Waldemar Mrozowski

Waldek i Ja

© Waldemar Mrozowski, 2020

„Jeśli ktoś powie, że jestem twórcą

Nie wierz mu

Jestem poetą, uczciwym

człowiekiem

Piszę swą duszę dla Ciebie,

i dla nadziei.

Jeśli kiedyś odnajdziesz mą pieśń,

w sobie …”

ISBN 978-83-8221-548-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Waldek i Ja

Wiersz 1

Wiersz 2

Wiersz 3

Wiersz 4

Wiersz 5

Wiersz 6

Wiersz 7

Wiersz 8

Wiersz 9

Wiersz 10

Wiersz 11

Wiersz 12

Wiersz 13

Wiersz 14

Wiersz 15

Wiersz 16

Wiersz 17

Wiersz 18

Wiersz 19

Wiersz 20

Wiersz 21

Wiersz 22

Wiersz 23

Wiersz 24

Wiersz 25

Wiersz 26

Wiersz 27

Wiersz 28

Wiersz 29

Wiersz 30

Wiersz 31

Wiersz 32

Wiersz 33

Wiersz 34

Wiersz 35

Wiersz 36

Wiersz 37

Wiersz 38

Wiersz 39

Wiersz 40

Wiersz 41

Wiersz 42

Wiersz 43

Wiersz 44

Wiersz 45

Wiersz 46

Wiersz 47

Wiersz 48

Wiersz 49

Wiersz 50

Wiersz 51

Wiersz 52

Wiersz 53

Wiersz 54

Wiersz 55

Wiersz 56

Wiersz 57

Wiersz 58

Wiersz 59

Wiersz 60

Wiersz 61

Wiersz 62

Wiersz 63

Wiersz 64

Wiersz 65

Wiersz 66

Wiersz 67

Wiersz 68

Wiersz 69

Wiersz 70

Wiersz 71

Wiersz 72

Wiersz 73

Wiersz 74

Wiersz 75

Wiersz 76

Wiersz 77

Wiersz 78

Wiersz 79

Wiersz 80

Wiersz 81

Wiersz 82

Wiersz 83

Wiersz 84

Wiersz 85

Wiersz 86

Wiersz 87

Wiersz 88

Wiersz 89

Wiersz 90

Wiersz 91

Wiersz 92

Wiersz 93

Wiersz 94

Wiersz 95

Wiersz 96

Wiersz 97

Wiersz 98

Wiersz 99

Wiersz 100

Wiersz 101

Wiersz 102

Wiersz 103

Wiersz 104

Wiersz 105

Wiersz 106

Wiersz 107

Wiersz 108

Wiersz 109

Wiersz 110

Wiersz 111

Wiersz 112

Wiersz 113

Wiersz 114

Wiersz 115

Wiersz 116

Wiersz 117

Wiersz 118

Wiersz 119

Wiersz 120

Wiersz 121

Wiersz 122

(dodatek: Stanisław Mrozowski, Rudka 1965r, Warszawa 1965r)

Tęsknota

Lubię i kocham

Poezja jest tym co słyszysz oczami.

Poezja jest tym co widzisz uszami.

Poezja jest tym co czujesz, a nie rozumiesz.

Wiersz 1

Idź na Wschód ku zachodzącemu słońcu

Pójdę w błękit

Pójdę w zieleń

Pójdę. Tam.

Pójdę.

Ta słoneczna droga

Nie ma powrotu

Ani spojrzenia w tył.

Nie ma końca choć jest horyzont.

Pozostawię w tyle pogoń za poznaniem.

Minę krańce mierzonej mądrości.

Pójdę

Pójdę w zieleń

Pójdę w błękit

Pójdę tam

Tam

W złotą ciepłą drogę

Horyzont — nadzieja

Wiersz 2

Nie bój się Iwonko nocy

Posłuchaj co ona Ci szepcze

Ona jest cichutka bo nie chce przeszkadzać Ci

W słuchaniu ciszy.

Otwórz oczy i serduszko

Posłuchaj co milczą gwiazdy.

