Łukasz Łepek

_„Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii”tom 5 Kroniki kodów.

© Łukasz Łepek, 2025

W przestrzeni, gdzie diagnozy nie dotykają ciała, lecz duszy, a wahadła wskazują emocje zakopane poza czasem, pojawia się On — Zaginiony Lekarz. Kryształowe komory, echo niewypowiedzianych traum i pieczęcie, które mówią ciszą. Dr Althazar nie szuka prawdy — on ją słyszy, zanim zostanie nazwana. Tom piąty to ścieżka rozpoznania wibracji, które nigdy nie miały być ujawnione.

ISBN 978-83-8414-722-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

_„Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii”tom 5 Kroniki kodów.

📘 TOM 5: „Zaginiony Lekarz”

🔮 Przestrzeń Wprowadzenia

🌒 Segment 1: Brama, Która Była We Mnie

🌒 Segment 2: Dźwięk Runy, Której Nie Było

🌒 Segment 3: Kiedy Hologram Tarota Zaczął Mówić

🌒 Segment 4: Zwierciadło, Które Przypomniało Kim Jesteśmy

🌒 Segment 5: Echo Z Przestrzeni, Której Nie Widać

🌒 Segment 6: Bramy, Które Rozpoznają Nas Po Sercu

🌒 Segment 7: Dziecko, Które Nie Przyszło Na Świat

🌒 Segment 8: Komnata, Która Mówiła Językiem Ciszy

🌒 Segment 9: Runa, Która Przejęła Sen

🌒 Segment 10: Dźwięk, Który Otwierał Pieczęcie

🌒 Segment 11: Wahadło, Które Nie Chciało Się Zatrzymać

🌒 Segment 12: Pieczęć, Która Milczała Najgłośniej

🌌 Rozdział 1: Komnata Ciszy Wewnętrznej

🌒 Rozdział 1 — Segment 1 z 13: „Druga twarz”

🌒 Rozdział 1 — Segment 2 z 13: „Wahadło bez czasu”

🌒 Rozdział 1 — Segment 3 z 13: „Głos z równoległości”

🌒 Rozdział 1 — Segment 5 z 13: „Dźwięk, który ją rozszczepia”

🌒 Rozdział 1 — Segment 6 z 13: „Pierwsza diagnoza Althazara”

🌒 Rozdział 1 — Segment 7 z 13: „Ubranie z pól energetycznych”

🌒 Rozdział 1 — Segment 8 z 13: „Komora: kryształowy rezonator”

🌒 Rozdział 1 — Segment 9 z 13: „Ezra słyszy ton spoza osi czasu”

🌒 Rozdział 1 — Segment 10 z 13: „Diagnoza: Ciało kontra Dusza”

🌒 Rozdział 1 — Segment 11 z 13: „Althazar notuje bez papieru”

🌒 Rozdział 1 — Segment 12 z 13: „Świadomość jako echo”

🌒 Rozdział 1 — Segment 13 z 13: „Pieczęć otwierająca”

🌌 Rozdział 2: Mapa Bez Imion

🌌 Rozdział 2 — Segment 1 z 13: „Téo nie pamięta siebie”

🌌 Rozdział 2 — Segment 2 z 13: „Lustrzane powtórzenie traumy”

🌌 Rozdział 2 — Segment 3 z 13: „Elian zderza się z obrazem siebie sprzed wcielenia”

🌌 Rozdział 2 — Segment 4 z 13: „Wahadło przekręca się na lewo — po raz pierwszy”

🌌 Rozdział 2 — Segment 5 z 13: „Runy zakrzywiają się jak dym”

🌌 Rozdział 2 — Segment 6 z 13: „Nieświadoma rana zbiorowa”

🌌 Rozdział 2 — Segment 7 z 13: „Saari wchodzi w pamięć innej duszy”

🌌 Rozdział 2 — Segment 8 z 13: „Komnata z labiryntem obrazów”

🌌 Rozdział 2 — Segment 9 z 13: „Althazar: ‘To nie jesteś ty — to echo’”

🌌 Rozdział 2 — Segment 10 z 13: „Pieśń bez autora”

🌌 Rozdział 2 — Segment 11 z 13: „Runa otwiera nowe Imię”

🌌 Rozdział 2 — Segment 12 z 13: „Ktoś mówi głosem Leny, ale to nie ona”

🌌 Rozdział 2 — Segment 13 z 13: „Althazar milczy — i to boli najbardziej”

🌌 Rozdział 3: Lustra, Które Zadają Pytania

🌌 Rozdział 3 — Segment 1 z 13: „Althazar przyprowadza Istotę z przeszłości”

🌌 Rozdział 3 — Segment 2 z 13: „Wspomnienie z Człuchowa odzywa się w Ezrze”

🌌 Rozdział 3 — Segment 3 z 13: „Wahadło na czole Eliana”

🌌 Rozdział 3 — Segment 4 z 13: „Tło snu zaczyna mówić”

🌌 Rozdział 3 — Segment 5 z 13: „Nie chcesz się zmienić — chcesz tylko nie cierpieć”

🌌 Rozdział 3 — Segment 6 z 13: „Diagnostyka Cienia”

🌌 Rozdział 3 — Segment 7 z 13: „Komora kontra Lustro”

🌌 Rozdział 3 — Segment 8 z 13: „Lustra pokazują przyszłość, nie przeszłość”

🌌 Rozdział 3 — Segment 9 z 13: „Lena słyszy pytanie, którego nikt nie zadał”

🌌 Rozdział 3 — Segment 10 z 13: „Szept kryształów”

🌌 Rozdział 3 — Segment 11 z 13: „Znamię starej decyzji”

🌒 Rozdział 3 — Segment 12 z 13: „Saari spotyka siebie z innego wymiaru”

🌒 Rozdział 3 — Segment 12 z 13: „Saari spotyka siebie z innego wymiaru”

🌒 Rozdział 3 — Segment 13 z 13: „Drzwi nie do przejścia… otwierają się”

🌌 Rozdział 4: Pamięć, Której Nikt Nie Chciał

🌒 Rozdział 4 — Segment 1 z 13: „Runa z przestrzeni zapomnienia”

🌒 Rozdział 4 — Segment 2 z 13: „Elian wchodzi do komory samotnie”

🌒 Rozdział 4 — Segment 3 z 13: „Echo inkarnacji z planety Alritha”

🌒 Rozdział 4 — Segment 4 z 13: „Dźwięk, który niesie ból zbiorowy”

🌒 Rozdział 4 — Segment 5 z 13: „Téo słyszy wszystkie swoje Imiona naraz”

🌒 Rozdział 4 — Segment 6 z 13: „Wahadło nie działa”

🌒 Rozdział 4 — Segment 7 z 13: „Kryształ świeci bez kontaktu”

🌒 Rozdział 4 — Segment 8 z 13: „Druga Diagnoza: Nadmiar”

🌒 Rozdział 4 — Segment 9 z 13: „Obraz, który trzeba było wyrzucić”

🌒 Rozdział 4 — Segment 10 z 13: „Wspomnienie, które śniło Althazara”

🌒 Rozdział 4 — Segment 11 z 13: „Kod dla niewysłowionych”

🌒 Rozdział 4 — Segment 12 z 13: „Dziecko, którego nie było”

🌒 Rozdział 4 — Segment 12 z 13: „Dziecko, którego nie było”

🌌 Rozdział 5: Zawieszenie Między Oddechami

🌒 Rozdział 5 — Segment 1 z 13: „Ezra zawiesza się w tchnieniu”

🌒 Rozdział 5 — Segment 2 z 13: „Komnata „Pomiędzy””

🌒 Rozdział 5 — Segment 3 z 13: „Wahadło wyłącza światło”

🌒 Rozdział 5 — Segment 4 z 13: „Diagnostyka duszy zbiorowej”

🌒 Rozdział 5 — Segment 5 z 13: „Synchronizacja z Saari”

🌒 Rozdział 5 — Segment 6 z 13: „Komora i rezonans „my””

🌒 Rozdział 5 — Segment 7 z 13: „Ton bez źródła”

🌒 Rozdział 5 — Segment 8 z 13: „Runa przechodnia”

🌒 Rozdział 5 — Segment 9 z 13: „Przewodnik nie z tego świata”

🌒 Rozdział 5 — Segment 10 z 13: „Diagnoza: Zbyt wiele ścieżek”

🌒 Rozdział 5 — Segment 11 z 13: „Fragmentacja wewnętrznego światła”

🌒 Rozdział 5 — Segment 12 z 13: „Most zbudowany z cieni”

🌒 Rozdział 5 — Segment 13 z 13: „Otworzenie pola „W” — Wewnętrznego”

🌌 Rozdział 6: Komnata Braku

🌒 Rozdział 6 — Segment 1 z 13: „Komora odmawia odpowiedzi”

