Hanna Rudnicka

After First Earth Tom 1.

pojmij niepojęte

Korekta: Joanna Kłos (Korekto.pl)

Blurb: Jan Grochocki

Rysunki na okładce: Hanna Rudnicka

Projekt graficzny okładki: Ridero

© Hanna Rudnicka, 2021

Akcja toczy się na Drugiej Ziemi, której powstanie ludzie zawdzięczają tajemniczemu przypadkowi.

Jest to powieść przygodowa z wątkiem fantasy.

„Setki lat temu kraje Drugiej Ziemi zażegnały wielki konflikt. Tylko Królestwo cały czas odseparowuje się od pozostałych wielkim murem, za którym dominują strach, i obskurantyzm.

To tu żyje Anastasia — niezwykle inteligentna i utalentowana członkini bogatej rodziny. W ciągu jednej nocy jej życie całkowicie się odmienia.”

ISBN 978-83-8245-533-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Część 1

Kiedy pod stopami masz ocean spadający z nieba,

Zastanów się, gdzie twój suchy ląd, twoja Ziemia.

Rozdział I
Nowe znajomości powietrzem w płuca

Mam na imię Anastasia. Mój świat wcale nie jest tak do końca mój, choć tak zdaje się innym ludziom.

Tak naprawdę ta kraina wiecznej, wykreowanej w fałszu szczęśliwości należy do tych, którzy mają nade mną władzę absolutną. Nie do mnie.

— Anastasia!

A to szanowna pani matka. Kobieta z zasadami i manierami, których próbuje mnie nauczyć, a o niektórych jej samej zdarza się zapominać. Czasem lub nałogowo.

— Nie guzdrz się tak! — warczy, gdy podchodzę do karocy. — I nie przewracaj oczami! Nie przystoi to pannie z dobrego domu.

— Tak, pani matko.

Usiadłam naprzeciwko pana ojca, a pani matka koło mnie.

— Estero, ileż przyjdzie nam czasu poświęcić na to przyjęcie?

— Powinniśmy powrócić przed zmrokiem, mój najmilszy — odpowiedziała potulnie.

— Znakomicie. Natłok pracy mi doskwiera, a muszę się z tych spraw wywiązać do jutrzejszego popołudnia — stwierdził, spojrzawszy na zegarek kieszonkowy. — Zatem zdążę jeszcze krztynę tych i owych dokumentów wypełnić.

To właśnie jego życie: człowiek sukcesu, śmietanka towarzyska. Szkoda, że nie udziela się równie chętnie i czynnie w życiu rodziny jak w interesach i związanych z nimi przyjęciami, lecz nie mnie o tym decydować i nie mnie to oceniać. Nie dziewczyńska to rzecz do męskich interesów nos swój wtykać.

Spojrzałam na lewo przez okno na zielone błonie. Piękne, wiosenne trawy. Wyobraziłam sobie tam siebie, ponieważ potrafiłam to bardzo dobrze. Umiałam sobie wszystko wyimaginować tak, jakbym tam naprawdę bytowała, naprawdę wszystko czuła… Jednakże cosi mi na ten czas przeszkadzało. Była to suknia. Chwyciłam dłońmi falbany na nogach. Wszystkie suknie były takie same: niewygodne, obcisłe, długie i za bardzo przemalowane, z dekoltem, który prawie że odsłaniał wszytkie prawdy.

I te gorsety. Spróbowałam zaczerpnąć powietrza, ile się dało, ale nie uradziłam, jest to niemożliwe. Nie w nim. Poza tym plecy niemiłosiernie dają o sobie znać. Aj… aj…

Rozumiem, że przesadziłam. Gorset w połączeniu z mocno, aż do krwi zawiązanym stanikiem sukni to była mordercza mieszanka.

Zrezygnowana znów spojrzałam na zewnątrz. Czekałam na zbawienie. Na jakiegoś szalonego, dobrego człowieka, który wstał skoro świt z łoża, posilił się i stwierdził: „Hm… może tak bym zaczaił się w krzakach na skraju drogi i poczekał na jakąś karocę, a potem w biegu przebił się przez ową karocę i porwał zasiadającą w niej pannę”. Boże, wszędzie lepiej niż tu, teraz, w tym dyliżansie.

— Czemu się tak przyglądasz? — zapytała, jakby to było przestępstwem podziwiać.

— Ależ niczemu — odparłam szybko.

Ech… Nie znoszę tego. Cały czas mnie nadzoruje i czegoś wymaga. Nie ma chwili, aby wniwecz puściła swoje specyficzne zachcianki. Nadzoruje mnie tak, jakby sprawiało jej wielką przyjemność sprawowanie nad kimś władzy, nawet jeśli nie ma z tego żadnych korzyści, a zwłaszcza tych majątkowych. Jakbym kiedyś narobiła sobie u niej długów i nadal nie spłaciła.

— Myślę o tym, jak tu pięknie — dodałam.

A co do nadzorowania, to przez moją miłość do wszelkiej zwierzyny. Ze szczególnym uwzględnieniem koni. Oraz do męskich zajęć, które gdyby mój ojciec poznał, już dawno by mą skórę przechłostał, gdyż to się nie godzi kobiecie.

— Bzdura! Głupota! — prychnęła moja matka. — Wokoło tylko bieda, smród i zarazki.

…ileż bym oddała za to, by nie siedzieć teraz tutaj, tylko w siodle, na rumaku, z łukiem na plecach i rogiem za pasem, przemierzając błonie, nie patrząc za siebie, tylko do przodu. Wyłącznie do przodu.

Wysiadając z powozu, potknęłam się o rąbek spódnicy. W ostatniej chwili złapał mnie służący ojca, któremu po cichu natychmiast podziękowałam, ponieważ szanowni rodzice nie tolerują spoufalania się z warstwami społecznymi niższymi od nich samych.

— Uważaj, dziewczyno — fuknęła moja matka pod nosem, tak żebym tylko ja to usłyszała.

Wyprostowałam się i jakby nigdy nic szłam dalej.

„Przynajmniej moje nogi mają wygodę” — pomyślałam.

Czasami to, że te suknie są takie długie, jest nawet przydatne, bo kto będzie zaglądał, co przywdziałam? Czy baleriny, obcasy, botki czy inne varia?*

Nie nacieszyłam się tą myślą jednak zbyt długo, ponieważ nadeszła pora zmierzenia się z wielkimi marmurowymi schodami. Tylko podniosłam nogę, zaś moje trzewiki ujrzały światło dzienne, a pani matka chwyciła mnie za nadgarstek i jęknęła.

— O co pani matce chodzi? — zapytałam niewinnie, chociaż dobrze wiedziałam, w czym rzecz leży. — To jest znakomite, wygodne i gustowne obuwie — stwierdziłam i poszłam dalej, wiedząc, że tutaj, w miejscu publicznym, nic mi nie grozi, jeśli to uczynię.

— Ale męskie! — usłyszałam za sobą. Popatrzyłam ukradkiem na pantofle i uśmiechnęłam się pod nosem.

Całe szczęście nic mi nie zrobiła, ale raczej muszę się nastawić na taką możliwość po powrocie do domostwa.

Kiedy wkroczyłam pierwsza przez wielkie frontowe podwójne wierzeje do sali tronowej, która w tym momencie objawiała się także jako sala balowa, od razu wszystko spostrzegłam. Każdego człowieka, każdą rzecz, każdą minę. To było męczące, irytujące i rozpraszające, gdy byłam na jakimś spotkaniu. Nawet bardziej mnie chwyciło to niż hałas, który również silnie znokautował moje bębenki uszne dźwiękiem: muzyki, rozmów czy śmiechów przy tańcu.

Z lewej strony ustawiono szwedzki stół, który został już oblężony, a pozostałą część pomieszczenia przeznaczono na wszelkie tany lub wymianę zdań w ciasnym gronie obok okien.

Jednak dwadzieścia stóp na prawo od tronu zostały usytuowane dwa stoliki, przy których siedziała rodzina królewska i ich przyjaciele. Zaliczał się do nich mój ojciec. On jednak dalej powoli i z godnością kroczył po marmurowych białych schodach pod ramię ze swą małżonką.

„Nie mogę przecież ciągle sterczeć w progu — pomyślałam — już się na mnie patrzą”.

Nie lubię tańczyć, a porozmawiać nie ma z kim. Nie pójdę też sama do stolików, ponieważ nie widzę go nigdzie.

Z gracją podeszłam do szwedzkiego stołu, przy którym stali dwaj otyli jegomoście, trzymając w dłoniach lampki wina, i rozejrzałam się za ponczem.

— Ach, jakie miłe spotkanko, nie uważasz, milordzie? — powiedział zaczepnie jeden z waści*, tak jakby mówił do dziecka. Jego lica* tudzież nos zlane już były czerwienią, choć niedawno zaczęła się zabawa.

— Owszem, owszem uważam, drogi kolego — odpowiedział drugi. — Słyszałem, że na tym przyjęciu król ma ogłosić coś niesłychanie ważnego — niby szepnął mu na ucho, ale nie za bardzo mu się to powiodło, gdyż każdy łacno* mógłby to usłyszeć.

Nalałam sobie ponczu i zaczęłam powoli zmierzać zamyślona w stronę okien, za którymi zaczynało się już powoli robić ciemno. Wszystko byłoby pięknie: ciemne, soczyście granatowe niebo, białe gwiazdy, okrągły księżyc i wietrzyk, który poruszał różowymi i czarnymi forsycjami, gdyby nie ten okropny, zwalisty, gruby i betonowy mur na wysokość około tysiąca sześciuset sążni*.

Nigdy się z tym murem nie lubiliśmy. Kiedyś nawet, gdy rodzice wyjechali na wakacje, pocwałowałam na Robinie i chciałam się nań wdrapać, ale jedyne, co mogłam osiągnąć, to głośne psioczenie. Jest zbyt śliski, a nawet jeśliby nie był, to w połowie drogi bym już zemdlała z wycieńczenia. (Chociaż nie wiem, jak „beton” może być śliski). Jest to po prostu niewykonalne. Chyba że umiałabym chodzić w poziomie jak owady.

Przypomniałam sobie, że pan ojciec razem z panią matką powinni już dawno wkroczyć, zapowiedziani, przez frontowe drzwi. Zerknęłam na prawo od tronu i doświadczyłam ich widoku. Musiałam nie zwrócić uwagi na anonse. Jakbym mogła, tobym się trzymała od nich z daleka, niestety to niemożliwe.

Tak już jest w rodzinach z wyższych sfer społecznych naszego kraju. Państwo, które jest oddzielone od innych wielkim murem, to w sumie żadne państwo, ale tak sądzi jego zarządca — król Norton I, bardzo przeczulony w kwestii zasad, które sam ustanowił. I to on uraczył je właśnie takim losem.

Podobno za nim nie ma nic, czego nie mamy tutaj, a oddzielił nas nim „dla naszego dobra” czy „bezpieczeństwa”. Coś ta okupacja naszego kraju trochę już trwa i nurtuje mnie: skąd on sprowadza te zagraniczne przedmioty, jeśli mamy samych wrogów? Choć zapewne jeszcze bardziej zastanawiające jest to, jak zdążył wznieść tak wysoki mur na całą długość naszego kraju w czasie, gdy oni nas okupowali… Dziwne, że dali nam go wybudować, nieprawdaż?

Nieważne.

— A teraz — usłyszałam. Odwróciłam się w stronę głosu, a należał on do króla Nortona I. — Ogłaszam, że moi najstarsi synowie: Oktawian, Emil, Gregor oraz Leon, szukają dziś… na tym balu… — zaczął przeciągać — kandydatek na swoje przyszłe małżonki…

Od razu w mojej głowie zapaliła się czerwona świeczka z napisem „niebezpieczeństwo”. Moje przekleństwo pokazało mi każde drgnięcie trzech książąt z radością wymalowaną na twarzy, wśród których brakowało jego. Każdy uśmieszek. Wszystko. W tym moją matkę, która szukała już mnie gorączkowo po całej sali.

Podwinęłam suknię i zaczęłam kierować się szybko ku wyjściu. Zbiegłam po schodach i powędrowałam do królewskiego zielonego labiryntu. Chyba nasz władca naprawdę ma jakieś zamiłowanie do wysokich ścian.

Kiedy byłam już pewna, iż jestem wystarczająco daleko, usiadłam na jednej z bliższych ławeczek. Zebrałam falbany i związałam je chustką. Oparłam się, zamknęłam oczy i wsłuchiwałam w śpiew ptaków. One na pewno wiedzą, co jest za murem, gdyby mogły, toby mi powiedziały.

Usłyszałam szelest.

— A już myślałem, że nie przyjdziesz — dobiegło mnie z lewej strony.

Otworzyłam oczy i spojrzałam. Grymas początkowego niezadowolenia przerodził się w uśmiech.

— Emil! — szepnęłam i uwiesiłam się mu na szyi. — Nie wiedziałam, że tu jesteś.

— A ja wiedziałem, że jak usłyszysz nowinę mojego ojca, to tu trafisz — roześmiał się.

— Wiedziałeś? — zdziwiłam się.

— Oczywiście — przytaknął. — Ale dobrze wiesz, że ty jesteś tą jedyną… — zaczął się wygłupiać.

Roześmiałam się, a on mi zawtórował. Usiedliśmy i rozmawialiśmy tak sobie, bez pośpiechu, bez okazywania manier, bez żadnego skrępowania. Emil to mój najlepszy przyjaciel. Lepszego bym nigdy nie znalazła.

— Żałuję, że nie widziałem miny twojej matki, jak się dowiedziała — stwierdził.

— Uwierz, że nic nie straciłeś. Dzięki temu i sny dobre ci dziś będą sprzyjały — zachichotałam. — Ale jak już chcesz wiedzieć, to wyglądała jak niedźwiedź, który mimo przebudzenia ze snu zimowego nie ucztował jeszcze i głód mu doskwiera.

— Dziękuję, że tak mi to spłyciłaś. — Walnął mnie lekko w ramię, zanosząc się śmiechem.

— Anastasia!!! — To słowo podniosło wszystkie ptaki z ziemi. Zrobił się taki huk, wywołany uderzeniami skrzydeł o powietrze, że rozbolały uszy.

— To twoja matka? — zapytał.

— Tak sądzę — parsknęłam. — Muszę się wycofać.

— Daj sobie towarzyszyć.

— Dobrze. Jeśli będzie taka potrzeba, to mogę powiedzieć, że książę Emil miał do mnie sprawę niecierpiącą zwłoki? — spytałam, szturchając go w bok.

— Z rozkoszą wezmę całą odpowiedzialność na swe barki — zachichotał, obijając się lekko swoim ramieniem o moje.

W drodze powrotnej dostałam reprymendę, aczkolwiek nie tak dużą, gdyż tak jak sądziłam, to, iż przebywałam z Emilem, uratowało mi ździebko skórę. Jednakże okazało się, że moi rodzice zdążyli już potwierdzić „ofiarowanie” mojej ręki jednemu z książąt, które kiedyś zawarli. Ach! Trzymajcie mnie!

Nie zamierzałam czekać, aż pod mój dom podjedzie karoca ze złota i wysiadający z niej goniec*, przedstawiający się jako prawa ręka króla, zabierze mnie do zamku, gdzie chcąc nie chcąc będę musiała wziąć z jednym z książąt ślub.

Osiodłałam więc mojego kochanego rumaka i pognałam na nim na polany Środkowego Boru.

Zapewne nie wiecie, ale wybudowałam tam z pomocą przyjaciela (podwładnego ojca) domek. Zawsze tam nocowałam, kiedy zbyt późno kończyłam jeździć albo gdy miałam dość rodziców. Nieważne, że przybytek był zbyt ogromny, byśmy się spotkali na którymś z korytarzy, ale sama świadomość, że są w pobliżu, wprowadzała mnie w niepokój.

Kochałam jeździć konno, ponieważ dzięki wyostrzonym zmysłom czułam każdy podmuch wiatru przy kłusie czy skoku… Tak też było i tym razem. Po prostu istna poezja.

***

Przywiązałam Robina przy chatce, a także napoiłam go i dałam jedzenie, a sama schowałam się w środku. Pościeliłam łoże (nauczyła mnie Matylda) i siadłam na nim. Nie bałam się, że a nuż oprych jaki tu wtargnie, ponieważ prawdopodobnie już ich nie było, a jeśli jednak, to mój ukochany koń jest na tyle mądry i wyszkolony, że od razu mnie zaalarmuje. Na dodatek Matylda zaopatrzyła moją chałupkę w parę szpad, noży i tym podobnych na wszelki wypadek.

Byłam tak zmęczona po kłusie przez pola, że sama nie wiem, kiedy zasnęłam.

Obudził mnie dziki ryk Robina, który skończył się tak samo nagle, jak się zaczął. Przerażona i przekonana, że ktoś albo coś zaatakowało mojego pupila (albo gorzej), chwyciłam za miecz, a scyzoryk schowałam w kieszeni bryczesów*, które zabrałam z domostwa i które teraz miałam na sobie. Drzwi się otworzyły, a w nich stanęło czterech oprychów. Zamknęli wejście za sobą i spokojnym krokiem zaczęli przemierzać pokój. Jeden z nich począł się niebezpiecznie zbliżać w mą stronę.

— Co zrobiliście memu wierzchowcowi?! — wysyczałam z wściekłości, odsuwając się, w miarę jak on się przysuwał, i zauważając, że nic sobie nie robi z mojego „rynsztunku”.

— Nie przejmuj się. Dostał najlepsze jedzenie w waszym wieku. Myślałem, że nie jeździsz konno.

„W waszym wieku”? Ejże, cosi tu nie pasuje. Ów mężczyzna rozłożył jakąś rzecz na stole i dłużej nie zwracając na mnie uwagi, zabrał się do wyjaśniania czegoś. Rozpoczął od sformułowania „plan jest taki”. Tłumaczył wszystkie szczegóły, objaśniał każde stanowisko i przydział. Wyglądało na to, że jest dobry w tym, co robi, chociaż sama jeszcze nie wiedziałam w sumie co. Koło niego stanęli pozostali: jegomość, który szczerze mówiąc nadawałby się na księcia bardziej niż połowa braci Emila, i dwóch takich samych, jak krople wody.

Wysłuchałam całego „planu” na bezdechu, a kiedy zrozumiałam, że ma na celu uprowadzenie naszego króla, wciągnęłam powietrze tak głośno i gwałtownie, że wszyscy się odwrócili.

Od razu przypomniało mi się to, co mówiono mi i innym młodziankom w moim wieku. O wielkiej wojnie, o złych i mściwych ludziach, o zamachach stanu i — co do tego prowadzi — powstaniu tego okropnego muru. Wezbrała we mnie złość. Jak oni i ich towarzysze mogli skazać mnie i innych na taką niewolę? Na odseparowanie? I w ogóle wszystko, co było z tym związane?

— Macie zamiar to zrobić?!

— Co cię opętało, Matyldo? Przecież o tym wiedziałaś — powiedział ten, który przedstawił się wcześniej jako Nicolas i wywnioskować było można, iż jest przywódcą grupy.

— Ja Matyldą się nie zwę! — Wstałam z łoża, na którym siedziałam, tak raptownie, że odsunęło się do tyłu.

Czarne plamki w oczach Nicolasa zwęziły się.

— To kim ty jesteś!? — ryknął.

— Na pewno nie Matyldą! — odkrzyknęłam prawie równie głośno.

Wszyscy jak jeden mąż rzucili się na mnie, zakneblowali i posadzili w kącie. Po ich minach i odruchach mogłam wywnioskować, że nie tylko ja uważałam się za kretynkę z powodu zbyt długiego języka. Mogłam nic nie mówić i wymknąć się chyłkiem, ale nie, bo czemu? Zapewne Emil teraz pukałby się w czoło, gdyby wiedział, co znowuż uczyniłam. Ale raczej by go to nadto nie zdziwiło. Za to czwórka mężczyzn będących ze mną w chałupce najwyraźniej miała ten sam problem.

Mogłam wyczytać z ich ruchów i mimiki twarzy, że skrewili*. W sumie jakbym ja miała coś takiego zrobić, to zachowałabym wszelaką ostrożność, a oni nawet nie zapytali o imię osoby, której (wnioskuje) nigdy wcześniej na oczy nie widzieli. To się nazywa: „zbytnia pewność siebie”.

Po tej ciszy, która pewno była wielką burzą w ich dwóch parach głów, wybuchł ogień nienawiści na zewnątrz. Jak to mówią — każdy na każdego: „dlaczego ty to”, „dlaczego ty tamto”.

Większość ludzi z mojego otoczenia ma nawyk, który polega na tym, że nie widzą w swoim postępowaniu niczego złego. Natomiast łacniej im wmówić komuś całą winę. Teraz mamy przed sobą tego namacalny przykład. Trochę mnie zmroziły ich niskie, rozwścieczone głosy i te ręce, którymi wymachiwali w irytacji.

Po kilkudziesięciu minutach stopniowo zaczęli milknąć.

— Muszę iść się przewietrzyć — obwieścił Szef, przecierając dłonią czoło i oczy. — Uważajcie na nią.

Reszta siadła przy stole. Dwoje takich samych mężczyzn spoczęło w rozkroku z dłońmi splecionymi przy twarzy, natomiast ostatni oparł się łokciem o blat i zatrzymał oczy na mnie. Ja również zaczęłam się patrzyć na niego, tak intensywnie, jakbym chciała dosłyszeć jego myśli. On chyba też próbował to zrobić. Nikt się nie odezwał do powrotu Szefa, ale miałam wrażenie, jakbym rozmawiała właśnie z tym spoglądającym na mnie młodzieńcem. On chyba też tak mniemał, bo po kilku minutach kącik jego ust lekko uniósł się do góry w ukrywanym uśmiechu.

Nic nie robiliśmy, nic nie mówiliśmy, nie było nawet żadnego tematu, a jednak rozmawialiśmy. Samym spojrzeniem. Takie to było dziwne, że aż fascynujące.

Wrócił czwarty, a ja znów bardziej odczułam, że jestem wrogiem numer jeden, chociaż tak naprawdę jeno oni nimi byli.

— Porozmawiajmy na spokojnie — rzucił i dosiadł się do reszty.

Trochę im zeszło, a mnie więzy zaczęły już denerwować, zaś ból w plecach palił jak nigdy dotąd. Pomyślałam nawet, że czuję się jak w domu. Śmieszne? Tak. Jednak zgodne z prawdą. Zawsze taka jakby uwiązana, a tym razem dosłownie.

Idąc tym tropem: czy jak pomyślę o słodkościach spadających z nieba, to po kilku latach tak się stanie? Oby, bo inaczej znów świat zawiedzie moje oczekiwania.

