Paweł Ryszard Kaczmarek

Wiersze zebrane cz. III Zwątpienie

I Człowiek/ II Miłość/ III Zwątpienie

© Paweł Ryszard Kaczmarek, 2020

Ostatnia część tryptyku poetyckiego, przemyślenia towarzyszące autorowi w jego życiu. Zwątpienie — towarzyszy nam istotom myślącym i tak naprawdę wytycza sens nowego życia.

ISBN 978-83-8221-579-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Wiersze zebrane cz. III Zwątpienie

„Czuję twą zimność, nie dotykając ciała…”

„Gdy spłoną już do reszty…”

„Pytam cię, czemu się buntujesz…”

„Jest takie uczucie…”

„Gdy wieko twej trumny przymkną…”

„Zapomnieć o sobie…”

Zniszcz rzeczywistość

Hair — Włosy

Wydałeś własny wyrok

Jesień

Nie wiesz skąd, po co i dlaczego

Śmierć

„Zbyt zgniłe są rany moje…”

„Nienawistne spojrzenie kaleki…”

„Zamieniony czas w żargon poezji…”

„Pomalowany krwawa farbą…”

„Nikt już nie chce ślepca…”

„Jak życie trudne?..”

Biznes

Kwiat

My we dwoje

Nasza wojna ma wojna

Zagłada

I

„Zbudujmy nowy Babel…”

„Jestem tu…”

„Ta chwila ta jedna chwila…”

„Jak ścieżka wiodąca w góry…”

„Płoną lasy płoną łąki…”

„Było minęło skończyło się…”

„Żyję a myślę że już nie…”

„Złożyć ofiarę z samego siebie…”

„Wietrze północy sługo burz…”

„Czuję się zdradzony…”

„Okłamujesz mnie…”

II

War — Wojna

Chaos

Łeb mi z bólu pęka

Dom

Chory

Skok

Ja który umarłem

Obrazy bez barw

Apel poległych

Codzienny krzyż

Odmienna wiosna

Przeistoczenie

„Czym jest ta walka? — spytałem pewnego pana…”

Katyń

Przedmioty

„Odeszłaś jak dusza co opuściła me ciało…”

Stany ducha

Rozwiązania

Podróż

Bez wyrazu

„Zmieniamy myśli w bezkresny potok słów…”

Jak można

***

Czuję twą zimność, nie dotykając ciała

Jesteś tak cicha i ogromnie mała,

Przestań, nie, nie zabijaj się,

Przestań nie… e!

styczeń 1984

***

Gdy spłoną już do reszty

Setki ludzkich ciał

Będę wtedy ochotę miał

By powiedzieć ci

To, co prawdą było

A ty nie chciałaś w to uwierzyć

maj 1984

***

Pytam cię, czemu się buntujesz

Czy chcesz by na świecie była radość?

O nie, nigdy, przecież oni prędzej zniszczą cię,

zanim to wszystko osiągniesz.

Daj sobie spokój

Przecież to widać że walczysz o pokój.

maj 1984

***

Jest takie uczucie

Co nie zna litości

Katorżniczą siłą zabija

I męczy do szpiku kości

maj 1984

***

Gdy wieko twej trumny przymkną

Wstań i krzycz

Chcę żyć!

Więc wstałeś i cóż ujrzałeś?

Kompletnie nic.

maj 1984

***

Zapomnieć o sobie

Zapomnieć o świecie

Wejść w błogą próżnię

i dać się rozlecieć

sierpień 1985

Zniszcz rzeczywistość

Zniszcz rzeczywistość jak zniszczyłeś siebie

A jednak myślisz za trudne to dla ciebie

Ale nie, jest zupełnie inaczej

I co by nie było ja ci wybaczę

Użyłeś już sporo środków

A ten pozostał ci na ostatku

Choć siła kwiatów zniszczyła mnie

Ja tobie mówię tak nie jest źle

Wiele już się wycierpiałeś dotąd

A ty mnie pytasz, dokąd, dokąd?