🌒 Rozdział 6 — Segment 2 z 13: „Wahadło zaczyna wirować”

🌒 Rozdział 6 — Segment 3 z 13: „Althazar wstrzymuje sesję”

🌒 Rozdział 6 — Segment 4 z 13: „Diagnostyka milczenia”

🌒 Rozdział 6 — Segment 5 z 13: „Dzieci patrzą w oczy swoim brakom”

🌒 Rozdział 6 — Segment 6 z 13: „Lustra się wyłączają”

🌒 Rozdział 6 — Segment 7 z 13: „Komora emituje ciszę”

🌒 Rozdział 6 — Segment 8 z 13: „Saari wpada w stan nie lokalności”

🌒 Rozdział 6 — Segment 9 z 13: „Téo doświadcza śmierci informacyjnej”

🌒 Rozdział 6 — Segment 10 z 13: „Przestrzeń się zapada”

🌒 Rozdział 6 — Segment 11 z 13: „Althazar znika”

🌒 Rozdział 6 — Segment 12 z 13: „Zapis nie zostaje zapisany”

🌒 Rozdział 6 — Segment 13 z 13: „Pieczęć pusta”

🌌 Rozdział 7: Imiona, Które Wracają

🌒 Rozdział 7 — Segment 1 z 13: „Althazar wraca inny”

🌒 Rozdział 7 — Segment 2 z 13: „Wahadło ma nowe światło”

🌒 Rozdział 7 — Segment 3 z 13: „Imiona przychodzą z czwartego świata”

🌒 Rozdział 7 — Segment 4 z 13: „Ezra przyjmuje nowe kodowanie”

🌒 Rozdział 7 — Segment 5 z 13: „Komora komunikuje się bez dźwięku”

🌒 Rozdział 7 — Segment 6 z 13: „Lena odzyskuje wspomnienie sprzed narodzin”

🌒 Rozdział 7 — Segment 7 z 13: „Saari zostaje nazwana nowym tonem”

🌒 Rozdział 7 — Segment 8 z 13: „Lustro się śmieje”

🌒 Rozdział 7 — Segment 9 z 13: „Pieczęć ‚Słyszenia Sercem’”

🌒 Rozdział 7 — Segment 10 z 13: „Wspólna rezonacja”

🌒 Rozdział 7 — Segment 11 z 13: „Synchronizacja 11:11”

🌒 Rozdział 7 — Segment 12 z 13: „Brama przed Bramą”

🌒 Rozdział 7 — Segment 13 z 13: „Brama przed Bramą”

🌌 Rozdział 8: Rytm, Który Zna Przyszłość

🌒 Rozdział 8 — Segment 1 z 13: „Drżenie w krysztale”

🌒 Rozdział 8 — Segment 2 z 13: „Lena widzi dźwięk”

🌒 Rozdział 8 — Segment 3 z 13: „Téo śni o runie, która nie istnieje”

🌒 Rozdział 8 — Segment 4 z 13: „Wahadło zanika”

🌒 Rozdział 8 — Segment 4 z 13: „Wahadło zanika”

🌒 Rozdział 8 — Segment 5 z 13: „Komora wskazuje planetę”

🌒 Rozdział 8 — Segment 6 z 13: „Saari mówi innym językiem”

🌒 Rozdział 8 — Segment 7 z 13: „Althazar otwiera swój kod”

🌒 Rozdział 8 — Segment 8 z 13: „Diagnostyka przyszłości”

🌒 Rozdział 8 — Segment 9 z 13: „Komnata \„Po\””

🌒 Rozdział 8 — Segment 10 z 13: „Lustro jako czasomierz”

🌒 Rozdział 8 — Segment 11 z 13: „Przejście przez siebie”

🌒 Rozdział 8 — Segment 12 z 13: „Lena odzyskuje wspomnienie sprzed narodzin”

🌒 Rozdział 8 — Segment 13 z 13: „Podświadomość”

🌌 Rozdział 9: Brama, Która Wzywa

🌒 Rozdział 9 — Segment 1 z 13: „Zwołanie”

🌒 Rozdział 9 — Segment 2 z 13: „Przybycie Jednego”

🌒 Rozdział 9 — Segment 3 z 13: „Wahadło się zatrzymuje”

🌒 Rozdział 9 — Segment 4 z 13: „Pieczęć ostatnia”

🌒 Rozdział 9 — Segment 5 z 13: „Wibracja wszystkich imion”

🌒 Rozdział 9 — Segment 6 z 13: „Komora otwiera się na zewnątrz”

🌒 Rozdział 9 — Segment 7 z 13: „Dźwięk końca i początku”

🌒 Rozdział 9 — Segment 8 z 13: „Brama 11:11”

🌒 Rozdział 9 — Segment 9 z 13: „Powrót do miejsca, które nie istnieje”

🌒 Rozdział 9 — Segment 10 z 13: „Tataria pulsuje”

🌒 Rozdział 9 — Segment 11 z 13: „Cień w świetle”

🌒 Rozdział 9 — Segment 12 z 13: „Althazar odchodzi — lub zostaje”

🌒 Rozdział 9 — Segment 13 z 13: „Pieczęć ostatnia”

„Tam, Gdzie Przemawia Milczenie”

🌌 📘 TOM 6: „Głos Otchłani” — już wkrótce zabierze Cię tam, gdzie cisza mówi językiem pradawnych galaktyk, a cień staje się przewodnikiem po prawdach ukrytych pod iluzją światła…

📘 TOM 5: „Zaginiony Lekarz”

🔮 Przestrzeń Wprowadzenia

🌒 Segment 1: Brama, Która Była We Mnie

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 0: Brama Cieni

Nie każda opowieść zaczyna się od początku. Nie każda ma początek. Ale ta — zaczęła się od pamięci, która nie należała do nikogo. Lena, w ruinach Człuchowa, nie odkryła księgi — to księga odkryła ją. Runy zadrżały w jej dłoniach, a echo przeszłości obudziło coś, co spało od setek pokoleń.

To nie był początek. To była decyzja, by pamiętać.

🌒 Segment 2: Dźwięk Runy, Której Nie Było

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 0: Brama Cieni

Kiedy Lena przekroczyła pierwszą Bramę, świat przestał być miejscem. Stał się pytaniem. Tam, gdzie czas przeciekał przez świadomość, pojawiła się runa — nie napisana, lecz usłyszana. Ezra, Saari, Téo… nie znali siebie, a jednak czuli, że byli razem w Przed czasie.

I to wystarczyło, by opowieść nie musiała być logiczna. Wystarczyło, by była prawdziwa.

🌒 Segment 3: Kiedy Hologram Tarota Zaczął Mówić

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 1: Kod Runiczny

Niektóre symbole nie są obrazem — są echem głębi. Karta Głupca zapłonęła światłem, a Ezra zobaczył Tarota nie jako narzędzie, lecz jako żywy język duszy. Dzieci Tatarii zaczęły odkrywać swoje dary: słyszenie Kronik, odczuwanie bram czasu, widzenie żywiołów w spojrzeniach innych.

Chojnice nie były już tylko miastem. Stały się mapą do tego, co w nich najstarsze.

🌒 Segment 4: Zwierciadło, Które Przypomniało Kim Jesteśmy

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 1: Kod Runiczny

Runy układały się w ścieżki, ale ścieżki nie prowadziły naprzód. Prowadziły do środka. Zwierciadła pokazały dzieciom obrazy z czasów, których nie mogły pamiętać. Cienie dawnych decyzji, ślady inkarnacji, ścieżki, które nigdy nie zostały dokończone.

To nie była nostalgia. To była przywołana tożsamość.

🌒 Segment 5: Echo Z Przestrzeni, Której Nie Widać

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 2: Zwierciadło Pamięci

Podróże poza czasem nie były snem. Były przypomnieniem, że sen to tylko inny poziom rzeczywistości. Saari dotknęła pamięci istoty, którą była na planecie, której nikt nie pamięta. Téo rozpadł się w swoich Imionach, a Elian zaczął widzieć siebie zanim się stał człowiekiem.

To był szok. Ale też przebudzenie.

🌒 Segment 6: Bramy, Które Rozpoznają Nas Po Sercu

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 2: Zwierciadło Pamięci

Kiedy brama rozpoznaje serce, nie potrzebuje hasła. Runy zakrzywiły się jak dym, a komnaty przestały mieć ściany. Diagnoza nie była już diagnozą — była lustrem. I właśnie w tym lustrze dzieci Tatarii zaczęły widzieć to, co jeszcze nie zostało zapisane.

Bo najważniejsze pieczęcie to te, których nikt nie kładzie, ale każdy nosi.