Po naradzie uzgodnili, że jeśli chcę zostać przy życiu, muszę się do nich przyłączyć, ponieważ za dużo wiem. Jednakże podejrzewam, że mieli wielką nadzieję na to, iż się zgodzę. Każdy chyba wie, że trup na miejscu wzbudziłby zbędne poruszenie i wzmocnienie ostrożności, w tym straż i patrole oraz wzrost nieufności do nowych osób. Poza tym nie pojawiła się Matylda, a ktoś musi ją zastąpić, aby nie trzeba było zmieniać całego planu. A w ogóle niech ja ją tylko dorwę…

— Jeśli nas zdradzisz, nie będzie dla ciebie ratunku. Rozumiemy się?

— Tak — burknęłam (on też był milszy wcześniej).

Jeden z tych podobnych do siebie podszedł do mnie i począł mnie uwalniać. Kiedy tylko poczułam luz, prześlizgnęłam się do drugiego węgła*, z daleka od każdego z nich. W pierwszej chwili ten najbliżej mnie sięgnął po sztylet schowany za pasem (co zobaczyłam kątem oka), ale zanim zdążył go dobyć — zawahał się i cofnął rękę z powrotem. Chyba stwierdził, że jednak nie stwarzam żadnego zagrożenia. Przynajmniej w tej chwili. Wstał z kolan, nie spuszczając ze mnie wzroku (chociaż nie patrzył się w moje oczy tak jak tamten, tylko bardziej na twarz, jakby chciał sprawdzić, jakie mam zamiary w tym momencie), po czym już bardziej spokojnym krokiem ruszył w kierunku swojej kopii.

Byli dokładnie tacy sami. Mieli identyczne: ciemnoblond włosy do uszu, brązowe oczy o czarnych oprawkach… Wzrost, uszy, nos, usta, a nawet dłonie i stopy mieli tej samej wielkości. Tak, to właśnie pokazało mi moje przekleństwo. Po prostu wszystko mieli takie samo i po prostu wszystko mi pokazały moje oczy. Jakbym miała w nich lupę, miarkę i nie wiadomo co.

Jeszcze przez chwilę siedzieli skrępowani, ale chyba stwierdzili, że nic im nie zagraża. Szef wyglądał na najbardziej nieufnego wobec mnie, aczkolwiek także przestał zwracać na mnie aż taką uwagę.

Byłam jeszcze bardzo zaniepokojona przez dłuższy czas, a serce ciągle nie chciało wrócić do naturalnego rytmu. Myślałam, czy lepiej tu zostać czy wyrwać się jakoś i wrócić do domu. Z dwojga złego chyba lepiej tutaj.

Zapadła już głęboka noc, co niby miałam zrobić? Nawet jak zna się dobrze teren — po zmroku wszystko wydaje się inne. Poza tym co bym powiedziała mojemu przyjacielowi Tomasowi (służącemu ojca)? I co bym zrobiła z Matyldą? Nie. Nigdzie nie wracam.

Wyczołgałam się odrobinę z węgła i chciałam sięgnąć nisko usytuowanej półki, na której chowałam niewielką ilość jedzenia. Kiedy dostrzegli ruch, nie zwracając się nawet w moim kierunku, zaczęli obserwować moje poczynania.

Zawahałam się i cofnęłam rękę. Może jednak wrócić do kąta? Przy tych przemyśleniach spojrzałam tęskno na moją teraźniejszą ostoję. Wtedy odezwał się mój brzuch z dość głośną dezaprobatą dla tego pomysłu. Na ten dźwięk ów mężczyzna, z którym „rozmawiałam” spojrzeniem, podczas gdy ich przełożony przebywał na zewnątrz, zwrócił wzrok na mnie. Jego twarz wyrażała politowanie, ale nie w sensie, że jestem żałosna. W jego oczach były wypisane przeprosiny. Otworzyłam szeroko oczy i nie mogłam się ruszyć. Po chwili spuściłam wzrok i spojrzałam na swoją rękę, po czym znów uniosłam ją ku szafce. Szybkim ruchem zgarnęłam pudełko z kromkami chleba oraz serem i wcisnęłam się jeszcze mocniej w kąt. Plecy zapulsowały dotkliwie.

Ciekawe, jak to wyglądało z jego perspektywy. Można powiedzieć „kobieta, a zachowuje się jak małe dziecko”. Niby powinnam cieszyć się zdobyczą, ale jeszcze przez długi czas nie otworzyłam pojemnika.

On po chwili odwrócił wzrok. I wszyscy skupili się na czymś innym. Chyba na tym planie. Jednak gdy w końcu otworzyłam pudełko, ujrzałam, jak drga mu na ten dźwięk ucho, i błysk w jego oku. Naprawdę ten człowiek wzbudza we mnie ciekawość. Chociaż też (z niewiadomych przyczyn) zaufanie. Samą swoją osobą. Nie mam pojęcia czemu.

Jadłam i przyglądałam się mu. Wysoki brunet o pięknych, czarnych, błyszczących oczach. Jakby spojrzeć na niego oczami kobiet — był nieziemsko przystojny. Nawet bardziej niż Emil.

Burczenie w brzuchu ustało, a atmosfera stała się przynajmniej trochę znośniejsza. Zaczęłam czuć w sobie małą namiastkę pewności siebie. Mierzyła wielkość naparstka, ale to zawsze coś.

Jeden z Kropli poruszył się. Dostrzegłam, że to nie ten sam, który mnie oswobodził, ponieważ ten siedział dalej.

Podszedł do mnie powoli i kucnął naprzeciwko. Uśmiechnął się lekko jakby na przywitanie, po czym z taką samą lekkością przechylił głowę w bok o parę milimetrów, wzbudzając tym samym ruch swoich włosów.

— Cześć, jestem Jeremi. Możesz mi mówić Jer. A to jest mój brat Joe. — Obrócił się i wskazał na drugiego Kroplę.

Po czym podał mi rękę. Spojrzałam na niego zdziwiona. Podanie ręki kobiecie, są nieźle stuknięci. Jednak coś we mnie to tknęło. Poczułam się na równi z mężczyznami, a to bardzo duże osiągnięcie. On chyba zauważył swój błąd, ale zanim zdążył zabrać dłoń, już ją uścisnęłam, co wywołało uśmiech na jego twarzy i nie tylko jego. Także na twarzy tego mężczyzny, którego imienia jeszcze nie znałam, a tak naprawdę od samego początku z tych czterech ono najbardziej mnie interesowało. Lecz akurat tej kwestii wolałam teraz nie poruszać, były ważniejsze sprawy.

Nie chciałam się odzywać, ale ciekawość wzięła górę.

— Dlaczego jesteście identyczni? — wychrypiałam.

Na ten dźwięk ucho „bezimiennego” mężczyzny znów się poruszyło, natomiast Jeremi tylko westchnął. Wstał, wziął kubek ze stołu i wrócił do mnie. Podał mi go, po czym usiadł, opierając się o ścianę koło mnie.

— Masz, pij. To woda. Straszny masz głos. Wydaje mi się, że nie piłaś od dłuższego czasu jeszcze przed naszym przyjściem. A odpowiadając na twoje pytanie, to jesteśmy bliźniakami. — Popatrzyłam na niego z nad kubka, więc kontynuował. — Urodziliśmy się w tym samym czasie z tej samej matki. Po prostu jesteśmy braćmi, którzy wyglądają tak samo — i doszeptał mi na ucho — ale tylko wyglądają.

— Słyszałem to! — zasyczał Joe. — Chociaż to i dobrze. Nie chciałbym się zniżać do jego poziomu intelektualnego — dorzucił jakby do wszystkich innych, tylko nie do samego Jeremiego.

Jeremi zaczął się boczyć i krzyczeć coś do swojego brata. Natomiast reszta włącznie z Joe tylko zachichotała z dezaprobatą. Wyglądało to tak, jakby takie reagowanie Jera na komentarze drugiego Kropli było codziennością i wszystkich śmieszyło. Niby od razu zrobiło się weselej i gdybym była w gronie znajomych, a nie obcych, pewnie też bym się z tego pośmiała. Jednak teraz trochę było mi żal mojego troskliwego kolegi. Wyglądał na takiego o dobrym serduszku. Jego oczy aż się tym dobrem mieniły. Teraz robił minę małego dziecka, które nie dostało cukierka. Nadął policzki i skrzyżował ręce oraz nogi, siadając z powrotem koło mnie. Jednak po chwili wypuścił powietrze.

Po jakimś czasie moja pewność siebie wzrosła do poziomu, w którym mogłam już wyrazić swoje zdanie, kiedy mnie o coś pytano albo gdy chciałam się wtrącić. Jednak nie zaczęłam sama jakiegokolwiek tematu.

W pewnym momencie Szef wstał i rozejrzał się po pomieszczeniu.

— Dobra, prześpijmy się. Jutro zbierzemy pożywienie i będziemy mieli w końcu czas na odpoczynek, co nie zmienia faktu, że przydałoby się nareszcie wyspać. Jer i Joe, pierwsza warta. — Machnął, a oni z niemym okrzykiem niemocy i niezadowolenia wyszli z chatki. Widziałam po ich minie, jacy nagle zrobili się senni.

Znaczy wszyscy mieli mniej lub bardziej podkrążone oczy (na przykład u „bezimiennego” mężczyzny nie było prawie widać), ale teraz oczy bliźniaków straciły wszelki blask. Ja też w sumie byłam zmęczona, bo to wszystko mnie przerosło, ale zapewne i tak dziś sen nie zdoła mnie znużyć.

Zrzucił z łoża na podłogę dwie największe poduszki i zrobił z nich prowizoryczne posłanie. Nadawałoby się bardziej dla młodego człowieka niż dorosłego, ale z tego, co widzę, wydaje mi się, że chyba nie przeszkadzają mu wyciągnięte nogi od łydek w dół. Po czym odezwał się znowu:

— Ja śpię tu, a Max z… — spojrzał na mnie — jak ty masz tak właściwie na imię?

Nareszcie! Poznałam jego imię! Z czego ja się tak cieszę? To tylko imię… Ech… Za bardzo mi poplątali w głowię. Przez to cieszę się jak obłąkana z powodu jakiegoś tam imienia… „Jakiegoś tam imienia”. Dobre sobie. Możliwe, że to imię mojej przyszłej bratniej duszy (jak Emil)… No nie… Znowu za wcześnie oceniasz ludzi… Skup się! Co mówił ci Tomas?

„Może i trafność twoich osądów, panienko, jest praktycznie stuprocentowa, co mnie szczerze szokuje, aczkolwiek proszę nie zapominać, że jesteśmy tylko ludźmi i możemy się mylić. Dlatego warto, zanim się na kogoś otworzysz — sprawdzić tę osobę i trzymać stosowny dystans.”

To właśnie zamierzam robić — trzymać stosowny dystans. Jednak ten „stosowny” będzie na pewno mniejszy do Maxa niż reszty. Chociaż Jer też zdobył parę punktów.

Nie odpowiedziałam mu, więc wywnioskował swoje.

— Rozumiem, pewnie jakieś bzdurne. To norma w tych czasach. — („W tych czasach”, o co znów chodzi?) — Możesz wybrać sobie nowe.

— Anna. — Nie trzeba było mi dwa razy powtarzać. Nie to, żeby moje było „bzdurne”. Mój stosunek do niego jest raczej neutralny, chociaż z drugiej strony wiele dla mnie znaczy. Chodzi o to, że wolałam im jednak nie wspominać.

— Dobra. Anna, śpisz z Maxem na łóżku.

No to tyle z mojego „trzymania stosownego dystansu”…

Szef był strasznie zmęczony, a przez to sprawiał wrażenie zobojętniałego na wszystko dookoła, aczkolwiek spostrzegł, iż nie do końca w to mi graj, więc dodał:

— Po pierwsze nie ma już nigdzie tyle miejsca, żeby się rozłożyć, a tyle dni, ile spędziliśmy w nieodpowiednich warunkach, wystarczy, więc chcę, aby się wyspał, i zarazem po drugie, żebyś, co jak co, też się wyspała. Po trzecie jest wielkie, więc się zmieścicie obydwoje i do tego będzie jeszcze trochę przestrzeni zapasu — nawijał jakby bez zastanowienia, co mu ślina na język przyniesie, tudzież sprawnie i z sensem formułował zdania, których i tak nie miałam zamiaru przyjąć do wiadomości. — Po czwarte…

— Nie będę z nim spała na jednym posłaniu! — zaprotestowałam, wciskając mu się w pół zdania.

Moja pewność siebie przekroczyła teraz średnią, ale nawet na to nie zwracałam uwagi. W porządku, może i nie jestem jakąś tam księżniczką, by nie starczyło jej miejsca lub żeby przestrzegała rygorystycznie zasad, zwłaszcza dotyczących mężczyzn (na przykład taka przyjaźń z Emilem), ale to jest niedorzeczne!

— Ponieważ…? — mruknął temat naszej waśni*.

— Ponieważ jesteś mężczyzną! — odwróciłam się gwałtownie w jego stronę i odepchnęłam go, gdy zbytnio się zbliżył.

To chyba tyle z „bratniej duszy”… Pomyłka? Niesłychane. Hm… Może Tomas miał rację. Jestem tylko człowiekiem. Czym ja się martwię? Poza tym czego ja się spodziewałam po bandytach, którzy w ciągu paru godzin zdążyli mi napsuć tyle krwi?

— Nie bądź baba!

— Co to znaczy? — Z moim pytaniem nastała głucha cisza.

— Zapomniałem, — przyznał Max — że jesteś z innego wieku niż my, bo tak dobrze się posługujesz naszą odmianą języka. Baba to znaczy potocznie na przykład kobieta, ale nie wiem, jak ci dokładnie wyjaśnić ten zwrot.

— Właśnie, skąd znasz tyle słów, które nie są tu, u ciebie, stosowane? — zapytał Nicolas.

— Z książek… — przeciągałam, jednocześnie wykrzywiając sobie palce.

— Umiesz czytać? — zdziwił się.

— Tak… Przepraszam! Już nie będę. I nie będę się uczyć. Tylko nikomu nie mówcie! — błagałam, złożywszy dłonie.

Właśnie mój największy sekret wyszedł na jaw. Czemu ja to tak powiedziałam, zamiast skłamać?! A, racja… Nie umiem kłamać… Fakt.

Znaczy — nie to, że nie umiem kłamać, bardziej coś w stylu: nawet jak wymyślę zabójcze kłamstwo, nie uda mi się go powiedzieć na głos. O, to jest właśnie to. Nie wiem czemu. Po prostu tak mam. Jak już bardziej staram się powiedzieć coś tak, żeby było szczere, a zarazem na moją korzyść i myśl.

Tak że… Ewidentnie mi nie wyszło tym razem… Co się ze mną dzieje?! Wszystko przy nich się robi zawiłe.

— Nic nie powiemy — przyrzekł Max, kładąc mi dłoń na głowie. Nie strąciłam jej. Przecież tu nawet nie wiedzą, co mi wolno, a czego nie (prawdopodobnie), a mi to nie przeszkadzało. Uśmiechnął się przy tym, z lekka przymykając oczy. — Ale w sumie to czemu? Przecież…

— Przestań. W tym durnym miejscu panny są przygotowywane na żony królów, uczą je wyłącznie typowo damskich czynności, jak na przykład haftowania czy gry na instrumencie. Wszystko jest tak zaplanowane, aby nie mogły później rozczytać papierów swoich mężów i bez nich sprawować władzy.

— Inaczej nas uczyli na historii, z tego, co mi się zdaje — skomentował drugi.

— Ale ciebie uczyli o naszym szesnastym i siedemnastym wieku naszego czasu, a nie ich — odparł Szef. — Słuchałeś w ogóle na naradzie przed wyprawą? — burknął i wziął leżącą luzem deskę, po czym umocował ją między jedną a drugą połową łóżka.

— Mnie niepokoją zawsze słowa o „innym wieku” i w ogóle… Mógłby mi to ktoś wyjaśnić? — zapytałam.

— Jutro — odparł Nicolas, który chciał urwać już rozmowę. — Dużo gadania, późna pora. Dobranoc.

— Dobranoc.

— Yhy.

Po tym jak zasnęłam, przez jakiś czas przez głowę prześlizgiwały mi się różne myśli. Do mojego domu mieliśmy pójść za prawie tydzień w południe. Było dużo czasu, aby pomyśleć. Jednak dalej nie wiedziałam… po co. Nie chcieli powiedzieć, nawet gdy pytałam. Nic na to nie poradzę. Widocznie dowiem się tego dopiero na miejscu, atoli* i tak priorytetem jest dorwanie Matyldy. Jakoś nie mogę jej tego zapomnieć. Zawiodła me zaufanie i choć ubolewam nad tym, gdyż była mi bliska, to nie zamierzam tego tak pozostawić.

Zaprząta mi głowę pewna myśl, a mianowicie zastanawiam się, czy ona jest członkiem tej grupy i jeśli tak, to od kiedy i w ogóle gdzie ich poznała. Przecież odkąd sięgam pamięcią, była moją damą do towarzystwa i zawsze pomagała w kuchni. Nie mam pojęcia, dlaczego tak to wszystko się potoczyło, ale nie daje mi to spokoju.

Obudziłam się bardzo wcześnie. Okazało się, że leżę obrócona w stronę Nicolasa, więc pierwsze, co zauważyłam, to jego rozmarzony wyraz twarzy podczas snu. Stwierdziłam, że gdybym była złą osobą, mogłabym go w tym stanie z łatwością obezwładnić, wziąć na zakładnika i uciec.

Przerzuciłam się na plecy i mało nie umarłam z bólu. Zapomniałam… Aj… Zdusiłam cały okrzyk w sobie.

Otworzyłam na chwilę oczy, aby sprawdzić, czy ktoś coś usłyszał, i od razu z ukosa zauważyłam Maxa. Myślałam, że zaraz serce mi stanie. Raptownie usiadłam.

Opierał się o ową deskę, którą zamontował Szef dzień wcześniej. A jego podbródek spoczął na rękach. Miał przenikliwy wzrok. Jakby zaobserwował jakieś egzotyczne zwierzę.

— Co ty robisz?

— Nic, patrzę.

— Ciekawe na co? Jest jeszcze wcześnie, czemu nie śpisz? — zapytałam.

Nic nie widział? Oby nie.

— Nie mogłem spać — odparł.

— Aha.

— Ciebie mógłbym spytać o to samo.

— Też mam już snu pod dostatkiem.

— Wyglądasz słodko, jak śpisz. Jak taka mała dziewczynka — wymruczał.

Spojrzałam na niego. Nikt nigdy nie powiedział mi czegoś takiego i do tego wprost. Może to było pozbawione taktu i w ogóle, ale pod jakimś względem… ujęło mnie? Było w tym jakieś głębsze znaczenie, którego nie mogłam pojąć.

— „Jak mała dziewczynka”? — prychnęłam.

— Jak mała i śliczna dziewczynka.

Spojrzałam na niego, jeszcze szerzej otwierając oczy, po czym zwróciłam wzrok na swoje dłonie, które położyłam na nogach przykrytych kołdrą.

— Ha ha — zaczął dziwnie się śmiać i położył jedną dłoń na karku, podnosząc jednocześnie ramię i łokieć do góry. — Zabrzmiałem trochę upiornie. Sorki… znaczy: przepraszam… — wyjaśnił.

— Czemu miałeś zabrzmieć „upiornie”?

— Nieważne, zapomnij. — Pomachał dłonią w powietrzu na znak, bym dalej nie pytała, odepchnął się od deski i przeciągnął, ziewając.

Do domku weszli Joe i Jeremi, którzy spali najmniej z nas wszystkich, gdyż stali na dwóch z trzech wart.

— No to co? Co robimy? — zapytał Jer.

Drugi z bliźniaków usiadł okrakiem na śpiącym Szefie i walnął go otwartą dłonią. Ten obudził się w ułamku sekundy, a jego mina diametralnie się zmieniła i przyznam, że była straszna.

— Jesteście brutalni! — krzyknęłam. — Nie mogłeś spróbować go normalnie obudzić?

— A jak to zrobiłem? Nienormalnie?

— Uwierz, że za dużo zachodu z „normalnym” budzeniem — odparł drugi.

— Ma rację — przyznał Max. — Godzinę w plecy przynajmniej, a tak masz od razu efekty. Poza tym sam pozwolił, tyle że zawsze jest niepocieszony, gdy to stosujemy.

— Przyjemne z pożytecznym — przyznał któryś ze śmiechem.

— Macie tutaj strasznie swobodne stosunki, jak na grupę zaawansowaną militarnie — zauważyłam.

— Każdy powinien mieć coś z życia — odpowiedział Jeremi, podnosząc za rękę Nicolasa, a reszta w ciszy przytaknęła.

Według moich obserwacji czwórka przybyszów raczej niezbyt dobrze się prezentowała. Ich podkrążone oczy stały się bardziej żywe po przespanej nocce, lecz dalej nie do końca żywe.

Poza tym następny bal miał się odbyć dopiero w następną środę. Obawiałam się… Nie. Bałam się tam pójść. Byłam za młoda na definitywne uwięzienie, już tym razem nieodwołalnie. I chociaż Emil rzucał zawsze, niczym mantrę, że mogę wybrać jego, to i tak nie pomagało, a sama sprawa nie dawała mi spokoju i nadal nie daje.

***

— A tak w ogóle — rzekł Nicolas, kiedy siedzieliśmy nad moją kochaną rzeczką — musimy jeszcze zajść po drodze po jakąś tam Anastasię.

Zatkało mnie. Zakrztusiłam się wodą, którą żłopałam z tego samego kubka co zeszłej nocy. Po co im ja?

— Co jest? — zapytał Max.

— Nic, nic — uspokoiłam go.

— A może ją znasz? — W głosie Szefa wyczułam nutkę podejrzliwości. Począł zdejmować koszulę, a w ślad za nim jego podwładny. — No wiesz, byłoby prościej.

— Nie. Niedane mi było o takiej damie słyszeć — skłamałam… Z takim kłamstwem chyba nie powinnam mieć problemów. I ukryłam twarz w naczyniu, pijąc.

Matylda, jak cię dorwę, to wszystko mi wyśpiewasz. Mam dość tych twoich niespodzianek. Nie uważam się za histeryczkę i nie jestem taka jak moi rodzice, co za jeden błąd wyrzucają na bruk, ale to nie może być nic „przez przypadek” czy „niechcący”, na miłość boską.

— Co wy robicie? — Skierowałam rozmowę na inny temat.

Obaj mężczyźni stali teraz nad rzeką, mocząc koszule w jej nurcie. Na sobie mieli wyłącznie spodnie.

— Chcieliśmy zrobić przepierkę — stwierdzili. — A co? Mamy prać je na sobie czy co?