Gdyby nie ona nigdy nie zobaczyłabyś

Gwieździstego nieba.

Czy chciałabyś tego?

Nocka wraca ciągle, daje Ci gwiazdy i spoczynek.

Nie bój się Iwonko nocy

Ona kocha Cię. Bądź jej przyjaciółką.

Spójrz za horyzont wschodni. Tam już zbliża się Słońce.

Nocy jest smutno. Ale… odejdzie, bo Ty wolisz Słońce.

Wiersz 3

Dzisiaj w nocy całowałem drzewo.

Widziałem potężne jego konary, przenikające do nieba.

Choć minęło już jego szumne zielone życie,

stało nadal wspaniałe i ogromne,

górując nad szarą powierzchnią…

Tylko ono sięgało nieba.

Przytulony do jego gładkiej skóry

czekałem ja… i ono…

na niesamowity huk pioruna czasu

…i będzie istniało ciągle w pieśni

…obrazie malowanym przez okolicę

Wędrowcze, popatrz i słuchaj co śpiewa świat.

Tu przestrzeń pamięta twoje spojrzenie.

Wiersz 4

Okrutne są ojcze, liście i trawa

Bezlitośnie pchają się w czas.

Okrutnie pożerają czas.

Zamazują ślad po Tobie

Krwiożercze, zielone, perfidne, obrzydliwe, zielone.

Umieracie za to.

W innym czasie żyją okrutne liście.

W innym oszukane konary drzew.

W innym śmieszne wytwory rąk ludzkich.

Długo trwa dumna skała i ziemia.

Jeszcze dłużej trwa obraz kosmicznego nieba.

( Widziałeś go Ty dwadzieścia i kroć dwadzieścia lat temu )

Idiotycznie pcha się zielone… i zdycha.

A gdzie myśl i świadomość?!…

Wiersz 5

Śpisz Ela i nie wiesz, że zegar cyka.

Wahadło kiwa się. Podłe i bezczelne.

Cykają kwiaty ze słonecznego bukietu,

Który ułożyłaś wczoraj.

Cyka regał, dumne książki

Cyka sufit i ściany

Cykasz Ty… ja i łzy

Dobrze, że nie obudziła cię kukułka.

Wstań rano, ty i słońce.

Wiersz 6

Obrus z lnu i kwiaty.

Ma farbowane kwiaty na prawdziwych kwiatach

Bezsens

Bach w tranzystorach.

W przestrzeni Bach.

I we mnie.

A tam ciągle morze

I przemijające molo

I ludzie i niebyłe spojrzenia.

A też, kościół i człowiek! i…

A teraz kartka i nadzieja (Rozumiesz)

Ja, ty,? My?

Wiersz 7

Wiesz… a może… jednak

NIE!!

Ja tylko chcę

NIE!! rozumiesz NIE!!

Ale ja tyl…

NIE!!

Posłuchaj ja tylko

NIE!!… NIE!!

Ale może ty…

NIE!!

Wybacz ale, Ja, może, wiesz, bo może Ja?

NIE!

Wiersz 8

Jeśli ktoś powie, że jestem

twórcą

Nie wierz mu

Jestem poetą, uczciwym

człowiekiem

Piszę swą duszę dla Ciebie,

i dla nadziei.

Jeśli kiedyś odnajdziesz mą pieśń,

w sobie …

Wiersz 9

Wiesz Przyjacielu mój

Muszę ci wyznać, że wiara w to, że

Dotrę do Ciebie, była dla mnie czymś zwyczajnym.

Teraz dostaję catarsis i dopełnienie

To cudowne, jestem tu przy Tobie

A głupcom i mędrcom wydaje się to niemożliwe.

Jacy oni żałośni

Jestem tu

Nie odwracaj się, proszę

Nie bądź jednym z nich.

Uśmiechnij się do mnie przez łzy.

Dziękuję Ci.

Nossis, Słowacki, Iwaszkiewicz Ja i Ty.

I to… czym nie są łzy.

Wiersz 10

W świecie bez czasu, spacerują ludzie czasu.