🌒 Segment 7: Dziecko, Które Nie Przyszło Na Świat

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 3: Ścieżki Nadziei

Czasem ból nie pochodzi z życia, ale z jego braku. Elian w komnacie samotności widział nie siebie, lecz to, kim mógłby być. Lustra zadawały pytania, których nigdy nie miał odwagi wypowiedzieć. Czy jesteśmy tym, kim się staliśmy — czy tym, co porzuciliśmy po drodze?

I to pytanie brzmiało głośniej niż wszystkie runy razem.

🌒 Segment 8: Komnata, Która Mówiła Językiem Ciszy

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 3: Ścieżki Nadziei

Nie każda odpowiedź wymaga słów. Saari weszła w komnatę, która nie miała dźwięku, a jednak mówiła — do kości, do duszy, do przeszłości. Zobaczyła siebie… z innego świata. Z innego „ja”. To spotkanie nie przyniosło pokoju. Przyniosło zrozumienie.

I to było więcej niż wystarczające.

🌒 Segment 9: Runa, Która Przejęła Sen

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 4: Dźwięk, który Pamięta

Czasami runy nie czekają na wezwanie. Pojawiają się w śnie — i zostają na jawie. Lena usłyszała dźwięk, którego nie znała, ale który znał ją. Gdy spojrzała w kryształ, nie zobaczyła odbicia — zobaczyła wspomnienie kogoś, kto znał jej serce.

Tym kimś była ona sama — tylko wcześniej.

🌒 Segment 10: Dźwięk, Który Otwierał Pieczęcie

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 4: Dźwięk, który Pamięta

Kamertony Solfeggio rozbrzmiały w przestrzeni Kronik. Pieczęcie nie otwierały się kluczem, lecz tonem. Althazar — ten, który słyszał niewypowiedziane — pojawił się po raz pierwszy, jak cień, który nigdy nie chciał być światłem.

Dźwięk stał się kodem. A kod… drogą.

🌒 Segment 11: Wahadło, Które Nie Chciało Się Zatrzymać

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Diagnoza duszy nie polega na znalezieniu przyczyny. Polega na usłyszeniu tego, co nienazwane. Wahadło Althazara drgało nad Leną jak pytanie bez odpowiedzi. Dzieci nie były już tylko pacjentami — były zwierciadłami, w których Althazar widział własne echo.

I wiedział, że to nie będzie łatwa droga.

🌒 Segment 12: Pieczęć, Która Milczała Najgłośniej

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Niektóre pieczęcie nie otwierają się dźwiękiem, ale milczeniem. Komnaty kryształowe zaczęły pulsować bez dźwięku. Ezra zobaczył Tatarię, jaką mogłaby być — bez ran, bez podziałów, bez bram. Ale to nie była wizja przyszłości. To było wezwanie.

Do pamięci, która jeszcze nie została napisana.

🌌 Rozdział 1: Komnata Ciszy Wewnętrznej

🌒 Rozdział 1 — Segment 1 z 13: „Druga twarz”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

I choć wszystko w niej milczało, jej odbicie wołało o głos.

Komnata, do której weszła Lena, była inna niż wszystkie, które znała. Nie pachniała ziołami, nie wibrowała kolorami, nie szeptała światłem. Panowała w niej cisza, ale nie ta zwykła — ta była jak napięcie między dwoma światami, jak oddech zatrzymany tuż przed westchnieniem.

Cisza, która drgała. Cisza, która patrzyła.

Podłoga wykonana była z przezroczystego szkła, a pod nią pulsowało coś, co przypominało sieć świetlnych włókien — jak układ nerwowy nieznanego bytu. Każdy krok Leny wywoływał migotanie, jakby komnata odpowiadała nie na ciężar jej ciała, ale na ciężar jej historii.

W centrum komnaty unosiło się wahadło. Nie Zawieszone na sznurku. Niezamocowane.

Wiszące… w ciszy. Jakby samo wybrało to miejsce. Jakby na coś czekało.

Althazar stał w cieniu. Niewzruszony. Jego obecność była jak echo, które jeszcze nie wróciło. Nie wydał żadnego dźwięku, lecz Lena poczuła, że już rozpoczął — nie badanie, lecz rozpoznanie.

Nie patrzył na nią. Patrzył przez nią. Jakby próbował dostrzec drugą twarz. Tę, którą nosiła gdzieś w przestrzeniach, do których sama nie miała dostępu.

Wahadło poruszyło się.

Raz.

W bok.

Potem drugi raz — w przeciwnym kierunku.

Ale nie było w tym regularności. Nie było fizyki. Było tylko odczucie — że coś wewnątrz niej zareagowało na coś, co było poza.

— To nie ty się poruszasz — powiedział w końcu Althazar. — To twoje echo.

Lena zacisnęła dłonie. I wtedy poczuła to wyraźnie — wibrację przebiegającą przez wnętrze dłoni, jakby dotknęła instrumentu, który znał jej sekrety.

— Widzisz… — dodał lekarz dusz — …twoja druga twarz pamięta więcej niż ty sama.

W tej chwili kryształowe ściany zadrżały. Nie od dźwięku. Nie od ruchu.

Zadrżały od prawdy, która zaczęła przebijać się z wnętrza.

Pierwsza diagnoza nie została wypowiedziana.

Ale Lena już ją czuła.

Była zapisana w wibracji.

W wahadle.

W niej.

🌒 Rozdział 1 — Segment 2 z 13: „Wahadło bez czasu”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Wahadło nie odmierzało czasu — ono go rozszczelniało.

Lena patrzyła na drgające wahadło, ale nie umiała powiedzieć, ile czasu już minęło. Czy to była minuta? Godzina? A może jedynie mgnienie świadomości?

Wahadło nie kiwało się jak zwykły przedmiot poddany grawitacji. Jego ruch przypominał taniec — nie liniowy, lecz spiralny, jakby poruszało się w odpowiedzi na coś, co nie było fizyczne. Nie wahadło było w ruchu — to czas wokoło niego tracił równowagę.

— Ten przedmiot nie należy do tego wymiaru — szepnął Althazar, robiąc powolny krok w stronę komory. — Dlatego nie można go zatrzymać, ani przyspieszyć. Można jedynie pozwolić mu mówić.

Lena poczuła, jak coś delikatnie muska jej mostek. To nie był dotyk — raczej ton. Dźwięk, który nie wibrował w powietrzu, lecz wewnątrz kości.

— Każde wahadło zbudowane jest z intencji — mówił dalej Althazar. — To zaś powstało z ciszy, która znała krzyk. Dlatego mówi tylko tym, którzy nauczyli się słuchać między zdaniami.

Lena przymknęła powieki. Dłoń sama uniosła się w kierunku obiektu. Nie dotknęła go, ale w tym geście zawarta była prośba — prośba o odpowiedź.

W tej samej chwili wokół jej palców pojawiły się subtelne promienie światła — nie złote, nie srebrne, lecz utkane z barw, których nie dało się nazwać.

Wahadło stanęło.

Zamarło…

…po czym zaczęło wirować — nie w jedną stronę, lecz w obie naraz. Jakby czas odwracał się plecami do siebie.

— Już jesteśmy wewnątrz — powiedział cicho Althazar. — Diagnoza się rozpoczęła.

W komorze nie było już dźwięku. Ale Lena usłyszała bicie czegoś większego niż serce.

🌒 Rozdział 1 — Segment 3 z 13: „Głos z równoległości”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Nie wszystko, co słyszysz, pochodzi z tego świata. Niektóre głosy wracają z miejsc, do których nigdy nie dotarłeś — ale one ciebie dotknęły.

Lena stała nieruchomo, jakby każde poruszenie mogło zakłócić coś świętego. Wahadło wirowało coraz szybciej, aż zniknęło w oku światła, które nie oślepiało, lecz otwierało — coś po między wspomnieniem a objawieniem.

I wtedy go usłyszała.

Głos.

Nie należał do niej. Nie należał do Althazara. Nie był też echem nikogo z Dzieci Tatarii.

Był… znajomy. Ale nie z tego życia.

— Leno… — rozbrzmiało w jej wnętrzu. — Nie jesteś tylko jedną wersją siebie. Jesteś tą, która pamięta wszystkie równoległe.

Jej serce zatrzepotało, jakby przez chwilę biło w kilku wymiarach jednocześnie.

Zobaczyła obrazy — krótkie, ulotne, zniekształcone, jak odbicia na tafli pękniętej wody.

W jednej była dzieckiem o białych oczach, tulącym księgę z glifami.

W drugiej stała nad przepaścią z koroną z run.

W trzeciej… nie miała ciała — tylko światło, tylko myśl, tylko pamięć.

Althazar w milczeniu zanotował coś gestem dłoni — jakby pisał palcami w powietrzu, zostawiając ślad tylko w przestrzeni subtelnej.

— Równoległość to nie alternatywa — rzekł. — To kontynuacja. Przeniknięcie. To głos, który mówi tam, gdzie twoje obecne „ja” nie może jeszcze mówić.