— Jakbyście mogli — przytaknęłam, zasłaniając oczy. Usłyszałam tylko, jak się śmieją. — A właśnie. Mieliście mi wytłumaczyć, o co wam zawsze chodzi z tym „twoim wiekiem”, „moim wiekiem” i tym wszystkim.

— A tak, tak. — Nicolas wyżymał właśnie koszulę z wody. — Są dwa rodzaje czasu, tak jakby. Tutaj, czyli tu, gdzie ty mieszkasz, i tam — pokazał na mur, który było widać zza liści drzew — czyli tam, gdzie my żyjemy.

— Jak to dwa? — Nie rozumiałam. — To nie jest tak, że na całej Ziemi czas płynie identycznie, pomijając lekkie opóźnienia gdzieniegdzie, czyli tak zwane strefy czasowe?

— Dobra jest — zwrócił się ze śmiechem Max do Szefa.

— Tak jest — zgodził się tamten. — Z wyjątkiem tego miejsca.

— Czemu niby tutaj miałoby być inaczej?

— Tego to chyba nikt nie wie — odezwał się znowu Max.

— Mamy jednak teorię opierającą się na murze, który oddziela was od nas. — Nicolas otrzepał ubranie, które przez chwilę trzymał w rękach, i zawiesił na drzewie. — Zakładamy, że jest on wypełniony czymś, co mogłoby zakłócać rytm czasowy.

— Nie zauważyłam, żeby cokolwiek było z nim nie tak. Chociaż w sumie może to też dlatego, że nie mam porównania — rzekłam, opierając podbródek na dłoni.

— My też o tym myśleliśmy, ale gdy teraz tu jesteśmy, to wydaje się w porządku. W końcu my możemy się odnieść do sytuacji zza muru — wtrącił czarnooki mężczyzna.

— Moim zdaniem trudno by było ci to wyjaśnić w słowach — zaczął znowu Nicolas. — To po prostu trzeba zrozumieć.

— Ja nie rozumiem, ale przyjmuję do wiadomości — oświadczyłam. — Lecz na jakiej podstawie to w ogóle wnosicie?

— Jesteśmy od was parę wieków do przodu — odparł. — Nikt już od dawna nie mieszka w pałacach, chyba że tego chce i go stać, poza tym karety są tylko atrakcją turystyczną, a coś takiego jak król już dawno nie jest w użytku. Królowie istnieją tylko w kronikach czy bajkach dla dzieci.

— I to ma mnie przekonać? — Nie dowierzałam. — Każdy ma to, co lubuje. — Wzruszyłam ramionami i zasyczałam z bólu.

Plecy znów się odezwały. Przecież to nic takiego. Jak można tak długo to rozpamiętywać, ciało? Na odgłos, który wydobył się z moich ust — dwaj mężczyźni zbystrzeli na chwilę, po czym zapytali:

— Wszystko w porządku?

— W jak najlepszym — uśmiechnęłam się.

Max przebił mnie tym swoim wzrokiem, ale nic nie powiedział. Tak, wiem, że nie umiem kłamać, nie musisz mi przypominać. Nie będę jednak donosić. To nie w moim stylu. Co mam, to mam.

— W ogóle dziwne, że nie zdziwiło cię to, co powiedziałem o naszym wieku — Szef ciągnął temat.

— Hę? A co masz mianowicie na myśli?

— Te różnice zwyczajów.

— Czytałam w książkach o takich rzeczach, więc teraz po prostu tak odruchowo…

— Automatycznie — wtrącił Max.

— Co? — zwróciłam się do niego.

— Nie, nic, nic.

— Rozumiem — zakomunikował Nicolas.

Dalej nie pojmuję sytuacji. Jak w jednym miejscu może być tyle odmiennych prawd, skoro leżą nawet, można powiedzieć, kilka metrów od siebie, tylko że po dwóch stronach tego samego muru?

Jeżeliby tak nawet było, to jak to się niby stało? Nie rozumiem. Chyba że…

— …wojna — wyszeptałam.

— Jaka wojna? — podłapali.

— C-co? — zapytałam jak głupia. Pojęłam, że powiedziałam to na głos, więc dodałam: — Podobno na świecie toczy się wojna. Dlatego powstał ten mur; aby nas chronić i ubezpieczyć przed nią. Może przez to wyminęły nam się przestrzenie i tak naprawdę to nie ma nic wspólnego z tajnymi substancjami wewnątrz muru czy czymkolwiek innym. Chociaż i tak mi coś tu nie pasuje, bo oznaczałoby to, że już od paru wieków trwa wojna. Przecież to jest niemożliwe.

— Miałaś dobrą teorię, ale sama ją sobie podważyłaś, więc nie musiałem robić tego ja — stwierdził Nicolas.

— Czemu miałbyś to robić?

— Bo żadnej wojny nigdy nie było — odpowiedział. — Znaczy… nigdy. Była, ale to jakieś kilkanaście wieków temu.

— Chyba nie dosłyszałam.

Ciśnienie mi się podniosło. Przecież wiedziałam, że to niemożliwe, by podczas oblężenia zbudować takie coś! Mówiłam od samego początku, a wszyscy ślepo w to wierzyli mimo moich zapewnień!

— Nie ma wojny — powtórzył.

— Ech!!! — westchnęłam, wstając gwałtownie. Nie wiedziałam, co zrobić ze sobą po usłyszeniu tej informacji. Po prostu czułam się oszukana. — Tak że tak…

Ściągnęłam koszulę, w której szczerze mówiąc, już się gotowałam z gorąca, i buty. Kiedy zdejmowałam jeszcze skarpetki, poczułam zbliżającą się osobę, a po chwili — na rękach czyjeś palce. Gdy chciałam się odwrócić, czyjaś dłoń złapała mnie za ramię, a druga odchyliła rękawek bluzki i musnęła skórę.

— Au!!! — Odskoczyłam od niego.

To był Nicolas. Dotknął mnie właśnie w plecy. Zabolało jak nie wiem co.

— Co to? — zapytał.

— Nic — zajęczałam, poprawiając lekko rękawek.

— To samo nic co wcześniej?

— To naprawdę nic, więc przestań pytać. — Urwałam i weszłam po kostki do wody. — Poza tym zaraz będą tu Jeremi i Joe. — Zmieniłam temat, słysząc kroki i oddechy jakieś… dwa… trzy tysiące stóp od nas.

Panowie się obrócili, ale lekki wzgórek przy rzeczce (na którym kochałam się wylegiwać, mocząc jednocześnie stopy) oraz drzewa sprawiły, że nikogo nie zobaczyli.

— Skąd niby to wiesz? — wyczułam lekką drwinę w głosie Nicolasa.

Nie wierzy mi? Albo myśli, że po prostu chcę zmienić temat… Phi. Zaraz sam zobaczy.

I jakby nigdy nic odwróciłam się z powrotem i spoglądając za wodę, rozkoszowałam się jej zimnym nurtem.

— Ej, chłopaki, patrzcie, co mamy! — Obiło mi się o uszy chwilę później.

Poczułam tylko zdumione spojrzenie Nicolasa i Maxa na swoich plecach. Ha ha. Ja za to stałam dalej tak jak wcześniej — nie wykonałam ani jednego niepotrzebnego ruchu. Ach… Jakaż ta woda przyjemna…

***

Wieczorem, gdy wróciliśmy już do chatki, Nicolas zwrócił się do mnie, wyciągając coś ze swojej małej torby:

— Możesz odsłonić plecy?

Zauważyłam, jak wszyscy mężczyźni spojrzeli na niego wystraszeni. Moja reakcja byłaby pewnie taka sama, ale teraz coś mi tu nie pasowało.

— Szefie?! — krzyknęli naraz.

— Czego? — burknął, odkręciwszy jakiś pojemnik.

— Co ty chcesz zrobić?

— Tak do kobiety?!

— O co tutaj chodzi?!

Max i Jer przekrzykiwali się jeden przez drugiego. Natomiast ja i Joe, chociaż byliśmy zaskoczeni, siedzieliśmy w ciszy. On zapewne czekał na ruch Szefa, ja zastanawiałam się, co mam w tej sytuacji zrobić.

— Oj, zamknąć się już! — krzyknął do nich. Nastała nagła niezmącona niczym cisza. Nicolas zwrócił się do mnie: — To jak? Pokażesz je czy masz zamiar to tak zostawić?

Ogólnie rzecz biorąc, zawsze wszystko mi się goi praktycznie od razu. W zależności od powagi ran. W tym przypadku jedna dobrze przespana noc by wystarczyła…

— Nie mogę obiecać, że w takim stanie nie wda się zakażenie — przekonywał dalej. Po tych słowach poczułam zdziwiony wzrok trzech par oczu na sobie.

…ale jak tak patrzeć, to nie da się tu wyspać, a nie wiem, ile tu jeszcze zostanę, i tak jak mówi, nigdy tak długo nic mi się nie goiło, aby była mowa o zakażeniu, a teraz to jest możliwe. Ale nie będę rozbierać się przy mężczyznach!

Westchnęłam, chcąc się skupić, ale przy tym ruszyłam ramionami. Aaaaaaach… Znów zasyczałam. To już chyba mój limit.

W sumie kto by zwracał uwagę na płeć?!

— To jak będzie?

W odpowiedzi dostał tylko twierdzące skinienie głowy, bo próbowałam wyprzeć ból z umysłu.

Nie kazał nawet chłopakom wychodzić. W sumie sama już zdecydowałam, że to przecież tylko plecy. Poza tym i tak czułam od nich aurę, która mówiła sama za siebie, że chcą wiedzieć, w czym rzecz leży.

Podniosłam tylną część bluzki, a przednią przytrzymałam na swoim miejscu. Kiedy usłyszałam, że trzy stołki raptownie się odsuwają, bo oni z nich wstają, stwierdziłam, że w takim razie na pewno nie wygląda to lepiej niż na początku. Nicolas tylko zacmokał.

— Wiedziałem, że coś w tym jest. Teraz się cieszę, że jednak zostawiłem sobie tutaj chłopaków. Miałem przeczucie, że będą mi potrzebni.

Czułam od nich wszystkich żal i smutek, a zarazem wielką, wielką troskę. Bolało mnie od tego serce.

Trzymałam to w tajemnicy, bo wiedziałam, że zmieni to atmosferę na gorszą. Nie lubię zamartwiać innych ludzi sobą, zwłaszcza z takiego błahego powodu.

— Chłopaki, pomożecie mi z tym — zwrócił się do nich.

— Oczywiście, że pomożemy.

— Jak byśmy mogli to tak zostawić?

— Właśnie.

Oboje wiedzieliśmy, że to nie było pytanie, ale ja nawet się cieszyłam, że myśleli inaczej. Nie chciałam ich do niczego zmuszać i na szczęście Nicolas nie zamierzał wyprowadzać ich z błędu.

— Jer, przytrzymaj jej bluzkę — zaczął instruować.

— Już… — Poczułam rękę przy szyi, więc puściłam koszulę.

— Joe, leć po wodę do rzeki. Max, czysta ścierka. — Po czym zwrócił się do mnie: — Jest trochę gorzej, niż myślałem, więc zrobimy jeden szew, dobrze?

„Szef robi szew”? W normalnych warunkach na pewno któreś z nas zwróciłoby na to szczególną uwagę, wierząc, że to coś zabawnego. Teraz jednak nie to nam było w głowie. Zwłaszcza mi.

Chciałam powiedzieć „rób, co uważasz za słuszne”, ale stać mnie było tylko na kolejne skinienie głowy.

Kiedy Joe wrócił z wodą, Nicolas kazał mu połowę zagotować, a drugą połowę w misie postawił ze swojej prawej strony i wziął szmatkę od Maxa. Zamoczył ją w zimnej rzecznej wodzie i zaczął lekko dotykać nią moich pleców. Od razu przeszywający mnie ból powrócił ze znaczną siłą. Zacisnęłam zęby. Przecież nie będę jak jakiś dzieciak.

— Przepraszam, ale musisz wytrzymać. Muszę najpierw to przemyć — usłyszałam.

Powiedziałabym teraz „nie przejmuj się” i tak dalej, ale znów tylko powtórzyłam wcześniejszy ruch. Włosy opadły mi na twarz i całkowicie ją zasłoniły. Miałam zamknięte oczy, a w tej czerni wyobrażałam sobie moje poranione plecy. Czułam na nich wzrok nie tylko Nicolasa, ale całej czwórki. Jak nic zostanę widowiskiem wieczoru.

Usłyszałam, jak Max głośno wypuścił powietrze. Na sto procent on. Poruszał niespokojnie jedną z nóg, jakby mówił: „chcę pomóc, chcę pomóc, dajcie mi zadanie”. W pewnym sensie to jest urocze. W tym momencie przypomina mi trochę Emila.

— Max, wyparz igłę, pośpiesz się — rzucił Nicolas, odkładając szmatkę do miski.

Szef począł szperać w swojej torbie. Po dosłownie paru minutach, trzymając igłę w ręce, Max sięgnął do torby Szefa i wyciągnął coś, czym polał ów przedmiot. Następnie podał ją siedzącemu przy mnie Nicolasowi… razem z nicią? Albo czymś w tym rodzaju. Nie wiem, bo tego nie widziałam. Jedynie mój „dar” przedstawiał mi to w ten sposób.

— Może zaboleć — ostrzegł.

Tak, wiem, że może zaboleć. Przecież to nie jest zabawa na niby w doktora i pacjentów, w którą bawiłam się z Matyldą. Zacisnęłam oczy i zęby jeszcze bardziej. Poczułam przeszywające pieczenie. Ledwo utrzymałam okrzyk w płucach. Naprawdę nienawidzę tych moich wyostrzonych zmysłów! Założę się, że bolałoby o wiele, wiele mniej, gdyby nie to! Gdyby nie to, dałabym radę! Na pewno!

„Teraz też świetnie dajesz sobie radę, panienko” — tak na pewno powiedziałby Tomas.

Zawsze mówił podobne rzeczy, gdy musiał oczyszczać moje skaleczenia, kiedy jako dziecko często się potykałam i przewracałam. Po jakimś czasie odkryłam, że moje rany, siniaki i skaleczenia, które zawsze wywoływały złą atmosferę wśród służby, bardzo szybko się zabliźniają. Dlatego przestałam je pokazywać komukolwiek i po dobie miałam pewność, że znikły. Nieważne, jakiej były wielkości czy rodzaju. Niektóre znikały szybciej inne wolniej, ale zawsze w ciągu doby.

W tym przypadku nie. Pewnie to z powodu mniejszej ilości jedzenia, snu i w ogóle zmian w moim życiu codziennym. Schyliłam głowę mocniej. Poczułam, jak zaczynam się trząść.

— Już zszyte — oznajmił Nicolas. — Teraz czas na maść.

Pewnie wziął to pudełko, które już wcześniej odkręcił. Podczas gdy dotykał maścią mojej skóry — strasznie piekło, jakby wypalało mi ją, ale kiedy tylko kończył rozsmarowywanie w danym miejscu — koiło ból wystarczająco.

„Jak zwykle nieustraszona”… — Emil, mógłbyś tak nie dramatyzować. To nie ja jestem nieustraszona, tylko ty wyolbrzymiasz.

Zaśmiałam się.

— O co chodzi? — rzucił się Max.

— Jeśli chodzi o ból, to ja już zaraz kończę — dorzucił Nicolas.

— Wytrzymaj jeszcze chwilkę — szepnął Jer.

— Ej! Nicolas mówił, że kończy, to znaczy, że kończy, a wasza dwójka za bardzo się aferuje. Nie widzicie, jak dziewczyna dzielnie to wszystko znosi? — Joe zbeształ ich. Opierał się o framugę drzwi i przeszywał mnie wzrokiem równie mocno jak igła Nicolasa parę chwil wcześniej.

Poczułam, jak Max się prostuje i oddala z powrotem na swoje miejsce. Jer tylko trochę pochylił głowę w geście skruchy.

Po skończeniu „namaszczania”, jak to raczył zażartować Nicolas (musiałam naprawdę tragicznie wyglądać) — kazali mi odpocząć. Leżałam teraz na brzuchu z miękką poduszką pod głową. Byłam wyczerpana. Jeszcze chwila i chyba zasnę…

— Dalej nie mogę uwierzyć, że to jest prawda. — Usłyszałam poirytowany głos Maxa.

Kiedy skończyli, a ja położyłam się na łóżko — wyszli. Stali teraz przed domkiem i rozmawiali. Chociaż drzwiczki były zamknięte, wszystko słyszałam.

— Uspokój się! Każdy z nas ma podobne zdanie w tej kwestii. — Nicolas zrugał podwładnego.

— Jak tak można? — Głos oddalał się i przybliżał. Wywnioskowałam, że nie może ustać w miejscu. — Kto jej to zrobił? Dlaczego nie zapytałeś?!

Po odbiciach głosów uznałam, że bliźniacy siedzą na dużym kamieniu pod ścianą chatki. Potwierdził tę teorię dźwięk ich oddechów. Na razie się nie odzywali, lecz słyszałam, że również mają podniesione ciśnienie. Chociaż próbowali to ukryć, ich oddechy były nierówne.

— O co miał zapytać? I jak? „Anno, czy ktoś tutaj się nad tobą znęca? A może to była nieudana próba zabójstwa?” — Usłyszałam opryskliwy głos Joe.

— Joe, przestań — szepnął do niego brat, ale to nic nie dało. — To wcale nie było śmieszne.

— Co przestań, co przestań? — rzucił się. — Taka jest prawda. Łatwo mu mówić za kogoś.

— Równie dobrze ja sam mogę zapytać — odpowiedział na wyzwanie Max. Drzwi się poruszyły, ale najwyraźniej ktoś złapał go za rękę.

— Nie rozumiesz? — Nicolas przemawiał teraz do Maxa głosem, którym chciał go zmusić do słuchania. — Ona nie chce o tym rozmawiać. Nie jest jak inne kobiety, jest jak my.

— A skąd możesz wiedzieć, że nie chce? — Puścił drzwi, które lekko zaskrzypiały. — Może po prostu nie miała do kogo się z tym zwrócić.

— I dlatego to przed nami ukrywała? — kontynuował tamten. — Dlatego maskowała ból i dlatego kiedy pytałem, czy coś się stało, zaprzeczała?

— Poza tym wahała się, kiedy chciał jej pomóc — dodał Jeremi.

— Widzisz? — wskazał Nicolas na jednego z bliźniaków, zwracając się do Maxa. — O to nam chodzi. Jakbyś nie próbował tego zmienić, to tak jak powiedział Joe, taka po prostu jest prawda. — Wyprostował się i już bardziej spokojnym głosem, którym mówił zazwyczaj, dodał: — Nie wiem, czy to duma czy jakiś inny powód, ale na pewno jakiś ma. Ja nie zamierzam się w to wtrącać. To nie jest nasza sprawa. A teraz… — uciął, kiedy Max chciał zacząć się wykłócać. — A teraz mamy się skupić na naszej misji. To nasz priorytet. Zrozumiano?

Tyle usłyszałam z tej rozmowy, potem nagle zasnęłam.

***

Z samego ranka, gdy otworzyłam oczy, zobaczyłam trzy osoby siedzące przy niewielkim stoliku. Znowu przeglądali mapę i omawiali plan.

— Anna, nie ruszaj się — usłyszałam z drugiej strony. Był to głos Maxa, ale tak jak powiedział; nie obróciłam się.

— Czemu?

— Nicolas kazał tak powiedzieć, jak wstaniesz.

— Właśnie — odpowiedział Szef i odwrócił się do mnie przodem. — Nie chciałem, żeby coś ci się stało z plecami, gdybyś gwałtownie wstała. Wolałbym, żebyś jeszcze trochę poleżała.

Łatwo mu mówić. Niespecjalnie przyjemnie jest leżeć kilka czy nawet kilkanaście godzin na brzuchu.

Po tym jak to powiedział, znów zwrócił się do swoich kompanów. Cała strategia „przejęcia mnie” została ponownie przestudiowana od początku do końca.

Z tego, co zdążyłam zauważyć, każdy ich plan opierał się na uprowadzeniu.

— Po co jej w ogóle chcecie?

— Nie mam pojęcia. Polecenie z góry — zakomunikował Max jakby od niechcenia, przeglądając jednocześnie każdy zakamarek domku. Zdałam sobie sprawę, że o ponad połowie ze skrytek nie miałam pojęcia.

— A co potem z nimi zrobicie?

— Zadajesz za dużo pytań. — Nicolas zgromił mnie wzrokiem.

— Nie ufasz mi? — oburzyłam się.

— Jesteś spoko…

— Co to znaczy spoko? — szepnęłam do Jeremiego, który, gdy tylko się przebudziłam, siadając, oparł się o łoże, zaraz obok mnie.

— Że jesteś godna znajomości — rzucił cicho.

— …ale — kontynuował — nie mam powodów, aby ci ufać.

— Ani też powodów, aby mi nie ufać — zauważyłam.

Nic na to nie odpowiedział. Obrócił się z powrotem do stołu i leżącego na nim pergaminu.

Chyba jednak tylko ja czułam między nami wszystkimi jakąkolwiek więź. Przecież gdybym im choć trochę nie zawierzyła, teraz pewnie zastanawiałabym się, co zrobić z fantem na moich plecach.

Jednak czar prysnął tak szybko, jak został rzucony. Do tego nie uzyskałam odpowiedzi na dręczące mnie pytanie. Zresztą nie pierwszy raz.

Planem było (oględnie mówiąc), ażeby nawiedzić mój dom z samego rańca, a następnie co koń uskoczy gnać na zamek. Średnio zaawansowana strategia jak na seryjne porwania. Spodziewałam się czegoś innego. Nie wiem… Może jak z tej książki o tajnych agentach, którą ostatnio skończyłam czytać?

— Szczerze, to wierzę w zawodność tego planu — mruknęłam.

— Czemu? — Nicolas nie wyglądał na zadowolonego z powyższej uwagi, natomiast Max bacznie mi się przyglądał.

— Po pierwsze: łatwiej byłoby schwytać obie osoby w tym samym czasie i nie narażać się na zamieszanie wśród ludzi, co za tym idzie unikniecie podwojenia straży i patroli, czyli prościej będzie się prześliznąć, zwłaszcza że, nie oszukujmy się, będziecie mieli ze sobą dwóch „zakładników”, a w tym samego króla — mówiłam to takim głosem, który pasowałby idealnie do scenki, w której krążę jak jakaś nauczycielka z kijem w ręce przy tablicy, przeciągając zdanie i uginając się na każdym „ale”, „czy” i tym podobne. Niestety leżałam na łożu… na brzuchu… z przygniecionym do poduszki prawym policzkiem… ale i tak uważam, że zacnie to zabrzmiało. Mimo wszystko. — Po drugie: konie to niezbyt dobry pomysł. Któż zdrowego rozumu niepozbawiony przyjeżdża na zamek króla na wierzchowcu? Rozumiem karocę, ale nie wierzchem. Od razu to będzie podejrzane — po tym jak dokończyłam to zdanie, zaczęłam mówić trochę zamyślonym głosem. — Najlepiej też, abyście przebrali się za kelnerów czy coś w tym rodzaju. Wzrok zaproszonych z przyzwyczajenia sam będzie was omijał…

Nastała chwila ciszy. Przerwał ją oczywiście Nicolas.

