszywamy się

w bladych ścianach

i tylko wiatr

uparcie otwiera drewniane okno

Łyk

Gasnący blask świecy

jeszcze rozwiewa mrok

budzą się straszydła

czekają na skok

cienie

przemykają po ścianach

coraz żwawsze

i mniej wyraźne

nitki dźwięków

szaleństwo dnia ucichnie

rozpłyniesz się

w falach nocnej ciszy

poranek

przyniesie kolejny bieg

i łyk zimnej kawy

Gdzie się podziały

Przez brak wiatru

nieobecność

dryfujesz

smutek płaskiej tafli oceanu

zalewa myśli

cisza

gdzie się podziały słowa

rzucone nieopatrznie na wiatr

rozsypane w popiół

cisza która tylko tężeje

i nieznośny upał

rozlany pod bosymi stopami

Brak sił

Duszę się

z każdym dniem

coraz bardziej

miotam się z kąta w kąt

bez pamięci

bez sił

duszę się

od rozlewającego się miasta

utopii

w świetle

południowego słońca

bez oddechu

obrazy na wszędobylskich ekranach

zabiorą ostatnie strzępki czasu

uduszą

Niebo bez obłoków

Zakryłem się płaszczem nieistnienia

nie było

niebo

bez obłoków

zgubiłem się w pajęczej nici

ścieżek rozwleczonych

przez życie

uciekłem

upiłem się chwilą

bez smaku

nawet bez goryczy

żółcią

stoję w kropce świata

gdzieś na uboczu

czekam

gdzie iść

Przedświt

Obudziłem się

przed świtem

nie było nikogo

przenikliwe

pohukiwanie puszczyka

zrodziło rosę

Słowa

Słowa

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.