Wahadło zatrzymało się. I wtedy Lena zrozumiała, że ono nie przekazuje odpowiedzi.

Ono otwiera pytania, których jeszcze nie zadała.

A głos — ten z równoległości — pozostał z nią, cichym tonem utkanym między oddechami.

Nie należał do niej, ale to ona miała być jego drogą.

🌒 Rozdział 1 — Segment 5 z 13: „Dźwięk, który ją rozszczepia”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Czasami dźwięk nie przenika przez ciało — tylko przez duszę. I to właśnie wtedy rozdziera najbardziej.

Lena drżała lekko, choć w komnacie nie było zimna. Jej palce, splecione na kolanach, nie mogły już dłużej utrzymać napięcia — rozluźniły się same, jakby to ciało oddało kontrolę czemuś głębszemu.

Althazar uruchomił kryształowy rezonator. Cichy klik, jedno skinienie palców — i dźwięk zaczął narastać. Ale nie było to brzmienie znane uchu ludzkiemu.

Nie miało barwy. Nie miało tonu.

Było świadomością dźwięku, jego obecnością — jakby ktoś pomyślał dźwięk tak wyraźnie, że aż zaistniał.

W momencie, gdy fala dotarła do Leny, wszystko w niej… rozdzieliło się.

Jej ciało pozostało na miejscu — ale coś innego, subtelnego, odeszło na bok. Nie była to dusza. Nie była to myśl.

To było pomiędzy.

Pomiędzy nią… a nią samą.

— To, co właśnie się wydarzyło — mówił Althazar spokojnie — to rozszczepienie pola integralnego. Zobaczymy, co nie chce już być jednym.

Lena widziała teraz siebie z boku. Ale nie jako odbicie, nie jako sen.

Jej druga forma — złożona z dymu i światła — klęczała obok, z oczami pełnymi bólu, który próbowała ukryć przez lata.

Zobaczyła własne kłamstwa. Własne przemilczenia. Własne „wszystko w porządku”, które nigdy nie było prawdą.

— Nie da się leczyć tego, co jest ukryte — powiedział Althazar. — Trzeba je usłyszeć. Nie raz. Nie dwa. Ale tak długo, aż samo się rozpuści.

Dźwięk rezonował dalej.

Nieprzyjemny. Ostry.

Ale prawdziwy.

Lena po raz pierwszy nie uciekła.

Pozwoliła dźwiękowi rozszczepić to, co nie chciało już być całe.

I wtedy — w tej drżącej sekundzie — jej drugie „ja” spojrzało na nią… z wdzięcznością.

🌒 Rozdział 1 — Segment 6 z 13: „Pierwsza diagnoza Althazara”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Niektórych diagnoz nie wypowiada się na głos. Bo ich dźwięk mógłby zatrzymać oddech świata.

Althazar nie podszedł. Nie dotknął. Nie wyciągnął żadnego przyrządu.

A jednak — w przestrzeni pomiędzy nim a Leną — coś zaczęło się zmieniać.

Powietrze stężało jak przed burzą.

Ale to nie burza się zbliżała — to prawda.

Lena siedziała w bezruchu, oddychając rytmem, który nie należał już do niej. Był zsynchronizowany z czymś większym — z pulsacją komnaty, z tonem kryształów, z wahadłem, które nadal krążyło powoli, jak planeta wokół niewidzialnego słońca.

Althazar spojrzał w jej kierunku. I nie było w tym spojrzeniu oceny. Ani litości.

Była czysta obecność.

Jakby przez sekundę stawał się lustrem — takim, które nie odbija twarzy, lecz rdzeń.

W powietrzu zawisły znaki.

Nie zapisane. Nie wygrawerowane.

Złożone z światła i myśli.

Runy, które znały więcej niż język.

Zaczęły układać się wokół Leny, powoli krążąc wokół niej jak cyfry wokół równania, które miało zostać rozwiązane.

— Ciało niesie napięcie w splocie słonecznym — szepnął. — Ale nie jest jego źródłem. To echo stłumionej decyzji sprzed trzech wcieleń.

— Serce bije w rytmie „może” — kontynuował — a to rytm, który nigdy nie pozwala na „tak”.

— A duch… duch jeszcze nie wrócił w całości z miejsca, gdzie został rozpoznany jako światło.

Lena nie rozumiała wszystkich słów, ale jej dusza rozpoznała każde.

Czuła je w trzewiach. Czuła, jak jej łopatki pulsują. Jak wnętrze dłoni odbiera te słowa nie jak dźwięki, lecz jak dotyk.

Althazar zamknął oczy.

Runy rozpłynęły się.

Wahadło znieruchomiało.

— Pierwsza diagnoza została przyjęta — powiedział cicho. — Teraz… możemy zacząć leczenie.

Ale Lena wiedziała, że to leczenie nie zacznie się od niego.

Zacznie się od niej.

Od decyzji, by nie odrzucać tego, co przez tyle żyć było ukrywane.

🌒 Rozdział 1 — Segment 7 z 13: „Ubranie z pól energetycznych”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Niektóre zbroje nie błyszczą. Są utkane z niewypowiedzianych słów, z modlitw nigdy nie wypowiedzianych — z energii, która poznała ból, ale wybrała miłość.

Po pierwszej diagnozie Lena nie została sama. Choć nikt jej nie dotknął, czuła, że coś się wokół niej zagęszcza. Powietrze zadrżało, jakby cała komnata nagle zaczęła oddychać razem z nią.

Z kryształowego sklepienia spłynęły nici światła. Delikatne jak mgła, a jednak wyraźnie materialne. Każda z nich opowiadała coś innego — jedną tonacją, inną wibracją, jeszcze inną… wspomnieniem.

Zaczęły owijać się wokół jej ciała.

— To nie jest ubranie — szepnął Althazar. — To pole. Twoje.

— Ale nie to, które znasz. To, którego nigdy nie odważyłaś się w sobie poczuć.

Nici związały się przy sercu. Potem przy gardle. A na końcu — wokół czubka głowy.

Lena czuła, jak każda z nich rezonuje z innym uczuciem.

Z innym wspomnieniem.

Z innym aspektem jej Ja.

Była naga nie fizycznie — lecz duchowo.

A to, co się właśnie formowało, nie było ochroną przed światem.

Było zgodą na spotkanie się z nim bez zbroi.

Althazar spojrzał na nią z dystansu.

— Gdy założysz pole, nikt nie zobaczy, że jesteś ubrana — powiedział. — Ale każdy, kto spojrzy sercem, poczuje, że już nigdy nie jesteś naga.

Lena zadrżała, gdy ostatnia nić oplatała jej dolną część kręgosłupa, stapiając się z linią krystalicznej posadzki.

— Co teraz? — zapytała.

— Teraz — odpowiedział Althazar — możesz wejść do komory. Rezonator cię rozpozna. I nie zobaczy, kim byłaś. Zobaczy… kim jesteś w polach, które wybrałaś.

I wtedy Lena zrozumiała, że całe to „ubranie” było wyborem.

Nie ochroną.

Nie tarczą.

Ale świadomym, cichym „tak”.

🌒 Rozdział 1 — Segment 8 z 13: „Komora: kryształowy rezonator”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

To nie ty wchodzisz do rezonatora. To rezonator wchodzi w ciebie.

Drzwi do komory otworzyły się bez dźwięku. Bez mechanizmu. Jakby odpowiedziały nie na gest, lecz na gotowość.

Lena zrobiła pierwszy krok.

I już po nim wiedziała, że wszystko się zmienia.

Tu nie obowiązywało prawo grawitacji. Ani czasu. Ani nawet tożsamości.

Komora przypominała łono światła — półkula zbudowana z kryształów, które zdawały się oddychać. Ich pulsacja była nieregularna, jakby reagowały na rytm myśli.

Nie było tu narzędzi, kabli, skanerów.

Bo wszystko było rezonatorem. Nawet powietrze.

Althazar nie wszedł za nią. Stał tuż za granicą strefy, której przekroczenie należało wyłącznie do niej.

— Komora nie odczytuje ciała — powiedział. — Odczytuje… intencję pola.

Lena usiadła w centrum. Gdy jej dłonie dotknęły kamiennego pierścienia pośrodku, kryształy nagle zaświeciły. Ale to nie było światło. To było ujawnienie.

Cała przestrzeń napełniła się dźwiękiem. Delikatnym, lecz wszechobecnym.

Czymś pomiędzy muzyką, szumem a tonem duszy.

I wtedy zaczęła widzieć.

Nie obrazy, nie wizje.

Ale… odczucia, które miały barwę.

Smutek w odcieniu popiołu. Miłość jak złota mgła. Strach, który miał kolor granatu i zapach spalonej pamięci.

Komora nie pokazywała, kim była.

Pokazywała, z czego została utkana.

Każda barwa rezonowała z dźwiękiem, każdy dźwięk z pulsacją, każda pulsacja z pytaniem.