— Naczytałaś się za dużo książek — skwitował.

— Ej, ale to nie jest zły pomysł — stwierdził Max. — Przecież ona na pewno lepiej się zna na tym świecie niż my.

— Zastanowimy się nad tym — uciął Szef.

Bądź co bądź zauważyłam, że Nicolas z Maxem mimo wszystko bardzo sobie ufają i odpuszczają sobie nawzajem w różnych sprawach.

— Weźmiecie ich i zostawicie mnie w spokoju? — podsumowałam pytająco, żeby mieć pewność.

— Tak.

— I moje życie wróci do rutyny?

W powietrzu, razem z tym pytaniem, zawisło niezdecydowanie, niemoc i… smutek? Po chwili jednak Nicolas odezwał się, nie patrząc mi w oczy:

— Tak. Właśnie.

Zwróciłam teraz uwagę na moje plecy. Już praktycznie nie bolały. Jak małe zadrapanie. Poruszyłam lekko ramionami i karkiem. Nic.

— E…

— Czego?

Szef wydawał się już trochę poirytowany tym, że ciągle mu przerywam i nie daję się skupić. Zawahałam się przez chwilę. Potem może nie być okazji, jeśli już zaczęłam, to powiem, bo później jego humor może się pogorszyć.

— Czy moglibyście zdjąć mi już opatrunki? — zapytałam, rzucając mu nieśmiałe spojrzenie. — Proszę?

— Musisz jeszcze dojść do siebie, przecież… — Max zabrał głos za mojego rozmówcę, a właściwie wszedł mu w słowo.

— Ale już wszystko w porządku — uśmiechnęłam się. — Naprawdę.

— Jak może być w porządku?

— Właśnie! — odezwał się Jer. Joe pokiwał tylko głową.

— Czy ty wiesz, w jakim stanie były twoje plecy? — Nie dowierzał mi.

— Wiem — odpowiedziałam spokojnie. — I dlatego właśnie mówię, że już wszystko w porządku. — W milczeniu oczekiwałam decyzji Nicolasa.

Ten siedział przez całą wymianę zdań w skupieniu, patrząc na mnie i dumając nad czymś.

Czy mi się tylko wydaje, czy oni za często na mnie tak patrzą?

— Już zdejmuję — powiedział, wstając od stołu.

— Szefie?! — Max nie wierzył chyba własnym uszom.

Joe spojrzał na niego kątem oka, a z twarzy Jeremiego łacno było można wyczytać niedowierzanie. Ja natomiast się cieszyłam. Te opatrunki w pewnym stopniu także ograniczały moje ruchy.

Nicolas zdjął wszystko bardzo szybko, ale jeszcze przez dłuższy czas się nie poruszył.

— Coś nie tak? — zapytałam.

Pozostała trójka także z wielkim zdziwieniem i strachem patrzyła na moje plecy. To było naprawdę dziwne.

— Przepraszam? — Spróbowałam jeszcze raz.

— Hm? — Nicolas w końcu się odezwał.

Widziałam go kątem lewego oka przez cały ten czas, który jakby się zatrzymał. Przynajmniej tak to wyglądało z mojej perspektywy.

— Anno, powiedz, kiedy zaboli, dobrze? — Nicolas miał obecnie specyficzny ton głosu. Jeszcze takiego u niego nie słyszałam.

— W porządku — zgodziłam się.

Co chwilę czułam dotknięcia opuszka palca Szefa; w różnych miejscach blisko kręgosłupa i z różną siłą.

— I?

— Wszystko w jak najlepszym porządku. — Wyszczerzyłam się. — To jak? Mogę wstać, panie doktorze? — zaśmiałam się.

— Tak, tak — odpowiedział pośpiesznie i trochę się ode mnie odsunął.

Opuściłam koszulkę, wstałam, podniosłam ręce do góry i przeciągając się, powiedziałam:

— Bardzo dziękuję za pomoc. Naprawdę mi pomogliście.

— Nie…

— Przyjemność po naszej stronie…

Jak miło znowu nie czuć żadnych hamulców i móc to zrobić. Byłam wniebowzięta. Otworzyłam oczy i ze zdziwieniem spostrzegłam, że z jeszcze większym przyglądają się mi wszyscy czterej.

— O co wam chodzi?

— Jak to o co? A co z twoimi plecami? — zapytał Max.

— Wszystko w jak najlepszym porządku, tak jak mówiłam. — Stanęłam na palcach i splotłam ręce z tyłu.

— Nie wierzę, żeby mogło się to tak szybko zagoić — wtrącił Nicolas.

— Co z ciebie taki niedowiarek? — zaśmiałam się, przestępując co chwilę z palców na pięty.

— Ciebie to nie dziwi? — spytał.

— A co w tym takiego dziwnego? — Nie rozumiałam. — Tak już po prostu jest. I tak jakoś strasznie długo się goiło.

— D-długo? — wydukał z niedowierzaniem Jeremi.

— Co z wami, chłopaki? — Napompowałam policzki. — Jesteście jacyś dziwni.

Rozdział II
Słowa kolorem moich snów

W tej chwili dręczyło mnie to, że osoba, której szukają, stoi tuż przed ich nosem, a oni nie mają o tym zielonego pojęcia. A jeszcze bardziej to, że nasyłam ich tam, gdzie tak naprawdę mnie nie znajdą i mogą się w ten sposób narazić bez potrzeby na szwank, zwłaszcza jeśli się za późno wycofają.

Weszłam bosymi stopami do mojej kochanej rzeczki, zamknęłam oczy i zwróciłam twarz ku promieniom. Był dopiero zalążek wiosny, toteż mimo rozłożonych, ciepłych ramion słońca wszystko było chłodne. Tak samo woda w strumieniu.

Jak miło…

— Powiesz mi? — Usłyszałam z brzegu.

Otworzyłam oczy i zobaczyłam, tak jak oczekiwałam — Maxa.

— Powiesz mi? — powtórzył.

— Co konkretnie? — odpowiedziałam pytaniem na pytanie.

— Kim ty jesteś? Jak masz na imię? Co jest w tobie takiego, że się tak wyróżniasz, nie tylko tu, ale też tam, skąd pochodzę? — Wystrzeliwał pytania jak z karabinu maszynowego (był taki w książce o agentach). Mówiąc, podchodził do mnie coraz bliżej.

— Po co ci to wiedzieć?

— Po co? Z jakiegoś niewiadomego powodu jesteś wspaniała, a i tak wstydzisz się swojej tożsamości. Każda dziewczyna na twoim miejscu już dawno próbowałaby zwiać od nas, a nawet jeśli nie, to nie byłaby taka spokojna w naszym towarzystwie i na pewno by się co chwila nie wtrącała we wszystko — zaśmiał się przyjaźnie. — Ale tobie nic nie przeszkadza. Poza tym te plecy. Jaka normalna kobieta funkcjonowałaby tak jak zwykle z takimi wielkimi ranami na plecach i jeszcze do tego nie chciała pomocy i nic się o tym nie zająknęła? Nawet nie tyle kobieta. Ba. Mężczyzna też. Ciekawisz mnie.

— To wszystko jest skomplikowane — podsumowałam.

— To wytłumacz mi, a nie będzie. Proszę, powiedz mi. Przecież nikomu nie zdradzę. — Złapał mnie za rękę.

Wytrąciłam ją lekko.

„Nie dotykaj mnie” — przeszło mi przez myśl.

Jeszcze nie do końca umiem nad tym panować. Nawyki trudno zlikwidować.

— Jak Szef spyta, to Szef dostanie odpowiedź, a i tak wiem, że mi nie ufacie, więc na pewno się dowie — powiedziałam zrezygnowanym tonem. Zatoczyłam stopą koło w wodzie, czym zmąciłam ją ździebko.

— Anno, czy ja kiedykolwiek zwątpiłem w ciebie? — Emanowała od niego teraz tak wielka wiara we mnie i dobroć, że aż prawie przytłaczała.

Jak by nie patrzeć, to zawsze on wykłóca się o moje z Nicolasem i to on się o mnie najbardziej martwi (chociaż Jeremiemu jest do niego blisko). Jednak jeśli powiem mu prawdę, może zmienić nastawienie.

— Nie ufasz mi? — Zadźwięczało mi w uszach, a oczy się zwęziły.

Natychmiast zwróciłam się w jego stronę. Wbiłam w niego wzrok na dłuższy moment. Poczułam, jak się rumienię. Odwróciłam spojrzenie i westchnęłam.

— Dobrze. Niechaj stracę.

Siedzieliśmy na kamieniu. Moje mokre stopy zostawiły na nim ciemne ślady, natomiast Max swoje zwiesił luźno.

— Jak masz naprawdę na imię? — zapytał, ponownie rozwiewając ciszę.

— A… Anastasia. — Przeszło mi przez gardło.

Wbiłam wzrok w dal. Chęć ujrzenia jego reakcji nie zamierzała ustąpić, mimo iż równie mocno czułam potrzebę jak najszybszej ucieczki. Złapał mnie kurczowo za dłoń ściśniętą w pięść. Pod wpływem jego dotyku rozluźniłam ją jednak, chociaż przez ten dotyk podskoczyłam lekko.

— To ciebie szukamy — wyszeptał jakby do siebie, jakby nie dawał wiary.

Moją twarz przeszedł grymas. Nie patrz. Nie patrz na niego! Pewnie teraz jest rozeźlony. Nie możesz zobaczyć jego twarzy w takim stanie! Dla zasady!

— Spójrz na mnie — powiedział. — Proszę.

— Nie chciałam wam tego powiedzieć, ponieważ było tak… tak… inaczej! Nie chciałam tego zepsuć! — zaczęłam się pośpiesznie tłumaczyć, ciągle wbijając wzrok w przestrzeń. Wielki żal zaczął przepełniać moje serce i myśli. — Pewnie masz mnie teraz za nieuczciwą osobę, która kazała sobie ufać, a kłamała od samego początku. Ja… ja…

Nie dał mi dokończyć. Obrócił mnie ku sobie i przytulił. Chciałam spytać czemu, ale uciszył mnie, głaszcząc po głowie. Pierwszy raz w życiu czułam się przy kimś tak bezpiecznie.

Miałam wrażenie, że głęboko się nad czymś zastanawia. Po dłuższej chwili puścił mnie i uśmiechnął przyjaźnie.

— Rozumiem — odezwał się. — To będzie nasza mała słodka tajemnica.

Wyciągnął rękę i uniósł do góry mały palec. Zgodnie z jego instrukcjami zrobiłam to samo, po czym złączyliśmy je. Podobno to przypieczętowanie jakiejś ważnej obietnicy między bliskimi sobie ludźmi, na przykład przyjaciółmi.

***

Kiedy wróciliśmy do domku, Max zaczął przekonywać Nicolasa do ponownej zmiany strategii. Różnica miała polegać na mojej osobie. Gdyby tam poszli i nie zastaliby mnie, domyśliliby się, kim jest Anastasia, a nawet jeśli nie, to będzie tam Matylda, która jest w to wszystko zamieszana.

— Wiesz, jak nienawidzę zmieniać planów — powiedział po pewnym czasie Szef, zatrzymując się. Nadal jednak stał tyłem do podwładnego.

— Wiem.

— Dlaczego ci na tym tak zależy? — zapytał, odwracając się. Popatrzył mu prosto w twarz z zimnym spojrzeniem.

— Mam przeczucie.

Nastała przerwa w konwersacji. Szef przetarł twarz dłonią i westchnął.

— Zobaczę, co da się zrobić — odparł zrezygnowany, ale zaraz dodał gniewnie: — tylko już mi się, dzieciaki, nie bawcie w agentów, bo akcja zakończy się kompletną klapą!

— Tak jest! — krzyknęliśmy naraz, salutując.

***

— Dziękuję — powiedziałam, kiedy oporządzaliśmy we dwójkę Robina.

Reszta poszła uzupełnić zapasy jakiś czas temu. Byłam pewna, że nie są tak blisko, aby cokolwiek zasłyszeć. Max tylko wzruszył ramionami.

— Niby za co? Po prostu to rozwiązanie wydawało mi się, na tę chwilę, najlepsze i nadal mi się tak wydaje — stwierdził, nie przestając szorować sierści konia.

— Przepraszam — szepnęłam.

Zwrócił się w moją stronę i wstał z klęczek. Nie rozumiejąc, patrzył na mnie. Nie widziałam tego, ale czułam na sobie. Wlepiłam wzrok w szczotkę.

— Ej — zdzielił mnie w ramię, tak że ledwo to poczułam, nawet z moimi wyostrzonymi zmysłami. — Moim zdaniem dobrze robisz, że się kryjesz. Nawet ja nie wiem, po co nam jesteś. Nawet nie jestem pewny, czy szefuńcio wie.

— Ale okłamuję ich — mruknęłam. — A miałam im nie dawać powodów do nieufności. Zwłaszcza Nicolasowi.

— Col też nie raz się krył. Wie, że to naturalne posunięcie.

— Ale ja nie chcę być zakłamaną przecherą*. Nie chcę, aby nad moimi decyzjami panowało życie lub śmierć. Zwłaszcza że nawet nie wiem, czy to jest aż tak poważna sprawa, żeby to rozważać. Tobie też bym nic nie powiedziała, gdyby nie to, że nalegałeś. W tamtej chwili, nad rzeką sama zastanawiałam się, co powinnam zrobić, i tak szczerze dalej nie mam pojęcia.

— Przestań. Nie mogę tego słuchać. — Położył dłonie na moich barkach i schylił się, aby spojrzeć w moje oczy, które znowu zwiesiły się razem z głową bezradnie. — Nie myśl, że jesteś zła w jakimkolwiek stopniu czy sensie. Może cię jeszcze zbytnio nie znam, ale próbuję poznać i zrozumieć, ponieważ widzę, że masz w sobie to coś. Jesteś uosobieniem dobra. Dotąd ani razu nie odmówiłaś nikomu z nas pomocy, a pytali cię często. Nawet wtedy, kiedy twoje plecy były w tak opłakanym stanie. Jedyne, co do tej pory odrzuciłaś, to spanie ze mną na jednym posłaniu. — Zaśmiał się na to wspomnienie. — Nawet jedyne, o co się martwiłaś, gdy nas pierwszy raz spotkałaś, to był koń, a nie twoje własne życie czy cokolwiek podobnego. Teraz też nie martwisz się swoją przyszłością, tylko tym, że możesz skrzywdzić uczucia innych osób i to jeszcze tych, których praktycznie nie znasz. — Zrobił przerwę w wypowiedzi. — Ale przemówienie mi się walnęło — zaśmiał się. — Wybacz.

Otworzyłam szeroko oczy. Nigdy tak o tym nie myślałam. To wydawało mi się naturalnym zachowaniem.

Moje źrenice powróciły do normalnych rozmiarów.

— Jesteś pierwszą osobą, która próbuje mnie zrozumieć, oprócz Emila — pomyślałam głośno.

Położył mi rękę na głowię, a po chwili z donośnym śmiechem zaczął mierzwić moje włosy. Czułam już wtedy, że to będzie ktoś ważny w moim życiu. Mało mam takich osób… Emil, Tomas, jeszcze do niedawna Matylda (co obecnie stoi pod znakiem zapytania) oraz Robin, ale on nie jest człowiekiem.

Max naprawdę próbuje mnie zrozumieć, a nie udaje, że to robi. Nie wiem, czemu tak mu na tym zależy, ale to naprawdę miłe z jego strony. Niektórzy znają mnie milion razy dłużej niż on, a nawet się nie przejmują moim zniknięciem.

Moi rodzice pewnie pomstują na myśl, że nie będę na pierwszym, prawdziwym zapoznaniu z książętami do ożenku, ale i tak nie wyślą za mną nikogo, by mnie przyprowadził, chyba że nie doceniam ich miłości. Oczywiście do władzy i pieniędzy.

Na szczęście nie idę z Nicolasem, Maxem, Jeremim oraz Joe. Zostanę tu i przeczekam, a potem, gdy książęta się ożenią, a grupa porywaczy króla wróci do swojego wieku, jakby nigdy nic udam się z powrotem do domostwa. Pewnie i tak nie zauważyliby, że coś się zmieniło. Chociaż czy nie powinnam czegoś zrobić w sprawie tego porwania? Sama nie wiem… Przecież i tak nie posłuchają kobiety.

Po nakarmieniu Robina weszliśmy do środka. Było późno, więc położyłam się do łoża, już zawczasu zrezygnowałam z zakładania koszuli nocnej. Z nimi koło siebie to jest praktycznie niemożliwe. Max zajął się czymś przy stole, a kilka minut później wróciła pozostała trójka, którą słyszałam już jakiś kwadrans wcześniej.

Siedli razem z powiernikiem mojej tajemnicy i zaparzyli coś do picia. Czułam ten piękny zapach i to ciepło…

— Patrzcie, jak słodko śpi — usłyszałam głos Jera, który zawsze jest wyczulony na punkcie, jak to określa, przyjemnych dla oka rzeczy.

Przeczuwałam, że na mnie patrzy już od jakiegoś czasu. Po chwili dodał:

— Nie mogłaby być żadnym szpiegiem. — Jego głos był lekko zmieniony. Wywnioskowałam, że opiera policzek na ręce.

— No nie — burknął Nicolas.

— To jednak uważasz, że można jej zaufać? — Usłyszałam jakąś dziwną nutę w głosie Maxa.

— Tak sądzę — przytaknął.

— Dlaczego zmieniłeś zdanie? — zapytał od niechcenia Joe.

— Nie zmieniłem. Od początku była, jaka była. Po prostu. Czuję, że nie mogłaby specjalnie podziałać nam na szkodę.

— Nie wierzę — zaśmiał się Max. — N a s z szef ufa komuś z powodu przeczucia.

I wszyscy zaczęli chichotać. Szef wydawał się zawstydzony, tak myślę, chociaż nawet go nie widziałam. Ale nie zmienił się rytm jego oddechu. Najwyraźniej lubił, kiedy jego podwładni narzucali trochę luźniejszą i przyjemną atmosferę.

Poza tym stwierdzam, iż świadomość, że mówią o mnie przy tak jakby mojej nieobecności, świadczy o szczerości. Bardzo mnie to cieszyło.

— Patrzcie, uśmiecha się — zauważył Jeremi.

Od razu spostrzegłam swój błąd.

— Zapewne śni się jej coś miłego — stwierdził Joe tym swoim nieczułym tonem głosu, chociaż i tak zabrzmiał jakoś bardziej kolorowo.

— To bardzo dobrze. — Usłyszałam troskę w głosie Nicolasa.

Spróbowałam osłabić uśmiech. Już teraz mogłam spać spokojnie.

Rozdział III
Niech stracę — mottem zysku

Przez następne kilka dni nie działo się nic szczególnego. Dzisiaj tak samo. Cały czas chodziłam boso i co rusz słyszałam „Załóż buty, bo się przeziębisz” od trójki z nich.

Joe nie był aż tak tym przejęty. Raz tylko powiedział coś w stylu „Nie będę stał nad twoim łóżkiem, jak zachorujesz”. Wyglądał na jeszcze bardziej poważnego niż zwykle, ale to właśnie go zdradziło. To było takie urocze.

Nie słuchałam ich tylko dlatego, że wiedziałam: ja nie mogę zachorować.

Cieszyły mnie ich uwagi, bo czułam tę pieczołowitość, której zazwyczaj nie doświadczałam. Po prostu nie miał kto się mną przejmować, tak na dobrą sprawę. Tylko tyle.

Dzisiaj naprawdę czułam szczęście. Jak wiadomo, z moją przypadłością wyostrzenia zmysłów jeden malutki powód do świętowania i roznoszenia szczęścia zamieniał się w wielki.

Wszyscy dookoła jakoś też wydawali mi się szczęśliwsi. Nie było wcale widać nerwów przed jutrzejszym balem, a raczej wdrożeniem planu w życie… a przynajmniej do czasu…

— Puśćcie mnie! — Usłyszałam późnym wieczorem.

Drzwi do domku otworzyły się, a w nich stanęli bliźniacy, trzymając pod ręce… tak, Matyldę…

— Na swojego ręce podnosicie?! — krzyknęła z oburzeniem do Szefa.

Nigdy jej takiej nie widziałam. Niemniej zawsze wyczuwałam od niej tę wojowniczą naturę. Zazwyczaj zachowywała się jednak niezwykle cicho i uprzejmie. Teraz to zupełnie inna historia.

Aczkolwiek obecnie jakoś nie zamierzałam się tym przejmować. Tyle naobiecywałam jej w myślach w ramach odwetu za wplątanie mnie w to wszystko, a mimo to w tej chwili nie umiałam tego urzeczywistnić. Wszystkie pomsty nagle wyparowały, jakby były tylko urojeniem.

A tak pomijając to — co ona tutaj robi?!

— Hasło? — Nicolas wstał od stołu.

Wymruczała przez zęby:

Światło jaśniejsze

Im cienie ciemniejsze

Dla świata ochrony

Zginąć być gotowym

Znaleźć światłość

kiedy kruczość

zbyt wielka należy

Obronić na czym zależy

Nicolas dał braciom znak, a ci natychmiast ją puścili.

Mam nieodparte wrażenie, że gdzieś słyszałam już tę rymowankę…

— Imię?

— Matylda — odparła, otrzepując sobie suknię.

Tym razem przyłożyli się do identyfikacji. Jak to mówią, mądry chłystek po szkodzie — czy jakoś tak.

— A… to przez ciebie mieliśmy tutaj to małe zamieszanie — powiedział niby swoim zwykłym tonem, siadając z powrotem na stołek, ale emanowała od niego żądza mordu. Lecz chyba tylko ja to zauważyłam.

— Jakie znowu zamieszanie? — warknęła.

— Z Anną. — Wskazał na mnie od niechcenia kciukiem.

— Jaką Ann… — mówiła, odwracając się w moją stronę.

Ucięła, gdy mnie zobaczyła. Moje i Maxa serce jakby zamarło. Racja. Ona może…

— Jaka Anna — prychnęła. — Przecież to Anastasia. Jakbyście zapomnieli, to właśnie jej szukacie.

Ty mała…

— Kto? — Szef naprężył się pod wpływem jej słów, a jego oczy nagle straciły blask i stały się matowe.

Wszyscy patrzyli na mnie tak jak pierwszej nocy. Oczywiście oprócz Maxa. Zabolało mnie w sercu. Ktoś znowu mi złorzeczy*. Wolnym ruchem złapałam się za klatkę piersiową.