Idziesz tak jak ja szedłem

Aż w końcu się rozszedłem

Rozszedłem się z życia sensem

Jak gdyby był moim transem

Wśród tylu rzeczy

Nie ma tej jednej by się wyleczyć

Choć patrzysz na to z góry

Boże nie, nie ma tu w całym dziury

Jest to realizm i rzeczywistość

Która się zmieni w sensu pustość

Gdy wśród zieleni i czerni

Nie wszyscy są wierni

A my to widzimy inaczej

Więc nie płacz a ja wybaczę

Surrealizm ogarnia nas

Jest tak ciemny jak las

A jednak w ciemnościach

Mgliste światło się tli

To światło to nadzieja

Która wraz z czasem się przedziera

Ty mi mówisz, że widzisz ich

A tam nie ma już nic

Przed tysiącem lat…

Jakbym widział tam nas

Siedzieliśmy w kołysce ludzkości

W bezsensownym akcie namiętności

Gdy zniszczę rzeczywistość

I nienawiść zamienię w miłość

To będziemy mogli wrócić tam

Gdzie pierwsi ludzie mieli swój dom

październik 1983

Hair — Włosy

Hair to ludzkie włosy

Jak śpiew niosący smutku głosy

Przechlapałeś swój czas

Nie dla siebie dla mas

Nierealny świat

Tak mówił mi brat

Teraz, gdy nie ma go

Kto mi obetrze łzę, kto?

On nie chciał umierać tak

Zwykle i normalnie

A ten świat pełen obłudy

Działał na niego fatalnie

I te piekielne nudy, — które dręczą nas

Znikną, — gdy przyjdzie czas

I tylko włosy nam zostały

Zabrano nam pacyfę i korale

Zieleni mniej nadzieja odchodzi

Czy jest prawdą, że śmierć cicho przychodzi

Pamiętajcie, że jeśli ktoś przetrwa

I mimo walki wytrwa

A gdy wszyscy nie zginiecie

Ja proszę o to czy wiecie

Ginęli ludzie pięknie i dumnie

Mnie nie przybijajcie kwiatów na trumnie

Bo zginę tak zwyczajnie jak brat

W tym świecie, który dla niego był jak kat

„Dotykam słońca i serce bije

Wiem że było i jest czyjeś

Kroczę po księżycu jak po torcie

Przy fanfarach i aorcie”

Ktoś z naprzeciw schylony podąża

— dokąd to człeku zdążasz

— idę przed siebie w gąszcz wszechświata,

— Wzywa mnie tam głos po latach.

Ktoś krzyknął — błysnął nóż

Trudno stało się już

Z sercem na ręku idę przed siebie

Już nie potrafię żyć bez ciebie

Dlatego ten nieprzewidziany krok

Odsunął me ciało w bok

I tak dużo już zrobiłeś

I cisza ogarnia nas i w uszach dzwoni

Myśli mam szybsze niż potok mowy

Nie ma nadziei pędzących koni

Stoi samotny krzyż brzozowy

I wisi na nim talizman zielony

Ziemia zaschnięta skropiona łzami

Czy ktoś mi ten krok wybaczy

październik 1983

Wydałeś własny wyrok

Za oknem nic, jakby pustka

W oddali snuje się postać ludzka

Przysiadłeś na parapecie

I nie dajesz się światu rozlecieć

Tumany kurzu omamiły was

A ty to czujesz nie pierwszy raz

Rozkosze wciąż ci się śnią

Jak pocałunki, które lśnią

Mówisz, że zakochałeś się

Lecz ja ci mówię nie

To twoja zguba

I rzuć tą, która ci luba

Wiem, że ty nie chcesz tak

Lecz powiedz mi, co zrobisz

Gdy ona będzie chciała innego

Jak to możliwe, dlaczego?

I nie płacz, zrobiłeś to, co chciałeś

I jak się przy tym bałeś

Zabiłeś samego siebie

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.