Nie wypowiedzianym.

Ale odczutym.

Lena poczuła, jak jej gardło się zaciska.

Nie ze strachu.

Z prawdy.

Wszystko, co ukryła przed sobą, właśnie patrzyło na nią.

A komora… tylko rezonowała.

Nie sądziła. Nie naprawiała.

Tylko pokazywała.

🌒 Rozdział 1 — Segment 9 z 13: „Ezra słyszy ton spoza osi czasu”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Są dźwięki, które nie pochodzą z żadnego miejsca — bo nie mają początku ani końca. Są jak pamięć duszy o tym, co było zanim narodził się czas.

Ezra siedział w osobnej komnacie, oddzielonej od Leny warstwami kryształów i ciszy.

Ale w polu Althazara nie ma odległości.

Tylko częstotliwości.

I nagle — właśnie w chwili, gdy dotknął powierzchni własnej dłoni, jakby próbował upewnić się, że wciąż istnieje — usłyszał go.

Ton.

Nie przypominał niczego, co znał. Nie był akordem, ani nutą, ani nawet brzmieniem natury.

Był… przebiciem.

Jakby w przestrzeń między jego myślami wdarł się głos innego wszechświata.

Głos, który nie mówił słowami, lecz intencją.

Głos, który nie przychodził z zewnątrz.

Lecz… spomiędzy wymiarów.

Ezra zamarł.

Ton przeniknął jego układ nerwowy jak błyskawica — nie bolesna, ale rozpalająca.

Jakby każdy atom jego istnienia został na nowo dostrojony.

— Co to jest…? — zapytał w myślach.

Ale odpowiedź nie przyszła z jego wnętrza.

Nie przyszła też od Althazara.

Odpowiedziało wahadło — w jego własnej komnacie.

Zatrzymało się nagle.

Zgasło.

I potem — zanuciło.

Nie było w tym melodii.

Było za to jedno przesłanie:

„Jesteś odbiornikiem.”

Ezra nie rozumiał wszystkiego, ale jedno poczuł całym sobą — ten dźwięk nie przyszedł z przeszłości, ani z przyszłości.

On był spoza osi czasu.

I choć trwał tylko chwilę, Ezra już wiedział, że całe jego życie było przygotowaniem na ten moment.

Bo kiedy dusza słyszy coś, co nie ma początku — już nigdy nie zapomni, że sama także go nie miała.

🌒 Rozdział 1 — Segment 10 z 13: „Diagnoza: Ciało kontra Dusza”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Ciało jest jak instrument. Dusza — jak melodia. Ale co się dzieje, gdy melodia nie zgadza się z kształtem fletu, który ją ma wydać?

Komnaty rezonowały jednocześnie. Lena zanurzona w tonach przeszłości. Ezra — w drganiu czasu. A pomiędzy nimi Althazar, który nie potrzebował dotyku ani wzroku, by czytać.

Stał pośrodku osi, której nie dało się wyrysować, bo nie była prostą.

Była spiralą.

W lewej dłoni trzymał kryształ przypominający pryzmat. Ale nie rozszczepiał światła — rozszczepiał energię obecności.

Wahadła wokół niego zaczęły drżeć synchronicznie — jedno dla ciała, drugie dla duszy, trzecie dla tej przestrzeni pomiędzy, gdzie mieszkają decyzje jeszcze nie podjęte.

— Diagnoza nie dotyczy jedynie tego, co chore — wyszeptał. — Diagnoza to mapa konfliktu.

W obrazie pola Leny pojawiły się linie.

Jedna — ciężka, szara, pełna zmęczenia — prowadziła od podstawy kręgosłupa ku gardłu.

Druga — jasna, drżąca, wolna — płynęła z serca w stronę trzeciego oka.

Ale nie łączyły się.

Mijały się.

Nie chciały się spotkać.

— Ciało chce przetrwać — mówił Althazar. — Dusza chce wzlecieć.

— A między nimi… ty.

Ezra miał podobny zapis.

Jego pole drgało w złością napiętego mięśnia, a jednocześnie we łzach duszy, która nie mogła krzyczeć.

— Dopóki ciało i dusza nie porozmawiają — powiedział lekarz — każda decyzja będzie półprawdą.

— A półprawda… to najcięższy rodzaj kłamstwa.

Zamknął oczy.

I wtedy kryształy za nim zapisały pierwsze słowo.

Nie w języku.

W świetle:

„Integracja”

To nie była rada.

To była recepta.

I choć jeszcze nic się nie wydarzyło…

…wszystko się zaczęło.

🌒 Rozdział 1 — Segment 11 z 13: „Althazar notuje bez papieru”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Niektóre notatki nie są po to, by je przeczytać. Są po to, by mogły zaistnieć w polu.

Althazar nie miał przy sobie ani zwoju, ani księgi, ani żadnego narzędzia pisarskiego. A mimo to — notował.

Stał w milczeniu.

Zamknięte oczy.

Wyprostowana sylwetka.

Lewa dłoń lekko uniesiona, jakby podtrzymywała coś niewidzialnego, a prawa kreśliła linie… nie w powietrzu, lecz w rzeczywistości.

Każdy ruch tworzył delikatną smugę światła, która nie znikała, lecz wirowała wokół niego jak ptak z wiadomością.

Runy, których nie znała żadna cywilizacja.

Znaki Słowa, które nie potrzebowały alfabetu.

To nie były zapiski.

To były wzory obecności.

— Nie notuję faktów — powiedział cicho. — Notuję rezonanse.

Lena wpatrywała się w ruchy jego palców.

Nie rozumiała ich.

Ale jej ciało reagowało — lekki ból w mostku, mrowienie w skroniach, pulsowanie w stawach dłoni.

Jakby każde zapisane światło przenikało do jej wnętrza i coś porządkowało.

— Te zapisy nie są dla umysłu — dodał Althazar. — Są dla pola. Dla przestrzeni, która pamięta zanim zaczynasz mówić.

Ezra obserwował z drugiej strony, z daleka — i zauważył coś, czego Lena jeszcze nie widziała:

Runy krążące wokół Althazara nie znikały.

Zaczynały krążyć wokół niej i wokół niego.

Tworzyły mapę relacji, nie zdarzeń.

Pamiętnik niepisany — lecz emitowany.

Althazar zakończył ruch ostatnim gestem, jakby zamknął księgę niewidzialną ręką.

W ciszy, która po tym zapadła, Lena poczuła się lżejsza.

Nie dlatego, że coś z niej ubyło.

Ale dlatego, że coś w niej zostało zauważone.

🌒 Rozdział 1 — Segment 12 z 13: „Świadomość jako echo”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Świadomość nie zawsze przychodzi jako światło. Czasem wraca jako echo — i wtedy musisz się odwrócić, by je usłyszeć.

Komnata znów wypełniła się ciszą, ale tym razem była inna.

Nie była milczeniem — była odbiciem.

Każdy oddech, każde westchnienie, każda myśl wypowiedziana tylko w sercu — wracała. Nie natychmiast, nie głośno. Ale wracała… z lekkim przesunięciem.

Lena poczuła, że coś się powtarza.

Myśl, którą miała godzinę temu.

Emocja, którą wypchnęła w dzieciństwie.

Westchnienie matki, którego nigdy nie zrozumiała.

— Co się dzieje? — zapytała szeptem.

— Jesteś wewnątrz pola echa — odpowiedział Althazar. — Tu każda świadomość, nawet najmniejsza, odbija się od siebie samej. A to, co wraca, to nie jest tylko pamięć.

To jest odpowiedź.

Ezra czuł to samo. Nie słyszał słów, ale miał wrażenie, że jego własne decyzje z przeszłości… patrzą na niego.

Wahadło nie poruszało się.

Bo echo nie potrzebuje ruchu.

Echo dzieje się.

Lena przymknęła oczy. I wtedy usłyszała swój głos.

Ale nie mówił tego, co myślała.

Mówił to, czego się bała:

— Nie chcę znać prawdy, jeśli mnie zmieni.

— Ale… chcę znać siebie, nawet jeśli już nie będę taka sama.

To nie była myśl.

To była akceptacja świadomości jako procesu.

Althazar tylko skinął głową.

— Prawdziwa świadomość nie przychodzi jako olśnienie — rzekł. — Przychodzi jako echo, które odbijasz już od tysiąca żyć.

— I które wreszcie… usłyszałaś.

🌒 Rozdział 1 — Segment 13 z 13: „Pieczęć otwierająca”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Nie każda pieczęć służy do zamknięcia. Niektóre istnieją tylko po to, by przypomnieć ci, że drzwi są już otwarte.

Kiedy wszystko ucichło — kryształy, wahadła, głosy równoległości i echo świadomości — w przestrzeni zawisła absolutna bezczasowość.