— Nie musisz dziękować — dodała, zwracając się w jego stronę.

Widziałam po ich ruchach, że kwestią czasu jest to, kiedy ponownie mnie zwiążą.

— Dlaczego nie powiedziałaś, że nią jesteś?!

„A pytałeś?” — pomyślałam.

— Oszukiwałaś nas przez cały ten czas!

„A miałam inne wyjście?”

— Zaufałem ci!

„Ja wam też, prawie bezgranicznie”.

Wszyscy się przekrzykiwali. Nawet słyszałam Joe, który zazwyczaj obserwuje zdarzenia z boku. Wszystko coraz bardziej zaczęło mi przypominać pierwsze nasze spotkanie. Ścisnęłam jeszcze bardziej bluzkę przy sercu.

Moje uszy zaczęły przekształcać dźwięki, które słyszałam, tak że brzmiały już prawie jak spod wody.

Ja dalej się nie odzywałam. Stałam ze spuszczoną głową. W pewnym momencie włączył się do sprzeczki Max, który tłumacząc, przekrzykiwał wszystkich.

— Ty o tym wiedziałeś?!

„Wiedział”.

— Tak — przyznał.

— Czemu nic nie powiedziałeś?!

„Bo ja mu zabroniłam”.

— Przyrzekłem, że nie powiem.

— I głupia obietnica jest ważniejsza od misji?!

„Nie jest. To moja wina, że tak pomyślał”.

Sama nie wiem, kiedy moje nogi ruszyły, a ja wybiegłam z chatki. Jeszcze w środku ktoś próbował mnie zatrzymać, ale z jakiegoś powodu najwyraźniej nie udało mu się.

Biegłam teraz bez ustanku, gdzie nogi poniosą. Pierwszy raz w życiu moje oczy i uszy były takie nieprzydatne. To nawet nie był brak daru, z czego mogłabym się przez chwilę pocieszyć. To było jak praktyczny ogólny ich zanik. Jak prawie głuchota i ślepota.

Uciekałam po omacku. Uciekałam? Tak. Ale nie od udziału w misji albo dokładniej — pojmaniu, jako Anastasia. Raczej od tych ludzi ważnych dla Anny. Znowu to samo. Znowu mnie znienawidzono… znowu myślano o mnie źle… znowu nie mam gdzie wrócić… znowu… znowu… znowu…

Znowu jestem tylko problemem.

Parłam do przodu, jakby od tego zależało moje szczęście, jakby to miało mnie uwolnić od żalu i frustracji, która narastała wewnątrz mnie. Zahaczałam ubraniem o gałęzie i raniłam sobie bose stopy.

„Załóż buty, bo inaczej się przeziębisz.”

Zaświtało mi coś przez ułamek sekundy w głowie.

„Jak będziesz chodzić boso, to potem będziesz chora.

Zakładaj buty mówię, bo sam ci je założę.

Ej, nie uciekaj!”

„An, załóż buty.

Jak będziesz kichać całe noce, to nas zamęczysz, ha ha.”

„Nie będę stał nad twoim łóżkiem, jak zachorujesz!”

„Mówię: nie uciekaj! Buty nie gryzą!”

Łezka smutku spłynęła po moim policzku. Ale tylko jedna. Po chwili te wypowiedzi ustąpiły jednak innym kwestiom.

„Oszukiwałaś nas przez cały ten czas!”

„Zaufałem ci!”

„Wiedziałem, że z taką to będą same kłopoty.”

„Jak ja mogłem ci zaufać.”

Padłam na kolana, potykając się o coś. To już był najwyraźniej mój limit. Koniec biegu. Nie mogłam swobodnie oddychać. Dosłownie czułam, jakby moje serce zostało przebite czymś ostrym. Po chwili zaczęło trochę wolniej bić, lecz nie tak jak zwykle, i zmieniło swój rytm. Przeskoczyło jakby do innego stadium. Dlaczego znów się to dzieje? Dlaczego?

Zdarzyło się to wcześniej tylko raz, kiedy zrozumiałam, że matka bije mnie dla rozrywki, a nie z jakiegokolwiek konkretnego powodu. Byłam wtedy jeszcze mała.

Przy tej raptownej zmianie zachłysnęłam się powietrzem i zakaszlałam. Oparłam się o drzewo. Nie ogarniało mnie zmęczenie, można powiedzieć, że nawet go nie było. Jedyne, co czułam, to pewnego rodzaju żal i dezorientacja. Mogłabym biec dalej, lecz byłam zbyt roztrzęsiona. Roztrzęsiona? Mhm… Kolejnym „zmniejszeniem serca”, jak sobie tłumaczyłam to zjawisko, i szokiem.

Chyba aż do teraz w głębi serca wierzyłam w to, że chodziło o kogoś zupełnie innego. O inną Anastasię i o inną Matyldę. Wszystko mogło się zdarzyć. Niejednemu psu Burek. Jednak ta nadzieja, tak jak wcześniej — już prysła niczym jakiś draczny* czar. Została pustka z paroma niezadowolonymi twarzami w tle.

— Zostawiłam tam Robina — wyszeptałam do siebie rozbawiona własną bezmyślnością, nasuwając jednocześnie powieki na oczy. Oparłam głowę o pień.

Jak mogłam o nim zapomnieć? Przecież zawsze trzymał się gdzieś w pobliżu drzwi. Przepraszam, koniku. Beznadziejna ze mnie pani, i nie tylko pani.

Przepraszam, Max. Wybacz, że tak cię wykorzystałam. Nie myślałam zbyt dużo o tym, że ty też się narazisz, i dlatego tak to się skończyło.

Zanim dostałam się tu, w to miejsce, minęło sporo czasu, chociaż nie jestem pewna ile i żadna konkretna liczba nie przychodziła mi do głowy. Wydaje mi się też, że prawie równie długo tu już siedzę.

W takim razie nie byłam im raczej aż tak potrzebna, jak myślałam. W przeciwnym wypadku pewnie by już tu byli.

W sumie mogłabym się zastanawiać, czy tym razem znów postawią na linę. A może w klasykę? Wór? Co by tu obstawić…

Aaa… Znów zapulsowało mi w okolicach klatki piersiowej na te sugestie. Koniec tego negatywnego myślenia, bo to mnie zabije!

Spróbowałam wyrównać oddech, zapełniając całe płuca świeżym powietrzem.

Wokoło było ciszej niż zazwyczaj, a o egipskich ciemnościach spowijających moje pole widzenia lepiej nawet nie wspominać. Żadne z nich nie poprawiło się mimo dłuższego odpoczynku. Nic na to nie poradzę. W sumie, gdyby się zastanowić, to jakie zioła naprawiają wzrok lub słuch? Nie znam takich mimo jakiejś tam wiedzy… ale w sumie wydaje mi się, że o takich można sobie tylko pomarzyć. No trudno. Czyli kolejna sprawa do załatwienia. Trochę już długa ta kolejka. Ech… Nie można być dobrym we wszystkim. Tak mówią…

Zaczął mnie trochę już irytować ten na wpół słuch i wzrok kreta. Otworzyłam powoli oczy. Nade mną błyszczało jakieś wielkie światło. Choć wielce rozmazane, założyłam, iż to księżyc. Lubiłam oglądać go z Emilem podczas przyjęć. Opowiadaliśmy wtedy sobie o różnych różnościach. Czasem to były bajki, czasem wydarzenia z minionych nam dni, a czasem najzwyklejsze plotki.

„Patrzysz teraz na ten sam księżyc, nie mylę się?” — pomyślałam.

Nagle moje oczy pozwoliły mi cokolwiek zobaczyć. Przyjemne uczucie…

Spostrzegłam, gdzie się znajduję. Siedziałam na niezatrawiałej ziemi, oparta o drzewo o chudym pniu i suchej korze, kompletnie na widoku. Nawet nie będę próbować się chować. Nie zależy mi na tym. Jest taka piękna noc, że tylko patrzeć w niebo.

Po kilku minutach takiego siedzenia poczułam, że ktoś mnie szturcha w ramię. Już wcześniej namierzyłam obecność innej osoby, ale widok tych gwiazd sprawił, że najzwyczajniej w świecie to zbagatelizowałam.

To był Max. Sam. Coś do mnie powiedział, ale że nie patrzyłam mu na usta, tylko w oczy — nic nie zrozumiałam. Pomachał mi dłonią przed nosem i znowu coś powiedział.

W tych oczach widać złość czy rozpacz? Jest na mnie zły czy przejmuje się tym, co przeze mnie powiedziała mu jego drużyna? Nie wiem! Bez tego nie będę wiedziała, jak mam się przy nim zachowywać! Jeżeli tak się dzieje, to zapewne mój narząd wzroku też jeszcze nie wrócił do stanu używalności…

— Nie słyszę cię — wyszeptałam powoli.

Nastawił się bliżej, a ja powtórzyłam jeszcze raz. Chyba naprawdę cicho mówiłam… Nie mogę dostosować głośności mojego głosu bez słyszenia go! Poza tym w zależności od sylaby moje struny głosowe albo były za luźne, albo tak bardzo napięte, że bałam się ich przerwania. Chyba byłoby to możliwe.

Twarz Maxa zmieniła wyraz. Nie była do końca przerażona… ale jak by to… Może poruszona? Zaskoczona?

— Musisz mówić głośniej — dodałam cicho.

— Teraz będziesz mnie słyszała?! — widziałam, że krzyczy, ale dla mnie wcale to tak nie brzmiało.

Pokazałam mu ruchami dłoni, że trochę lepiej. On uśmiechnął się. W normalnej sytuacji, gdybym patrzyła mu na usta, pewnie dałabym radę go zrozumieć, ale nie tym razem.

— Czemu przyszedłeś sam? — wyduszałam słowo za słowem. — Myślałam, że…

— Puścili mnie samego, bo stwierdzili, że tak będzie najlepiej — wywrzeszczał. — Nie chcieli cię jeszcze bardziej zniechęcić i prze-stra-szyć! — Zaczął śmiesznie sylabizować oraz gestykulować. Naprawdę wczuł się w rolę.

Nie chcieli przestraszyć mnie? O co tu chodzi? Myślałam, że to bardziej w stylu „złap, zaknebluj, dostarcz”. Znaczy… nie to, żebym myślała o nich jako o złych bandziorach, ale porwanie to jednak porwanie. A może tak jak mówił Nicolas, naczytałam się za dużo książek… Nie… Na pewno się nie mylę. Wyczułam tamtą aurę… Mieli złe zamiary.

Westchnęłam, uśmiechając się i odwracając głowę z powrotem w stronę nieba. Poczułam na sobie przewiercający wzrok Maxa. Nie rozumiał chyba, czemu jestem taka zadowolona. Wcale nie jestem. Po prostu znowu mam déjà vu.

Usta zatrzęsły się, ale powstrzymałam kolejne łzy. Jedna w zupełności wystarczy. To nie jest taka tragedia.

— Ej, co jest?

— Nic — uśmiechnęłam się do niego. — Przepraszam, że wplątałam cię w tarapaty.

— W co? — Nachylił się bliżej mnie.

Powtórzyłam ponownie ostatnie słowo. Odchylił się ode mnie z kamienną miną. Nabrał powietrze w płuca i szybko je wypuścił. Usiadł po turecku i patrzył na mnie.

— Nie wygaduj głupstw. — Usłyszałam prawie doskonale, chociaż mówił normalnie zamiast podnosić głos. — Jakbym w ogóle mógł przejmować się czymś takim w takiej sytuacji.

Naprawdę jest miłą osobą. Przy nim można się poczuć bezpiecznie.

— Już słyszę trochę lepiej — przyznałam zmieszana, nie wiedząc, co odpowiedzieć na jego wcześniejszą wypowiedź.

— O ja cię, jakie szczęście — ożywił się. — Byłem przekonany, że ci tak zostanie, i nie mogłem przestać myśleć, jak bym mógł coś na to poradzić. — Dotknął dłonią swojego torsu, zamykając oczy z ulgą wypisaną na twarzy. — Kamień spadł mi z serca.

— Ty to jednak martwisz się o każdego.

— Powiedziała ta, co się wcale nie martwi o nikogo. — Otworzył oczy.

Zaśmiałam się. Słuch dalej szwankował, może nawet bardziej niż wzrok, ale z jakiegoś powodu miałam wrażenie, jakby inni ludzie właśnie taki stan zmysłów posiadali na co dzień, nawet w pełni zdrowia, albo przynajmniej podobny.

— I co teraz? — zapytałam.

— Z czym?

— Jestem znowu wrogiem numer jeden w swojej własnej chatce — zażartowałam z żalem.

— Głupoty opowiadasz — odpowiedział. Po krótkiej przerwie dodał: — Prawda, że atmosfera jest trochę napięta, ale według Matyldy Mistrz mówił, aby cię dobrze traktować, więc nic ci na pewno nie zrobią. Obawy naszej dwójki były bezcelowe. Chociaż i tak uważam, że dobrze zrobiliśmy, ukrywając prawdę, bo wcześniej jeszcze o tym nie wiedzieli i nawet ja nie wiem, jakie byłyby rozkazy Nicolasa. Może nie wyglądamy, ale często podejmujemy drastyczne kroki.

— W takim razie wnioskuję, że teraz już nici z mojego spokojnego życia, jak to się mówi, po staremu. Czyli plan zostawienia mnie w chatce przed balem już nie jest aktualny. A jak z wami pójdę, to i tak nie mam co liczyć na starą atmosferę, ponieważ będę więźniem i do tego kłamcą. — Przekalkulowałam to wszystko na głos i podsumowałam. — No nic, przyzwyczaiłam się.

— Przyzwyczaiłaś się, co? — zadał pytanie jakby sam sobie. Ledwo je dosłyszałam.

— Nieważne — skwitowałam.

Po pewnym czasie Max wstał z ziemi, otrzepał się, a następnie wyciągnął w moją stronę dłoń:

— Idziemy.

— Dokąd?

— Tam, skąd tu przyszliśmy, oczywiście. Zaraz mi chyba uszy z zimna odpadną.

— Z zimna? — zdziwiłam się.

— A tobie nie jest zimno? — dostałam równie zaskoczoną odpowiedź.

Pokręciłam przecząco głową i podałam mu rękę.

— Naprawdę jesteś wyjątkowa — skomentował, ciągnąc mnie do góry.

— A ty naprawdę jesteś dziwny — zaśmiałam się przyjaźnie.

— Ciesz się, że biorę to za komplement — zawtórował mi.

— Ale właśnie taki był tego cel. Dziwni i zwariowani ludzie są najlepsi. I to nie jest sarkazm — zachichotałam.

— Cóż za zaszczyt — jęknął, drocząc się ze mną. Widać jemu też polepszył się trochę humor.

Ktoś, kto by nas obserwował z dystansu, czy mógłby stwierdzić, że znamy się zaledwie tydzień? Nie wydaje mi się. Teraz naprawdę poczułam się tak jak wtedy, gdy droczę się z Emilem, ale moją głowę zaprzątały także inne myśli.

— Czemu miałoby być mi zimno? Jest tak ciepło. Musiałam się nieźle zgrzać, biegnąc tu — stwierdziłam.

— Licząc od teraz, wybiegłaś jakieś trzy, może cztery godziny temu, więc zgrzanie się od jakiegokolwiek ruchu nie byłoby w tym momencie możliwe — odpowiedział. Po chwili dorzucił: — Ale w sumie po tobie można się wszystkiego spodziewać.

Tak dawno temu? Albo tyle tu biegłam, albo straciłam rachubę czasu, patrząc w gwiazdy, ale to dalej nie wydaje mi się możliwe. Może kolejny zmysł mi się popsuł, jeśli Maxowi jest zimno, a mi wręcz przeciwnie? Nie, nie, nie. Przecież wykryłam go, kiedy przyszedł po zmianie temperatury wokół drzew, tak? Właśnie! To musi być coś innego… Tylko… co?

Moje nogi trzęsły się od emocji. Anastasia, musisz iść! Jemu jest zimno, jak zachoruje, to sobie tego nie darujesz.

Mimo wszystko po chwili znowu opadłam, ale Max złapał mnie, zanim jeszcze dotknęłam ziemi.

— Co jest? — zapytał.

— Dam radę, po prostu muszę to rozchodzić — uspokoiłam go.

Była też opcja, że moje ciało nieświadomie zachowuje się tak, abym uniknęła konfrontacji z resztą i nie dotarła do domku. Rozwścieczone oczy całej trójki i Matylda…

W tym momencie moje nogi jeszcze bardziej odmówiły mi posłuszeństwa.

— Ej, ej, ej — Max złapał mnie mocniej.

Nie mogę tak po prostu poddać się lękowi. Mottem mojego życia od zawsze były wytrwałość i dążenie do celu. Dlaczego tym razem miałabym się nie postawić przed faktem dokonanym? Muszę wziąć w ręce kolejną część mojego życia, a raczej zwariowanego losu, w którego istnienie i tak nie wierzę, i go zmienić.

— Siądź sobie jeszcze na chwilę. — Usłyszałam ciche słowa. — Przestałabyś mnie tak ciągle straszyć.

Jednakże nie dałam mu się odstawić na grunt i przytrzymałam się go kurczowo. Coś nie dawało mi spokoju.

— Max?

— Słucham?

— Dlaczego nikt mnie nie powstrzymał przed wyjściem?

Wiedziałam, że w porównaniu z nimi mam dużo mniej siły, więc to niemożliwe, abym odepchnęła któregokolwiek z nich tak łatwo, jak to się odbyło.

— Nicolas próbował… — Poczułam, że chce się wywinąć od odpowiedzi.

— Ale?

— Ale podobno solidnie kopnęłaś go prądem.

— Ja? Nikogo nie kopałam! Co to jest prąd?

— Nie wiem, jak mam ci to teraz wytłumaczyć. Na chwilę obecną uznajmy, że to jest magiczna siła taka jak piorun. Prąd może być dobry, bo bez niego nie działają pewne rzeczy, ale też zły, bo nie lubi ludzi w bezpośrednich kontaktach. Tak jak pioruny. Nie jestem dobry w tłumaczeniu.

Przez głowę przemknął mi obraz człowieka trafionego przez białożółty obiekt świetlny dobiegający aż zza chmur.

— Jak mogłam go kopnąć, jeśli nawet nie jestem piorunem?

— Nie wiem. Sugerowałem, że może któreś z was się najnormalniej w świecie naelektryzowało (wytłumaczę ci to potem), ale Szef powiedział, że to było inne uczucie i dużo, dużo mocniejsze. Prawie jakby mógł zobaczyć tę nić energii.

Już rozumiem… W głębi duszy gnębiło mnie poczucie winy, o którym nawet nie miałam pojęcia. Zrobiłam krok do przodu.

— An?

— Idę teraz. Przeprosić — wycedziłam.

— Przecież nic mu nie jest — powiedział, ale widząc, że to nie działa, napierał dalej. — I tak pewnie już wszyscy śpią, a jeśli nie, to zasną, zanim tam dotrzemy. Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak daleko od nich jesteśmy. To nie jest jak spacerek od chatki do rzeczki, uwierz mi.

— Muszę iść i koniec. — Wyrwałam się powoli z jego rąk i zaczęłam kroczyć, niepewnie stawiając stopy. Chciałam go trochę zachęcić, więc dodałam: — Już przestało być ci zimno?

Zaczepiałam stopami o wypukłości podłoża i co rusz ratowałam się drzewami, które miałam na wyciągnięcie ręki.

Oczy, uszy, teraz nie tyle nogi, ile kończyny… Nie czuję się źle, po prostu brak kontroli nad własnym ciałem mnie dobija. Tak samo mocno jak cała ta sytuacja. Dziękuję, Matyldo, że tak to rozwiązałaś, wiesz? Nie… już się na ciebie nie gniewam. Moja frustracja chyba nie ma gdzie wyciec, że odwołuję się do starych myśli.

— To przynajmniej pozwól mi cię podeprzeć! — Usłyszałam z tyłu.

Popatrzyłam na niego. Ujrzałam zwieszone luźno ramiona oraz zrezygnowaną minę.

— Dziękuję, ale poradzę sobie sama. — Odrzuciłam propozycję. — Nie przejmuj się mną.

— Nie musisz tego aż tak przeżywać, przecież nic mu nie jest! — powtórzył.

— A skąd możesz to wiedzieć?! Dasz mi stuprocentową pewność? — krzyknęłam.

Ręce zaczęły mi się trząść jeszcze bardziej, tym razem z własnych emocji. Oparłam czoło o jeden z konarów. Moje włosy falowały na wietrze, a nogi zatraciły się w drganiu na stałe.

Nie widziałam wtedy twarzy Nicolasa, więc nie mogę mieć pewności, że wszystko z nim w porządku. Nieważne, który z nich byłby teraz na miejscu Szefa, postąpiłabym identycznie.

Z moją matką też nigdy nie było kolorowo, a nigdy nie narzekałam. To, że mi Max powie, że wszystko w porządku, bo mu tak Szef powiedział, póki co nic nie znaczy. Muszę to zobaczyć i usłyszeć na własne uszy. Nie mówię, że Max mnie okłamuje w jakimkolwiek stopniu, po prostu mógł mu Nicolas tak powiedzieć tylko po to, aby szybciej sprowadził mnie z powrotem. Aczkolwiek w tym momencie odbywa się to zupełnie odwrotnie.

Niezręczna sytuacja w bazie (jak to określali w szczególności Nicolas i Jeremi), sprawa z Szefem i jeszcze to, że Maxowi jest zimno — wszystko każe mi brnąć do przodu mimo wszelkich przeciwności.

— An? — Zatroskany głos zbliżył się do mnie.

— Nie dotykaj mnie, proszę — szepnęłam, gdy poczułam ciepło jego dłoni zbliżające się do mojego ramienia. Cofnął ją natychmiastowo. Gdyby mnie dotknął, dokładnie w tym momencie mogłabym się natychmiast rozsypać.

— Nie rozumiem, co się dzieje, ale chętnie cię wysłucham. Tylko musisz mi powiedzieć. Oczywiście jeśli chcesz.

— Przepraszam, że się wcześniej uniosłam.

— Nie przepraszaj. Każdy by się stresował na twoim miejscu. Mniej lub bardziej — odparł.

— To nie daje mi prawa do takiego zachowania — zaprzeczyłam.

Pierwszy raz w życiu przejmuję się tak wieloma ludźmi na raz. Przez to mam wielki mętlik w głowie. Wyprostowałam się. Nie dam się pokonać, ale czemu jest aż tak trudno?

— To boli — jęknęłam sama do siebie cicho, powstrzymując kolejną łzę.