Tu świat „bez czasu”…

Tu pałac Łazienkowski, pamięta jego spojrzenie.

Dwa różne czasy przechodzą obok siebie.

A trzeba tak mało.

A trzeba spojrzeć TAM.

Na figurze pałacowej jego spojrzenie.

Dwa różne czasy przechodzą obok siebie

A trzeba tak mało.

A trzeba spojrzeć TAM.

Na figurze pałacowej

Spotkał się nasz wzrok.

ojcze.

Jesteś? Jestem.

( „....rozkazuję Ci być szczęśliwym …”)

Siądź dziedzicu na ławce przy skrzyżowaniu dróg

(w amfiteatrze) i patrz. Cześć. Dziękuję Ci.

I czytaj dwa razy…

Wiersz 11

A myślałem, że jest tylko w marzeniach

Polna droga przy skraju lasu

Przykryta ciepłym pyłem z pracowitych pól

I dal, i iść.

Tak. Jestem i idę.

Igliwie rzucone przez czas, ale przytulone do

Słonecznej ciepłej ziemi.

I drzewa co SĄ i stoją …!!

Mogę ściąć kilka, ale to bez znaczenia

Mogę palić wszystkie, ale to bez sensu.

A krajobraz?

Też stoi!!

Mogę go tylko zniszczyć (Bez sensu).

Nie mogę tego wziąć.

Kochać i mieć!

Wiersz 12

Żeby choć, źdźbło z poza

I słowo co stało się ciałem

I piasek co stał się duchem

I drzewo co idzie

I kamień co kocha,

a żelbeton, kwas i czas.

Żeby choć jedno, jedno spojrzenie

Zachować sobie na zawsze.

Ale nie!! nie mam żadnych praw.

Żadnej woli.

Samotny. Należę do Czas

Dla niego wszystko i wszyscy

Bezwonni, oszukujący się.

Ha! Ha!! Wierzący w swoje istnienie

W swoje „ktoś”.

Nie … dla was,

Głupota, lub oszustwo, lub dno.

Żeby choć jedno spojrzenie…

Ma ter — ja, Energ — ja, Myśl — ja, Transformac — ja

JA — ja

Osiemnaście? — cie — nie!?

Wiersz 13

Tysiące pytań i …

jedna odpowiedź

a za nią tysiące pytań.

Co pytam? O co? Kto! Kogo?

Kogo? Co prawda! Gdzie prawda!

Kto? Prawda.

Żyjący pulsar

I spojrzenie ślicznej Nossis.

Wiersz 14

Więc idę tą samą aleją co ty

I choć minęło dwadzieścia lat

Tu każde drzewo pamięta Twoje spojrzenie

A chciałbym Cię dogonić, spotkać za zakrętem

Lecz jak!!....przyspieszyć kroku.

Łazienki, ty, nadzieja …łzy.

O! !....nasza klamka przy furtce do ogrodu.

( od pałacu Łazienkowskiego do Al. Ujazdowskich prawa brama )

A dla mnie

godnym największego uznania

Jest Pan … ..no ten,

Tak właśnie

on,

…z XXXIII wieku

Wiersz 15

Kupię życie

Kupię życie

Może być samotne…

Może być kalekie…

Albo skazańca na dożywotnie więzienie..

Niech będzie obrzydliwe, upodlone…

Kupię… życie… Proszę!!!

Wiersz 16

Widziałem złodzieja grobowców

To dziwne, był zwykły, sympatyczny.

Trochę żałosny.

Czy złodziej żywych jest psychopatą?.

Czy poszukiwacze zatopionych statków

I złota po podróżnych są psychopatami?

Czy kanibal był normalny?

Czy normalność nie jest obłudą?

Jacy jesteśmy, bez …

Ile razy byłem zbrodniarzem, męczennikiem

Szaleńcem?

Czy morderstwo dla zysku nie jest bardziej sensowne

od zabijania na wojnie?

Czym jest wolność i uczciwość wobec siebie?

Dlaczego moja dobroć to choćby myśl, a zło to dopiero czyn.

Szkoda ludzi innych, dziwnych

Prawdziwych.