Lena wciąż siedziała w centrum komory, a jednak czuła się, jakby już ją opuściła.

Jakby była po drugiej stronie czegoś…

Czego jeszcze nie nazwała.

Althazar podszedł bezszelestnie. W ręku trzymał niewielki fragment kryształu, który pulsował wewnętrznym światłem. Nie błyszczał — drgał.

I te drgania nie były przypadkowe. Miały wzór.

Były kodem.

— Pieczęć — powiedział cicho — nie jest czymś zewnętrznym.

— To twoja własna decyzja, ukryta w znaku, który rozpoznajesz tylko sercem.

Podał jej kryształ.

Gdy dotknęła go opuszkami palców, przez jej ciało przeszedł impuls — jak przebudzenie zakodowanej pamięci.

Przed oczami pojawił się znak: okrąg przecięty linią pionową, z punktem w miejscu przecięcia.

Prosty.

Ale gdy na niego patrzyła… płakała.

Bo rozpoznawała go.

Nie z tej chwili. Nie z tego życia.

Z momentu pomiędzy wcieleniami, kiedy dusza wybiera kierunek.

— To Pieczęć Otwierająca — powiedział Althazar. — Nie mówi, co masz zrobić.

— Ona tylko potwierdza, że już zrobiłaś pierwszy krok.

Wahadło poruszyło się raz jeszcze.

Ale tym razem nie krążyło.

Zatonęło w bezruchu — pełnym, jakby nie musiało już nic mówić.

Komora rozjaśniła się od wewnątrz.

Nie światłem.

Gotowością.

I wtedy Lena zrozumiała.

Nie musi znać całej ścieżki.

Nie musi znać celu.

Wystarczy, że odczyta każdy kolejny znak z ufnością, że to droga do siebie.

Pieczęć została aktywowana.

Nie jako zaklęcie.

Lecz jako prawda, która właśnie wróciła na swoje miejsce.

🌌 Rozdział 2: Mapa Bez Imion

🌌 Rozdział 2 — Segment 1 z 13: „Téo nie pamięta siebie”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Czasem nie zapominasz, bo chcesz. Zapominasz, bo inaczej pękłoby ci serce.

Téo siedział nieruchomo, wpatrzony w ścianę kryształowej komnaty. Ale to nie ściana przyciągała jego uwagę — tylko pustka, która powinna być wypełniona wspomnieniem.

Bo gdy zamykał oczy, nie widział nic.

Żadnego obrazu z dzieciństwa.

Żadnego dźwięku z przeszłości.

Nie mógł nawet przypomnieć sobie… jak brzmi jego własny śmiech.

To nie była amnezja.

To było wymazanie.

— Nie pamiętam siebie — wyszeptał do komnaty. — Ale wiem, że byłem. Wiem, że… coś we mnie tęskni.

Z wnętrza rezonatora dobył się delikatny ton — jak dźwięk światła, które zapomniało, jak świecić.

Althazar pojawił się bezszelestnie, jak zawsze. Z wahadłem zawieszonym w polu między nimi, nie dotykającym niczego, a mimo to drgającym…

…nie z zewnątrz, lecz od Téo.

— To niepamięć nie boli — powiedział Althazar. — Boli to, że czujesz się nieprawdziwy.

Téo drgnął.

Bo to jedno zdanie było jak otwarcie szuflady, której nie chciał nawet zauważać.

— Kim jestem, jeśli nie pamiętam, kim byłem?

Althazar nie odpowiedział. Ale wahadło przekręciło się gwałtownie — pierwszy raz tego dnia.

— Odpowiedź nie przyjdzie przez myśl — rzekł lekarz dusz. — Odpowiedź przyjdzie przez obraz, który zobaczysz, gdy nie będziesz już próbował go stworzyć.

I wtedy w ścianie pojawił się cień.

Nie postać.

Nie symbol.

Cień… drżącego imienia, które jeszcze nie zostało wypowiedziane.

A Téo poczuł, jak z wnętrza jego klatki piersiowej wypływa coś ciepłego. Nie krew.

Nie łza.

Pierwszy dźwięk, który należał do niego — choć nie potrafił go jeszcze nazwać.

🌌 Rozdział 2 — Segment 2 z 13: „Lustrzane powtórzenie traumy”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Trauma nie zawsze wraca jako wspomnienie. Czasem przychodzi jako obraz, który widzisz po raz pierwszy — a jednak znasz go zbyt dobrze.

Téo zbliżył się do powierzchni ściany, która wydawała się być tylko lśniącym kryształem. Ale gdy zrobił pierwszy krok, jego własny cień… nie poruszył się.

Zatrzymał się.

Zamrożony.

Oddzielony.

I wtedy obraz się pojawił.

Chłopiec — kilkuletni, z włosami w kolorze ziemi i spojrzeniem pełnym strachu — klęczał nad czymś, czego nie było widać.

Nad pustką.

Ale ta pustka miała wagę. I ból.

Téo nie znał tej sceny.

A jednak w jednej chwili zgiął się wpół, jakby wszystkie emocje z tamtego obrazu właśnie przebiły się przez barierę czasu.

Althazar stał w oddali, nie ingerując.

Bo nie każdą ranę należy dotknąć.

Niektóre trzeba tylko zobaczyć, aby zaczęły się goić.

— To nie jest moje — wyszeptał Téo, drżąc.

— A jednak to ty je niesiesz — odparł Althazar. — Nie z przymusu. Z wyboru.

Téo spojrzał z niedowierzaniem.

— Dlaczego miałbym wybrać coś takiego?

Wahadło zawisło w miejscu, po czym… zrobiło jeden gwałtowny obrót w lewo.

To nie był błąd.

To był sygnał.

— Bo czasem dusze wybierają cudze traumy — powiedział Althazar — by nieść je do końca. Gdy ktoś inny nie miał już sił.

W lustrze chłopiec spojrzał wprost na niego.

I nagle obraz się zmienił.

To był Téo.

Nie jako dziecko, nie jako dorosły.

Jako ktoś… między wcieleniami.

Który kiedyś złożył obietnicę, że wróci.

I teraz właśnie wracał.

Lustrzana powierzchnia zadrżała.

Obraz się rozmył.

Ale echo emocji pozostało.

Téo nie potrzebował już pamięci.

Bo trauma nie musiała być już tajemnicą.

🌌 Rozdział 2 — Segment 3 z 13: „Elian zderza się z obrazem siebie sprzed wcielenia”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Najtrudniej spojrzeć nie w lustro, ale poza nie — w przestrzeń, gdzie widzisz nie to, kim jesteś… lecz kim byłeś zanim miałeś imię.

Elian wszedł do komnaty zwanej Zwornikiem Wcieleń.

Była pusta.

Nie miała ścian, a jednocześnie miała ich nieskończoność. Każda pulsowała cichym światłem, które zmieniało barwę — od chłodnego błękitu do ciężkiego fioletu.

W centrum unosiła się misa z czystą, przezroczystą cieczą.

Ale Elian wiedział, że to nie była woda.

To była pamięć.

Niekonkretna. Nieludzka.

Ale jego.

Zbliżył się ostrożnie.

I wtedy… spojrzał.

W tafli nie ujrzał siebie z dzieciństwa. Ani sprzed roku. Ani nawet z innych snów.

Zobaczył istotę bez ciała.

Oczy złożone z mgły.

Skrzydła — a może fragmenty światła? — złożone jak kod.

Był… światłem w formie.

I to światło było nim.

Zrobił krok w tył. Serce przyspieszyło.

— Nie to miałem zobaczyć — wyszeptał. — To nie ja…

Wtedy pojawił się Althazar.

Nie wszedł.

Objawił się.

Jakby jego obecność była wpisana w to miejsce na długo przed ich narodzinami.

— To właśnie ty — powiedział łagodnie. — Zanim zostałeś skrępowany ciałem. Zanim pojąłeś, co to jest imię, rasa, historia, rodzina.

To jest twoje prawdziwe Ja.

Elian wpatrywał się w istotę z tafli.

Nie mówiła.

A jednak on wiedział wszystko.

W jednej chwili poczuł, jak jego skóra staje się zbyt ciasna. Jakby ciało, które miał, było tylko fragmentem naczynia.

— Jak mam z tym żyć? — zapytał.

— Nie masz z tym żyć — odpowiedział Althazar. — Masz z tym wrócić.

I wtedy obraz w wodzie zadrżał.

Nie rozmył się.

Po prostu… wszedł w niego.

Elian zadrżał cały.

Bo po raz pierwszy… czuł się pełny.

Nie przez ciało.

Ale przez pamięć tego, kim był, zanim zdecydował się zejść.

🌌 Rozdział 2 — Segment 4 z 13: „Wahadło przekręca się na lewo — po raz pierwszy”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Wahadła nie mylą się. One tylko odpowiadają na pytania, których nikt jeszcze nie odważył się zadać.