Za namową Maxa z jakiegoś powodu chciałam za wszelką cenę uświadomić go, jak się czuję, ale do tej pory słowa ledwo przechodziły mi przez gardło. Jak mam niby mu to wyjaśnić? Ciągle stałam plecami do niego, ale tylko dlatego, że próbowałam się skoncentrować. I tak nic mi nie da patrzenie w jego twarz, jeśli mój wzrok dalej szwankuje.

— Coś cię boli? Co?

— Nie o to chodzi. — Chciałam go uspokoić, ale z niewiadomych przyczyn zaczęłam się irytować.

Może to jego dezorientacja tak na mnie wpływała. Przełknęłam ślinę i dodałam po chwili:

— Boli mnie, ale nie fizycznie. Zrobiłam krzywdę Nicolasowi, oszukałam wszystkich, teraz wyżywam się na tobie, zapomniałam o Robinie… — Musiałam przerwać. To wszystko wypowiedziałam na jednym oddechu. Teraz dyszałam jak jakiś laufer*. Dodałam trochę ciszej i spokojniej: — Nie mogę pozwolić sobie na kolejne powinięcie nogi, a konsekwencje oraz karę chcę wziąć jak najszybciej na siebie. Nawet jeśli ich nie ma. Wtedy wymyślę je sama.

Przez chwilę się nie odzywałam. On też tego nie robił. Chyba wyczuł, że jeśli mi przerwie, znów się więcej nie dowie, bo to wyjątkowa sytuacja. I bardzo mu jestem za to wdzięczna.

Na początku nie wiedziałam, dlaczego biegłam, ale teraz wiem, że to była forma rozładowania nadmiaru emocji.

— Pierwszy raz się komuś zwierzam. Nigdy wcześniej tego nie robiłam. Uważam, że bardzo dobrze jest zwierzać się innym, ale tyczy się to wszystkich z wyjątkiem mnie. Ja nie powinnam tego robić. Kiedy ja komuś coś mówię, od razu powstaje negatywna atmosfera, której nie umiem naprawić, a co dopiero by było, gdybym zaczęła mówić tak jak dziś. Tak samo jest z ranami, wy ostatnio też tak zareagowaliście. Żałosne jest to, że wyliczam swoje błędy zamiast po prostu je naprawiać. Dla wszystkich jestem tylko ciężarem.

— Przestań mówić, że jesteś „ciężarem” czy że jesteś niepotrzebna! — wykrzyczał, aż się wzdrygnęłam. — Kto dał ci prawo mówić o sobie takie rzeczy?! Poza tym nie przepraszaj! Nawet nie wiesz, jaki jestem szczęśliwy, że mi się zwierzasz. — Podszedł do mnie i nadstawił ramię.

Po krótkim spojrzeniu rzekłam:

— Niech stracę. — I uśmiechnęłam się.

Owinęłam dalej trzęsące się ręce wokół jego ramienia. Zaczęliśmy powoli iść, patrząc pod nogi.

— Ale jesteś rozgrzana! — skomentował. — Nic dziwnego, że nie jest ci zimno.

Rzeczywiście był dużo chłodniejszy ode mnie. Przytuliłam się jeszcze mocniej do jego ręki. Może uda mi się oddać mu trochę mojego ciepła. Swoją drogą to przeze mnie stracił temperaturę. Nie wybaczyłabym sobie, gdyby teraz zachorzał, zwłaszcza że jest mu na pewno strasznie zimno.

Była późna, gwieździsta noc. Rześkie powietrze z łatwością wślizgiwało się do płuc. Leciutkie jak piórko. Przyjemne.

Mijały nas kolejne drzewa oraz krzaki i my też je mijaliśmy. Mimo nieposłuszeństwa moich kończyn czułam się przeciętnie. Z pomocą Maxa mogłam rozkoszować się pięknem nocy.

Przez większość trasy nie rozmawialiśmy. Zmienialiśmy tylko co chwilę nasz obiekt obserwacji: z gruntu na gwiazdy i na odwrót.

— Max?

— Tak?

— Serce ci łomoce — przyznałam.

Gdy te słowa padły, stanął jak słup soli. Całkowicie go zamurowało. Wyczułam ciepło na jego twarzy, którą już ledwo zauważałam. Pewnie się zaczerwienił. Gdybym wiedziała, że tak łatwo uda mi się go ocieplić, powiedziałabym to wcześniej.

— Nie, wydaje ci się. — Odwrócił się w przeciwnym kierunku, jednocześnie drapiąc się lekko po podbródku palcem wskazującym i śmiejąc się nerwowo.

— Po prostu zastanawiam się, czy wszystko w porządku — odparłam. — Może już zachorowałeś? Jest zimno, a ja niezbyt cię chyba ogrzewam.

Chociaż był już bliższy normalnej temperatury, to może jednak to nie wystarczało?

— Nie, serio wszystko w porządku — wycofał się. — Chodź, już niedaleko.

— „Serio”… — mruczałam pod nosem, próbując rozszyfrować dane zagadnienie, kiedy on pociągnął mnie do przodu.

Trochę czasu już minęło, od kiedy wyruszyliśmy. Godzina? Może dwie? Nie mam pojęcia, ale naprawdę mnie to zszokowało, bo przybiegnięcie tu zajęło mi na pewno dużo krócej niż teraz wracanie. Niedziwne w takim razie, że tak długo zeszło, zanim zjawił się Max.

Znaleźliśmy się przy miejscu, które nawet w takich ciemnościach, że oko wykol, mogłam poznać. Mianowicie: koło chatki.

Max otworzył drzwi, a naszym oczom ukazały się cztery postacie. Matylda siedziała na łożu, a reszta drużyny stała. Kiedy zawitaliśmy w wejściu, rozmowa między nimi ucichła.

— Co? Będziecie tak stać? — Nicolas nie mógł wytrzymać napięcia. Widać było, że próbuje zachowywać się jak zwykle, lecz czułam, że chciałby coś powiedzieć.

Max przeszedł trochę dalej, przytrzymując mnie w miejscu. Próbowałam podnieść nogę, aby przekroczyć próg, ale tak drgała, że nie mogłam tego zrobić.

— Poczekaj. — Usłyszałam go. — Tak się raczej nie uda.

To powiedziawszy, podniósł mnie, trzymając pod pachami, i postawił ostrożnie już na podłodze. Następnie chwycił mnie z powrotem jak wcześniej. Zamknął za nami drzwi i odwrócił się twarzą w stronę reszty zgromadzonych.

Wszyscy po tej scenie patrzyli na nas z zaciekawieniem. Zgięłam się lekko w geście ukłonu i wydusiłam pierwsze słowo:

— Przepraszam!

— Za co ty przepraszasz? — Nicolas był zdezorientowany.

— An, mówiłem ci, że nie musisz tego robić… — powiedziała moja bratnia dusza.

— Za wszystko!

Wybacz, Max, ale nie mogę tym razem cię posłuchać.

— Za jakie wszystko? — zdziwił się Szef, po czym zmieszał się i po krótkiej przerwie burknął: — To my przepraszamy.

— Właśnie, zachowaliśmy się źle wobec ciebie — rzucił Jeremi.

— Ja tam niczego nie żałuję — prychnął sam do siebie Joe, zakładając ręce na klatkę piersiową.

Nie wiem, dlaczego to oni mnie przepraszają i dlaczego ja nie muszę. Nie rozumiem tego. I w ogóle nie rozumiem nastroju tej sytuacji. Jest źle czy dobrze? Nie wiem, jak mam się zachować.

Chciałam coś powiedzieć, ale z moich ust nie wydobył się żaden dźwięk. Sparaliżowało mi struny głosowe? No bez przesady!… Dziwnie się z tym czuję…

Osłupiała zamknęłam usta.

— Chciałaś coś powiedzieć? — zapytał Nicolas podejrzliwie.

Natomiast Max zwrócił się do mnie:

— Teraz głos, tak?

Po tym pytaniu nastało poruszenie.

— „Teraz głos”? O co chodzi? — Nicolas nie miał żadnej kontroli nad tym, co się wokół niego dzieje.

Max poprowadził mnie w stronę łoża.

— Mogłabyś ustąpić miejsca? — zapytał Matyldę. Ta wstała i odsunęła się na bok. — Dziękuję. — Następnie zwrócił się do mnie — An, teraz powoli, bo oboje polecimy.

Opadłam na posłanie, ale nie śmiałam nic innego zrobić, jak tylko siedzieć możliwie najbardziej wyprostowana. Jedynie w ten sposób potrafiłam mową ciała wyrazić szacunek do znajdujących się tutaj ludzi.

— To powiesz mi, co się stało? — Szef spróbował ponownie, zlekceważony wcześniej przez podwładnego.

— Sam chciałbym to wiedzieć — rzekł tamten. — Z tego, co wiem, to rodzaj przeżywania szoku. Dobrze mówię, An?

Przytaknęłam. Wszyscy patrzyli na mnie dziwnie. Mieszane uczucia w takiej sytuacji nie są niczym nadzwyczajnym.

— Czemu zawsze, jak dzieje się coś dziwnego z tą dziewczyną, nie umiem spytać i wydusić najważniejszych informacji? — Nicolas zasłonił sobie twarz dłonią w geście bezradności.

— Powiedziałam im ja, iż ważyć się nie mogą krzywdy jakiej panience uczynić — wtrąciła Matylda.

Zwróciłam głowę w jej kierunku.

Wywnioskować można było, iż jej charyzma nieco przygasła. Postawa mojej damy do towarzystwa stała się dla mnie zagadkowa. Przypominała nawet ździebko Szefa, ale tak jak on czuła się trochę niepewnie, więc mimo dostojnego i spokojnego tonu głosu, który także dzisiaj usłyszałam po raz pierwszy (a myślałam, że tylko Nicolas go opanował) — przestępowała lekko z nogi na nogę. Rozpoznałam to między innymi po prawie niezauważalnym ruchu jej sukni.

— Czemuż nadal w miejscu tym bytujesz? — zapytałam oficjalnie, ignorując napięcie, które gromadziło się wokół mnie, ale zaraz to porzuciłam i mówiłam tak, jak zwykłam mówić przy chłopakach przez ostatni tydzień. — Będziesz miała kłopoty z moją matką.

Głos już mój powrócił i mimo osłabionego brzmienia radził sobie.

— Zdążę powrócić do rańca. Nie postrzeże mej absencji — zrelacjonowała.

Podczas naszej wymiany zdań było cicho jak makiem zasiał. Pewnie dlatego, że nie zwykłam wspominać o moim jestestwie, więc próbowali wychwycić każdą ciekawą informację.

— To dobrze. Lepiej, abyś oszczędziła sobie niesnasek.

— To ty winnaś się lękać, ma pani — rzekła.

Gdy padło to stwierdzenie, swarliwość* w bazie zmieniła dotychczasowy wydźwięk. Może na bardziej wojowniczy? Nie wiem… Trudno rozgryźć tych mężczyzn.

W każdym razie nie zaprzestałam udzielać się w konwersacji.

— Nic mi nie będzie, zapewniam cię.

— Zawsze tak raczy panienka mawiać, a kończy się na opak. — Zmieniła podejście. Nieśmiało zerknęła na mnie i mierzwiąc rąbek sukni, zapytała: — Wybaczcie za śmiałość, ale czy panienki rany na plecach zabliźniły się choć odrobinę?

— Skąd o tym wiesz?! — podjął trop Szef.

Od samego początku temat ten był czymś drażliwym i zostanie już taki chyba na zawsze.

Matylda zerknęła na mnie spojrzeniem zbłąkanej sarny, czekając na zezwolenie (lub brak) na udzielenie odpowiedzi.

Jednak coś w niej zostało z postaci, którą znałam.

— Tak jakby była wtedy przy mnie — odrzekłam za nią, a kiedy zdałam sobie sprawę, że ich mózgi zaczynają pracować na najwyższym poziomie, a usta im się powoli otwierają, ucięłam rozmowę, mówiąc: — Dawno i nieprawda. — I zwróciłam się ponownie do rozmówczyni: — Matyldo, ruszaj ku dworowi.

— Tak uczynię.

— Weź ze sobą Robina — poprosiłam. — Nie może zostać tu sam.

— Jak sobie życzysz. Tyle choć zrobić móc powinnam — zgodziła się.

Przekraczając próg chaty, zatrzymała się jeszcze i odwróciła w moim kierunku, otwierając usta.

— Nie musisz przepraszać, po prostu idź.

Jak powiedziałam, tak zrobiła.

— To miały być przeprosiny? — jęknął Jer do Maxa. Ten tylko wzruszył ramionami.

Usłyszałam, jak moja dama do towarzystwa zagaduje mojego konia, ażeby zaniechał wierzgać. Chwilę to trwało, gdyż przez dłuższy czas nie mieli ze sobą styczności, ale udało jej się go do siebie ponownie przekonać.

W tym czasie ja podniosłam się z pryczy i wyszłam na zewnątrz. Nogi mi się jeszcze trochę trzęsły, ale było o wiele lepiej. Oczywiście nie obeszło się bez próby powstrzymania mnie, tym razem przez Jeremiego, ale Nicolas zaraz go przytrzymał.

Przytuliłam się do łba Robina i wyszeptałam mu parę słów do ucha. Pozwolił Matyldzie na siebie wsiąść. Pocałowałam go w czoło. Odjechali.

— Pa pa, koniku.

Straciwszy go z oczu, postałam jeszcze chwilę, a następnie obróciłam się i spróbowałam wrócić pod strzechę.

Przy pierwszym, mniejszym potknięciu wyrwali się do mnie Max i Jer, ale tego drugiego przytrzymał za bluzę Joe.

— Niech skończy, co zaczął. — Obiło mi się o uszy.

— Poza tym ona może nie chcieć od nas pomocy — poparł Szef półgłosem.

— Bez przesady — dołączyłam do rozmowy. — Nie jestem taka wredna.

— My wcale…

— …tak nie myślimy! — dokończyli po sobie.

Zaśmiałam się krótko. Znowu nastała cisza.

— Czemu patrzycie na mnie jak na osobę niespełna rozumu? — spytałam rozbawiona.

Rozdział IV
Operacja bal

Tamtego dnia urwaliśmy rozmowę i przełożyliśmy wyjaśnienia na „kiedy indziej” (jak to określili), gdyż niedługo miało robić się widno.

Podczas drogi do posiadłości moich rodziców rozmawialiśmy po trochu na każdy temat, a raczej uzupełnialiśmy każdy kiedyś zaczęty. Objaśniali mi także nowy plan. Jeżeli można tak się wyrazić. Stary, tylko z ulepszeniami.

Od chatki do domostwa nie dzieliła nas jakaś pokaźna odległość, acz na pewno z Robinem jest łacniej i szybciej ją przemierzyć.

— Jakoś zbytnio nie przejęłaś się wczorajszymi wydarzeniami — zaczął Nicolas, a Max, słysząc to, lekko poruszył dłonią, trzymając słowa na wodzy.

„Tak, wiem, że to dla nas wygląda inaczej, ale nie musisz się denerwować” — pomyślałam.

— Znaczy, wiem, te „zaniki zmysłów” i w ogóle, ale nie odczuwam twojej wrogości do nas mimo zaistniałej sytuacji — rozgadał się, rozpoczynając to swoje śledztwo, a wszyscy, idąc, uważnie się przysłuchiwali. — Jest jakiś powód?

— Po prostu czuję, że będzie gorzej — odpowiedziałam zgodnie z prawdą, ale obojętnie, jakby to pytanie nie było w żadnym stopniu dziwne. Byłam zbyt zmęczona.

Wcześniejszego dnia masa mojej głowy przekroczyła chyba tonę, gdy wszystkie moje zmysły nagle, jak za dotknięciem magicznej różdżki, się „uregulowały”. Mój kark wręcz przestał sobie radzić. Zasnęłam, gdy tylko przyłożyłam głowę do poduszki. I to dosłownie.

Z tego, co mi później powiedziano, wynikało, iż nawet myśleli, że pewnikiem przytomność straciłam, będąc u sił schyłku. W porę zorientować się jednak zdążyli, żem tylko drzemała. Jak suseł. W środku zimy. Stary, bardzo zmęczony suseł.

Na to, co teraz rzekłam, zdziwili się, ale nie mogę określić rodzaju tego „zdziwienia” czy chociażby dlaczego konkretnie ono zaistniało; czy dlatego, że tak z góry zakładam, nie wiedząc nic, czy bardziej dlatego, że trafiłam w samo sedno sprawy.

***

Gdy dotarliśmy do celu, zdecydowaliśmy się wejść tylnym wejściem, co raczej było oczywistym posunięciem z naszej strony.

— Jest około trzynastej lub czternastej — odezwał się Nicolas, skradając się. My podążaliśmy za nim. — Gdzie ta kobieta?

Przeszliśmy do zaplecza kuchennego, przylegając nisko do ściany, a tam ujrzeliśmy Matyldę.

— Jest — zrelacjonował Szef. Rozejrzał się szybko i chciał razem z resztą dać susa do przodu.

Powstrzymałam go jednak w okamgnieniu. Przyłożyłam palec do ust i wymownym spojrzeniem przykazałam czekać.

Natychmiast usłyszeliśmy toczącą się rozmowę.

— Gdzież jest to niewdzięczne dziewczę? — wrzasnęła moja matka.

Moim towarzyszom na ten dźwięk zjeżyły się włosy na karku.

— Niech szanowna pani wybaczy, lecz panienka powrócić jeszcze nie raczyła. Bardzo mi przykro.

— I ma być ci przykro! To dzięki mnie strzechę jaką nad głową miewasz i co do ust włożyć masz, a ino jednego bachora upilnować nie potrafisz! Bezużyteczna jest z cię pomocyja, jak reszta tego całego waszego pospólstwa! — Po wykrzyczeniu tego wszystkiego dorzuciła już bez wrzasku, ale wywyższającym się tonem: — Chybam rozum postradała, dlategom ja was darmostojów* jeszcze nie wyrzuciła na bruk. Pojęcia nie mam, czemuż to tego nie uczyniłam.

— Boś pani wielce miłosierna — odrzekła pokornie ze spuszczoną głową służąca na to retoryczne stwierdzenie.

Ta tylko fuknęła pod nosem, odwróciła się na pięcie i zaczęła odchodzić z podniesionym podbródkiem, drepcząc na morderczej wysokości obcasach. Zwróciła jeszcze na chwilę głowę w stronę Matyldy i dodała:

— Jeżeli Anastasii na dzisiejszym balu dane mi ujrzeć nie będzie… nie obchodzi mnie, jak tego dokonacie… — Słysząc moje imię, chłopcy spojrzeli na mnie, ale moja twarz pozostała kamienna. Wzrok mój nie oddalał się od zaistniałej sceny. — …to niebawem pożegnać będzie się nam pisane. — Morderczy wzrok przeciął powietrze. — Czy w najmniej zawiłą prostotę swe żądania przywdziałam?

— Tak, jaśnie pani. — Dziewczyna ukłoniła się.

— Rada jestem.

Tedy odeszła, zostawiając ją samej sobie.

Wyłoniliśmy się zza rogu. Nasz wzrok spotkał się ze smutnym spojrzeniem Matyldy.

— Jak długo tu byliście?

— Na tyle, aby trochę się dowiedzieć — skwitował Szef.

Moja dama do towarzystwa wystraszyła się.

Mimo jej natury oraz charakteru i tak nie jest łacno wyprzeć się dawniej nabytych zachowań, kiedy żyło się tu tak długi czas. Rola służącej przestała być po prostu aktorstwem.

— Nie przejmuj się takimi błahostkami — uspokoiłam ją. — Mogło być gorzej, prawda? — Kiedy mi w ciszy przytaknęła, dorzuciłam: — To ty dostałaś większą przyganę.

— Obowiązkiem sługi jest spełnianie zachcianek oraz rozkazów, toteż to, iż się zdenerwowała, było tylko kwestią czasu — zapewniła szczerze, ale czułam jeszcze w niej garstkę tej irytacji, która wytworzyła się podczas wcześniejszej wymiany zdań.

Naprawdę wtedy można było poczuć, jakby miała ją udusić. Zapewne jak zwykle tylko ja to zauważyłam. Ech… Trudno!

— Mimo wszystko przepraszam za moją matkę — rzekłam.

— Twoją matkę?! — Informacja ta chyba nie dotarła wcześniej jasno do pewnych czterech osób.

— Ciszej! — Matylda ich zganiła. — Co będzie, jak was tu znajdą? Zero profesjonalizmu. Czy to ja przechodziłam całe szkolenie czy wy?

Szefa dotknęły te uwagi, lecz nie odezwał się ni słowem.

Matylda ruszyła z miejsca. Wychyliła się za przystęp i zbadawszy teren, podeszła do schowka na garnce i inne różne rondle. Wyciągnęła stamtąd stroje kamerdynerów.

— Nieźle — przyznał Jeremi, kiedy przyjrzeli im się z bliska. Pewnie z jakichś bliżej mi nie znanych powodów uznał to za urocze. Najwidoczniej zaliczył to do kategorii pewnej odmiany słodyczy, którą tak bardzo ubóstwiał.

Każdy wziął po jednym dla siebie.

— No to teraz przebierać się — zakomenderowała dziewczyna. — Mam tu nicie i igły, toteż od razu poprawie, co materiał ino współpracować by nie zechciał.

— Ale tak tutaj? — Wymienili się spojrzeniami.

— A co? Mam wam pięciogwiazdkową przebieralnię sprezentować? — zapytała retorycznie. Splotła ręce na plecach i się wyprostowała, po czym stanęła przed nim z poważną miną, przestępując rytmicznie z pięt na palce. — Macie jakiś problem, żołnierzu?

— Żadnego! — odparł Nicolas, prostując się jak struna.

— Panowie wybaczą. — Uchyliłam głowy i wyszłam na zewnątrz.

Ulokowałam się w komórce, gdyż nie ma szans, ażeby zawitało tu którekolwiek z rodziców. Przecież nie mogłam stać na widoku.

Po kilku minutach wróciłam do środka.

— I co myślisz? — zapytał Max, pokazując się z każdej możliwej strony, aby tylko dobrze się wyeksponować. Pozostali ustawili się koło niego.

— Najprzystojniejsi kamerdynerzy, jakich kiedykolwiek widziałam w moim życiu — uśmiechnęłam się.

Oni wpatrywali się we mnie w osłupieniu. Zdążyłam już zauważyć, że często im się to zdarza podczas rozmowy ze mną.

— Co was tak zatkało? — prychnęła Matylda. — Panienka po prostu chciała być miła. Wyglądacie przeciętnie.

— Chcesz się bić? — zapytał Nicolas, stając z nią twarzą w twarz.

— Tu i teraz — podjęła, mrużąc oczy.

— Przestańcie, Matyldo — udzieliłam się.

— Przepraszam. — Odsunęła się od niego.

— Szefie, proszę nie rzucać swoimi „dowcipami” na prawo i lewo, gdyż ktoś może je nieopatrznie zinterpretować.