Wiersz 17

Zamienię. całowanie mnie po śmierci

Na rzyganie na mnie żyjącego.

8141621Z

Wiersz 18

Sprzedam śmierć

Nadzwyczaj wspaniałą …

W gronie najwspanialszych przyjaciół…

W najpiękniejszym zakątku świata…

We wspaniałej chwale.

Sprzedam … śmierć, Proszę!!!

Wiersz 19

Powiedziały mi drzewa w marcu:

„Popatrz na nas, my czekamy “.

Do każdego przecież przychodzi

kiedyś wiosna.

Wiersz 20

Widzisz te drzewa równo rosnące w alei?

To rośnie niepokój.

Oni są wszędzie.

Widzisz ich we wstędze szosy, w górzystej przestrzeni.

Czają się w dymie papierosa.

Są na wygolonych twarzach.

Czujesz ich w gwarze ulicznym.

Straszą cię cyframi numerowanych drzew w puszczy.

Chcą być nawet w Twojej duszy.

Zostawcie choć rezerwaty, dla prawdy.

Wiersz 21

Mam w środku słońce.

Ty też, ty też, ty też? …

Czuję tylko jego ciepło.

Blask jego zasnuł smog czasu i cywilizacji.

Gdy kiedyś, byłem bliżej prawdy istnienia,

świeciło wspaniałym blaskiem odbitym od tęczy

kolorów prawdy.

Mam w środku słońce … Mam.

Wiersz 22

Jednakowo stoją.

Jednakowo idą.

Jednakowo wyglądają

Jednakowo zginą.

Nie dano mu szansy istnienia.

Oni są.

Masa.

Mas

Ma.

M.

Wiersz 23

Jestem tu gdzie nie ma czasu.

Tutaj kłęby drzew i migocąca woda.

Znają przeszłość i przyszłość.

Wszystkich pór roku.

Pozatykane sosny w zieloną mgłę,

są cyklem nieprzemijania.

Przemijają tu tylko nieświadome osoby.

Zakłócając krzykiem i ruchem

spokój istnienia.

Wędrowcze, możesz zostać tu.

Może zostać twoja myśl.

One są tu od wieków

Te co były, są.

Daj im nasze istnienie swoją świadomością.

Tu każde drzewo pamięta nasze spojrzenie.

Wiersz 24

Marszałkowską dostojnym krokiem wielkości,

szło…

Drzewo… Dwupiętrowe, drzewo ....szło…

spokojnie z podniesionymi tryumfalnie konarami…

Ludzie …? Ludzie.....patrzyli, patrzyli…

Myśleli … Myśleli? Samochody zatrzymały się …

Drzewo szło.

Kroczyło tryumfalnie górując nad powierzchnią.

Na bocznej ulicy osłupieni ludzie, patrzyli na wyrwę

w chodniku, na nadpęknięte betonowe płyty.

Było cicho …zniknął gwar i szum miasta.

Działo się. Słyszycie! Działo się!!!

Drzewo szło podobno do parku...inne nie były

przygotowane do drogi!

One nie wiedziały… Boże!! one nie wiedziały, nie rozumiały.

Nie wierzyły!! Ale ono… szło,

Tylko ono.

Wiersz 25

Zostawiłem swe myśli.

Nad słoneczną wodą.

Zostawiłem myśli, pomiędzy drzewami.

Zmoczy je wkrótce jesienny deszcz.

Opadną na nie jesienne liście.

Przeminą białe miesiące,

Miesiące czystości, snu i odpoczynku.

Gdy wrócą tu znowu ptaki,

A słońce zabłyśnie w wodzie

i rozgrzeje molo…

Powrócę też ja.

Odszukam swe myśli.

Czy znajdę też ciebie?

Wiersz 26

Leżę przywarty do Ziemi.

Tulę się do niej.

Jest mi przyjemnie, że ona …

Chce mnie i mocno mnie trzyma.

Gdy odrywam od niej rękę.

Opuszczam ją znowu z rozkoszą.

Czując, że ona nie chce mnie puścić.