Komnata diagnostyczna Althazara była skonstruowana tak, by nie narzucać obecności żadnemu zmysłowi.

Nie pachniała. Nie miała koloru.

Była jak przestrzeń pomiędzy myślą a oddechem — cicha, pusta… uważna.

To tam wniesiono wahadło.

Nie zawieszono go.

Nie zamocowano.

Po prostu unosiło się — jakby czekało na rozkaz rzeczywistości.

Do tej pory każde jego drgnienie było subtelne, zgodne z wewnętrznym kodem komnaty: ruch zgodny z ruchem duszy, ku przyszłości, ku prawdzie.

Ale teraz…

Coś się zmieniło.

Téo wszedł do środka z Elianem.

Obaj nosili w sobie coś, czego nie potrafili jeszcze nazwać — ale co rezonowało między nimi.

Jak niepokój bez źródła.

Jak wspólna rana.

Althazar wykonał gest, który nie należał do żadnego znanego alfabetu.

I wtedy wahadło…

…przekręciło się w lewo.

Nie zadrżało.

Nie zawahało się.

Po prostu zmieniło kierunek.

Powoli.

Bez pośpiechu.

Jakby wiedziało, że ten ruch otwiera coś, co było dotąd niedostępne.

— Co to znaczy? — zapytał Elian.

Althazar nie odpowiedział od razu.

Obserwował.

A potem powiedział jedno zdanie:

— Pierwszy raz… przestrzeń nie odpowiada. Ona zadaje pytanie.

Téo poczuł, jak jego kręgosłup pulsuje.

Jakby coś głęboko w nim — może w samym kodzie energetycznym — zaczęło się odwracać.

— Czy coś poszło źle? — wyszeptał.

Althazar pokręcił głową.

— Nie. Po prostu… dotknęliście pamięci, która nie została jeszcze uznana.

A pamięć, której się nie uznało, zawsze kręci się w drugą stronę.

I wtedy wahadło zatrzymało się.

Po czym… zawisło w bezruchu.

Jak pytanie, które wciąż czeka na odwagę odpowiedzi.

🌌 Rozdział 2 — Segment 5 z 13: „Runy zakrzywiają się jak dym”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Gdy dusza jest gotowa, litery przestają być sztywne. Zaczynają tańczyć, jakby chciały być zrozumiane nie okiem, lecz sercem.

Po zdarzeniu z wahadłem Althazar nie mówił nic przez długi czas. Krążył po komnacie z zamkniętymi oczami, jakby nie szukał odpowiedzi — tylko nasłuchiwał formy pytania.

Elian i Téo stali w milczeniu, czując, że coś w polu się zmienia.

Cisza gęstniała.

Nie od braku dźwięku — od gęstości znaczenia.

Na posadzce rozbłysły znaki.

Runy.

Ale nie wyryte.

Nie zapisane.

Złożone z dymu, który jarzył się wewnętrznym światłem — jak światło księżyca odbite w wodzie pełnej wspomnień.

Pierwsza runa pojawiła się u stóp Eliana.

Zakole spiralne, które nie mogło się skończyć.

Druga — tuż przy dłoni Téo — przypominała zamknięte oko z rozszczepioną źrenicą.

Ale obie… drgały.

Nie były trwałe.

Nie chciały być nazwane.

— Dlaczego są takie… niestabilne? — zapytał Téo.

Althazar w końcu przemówił:

— Bo to nie są runy do przeczytania.

To są runy do przeżycia.

Każda z nich odpowiadała jednej emocji, która nie została uznana.

Jednej decyzji, której nie podjęto.

Jednemu pytaniu, które wciąż czeka.

— Zakrzywiają się, bo próbujesz je zrozumieć — dodał Althazar. — A one nie są po to, by je rozumieć.

One są po to, by przez nie przejść.

I wtedy coś się zmieniło.

Runy uniosły się w powietrze.

Nie ku górze, lecz w głąb — jakby zapraszały do wnętrza samego siebie.

Elian zrobił pierwszy krok.

A jego cień… został w miejscu.

Nie potrzebował go.

Bo miał już znak, który nie potrzebował linii.

Tylko odwagi.

🌌 Rozdział 2 — Segment 6 z 13: „Nieświadoma rana zbiorowa”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Nie wszystkie rany są twoje. Ale jeśli je nosisz — to znaczy, że twoje serce zgodziło się być ich schronieniem.

Runy zniknęły, lecz ich echo pozostało w polu.

Nie jako obraz.

Nie jako dźwięk.

Lecz jako ciśnienie — jakby powietrze chciało zapłakać, lecz nie znało łez.

Téo i Elian usiedli po przeciwnych stronach komnaty.

I wtedy — bez żadnego znaku — poczuli to samo.

Ciężar.

Nie przygniatający.

Nie fizyczny.

Ale głęboki jak głos wspomnienia, którego nigdy nie wypowiedzieli, a które trwało w nich jak nuta zaklęta w kości.

Althazar nie musiał pytać.

Wiedział.

— Dotknęliście rany, której nie pamięta żadne z was — powiedział cicho — bo ona nie należy do jednostki.

— To rana zbiorowa.

— Tego, co zostało utracone… przez wszystkich naraz.

Wahadło zaczęło wirować, ale nie wokół jednej osi.

Tworzyło dwa kręgi — jeden wokół Téo, drugi wokół Eliana.

I wtedy do komnaty napłynęły obrazy.

Nie wprost.

Nie jak wizje.

Jak ciśnienie emocji, które szukało kanału.

Obrazy wypalonych pól.

Rąk uniesionych ku niebu bez odpowiedzi.

Dzieci, które nie miały imion, bo ich rodzice nie zdążyli ich wymówić.

Cień czegoś, co zostało odebrane — zanim jeszcze zaistniało.

— Skąd to jest? — wyszeptał Elian.

— Z pamięci ludzkości — odpowiedział Althazar. — Ale nie tej spisanej.

Z tej, która drzemie w duszach.

I wciąż szuka kogoś, kto nie ucieknie, kiedy ją poczuje.

Téo poczuł łzy, które nie były jego.

I nie otarł ich.

Bo zrozumiał, że czasem największym uzdrowieniem…

…jest pozwolić tej ranie mówić przez ciebie.

I tak stał się nie nosicielem.

Lecz świadkiem.

🌌 Rozdział 2 — Segment 7 z 13: „Saari wchodzi w pamięć innej duszy”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Najgłębsze wspomnienia nie należą do nas. Ale to w nas odnajdują głos, którego nikt inny nie odważył się wysłuchać.

Saari kroczyła przez Komnatę Złączeń — miejsce, w którym kryształy nie rezonowały z osobą, lecz z jej bliskością do innych.

To była przestrzeń relacji.

Połączeń nienazwanych.

Dróg, które przecinały się nie w czasie, lecz w odczuciu.

Gdy dotknęła kamiennego kręgu w centrum, nie poczuła siebie.

Nie pojawiły się jej wspomnienia, nie usłyszała własnych myśli.

Poczuła… czyjąś obecność.

Nieinwazyjną.

Nie narzucającą się.

Ale głęboko znajomą — jak zapach domu, którego nigdy nie odwiedziła.

Obrazy napłynęły falą:

🌫 Dziewczyna stojąca nad rzeką o czarnych wodach, z rękami złożonymi jak do modlitwy.

🌫 Krzyk rozpaczy, który nie wydobył się z gardła, tylko z pola serca.

🌫 Cisza po odejściu kogoś, kto nigdy nie został nazwany po imieniu.

Saari drgnęła.

— To nie ja — wyszeptała.

A komnata odpowiedziała:

— Ale to ty słyszysz.

Althazar pojawił się na obrzeżu wizji, lecz nie wkroczył.

— To pamięć duszy, z którą byłaś połączona. Kiedyś. Kiedyś bardzo dawno temu.

— Nie byłaś jej matką. Ani córką.

— Byłaś… świadkiem jej ostatniego oddechu.

Saari poczuła łzę, która nie była jej.

I nie otarła jej.

Wiedziała, że to łza kogoś, kto nie zdążył płakać.

I jeśli teraz nie wypłynie — zostanie z nią na zawsze.

Wahadło zadrżało.

Komnata rozświetliła się od wewnątrz.

A echo głosu, który nigdy nie został wypowiedziany, otuliło Saari jak pieśń.

Nie znała słów.

Ale znała prawdę.

I wiedziała jedno:

nie wszystko, co pamiętasz, jest twoje — ale wszystko, co czujesz, jest po coś.

🌌 Rozdział 2 — Segment 8 z 13: „Komnata z labiryntem obrazów”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Obrazy nie są tym, co widzisz. Są tym, co w tobie drży, gdy patrzysz.

Komnata nie miała drzwi.

Ale i tak wchodziło się do niej z ostrożnością.

Bo każdy krok był decyzją.