— Ale to ona zaczęła! — zamachnąwszy się, pokazał na nią palcem wskazującym.

— A co wy? Dzieci? — Nie pojmowałam.

Szliśmy do zamku dłużej niż do dworu. Droga była dłuższa, ale i prostsza.

Wszyscy dostojnicy znajdowali się już na pewno na miejscu, więc nie musieliśmy się lękać, że ktoś nas zauważy. Dlatego wybraliśmy się do celu główną drogą zamiast zmagać się z nierównym podłożem na odległych poboczach.

Matylda zabrała ze sobą prowiant. Nie mieliśmy wcześniej czasu, ażeby się posilić. Obwieściła także, iż niewieście przystroje czekają na nas dwie na miejscu.

Dalej miałam mieszane uczucia co do narażania życia króla i w ogóle naruszania jego nietykalności. W końcu po coś ma ten immunitet. Ale rzekomo to sprawa życia lub śmierci. Chociaż podobno równie ważna byłam dla nich ja, a to dobrze nie świadczy o powadze tej „misji”. Nie wiem, co mam o tym sądzić.

Na dziedziniec zamku zawitaliśmy, kiedy słońce już odrobinę się pochyliło ku lasom. Wślizgnęliśmy się do środka tylnym, znowuż kuchennym, wejściem dla personelu.

Z garnków uciekała gorąca para. Wszędzie kręcili się służący, kelnerzy czy kucharze. Moja dama do towarzystwa wepchnęła naszych „kelnerów” w cały ten rozgardiasz, każąc się wtopić w otoczenie, a mnie złapała za rękę i pociągnęła za sobą. Podążałam za nią na oślep, gdy ta wspinała się po jakichś drewnianych, wąskich i starych schodach na coś w rodzaju strychu.

Na poddaszu ubrałyśmy się w jakieś czarne suknie za kolano oraz przepasałyśmy fioletowe fartuchy przez biodra. Upięłyśmy włosy i włożyłyśmy na nie opaski, a na nogi, zaraz po nałożeniu białych podkolanówek, wsunęłyśmy ciemne botki na płaskiej podstawie.

Nasze codzienne ubrania zostawiłyśmy przykryte brezentem i ruszyłyśmy do kuchni.

Jeszcze nie rozpoczęła się główna część spotkania, więc lokaje nie byli zbytnio potrzebni na sali. Kilku tylko dolewało ponczu do szklanych waz.

Oglądałyśmy przyjęcie zza drzwi, które do niego prowadziły.

— Ej, ty tam. — Usłyszałam za sobą.

— To kierownik — Matylda jęknęła cicho. — Niedobrze.

Czyżby się domyślił, że nie jesteśmy z obsługi?

— Ja? — zapytałam, wskazując na siebie palcem.

— Tak, a niby kto? — zirytował się.

Spojrzałam na miejsce obok mnie, które przed chwilą zajmowała Matylda. Teraz jej tam nie było. Widziałam ją zza ramienia tego mężczyzny. Stała przy garnkach i szeptała coś pod nosem, ale z moim wyostrzonym słuchem zrozumiałam: „Nie mogę tam iść, gdyż panienki matka mnie rozpozna. Panienka także niech coś wymyśli!”.

— Bierz szampana i do pracy! — rozkazał, wciskając mi w ręce szklane kieliszki na tacy, i odszedł, wołając już do kogoś innego.

I jak ja mam się wywinąć? Każdy jest zajęty, nikt mnie nie wyręczy! Gdzie bliźniaki albo którykolwiek? Ta kuchnia jest naprawdę ogromna!

Słyszę ich, ale jest tak wielkie zamieszanie, że nie mogę dostrzec. Za dużo postaci mam w zasięgu wzroku.

Raczej kierownik nie mógł mnie rozpoznać, jeżeli ma tak wielu pracowników. Jednak i tak mnie to nie urządza, ponieważ, kto jak kto, ale moi rodzice mnie rozpoznają i to nawet nie podlega żadnej dyspucie*. Zwłaszcza że są pewno rozeźleni. W końcu zabieram im dobrą i szybką szansę na zarobek, a przy tym i pozbyć się mnie łacno by mogli.

— Co tak stoi w wejściu! — Jakaś kobieta przepchnęła mnie przez drzwi, wychodząc z tym samym w rękach, co miałam ja. Ledwo zapobiegłam wylaniu napoju.

Chwilę później, gdy tamta zdążyła się już oddalić, wyszła następna. Ja stałam dalej jak słup soli, patrząc na gości, od których nie odgradzała mnie już żadna powierzchnia, i nie wiedząc, jak mam się zachować, aby niczego nie zepsuć.

— Nowa? — zapytała. — Przemierzaj salę. Jeżeli ujrzysz, iż ktoś wysuwa znacząco rękę, podejdź i podaj trunek. Natomiast gdy ma pustą flaszkę, uprzejmie zaproponuj jej wymianę na pełną lub przynajmniej zabranie zawadzającej. Tylko unikaj tych już przychmielonych, bo do tego trzeba dłuższego stażu — powiedziała od niechcenia, nie czekając na moją odpowiedź, i zaraz odeszła.

Racja. Przecież wystarczy namierzyć rodziców i unikać ich jak się da. Nie będzie to strasznie trudne w stroju sługi, a praca też nie zdaje się skomplikowana. Do tego kierownik się na mnie podejrzliwie patrzy. Czuję to przewiercające mi plecy spojrzenie.

Wzięłam się w garść. Wolną ręką poprawiłam rąbek spódnicy, a potem z gracją poczęłam przemierzać salę balową.

Namierzyłam swój cel, a raczej dwa cele przy stolikach honorowych. To najlepsza dla mnie ich lokalizacja w tej sytuacji.

— …mój pachołek… — Zdążyło dotrzeć do moich uszu od ich strony.

Odebrałam od paru gości puste kieliszki oraz kilku je sprezentowałam.

— Spostrzegłeś tę dziewkę, kasztelanie? — Ozwała się znikąd jakaś kobieta.

Lekko zwróciłam głowę w kierunku tej rozmowy i obserwowałam ukradkiem, jednocześnie nalewając poncz któremuś z hrabiów, który mi to nakazał.

Jej smukłą sylwetkę przywlekała szaroniebieska suknia z jedwabiu.

— Owszem, tej jednej nie dało się nie zauważyć — uzyskała odpowiedź.

— Zachowuje się prawie jak prawdziwa dama — kontynuowała. Zmierzyła mnie wzrokiem. Na szczęście nie spostrzegła, żem się na nią patrzyła.

— Nie mów, moja droga, że cię zainteresowała — odezwał się inny jegomość.

Stał u jej boku z do połowy pełną lampką w dłoni. Zdawał się małżonkiem tejże pani. Jego chuda postura prezentowała praktycznie sam szkielet, a powiedzenie „sama skóra i kości” chyba tu jak najbardziej pasowało. Jego twarz przyozdabiał wąs, a oczy razem z powiekami wyglądały na utrudzone. Jakby był jakimś bardzo leciwym* człowiekiem (i nie mówię tu o wieku lat pięćdziesięciu, co u nas i tak już jest rzadkością).

— A czemużby nie? — zaśmiała się tamta. — W naszej posiadłości jest zbyteczny spokój. Nuda wszystko przyobleka. Taka pewnikiem by co zaradziła na to. — Przeszły mnie ciarki. — Jak myślicie, czyja ona?

— Nie sądzę, iżby była to własność naszego wspaniałego władcy — odparł jej mąż.

„Własność”, ech…!

— Moim zdaniem przyjechała w prezencie za gościnę — powiedział kasztelan. — Nikt by nie chciał, ażeby panoszyła się taka po jego rezydencji.

— Ja nie miałabym nic przeciwko — upierała się kobieta. — Zajęcie jakie by się znalazło. — Uwiesiła się na mężu. — Kochanie, zrób to dla mnie.

— Nie uważasz, że jest za młoda?

— Pewnikiem ma przynajmniej piętnaście wiosen — machnęła ręką. Też miała rację, bo już dawno skończyłam szesnaście. — To wystarczający wiek, przecież wiesz.

— Dobrze, dobrze, ale później to załatwimy.

Westchnęła, założyła ręce na klatkę piersiową i spojrzała na mnie.

Poczułam się jak przedmiot na sprzedaż i to w dodatku taki, który upatrzyło sobie rozkapryszone dziecko.

Powracając do tego, co ona powiedziała: nie wiedziałam, że się tak zachowuję… Myślałam, że każdy tak robi jak ja. Widocznie byłam w błędzie. Zapewne łacniej by to przyszło Matyldzie, lecz nie dlatego, że jest z niższej klasy społecznej. Ona ma doświadczenie, którego mi brakuje, i trochę jej obecnie tego zazdroszczę. Teraz przez to mogę nas zdradzić. Muszę się bardziej postarać.

Wokół stołu zrobił się już spory tłum. Nałożyłam jeszcze tylko ciastko na talerz i położyłam go obok ponczu na tacy. Chciałam odejść i ustąpić miejsca.

Poczułam, że ktoś stoi za mną. Gdy się odwróciłam, zobaczyłam Emila. Patrzył na mnie jak na błazna jakiego.

— Cóż znowu sposobisz? — chichotał. — Każdy już gwarzy o „służącej-księżniczce”.

— Cichaj, albowiem mi przykrywkę zrujnujesz — zrugałam go, kłaniając się mu w pas, jak to robią poddani za każdym razem, kiedy są w jego zasięgu. — Książętom do pachołków powiadać czego nie przystoi.

Ominęłam go i zaczęłam kierować się w stronę gościa, którego posiłek miałam w rękach.

— Niereformowalna — westchnął tylko ze śmiechem Emil za moimi plecami.

Przeszłam przez pomieszczenie wprost do owego jegomościa.

— Co tak długo? — Humor mu nie sprzyjał. Możliwe, że z mojego powodu.

— Proszę wybaczyć mą zuchwałość, jest mi iście przykro. Nie wiem, jak mogłam kazać panu tak długo oczekiwać na się, choć szanowny milord zawierzył mi tak ważną dla siebie kwestię. Klnę się na wszystko i obiecuję szczerze, iż to się ponownie nie zdarzy. — Lekko schyliłam głowę, a tacę przyłożyłam płasko do klatki piersiowej.

— Tym razem ci, dziewko, daruję — wybełkotał w zdumieniu. Jego zły nastrój jakby od razu wyparował.

Dygnęłam i odeszłam powoli. Idąc przez salę, spostrzegłam, że ktoś wysunął nogę, aby się podeprzeć w trosce o swą wygodę. To była pewnego rodzaju przeszkoda na mojej drodze. Dam radę to ominąć. Podniosłam nogę do góry nieco wyżej. Udało się.

Na moje nieszczęście zaraz potem był nadbity kafelek, który zignorowałam. Zahaczyłam o niego. Noga mi się powinęła i nie zdążyłam złapać równowagi. Powierzchnia podeszew moich butów była śliska.

Ktoś złapał mnie mocno za ramiona. Emil? Chłopaki? Nie… To nie ten rodzaj dłoni. Spojrzałam do góry. To był nie kto inny jak… moja matka.

Jak mogłam się nie zorientować, iż tu jest?! Przestraszona zerknęłam na stoliki dla wybranych. Siedział tam już tylko mój ojciec.

— Udasz się ze mną — warknęła.

Pociągnęła mnie za sobą, boleśnie wykrzywiając mi rękę. Na mojej twarzy jednak nie wystąpił żaden grymas niezadowolenia ani się nie wyrywałam.

— Ujęta — mruknął pod nosem Emil, stojąc na drugim końcu pomieszczenia. Zrezygnowanie cechowało jego głos.

Dźwięki z kuchni nie uciszyły się ni odrobinę. Wszyscy pracowali bez wytchnienia. Na pewno ani Max, ani Nicolas, ani żaden nie zauważy mojego zniknięcia.

Zobaczyłam, jak Matylda wychyla głowę zza drzwi kuchennych.

— Mamy kłopot — jęknęła cicho i schowała się z powrotem.

Tak, wiem, iż mamy kłopot. Tyle że nie wiem jak go rozwiązać. Przynajmniej dobrze, że zobaczyła, lecz nie wiem, czy to coś zmienia.

Mój dar mógłby się przydać od czasu do czasu w takich sytuacjach, a nie tylko zawadzać w życiu codziennym!

— Czyli to jej służąca? — Szepty rozprzestrzeniały się wśród najbardziej zainteresowanych moją osobą.

— Nie sądzę. Ona nigdy nie przydzielała swoich pachołków.

— Otóż to. Musiałby stać się cud jaki.

— Możliwe, iż przykaz zlekceważyć się ważyła…

Te rozmowy szerzyły się, ale były ciche na tyle, aby moja matka mogła je ignorować bez wiedzy o ich istnieniu. Inaczej pogorszyłyby tylko moje położenie.

— Proszę wybaczyć na moment. — Usłyszałam Emila gdzieś z dala.

Wyszłyśmy przez główne wierzeje. Ledwo udało mi się nie spaść ze schodów. Poprowadziła nas naokoło do przygotowanych zawczasu pokoi gościnnych.

Otworzyła drzwi do jednej z komnat i wepchnęła mnie do środka.

— Coś ty sobie uroiła, niewdzięcznico?! — krzyknęła. — I to odzienie! Chcesz nas doszczętnie ośmieszyć?

Nie odzywałam się. Nie miałam do powiedzenia nic, co zmieniłoby moją sytuację na lepszą.

— Zdejmuj te ohydne łachmany — rozkazała.

Zaczęłam powoli się rozbierać.

Matka wyciągnęła skądś jakiś drewniany kij i zdzieliła mnie nim po ramieniu. Mimo że miałam świadomość, iż coś podobnego zaraz nastąpi, trochę mnie zaskoczyła tym aktem i w rezultacie moje ciało nieco obruszyło się na uczucie spiekoty na skórze.

— Nie myśl, że płazem ci to ujdzie. Zobaczysz w domu. Ledwie powiodło mi się ojca obszukać. Nie masz tak wielkiego pomyślunku, aby wiedzieć, jaki ogromny to trud, kiedy tak spogląda na cię.

Potem wyciągnęła nową suknię i czółenka.

— Przyodziewaj — padło polecenie.

Gdy już przywdziałam wszystko na siebie, siadłam przy toaletce. Rozpuściła mi włosy i zaczęła rozczesywać.

— Nie mogę dać wiary, że tak są proste — rozsierdzała się. — Ino jednej porządnej sprężyny nie dojrzysz!

Nie wiem, czy wspomniałam, ale wszystkie bogate niewiasty miały prawie zawsze (zwłaszcza na przyjęciach) kręcone włosy. Proste porównywało się z bardzo niskiej klasy pospólstwem. Ja osobiście kochałam proste włosy.

Z powodu mojej fryzury i przypływu większej ilości złych emocji mocno ciągnęła za kosmyki. Na szczęście włosy mi zwykle nie wypadają.

Dobiegło mnie pukanie do drzwi. Otworzyły się, a w nich stanął Emil. Moja matka od razu lekko się skłoniła, wpierw odskoczywszy ode mnie.

— Cóż waszą wysokość tu sprowadza? — zapytała przymilnie.

— Słyszałem, że pani córka nie jest dość wytworna na dzisiejsze przyjęcie, więc ośmieliłem się posłużyć pomocą. — Zza jego pleców wyłoniła się służka. — Niech pani się nie trapi. Ja się wszytkim tu zajmę.

— Ależ książę, to nie przystoi powierzać ci takich błahostek. — Szła w zaparte.

— Jako przyszły małżonek tejże oto panny winienem zacząć się troszczyć o jej dworność*.

Moja matka zawsze podporządkowuje się wyżej postawionym mężczyznom, więc i tym razem nie miała z tym problemu.

Wyszła z komnaty, zostawiając naszą trójkę w środku.

— Zacnie rozegrane — przyznałam.

— Przyjmuję komplement — zaśmiał się. — Lecz nader nieswojo się czułem, prawiąc, iż twym oblubieńcem się stanę. — Siadł na pryczy.

— A mnie obco było tego słuchać — przytaknęłam.

— Tak jak zwykło bywać, tak i teraz się zgadzamy.

— W rzeczy samej — odparłam.

Dziewczyna, którą przyprowadził, zaczęła zajmować się tym, co moja rodzicielka nazwała „końcem świata”.

— Ma panienka piękne włosy — odezwała się nieśmiało.

— Dziękuję — uśmiechnęłam się do niej w lustrze.

Zarumieniła się i kontynuowała swoje zadanie. Mój przyjaciel wpatrywał się w moje kosmyki.

— To dzisiaj… — przerwałam ciszę.

— Zgadza się. — Zrobił duży odstęp między zdaniami. — Myślałem, iż dzisiaj nie zawitasz na zamku, zaś w gaju się skryjesz.

— Taki był mój pierwotny zamiar — przyznałam.

— Rozumiem.

— I co teraz uczynimy?

— Wydaje mi się, iż obecnie odwrotu nam braknie — skwitował.

Ścisnęło mnie w żołądku.

— Naprawdę tego chcesz?!

— A mamy jakieś inne wyjście? — zapytał. — Ponadto wolę być z tobą niż z jaką metroną* od siedmiu boleści. Wszak najlepszą przyjaciółką mi jesteś. A ty, co uważasz?

— W sumie jakby tak na to spojrzeć, to i masz rację… — burknęłam.

— Widzisz?

— Lecz to faktu nie zmienia, iż nie widzi mi się zamążpójście! — jęknęłam.

— A któż z naszych wiosen liczbą ma na to widzenie? Jednakowoż taka jest tradycja.

— To nie jest sprawiedliwe.

— Owszem, nie jest — przytaknął.

Rozdział V
Eskapada — porwanie, a może wyswobodzenie?

Tym razem nie można umknąć. Gdyby któreś z nas tak postąpiło, skończyłoby się to identycznie… tylko gorzej.

Kroczyłam powoli przez salę balową. Wokół stali ludzie i obserwowali zaistniałą sytuację.

— To nie przypadkiem ta „służąca-księżniczka”? — dobiegło mnie z boku.

— Nie… Nie może być — odszepnął ktoś.

— Bzdury pleciecie.

— Racja.

Wymieniali się tak spostrzeżeniami między sobą.

Na podeście przy tronie ustawili się w rządku wszyscy synowie króla z wysuniętymi na przód najstarszymi. Mój widok wywołał liche, ale dostrzegalne poruszenie.

Naprawdę nie chcę tutaj być… Co począć?

Rozejrzałam się. Emil już stał na swoim miejscu. Nicolas i chłopcy nareszcie zebrali się tutaj, lecz mimo ich profesjonalnej postawy i mimiki wiedziałam, że czują się nieswojo, zwłaszcza że nie spodziewali się takiego obrotu spraw.

Zatrzymałam się przy dziewczętach w moim wieku i starszych, które stały naprzeciwko podium. Dygnęłyśmy, lekko uchylając czoła. Książęta nie pozostali dłużni i odpowiedzieli nam ukłonem.

Zerknęłam w lewo i w prawo. Moje siostry w niedoli… Jednakże zauważyłam, iż one nie wyglądały na strapione.

— Co tu się wyprawia? — warknął Nicolas, gdzieś z głębi pomieszczenia.

— Pojęcia nie mam — odpowiedział Max półgłosem.

— Znajdź Matyldę. Ona powinna coś wiedzieć — rozkazał. — Biegiem.

Max rzucił się do drzwi.

Nie rozumiecie, że już za późno?

W wierzejach koło tronu pojawił się król. Stary jegomość. Barki jego skrywała krwistoczerwona peleryna, a siwą czuprynę zdobiła duża, wysadzana kosztownymi kamieniami korona.

Zazwyczaj niedołężny człowiek, który wyglądał na starszego, niż był. Ze zmarszczkami, kurzymi łapkami pod oczami, małą ilością włosów na głowie oraz zwykle nieruszający się z tronu podczas przyjęcia — obecnie tętnił życiem.

Wziął w dłoń małą łyżeczkę oraz lampkę szampana. Zadzwonił w nią dwa razy, aby ogłosić ciszę. Trwająca zawierucha momentalnie zanikła i wszyscy w skupieniu oczekiwali słów swojego władcy.

— Dzisiaj jest wielki dzień, albowiem moi najstarsi synowie wybierają sobie którąś ze stojących tu niewiast na żonę — powiedział dumnie. Rozległy się głośne oklaski na wyraz aprobaty.

— Małżeństwo? — zląkł się Nicolas.

Powrócił do niego Max i przekazał, co powiedziała moja dama do towarzystwa. Sam, tak jak i Szef, był wzburzony. Przełożony przeklął pod nosem. Stali za wszystkimi gośćmi, prawie przy samej ścianie, trzymając w rękach puste tace. Na rękach mieli zawieszone białe ręczniki.

— Co teraz robimy? — zapytała moja bratnia dusza dowódcę.

— Chyba musimy wszystko przyspieszyć — uznał. — Już czas. Przekaż wiadomość bliźniakom.

Podwładny ponownie zniknął z sali.

Razem ze mną stały tu trzy dziewczyny. Odpowiednia ilość do liczby książąt.

Istotą wyboru było jedynie wskazanie najlepszej dla siebie. Ten ostatni i tak nie ma prawa głosu, albowiem zostanie mu już tylko jedna „dostępna opcja”.

Kto wybiera pierwszy? Zapewne najstarszy.

Miałam rację. Wystąpił przed szereg i dumnym krokiem podszedł do dziewczyny, która zawsze z nim tańczyła, kiedy już kończyło się każde przyjęcie. Oboje wyglądali na zadowolonych. Zebrani ponownie poczęli klaskać.

Jako drugi wystąpił Emil. Stanął przede mną pewnie i spojrzał badawczo.

Chyba ani chłopcy, ani Matylda nie zamierzają się wtrącać. Przynajmniej w przeciągu następnych pięciu sekund. Nie ma wyboru…

Kiwnęłam głową w odpowiedzi. Mój przyjaciel wyciągnął do mnie rękę. Opuściłam na nią swą dłoń i lekko dygnęłam. Fala aplauzu przeszyła moje uszy.

W tym momencie wyczułam obecność na sali całej piątki. Matylda ukrywała się za rogiem przy sznurach od kurtyn oraz żyrandoli.

Do zakończenia swadźby*, czyli zawiązania zaręczyn, zostało mniej niż parę minut. Nasze ręce ciągle się stykały. To mimo wszystko było obce uczucie.

Ustawiliśmy się tam, gdzie stał wcześniej. Przy wyborze kolejnych dwóch przyszłych żon stałam jak na przysłowiowych szpilkach. Mimo iż tak były dumne z sytuacji, w której się znajdują, nie wyczuwałam ni od nich, ni od książąt żadnych głębszych uczuć. Można przypuszczać, że się w ogóle nie znają. Dla mnie ta świadomość była czymś bardzo przytłaczającym.