Ona mnie potrzebuje.

Są sprawy, które są

Tak jakby ich nie było.

Są świadomości, których źródła

Trudno dociec.

Wiersz 27

Co robisz motylku w hali przemysłowej

Zabłądziłeś biedaku ?...Nie …

To świat twój się zmniejszył.

Próbuj znaleźć wyjście z matni.

To nic, że bolą czułki od uderzeń w szybę.

Tam twój świat. Próbuj. Próbuj!!

A ty muzyko ty zwyciężasz

Niczym są tępe głosy przemysłu.

Ty zwyciężasz, choć słaba

Napełniasz halę swym światem

Zwyciężamy ty i ja

Zwyciężamy tyja.

Świat przemysłu, świat bezmysłu.

Wiersz 28

A gdy poznamy już język uczuć

Znikną wszystkie inne języki.

Znikną kalekie słowa.

Schowa się wstydliwie zło.

Język uczuć otworzy nas.

Nasza bliskość będzie czysta i naga.

Nie bójcie się.

To naprawdę będzie cudowne.

Uczucie to nie słowo,

Ani nawet wyuczony gest czy spojrzenie.

Odsłońmy zasłonę myśli.

Przemień nas Boże…

Wiersz 29

Eksperyment z sobą

Przetrwam czy oszaleję

Co jest na granicy?!

Prawda czy obłęd.

Wyzwolenie czy koniec?

Boję się

Może spotkam Boga?

Może ojca

A może saksofon?

Wiersz 30

( Bełżec. komora gazowa )

„Mamusiu Ja przecież byłem grzeczny!

Ciemno!!! Ciemno!!!”

Ludzie!! tą matką byłem ja!

Ludzie!!! tym dzieckiem byłem ja!

Ludzie!!!! Ratunku!!

znowu

i znowu

i znowu

Jezu!! nie wytrzymam!!

Mamusiu!!! Synku!!!

Mamusiu!!! Jezu!!!

Ludzie NIE!!!!

Łąka. Niebo. Sen. Pościel. Spokój.

Głowa otulona delikatnymi rękami oddaje

gorączkę i ból spragnionemu ciału gorących ud.

Świadomość świata zamknięta do tulących rąk i nóg.

I twarz anioła oszalałego z dopełnienia

Nossis i strzał.

Wiersz 31

Gdy dla innych słońce za horyzontem…

We mnie magnetyczny jego krąg

Porusza cienie na płaskich polach.

Gdy dla innych wstaje dzień…

To dla mnie kaczki — dzieci biegną do białej szkoły

Gdy czas na rozpoczęcie czynności przetrwania…

Ja widzę jak one strugają ziemniaki w

wyciszonym mieszkaniu…

Gdy gwarem problemów napełnia się dom…

Dla mnie słońce przytula się do Ziemi

Gdy dla innych zmierzch…

Ja czuję już ciszę otchłani Wszechświata.

Gdy dla innych narodziny…

Dla mnie starość i śmierć.

I śpiące dziecko, które kiedyś będzie w trumnie.

I ciało kochanki, które kiedyś będzie trupem.

I wieczór wigilijny i kto z nas na czyim będzie pogrzebie.

I żal i nicość i dno i żal i żal…

I miłość i ciężar milczenia i samotność.

Tak gonię wciąż z przodu

Jak przynęta na polowaniu.

Jak zając za którym( z przekrwionymi oczami z pianą na gębach)

Goni sfora wilków, myśląc, że jest ich przewodnikiem.

I nie ma odwrotu

Może być tylko przebudzenie

Gdzie jest sen? Myślociało.

Wiersz 32

Jak napisać zapach ziół, pól?

( w szkole uczą ortografii)

Jak napisać uniesienie duszy przy Beethovenie?

(kręgi mówią że tworzył dla ludzi)

Jak napisać czym jest grzebień mojego ojca?

(można kupić ich wiele wszędzie)

Jak napisać uczucie?

(wszystko jest w księgach psychologii)

Jak pokazać film niewidomemu?

(gdyby wszyscy byli niewidomi nie było by problemu)

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.