I każda decyzja — otwierała ścianę.

Saari, Téo i Elian weszli razem.

Nie za rękę, nie w szyku, ale w tym samym polu oddechu.

Althazar pozostał na zewnątrz.

Ten labirynt należał do nich.

Ściany komnaty ożywały, gdy ktoś zbliżał się z prawdziwą intencją.

Nie chodziło o pragnienie poznania.

Chodziło o zgodę na zobaczenie tego, co niewygodne.

Pierwsza ściana pokazała obraz Téo:

małego chłopca, który rozplątywał nitkę w ciemnym pokoju, wierząc, że na końcu znajdzie serce.

Ale na końcu był tylko szept:

„To nie twoja nić.”

Druga ściana ukazała Eliana, który biegł przez pole ruin z głosem na ustach:

„Zaczekaj, nie wszystko jeszcze powiedziałem!”

Ale nikt nie słyszał.

Bo to był sen, który śnił się komuś innemu.

Trzecia ściana zapaliła się, gdy zbliżyła się Saari.

I nie pokazała nic.

Tylko lustro.

Ale odbicie było inne.

Nie było to jej ciało.

Ani nawet znana forma.

To było ja, które patrzyło z wnętrza niej.

Ja, które nie znało czasu.

W środku labiryntu czekała pusta przestrzeń.

Bez obrazów.

Bez ścian.

Tylko jedno pytanie wyryte w powietrzu światłem:

„Który z obrazów jest najbliższy twojej prawdzie, jeśli wszystkie są tylko cieniami?”

Téo nie odpowiedział.

Elian odwrócił wzrok.

Saari zrobiła krok naprzód — i wtedy obrazy zniknęły.

A komnata przemówiła cicho:

— To nieprawda szuka ciebie.

To ty szukasz prawdy, która potrafi cię udźwignąć.

🌌 Rozdział 2 — Segment 9 z 13: „Althazar: ‘To nie jesteś ty — to echo’”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Są chwile, gdy odzywa się w tobie głos. Myślisz, że to twoja myśl. Ale to tylko echo — kogoś, kim kiedyś byłeś. Albo… kogoś, kim mógłbyś się stać.

W ciszy po labiryncie, kiedy wszystko już ucichło, a ściany powróciły do bezruchu, Téo usiadł sam w najciemniejszym rogu komnaty.

Nie dlatego, że się bał.

Lecz dlatego, że coś w nim zaczęło mówić.

Na początku był to tylko szept.

Zniekształcony. Nieczytelny.

Jak sen, który zapomniał własnych znaczeń.

Ale szept rósł.

Nabrał rytmu.

Potem tonu.

Aż w końcu… zaczął mówić jego własnym głosem.

— Nie jestem gotów — powiedziało to coś.

Téo zamarł.

Nie wypowiedział tego zdania.

A jednak ono wyszło z jego ust.

W tej samej chwili wszedł Althazar.

Bez słowa.

Bez osądu.

Jak cień myśli, która przyszła za późno, ale w samą porę.

Stanął naprzeciwko i patrzył długo.

Nie w oczy Téo.

W przestrzeń wokół niego — tam, gdzie drgało pole echa.

— To nie jesteś ty — powiedział cicho.

— To echo.

— Fragment starego zapisu, który próbujesz teraz odtworzyć, by zrozumieć swoje „nie”.

Téo wciągnął powietrze.

Czuł się… rozdwojony.

Jakby jednocześnie siedział i stał.

Jakby jedno „ja” było teraźniejsze, a drugie — przesunięte o jedno życie w tył.

— Skąd ono się wzięło? — zapytał.

— Z pamięci niespełnienia — odpowiedział Althazar. — Z chwili, w której podjąłeś decyzję, by nie żyć w pełni.

— I teraz… tamto „nie” próbuje cię zatrzymać.

Téo zamknął oczy.

Ale szept nie zamilkł.

— Nie jesteś gotów — powtórzył głos.

A Téo… uśmiechnął się.

— Może nie jestem — powiedział cicho. — Ale to nie znaczy, że się nie ruszę.

W tej chwili echo zadrżało.

I… zniknęło.

Bo kiedy wyrażasz wolę — nawet echo musi ustąpić.

🌌 Rozdział 2 — Segment 10 z 13: „Pieśń bez autora”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Czasem melodia pojawia się znikąd. I choć nikt jej nie stworzył, nikt nie śpiewa — ona trwa. Bo rodzi się tam, gdzie dusze zbierają to, czego nie wypowiedziano.

Komnata była pusta.

Ale drgała.

Nie od kroków.

Nie od słów.

Od dźwięku, którego nikt nie zainicjował.

Saari weszła jako pierwsza.

Jej serce już znało to brzmienie, choć nie potrafiła go nazwać.

To było jak… pierwsza kołysanka, której nigdy nie słyszała.

I ostatnia modlitwa, której nigdy nie wypowiedziała.

— Co to jest? — zapytała półgłosem.

Althazar zbliżył się, lecz nie wszedł do środka.

— To pieśń bez autora — powiedział. — Dźwięk, który powstaje, gdy kilka pól dusz spotyka się w jednym miejscu, z tą samą intencją… lecz bez planu.

Téo i Elian stali po bokach.

Każdy z nich słyszał coś innego.

Téo — szloch.

Elian — śmiech dziecka, którego nigdy nie było.

Saari — tony między snami.

Pieśń nie miała słów.

Ale tworzyła wibrację.

I to właśnie ta wibracja niosła uzdrowienie.

Bo nie była narzędziem.

Nie była przekazem.

Była obecnością.

Nagle kryształy w suficie zaczęły świecić.

Nie jednocześnie.

W rytmie — jakby ktoś stukał w nie od środka.

— Każda dusza ma ton — rzekł Althazar. — Ale nie każda go słyszy.

— Pieśń bez autora to chwila, kiedy wszystkie tony się spotykają. I tworzą coś, czego nikt nie kontroluje.

— Ale co każdy rozpoznaje.

Saari uklękła.

Nie ze zmęczenia.

Z wdzięczności.

Pieśń nadal płynęła.

A oni wszyscy… już nie byli osobno.

🌌 Rozdział 2 — Segment 11 z 13: „Runa otwiera nowe Imię”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Nie wszystkie imiona są nadane. Niektóre są zapisane. I czekają — aż runa, którą nosisz w sercu, przypomni ci, kim jesteś.

Na środku komnaty pojawił się znak.

Nie został wyryty.

Nie pojawił się światłem.

Po prostu… był.

Wisiał w powietrzu jak zapomniana nuta, którą zna się od dziecka, choć nikt jej nie nauczył.

Saari zbliżyła się pierwsza.

Ale to nie ona go przywołała.

Runa drżała.

Złożona była z linii, które nie były równe, lecz prawdziwe.

Jakby każda z nich powstała z oddechu duszy w chwili odwagi.

Elian spojrzał i od razu cofnął się o krok.

Téo poczuł gorąco między łopatkami.

Ale to Saari… usłyszała dźwięk.

Nie słowo.

Ton.

Jedna nuta.

Idealna.

Znajoma.

I wtedy runa zaczęła się rozwijać.

Nie jak kwiat.

Jak spiralna pamięć, która z każdą chwilą odsłania coś, co było tu zawsze, ale zakryte warstwami wcieleń.

Althazar przyklęknął — pierwszy raz od początku Diagnozy.

— Oto Imię, które nie było nadane — wyszeptał. — Ale zostało zachowane.

Runa rozbłysła — nie światłem, lecz wibracją.

Z jej wnętrza wypłynęły trzy sylaby.

Nie w języku.

W prawdzie.

I każdy z nich usłyszał je inaczej.

Bo każde serce słyszy imię nie z ust, lecz z pola.

Saari poczuła je jak dom.

Téo jak obietnicę.

Elian jak… początek wszystkiego.

Runa zapisała się nie w powietrzu.

Nie w kamieniu.

W nich.

A Imię, choć niewypowiedziane na głos…

już pulsowało we wnętrzu ich obecności.

🌌 Rozdział 2 — Segment 12 z 13: „Ktoś mówi głosem Leny, ale to nie ona”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Tom 5: Zaginiony Lekarz

Głos może być znajomy. Ale nie wszystko, co znajome, jest prawdziwe. Czasem to echo… czasem to cień… a czasem — zapomniany kontrakt.

Saari podniosła się z kolan, a w komnacie znów zapanowała cisza.

Nie była ona spokojem.

Była napięciem.

I wtedy rozbrzmiał głos.

Miękki.

Ciepły.

Znajomy aż do bólu.

— To ja — powiedział. — Wróciłam.

Téo wstrzymał oddech.

Elian uniósł głowę.

Saari zadrżała.

Bo to był głos Leny.

Ale Lena nie była tu.

Nie w tej komnacie.

Nie w tej chwili.

Althazar nie zareagował.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.