— A teraz niech te piękne związki — zaczął król, okrężnym ruchem wskazując na nas — staną się formalną uciechą dla naszych starych oczu.

Czułam, jak podnosi mi się ciśnienie. Emil pogładził lekko moją dłoń kciukiem. Chciał mnie trochę uspokoić.

— Teraz! — usłyszałam cichą, acz stanowczą komendę wyszeptaną przez Nicolasa.

Zgasły światła, a wszystkie plandeki zluźniono, żyrandole opadły w dół i zawisły na wysokości około metra od podłoża.

Nastało zamieszanie. Kobiety poczęły piszczeć, panowie wołali straż. Natomiast przyboczna straż monarchy będąca na miejscu zdarzenia zajęła się ochroną rodziny królewskiej. Zajmie pewnie jeszcze trochę czasu, aż przybędą posiłki.

Ktoś mnie chwycił. To Jeremi. Gnał ze mną w tej ciemnicy przez kuchnię ku tylnym drzwiom. Emil jednak nie dał się zwieść i nie puścił mej dłoni.

Wybiegając na zewnątrz, dostrzegłam, że związany już król siedzi, a raczej leży na koniu.

— Wypuśćcie mnie! Wypraszam sobie takie traktowanie, jam jest… — W tym momencie Joe wcisnął mu szmatkę do ust.

— Irytujący człowiek — skomentował pod nosem, usprawiedliwiając się samemu sobie.

— Ojcze! — Emil porwał się do przodu.

Wyciągnął miecz i ustawił się do ataku. Nicolas z Maxem nie pozostali mu dłużni. Już przed oczami błysnęło mi, jak stają w szranki*. Kiedy rzucili się ku sobie, szybko stanęłam pomiędzy nimi. Natychmiast wyhamowali.

— Przestańcie!

— Anastasia, co tu ma miejsce do licha ciężkiego? — Mój przyjaciel nie mógł ustać w miejscu.

— Umityguj się* — Uniosłam lekko dłonie do góry, aby mu pokazać, by uspokoił swe nerwy.

— Jakże mam się umitygować? — oburzył się.

Jego oczy wyglądały jak za naszych dawnych lat. Wyrażał nimi swoją frustrację, której przyczyną była jego niemoc.

— Wszystko ci wytłumaczę — Matylda stanęła obok i poklepała go po ramieniu. Ten, czując nacisk jej dłoni, podskoczył prawie niezauważalnie.

Naprawdę uderzające są te jej zmiany charakteru.

Samego Emila ogarnęło zaskoczenie. Jego zszokowanie spowodowało to, iż nawet tedy, gdy prosił o zaprzestanie wywyższania go z powodu takiego błahego powodu jak status i urodzenie, nikt nigdy nie odezwał się czy zachował wobec niego tak zuchwale. (Oczywiście oprócz mnie).

W tym momencie oczy władcy przeszyło czerwone światło, tym samym urywając opanowaną rozmowę.

— Cóż to było? — zapytał jego syn, patrząc to na ojca, to na zebraną tu czeladź. — Cóżeście memu szanownemu panu ojcu uczynili? — Podniósł szablę ku górze i nie omieszkał* począć szarżować w najbliższym czasie.

— To nie nasza sprawka — zwrócił się do niego Nicolas, prawie natychmiast odpierając oskarżenia i zawiązując mocniej sznury.

Jego pośpiech objawiał się lekkim poirytowaniem, które zacnie kamuflował. Prawdą było, że jesteśmy tu zbyt długo i może zacząć robić się nieprzyjemnie. Słyszałam już tupot uzbrojonej świty królewskiej.

— Wsiadaj na koń! — krzyknęłam do niego, gdy Jeremi i Joe skończyli odwiązywać od karocy tyle wierzchowców, ilu było jeźdźców. — Wyjaśnimy tyle, ile uradzimy po drodze. Czas nagli.

Ten oszołomiony wskoczył w ślad za mną na grzbiet rumaka. Wszyscy inni postąpili tak samo.

Nie wchodziło w grę zaprzepaszczenie wszystkiego, co osiągnęliśmy do tej pory. Nie puścimy wniwecz misji, na którą poszło tyle ciężkiej pracy.

Ja, kiedy przed chwilą obaczyłam ten niespotykany kolor oczu u króla, także zapragnęłam uczestniczyć w owym przedsięwzięciu. Coś niepokojącego działo się z władcą i nie tylko ja tak sądziłam. Inaczej nie byłoby teraz całej tej sytuacji.

Coś pchało mnie do działania w tej sprawie i nie dawało innego wyjścia, jak tylko działać. Tu i teraz.

— To oni porwali króla! — Dało się słyszeć straż, która puściła się już do pościgu.

— Tudzież mości księcia!

Przyśpieszyliśmy, ażeby ich zgubić, lecz po jakimś czasie zwolniliśmy odrobinę, a z ust Matyldy padły pierwsze słowa:

— Twój ojciec został opętany — zaczęła, pędząc na swym rumaku.

Emilowi i mnie całkowicie już odjęło mowę, a oczy prawie wyskoczyły nam z orbit. Moja dama do towarzystwa kontynuowała:

— Ten, kto zlecił nam to zadanie, zażyczył sobie, byśmy go do niego przyprowadzili, aby mógł temu zaradzić.

Mój przyjaciel znosił to na swój sposób. Trochę mieszało mu się, czy ma w to wierzyć czy nie. Udawał tak odważnego, jak to tylko było możliwe, ale ja wiedziałam, że teraz sika w pantalony* ze strachu i zdezorientowania. Lata praktyki i doświadczenia w dziedzinie „emilystyki”.

— Anastasia, czy oni mówią prawdę? — zapytał, złapawszy mnie lekko za talię, co oczywiście nie umknęło uwadze Maxa i bliźniaków, którzy jechali w pobliżu naszego konia.

Reakcja dwóch z nich była dość specyficzna. Max kłusował obok, a jego twarz wyrażała pojęcia dla mnie nie do odgadnięcia. Moje przekleństwo w tym momencie się przydało i jestem prawie pewna, iż podobną mimiką zostały wymalowane lica Jeremiego. Natomiast Joe jak zwykle został niewzruszony.

Poruszaliśmy się pięcioma wierzchowcami odłączonymi od karocy szlachcica jakiego, którego teraz w myślach przepraszałam i zaklinałam się, aby nie miał ochoty, a tym bardziej okazji, by mnie poćwiartować. Chociaż jestem pewna jak dwa razy dwa jest cztery, iż w całym tym zamieszaniu nie zwrócił nawet na to uwagi i albo zrywa sobie podeszwy gustownych pantofli, wędrując bezwiednie ku swemu przybytkowi, albo przesiaduje w pokoju gościnnym, nie wiedząc, co począć.

Przez tę myśl jestem jeszcze bardziej niespokojna.

Mało odzywaliśmy się do siebie przez resztę drogi, natomiast Emil w ogóle nie mówił. Jego postawa co chwilę się zmieniała, jakby nie wiedział nadal, czy się przeciwstawić czy wesprzeć to przedsięwzięcie. Tu w końcu chodzi o jego ojca. Nieznani ludzie zabierają go, związują, pogwałcają wolność i zagarniają przestrzeń osobistą, łamią przy tym wiele praw… Można tak wymieniać w nieskończoność. Jedyne, co ma, to diagnoza, iż jego ojciec jest „opętany”, a uargumentowanie tego — dość liche. Niespotykany kolor w oczach przez około sekundę oraz słowo porywaczy.

Ja nie zamierzam mu pomagać w podjęciu decyzji. Niech dobędzie swojego własnego zdania, które nie opiera się na myśleniu nikogo innego, lecz jego samego. Jednakże odpowiedziałam na jego wcześniejsze pytanie:

— Ja im zawierzam szczerze, zaś do twego wyboru przyczynić się nie mam śmiałości, albowiem ty sam jako dziedzic swoje opinie powinieneś kształtować.

Emil musiał się pochylić do przodu i nadstawić uszu, by coś zasłyszeć, gdyż pęd wiatru oraz tętent koni zagłuszały me słowa. Po chwili odchylił się z powrotem, wysłuchując do końca, i zadumał się wielce.

W niewielkiej odległości od nas stał pokaźny silos wykonany z niezbyt używanego (przynajmniej tutaj) budulca o srebrnej barwie, na szkielecie z jakichś szarych patyków. Była do niego przyczepiona drabina, po której można było się wspiąć, a pod tą konstrukcją umieszczony został pewnego rodzaju… właz?

Usytuowano to wszystko na rozległej łące z krótko przystrzyżoną trawą. Z dala horyzont przyozdabiał las.

Chyba nie zdarzyło mi się tu jeszcze kłusować czy stopę choćby postawić i o ile obecnie to robię, to raczej już się więcej nie powtórzy.

— To tu! — krzyknął Nicolas. — Teraz ma być szybka akcja!

Wszyscy zeskoczyliśmy jednocześnie z grzbietów zziajanych zwierząt, zanim jeszcze na dobre się zatrzymały, i zaczęliśmy biec w stronę tego zbiornika.

Jeremi i Joe szybko odkręcili śruby od studzienki i przeturlali ją na bok.

Po dotarciu każdy był gotowy do wskoczenia w czeluści, ale Emil złapał mnie za przegub dłoni. Odwróciłam się w jego stronę.

— Masz pewność co do tego? — zapytał.

— Co do nich całą, do tego, co teraz robię, żadnej, ale muszę iść — odparłam.

— Chcesz mnie tu zostawić?

— Nie mam wyjścia — przytaknęłam.

— Mogę iść z tobą?

— Nie. Musisz tu zostać i dopilnować porządku. Zadbam, aby twój ojciec był bezpieczny. Obiecuję. Poza tym okrzyknęliby cię zdrajcą, gdybyś teraz z własnej woli wskoczył za nami. — Dotknęłam jego dłoni spoczywającej ciągle w tym samym miejscu.

Oczy chłopaków zapłonęły żywym ogniem, a Matylda, widząc to, przewróciła oczyma. Emil został w niewzruszonym spokoju. Pełen powagi przyglądał mi się.

W oddali pojawiły się sylwetki strażników krzyczących do siebie. Od galopu ich koni unosił się pył piasku i okruchy ziemi oraz trawy.

— Pośpieszcie się! Zaraz tu będą! — poganiał Jer.

— Przepraszam — powiedziałam do mojego przyjaciela.

— Nie chcę cię puszczać — wyszeptał.

— Wiem. — Przytuliłam go, po czym pobiegłam w stronę otworu.

Bliźniacy wskoczyli ostatni. Wsunęli za sobą właz na poprzednie miejsce.

Emil został sam na powierzchni. Nasłuchiwałam, co się dzieje. Kilka chwil później podjechała do niego garde du corps.

— Mości książę, jesteście ranni?

— Gdzie król?

— Gdzież są ci szubrawcy?

On zaś ich uspokajał. Wymyślił jakąś historyjkę. Mniej więcej opierała się ona na tym, że to całe zajście jest tylko następstwem niespodzianki wieczoru zaplanowanej przez króla z powodu przyszłego ślubu jego najstarszych synów. I po prostu chce odpocząć gdzieś w zaciszu, zanim to się stanie, a to było jego „wielkie wyjście z klasą”.

W sumie jak na to tak spojrzeć, to po władcy moglibyśmy się spodziewać chyba wszystkiego.

„Dobry jest” — pomyślałam.

— Komu przypadnie zatem rząd sprawować, gdy król niewidy?

— Tylu książąt macie na dworze, a i tak się lękacie, iż nie będzie komu podatków pobierać? — spytał Emil.

Jego podwładni się zmieszali. Niedługo później odjechali, odstępując jednemu z rodziny mości władcy wierzchowca.

Staliśmy w jakichś korytarzach schowanych u stóp królestwa.

Było wilgotno. Zapach niczym mokrego futra przeszywał powietrze. Każdy unikał dotknięcia ścian, które nie opierały się obecnemu tu klimatowi. Mogłoby to skutkować przemoknięciem ubrania oraz nasyceniem materiału ową wonią jeszcze dotkliwiej.

Mrok niby w środku nocy mieszał się z tym osiadłym powietrzem.

Nagle coś przeniknęło panującą ciemność i srodze oślepiło moje oczy. Moi towarzysze trzymali w rękach „świecące patyki”, których w życiu niedane mi było ujrzeć.

Jakieś dziwne te pochodnie.

— Chcesz moją latarkę? — Nicolas dźwigał na plecach władcę powyższych ziem, który wierzgał się niczym dziki mustang.

Jego oczy co chwilę pobłyskiwały czerwienią, by lada moment poblask ten rozmywał się w nicość.

Podziękowałam i odmówiłam. Szłam krok za nimi. Mam nadzieję, iż nic się nie stanie ze światłem w ich dłoniach jeśli się do niego nie dotknę. Ja bym dała radę iść bez tego. Zaraz by moje oczy się w kocie przemieniły, ale ich tak raczej by nie potrafiły. Poza tym nie chcę sprawiać kłopotów.

Matylda bez słowa zatrzymała się, aby gdy jej dosięgnę, zacząć kroczyć równo ze mną.

Jeno dwie dziewki na tylu męża, a za parę stóp nowy świat. Pierś ma podniosła się westchnieniem, lecz ani słowa nie wywlekłam.

Byt mój tutaj niełacny, li przedni był, acz znieważać nie mogę tutejszego mego jestestwa, albowiem gdybym tu nie była, Anastasią bym zowić się nie mogła.

Szliśmy tak jakiś czas. Na niektórych odcinkach drogi woda sięgała nam nawet ponad kostki.

Dziwił mnie widok zwalistych, kamiennych schodów w takim miejscu. Ramię w ramię z Matyldą kroczyłyśmy za chłopcami.

Ogarniało mnie wiele emocji. Ciekawość, ale także obawa przed nową dla mnie rzeczywistością. Natomiast bardzo ubolewałam w duchu nad ostawieniem Emila, Robina, li choćby Tomasa.

— Zawsze chciałam zobaczyć, co jest po drugiej stronie — przyznałam cicho, ale wszyscy dosłyszeli.

— Teraz masz okazję — podjął beznamiętnie Nicolas, który w dalszym ciągu niósł króla jak worek ziemniaków przełożonego przez ramię. Na nic się zdały moje wcześniejsze próby uszanowania jego godności.

— Właśnie w tym rzecz — uśmiechnęłam się ździebko — że jakoś przestało mi na tym aż tak bardzo zależeć. — Spojrzałam do przodu i nie spuściłam więcej wzroku.

Ciężko zaakceptować pewne zmiany, ale czym postąpiła słusznie, dowiem się, gdy stanę twarzą parę metrów zaledwie od ich włodarza. Konfrontacja jest mi w tej sytuacji z owym mości panem niezbędna. Ukoić swe sumienie, myśli oraz nerwy skołatane muszę koniecznie.

***

Wyszliśmy zaraz za betonowym wzniesieniem. Gaj rozpościerał się jakieś dwieście metrów od owego wyjścia. Przezeń szła droga polna, na której leżało mnóstwo drobnych gałązek. Najwięcej spadło z drzew iglastych, ale były już dawno uschłe.

Sam las wydawał się żywy. Nie dziwota, że tyle ptactwa przez mur od tej strony wzlatywało.

Poszliśmy wcześniej wymienioną ścieżyną w głąb zalesionego obszaru. Szliśmy zaledwie kilkanaście minut, ale nie uszliśmy daleko. Tylko tyle, aby odhaczyć dystans między nami a ogrodzeniem. W końcu Nicolas obwieścił przerwę.

Ostrożnie oparł władcę o drzewo, zdejmując go ze swoich pleców. Pozostała trójka wyjęła z dziupli drzew różne przedmioty. Okazało się, że jest to miejsce, w którym zostawili zbędny bagaż. Zbędny, ponieważ miał się przydać tylko podczas powrotu, czyli właśnie teraz.

Zaczęli rozpalać ognisko na środku niewielkiej polany porośniętej trawiem sięgającym aż do kostek, a gdzieniegdzie nawet za. Położyli ową roślinność ciężarem własnych stóp, aby przylegały do podłoża. Po to, żeby nie zawadzały i ognia nie kusiły.

Materiały, które, jak mi objaśniono, nazywały się… śpiwory?… ułożono w pobliżu. Ziemia była sucha, bo właśnie wiosna była w pełnym rozkwicie. Zdziwiło mnie to. Z drugiej strony muru wiosna dopiero zaczęła się budzić, tutaj natomiast kwiaty były wszechobecne, wydawało się też, że jest cieplej. I w ogóle wszystko się odrobinę różniło.

Matylda poprowadziła mnie nad pokaźnych rozmiarów jezioro schowane głęboko w kniei.

— Jak ja dawno tu nie byłam — westchnęła głośno i wciągnęła powietrze nosem.

Próbowała złowić ryby na „żyłkę z haczykiem”. Mi poleciła nazbierać między innymi roślin oraz owoców nadających się do zjedzenia, lecz przestrzegła, bym zbyt daleko się od niej nie oddalała.

Chodziłam po lesie to tu, to tam, w dłoni trzymając wiklinowy koszyk, który figlarnie podskakiwał, podczas gdy kołysałam się lekko na boki. Zerkałam pod liście, gałęzie, rozpraszałam knieje krzaków i zaglądałam między trawy i igliwia.

Naokoło mnie tętniło niczym niezmącone życie leśnych zwierząt. Nawet gdy zbliżałam się do terenu któregoś z nich, to chociaż mnie słyszały tak samo doskonale jak ja je, nie umykały w popłochu ani nawet nie były rozjuszone i skore do walki. Wcześniej też tak bywało.

Chociaż nie chciałam ingerować w ich przestrzeń i tego unikałam, to bardzo przyjemnie się na nie patrzyło. Nawet z dużej odległości.

U nas w lasach nigdy nie widziałam aż tylu zwierząt. Może to przez różnice terenu albo inne takie rzeczy, które odpowiadają za niszę ekologiczną danego zwierzaczka.

Wróciłam do Matyldy. Ta miała już w beczułce jedną płoć. Ozwałam się znacząco. Obróciła się w moją stronę.

— Już skończyłaś? — Jej oczy przemieniły się w dwa spodki. — Matko, ile tego? — Nie mogła uwierzyć, a ja tylko próbowałam utrzymać równowagę.

***

Było jeszcze widno, ale słońce zbliżało się już ku zachodowi.

Kiedy rozpaliwszy ognisko, chłopcy nas nawiedzili, stałam już po kolana w wodzie. Moje skarpety i obuwie urozmaicały plener plaży, leżąc w nieładzie, a Matylda nadal zawzięcie dybała na swoje potencjalne ofiary u brzegu.

Oddalona od niej (aby jej nie spłoszyć ewentualnej zdobyczy), śledziłam ruchy ryb pod taflą wody. Widziałam je jak na dłoni, mimo że przy tym wznosiły burzę piasku i mułu. Czasami na coś ten wzrok się przydaje.

Zaczaiłam się i z podkasaną kiecką zamachnęłam się na rybę, która wypłynęła bliżej powierzchni. Była bardzo drobna. Wybiegłam na brzeg do Matyldy, uradowana.

Chłopcy stali na suchym lądzie zdegustowani. Wśród nich brakowało Maxa.

— Patrz, złapałam kolejną!

— Świetnie — zerknęła na nią — ale ta ukleja też jest jeszcze zbyt mała. Lepiej ją wypuścić.

— Ale prawda, że urocza?

— Ha ha, oczywiście.

Wbiegłam z powrotem do wody. Lekko ułożyłam dłonie przy tafli, aby mogła sobie łacno powrócić do jeziora. W tym czasie chłopaki podeszły już do naszego prywatnego rybaka. Wymieniali zdania cicho z nadzieją, że nie usłyszę, ale to była złudna nadzieja.

— I to ma być panna z dobrego domu i do tego dama? — burknął Nicolas do Matyldy.

O dziwo tym razem nie odpyskowała mu w odpowiedzi i wysłowiła się, jak na nią przystało.

— Ona ma inne zdanie na ten temat, jak widzisz — odparła, pogodnie spoglądając w moją stronę. — A co? Rozczarowanko? — zaczepiła go.

Mimo zamkniętych oczu Nicolasa zobaczyłam, jak przepełnia go znowu żądza mordu, a jego brew lekko drga. Usilnie próbował nie zmienić mimiki.

Złapałam jedną w miarę dużą sztukę, która została zaakceptowana przez „miarkę” umieszczoną w mózgu Matyldy i wróciłam na posterunek.

Samotny glon wyrastający z dna koło mojej prawej nogi owinął się wokół niej niczym bandaże, które miałam ostatnio, tylko że na plecach. Rozśmieszyło mnie to, bo poczułam się jak mamusia dla tej roślinki.

— An! Chodź już! — krzyknął Jeremi, formując przy ustach tubę z dłoni.

— Wracamy do ogniska! — dorzucił Nicolas.

— Mamy już dość ryb! — zawtórowała im Matylda.

„Dość” oznaczało po jednej dla każdego.

Upewniając się wprzódy, że nie zrobię krzywdy roślince, wyskoczyłam czym prędzej z leśnego akwenu, fundując tym samym sztuczną mżawkę plażowiczom.

***

Leżeliśmy już w śpiworach koło ogniska. Wcześniej zjedliśmy ryby, z których wybrałam tę najmniejszą, gdy reszta kłóciła się o pokaźne sztuki. Upiekliśmy je na patykach przygotowanych przez Joe. Nicolas miał trochę więcej pracy, gdyż najpierw jego powinnością było nakarmić króla. Chociaż zaoferowałam swoją pomoc — odrzucił ją.

Teraz zaś, gdy zaszła, dość jasna, ale nadal noc — wszyscy siedzieliśmy lub leżeliśmy przykryci, patrząc w płomyki tańczące na oszczepach.

Pierwszy raz będę spać pod gołym niebem przy ognisku. Nigdy wcześniej tego nie robiłam. Też można powiedzieć, że nie miałam okazji. A teraz jeszcze siedzi ze mną szóstka innych osób. Pierwszy raz też jadłam własnoręcznie złapaną i upieczoną rybę. Zdarzało mi się czasem przynieść do kuchni coś z polowania i przekazać Matyldzie, ale nigdy sama nie doprowadzałam tego do jadalności.

Ćmy kręciły się blisko. Niektóre aż ZA blisko. Dostrzegłam palące się skrzydło jednej z nich i wygramoliłam się z posłania. Przysunęłam się bliżej ognia i usiadłam na piętach.

„Jak możecie być takie lekkomyślne, bracia motyli?” — pomyślałam, po czym wyciągnęłam rękę do ciepła, chcąc odseparować owady od zabójczego żywiołu.

Matylda, która wcześniej leżała zwinięta przy mnie, teraz rzuciła się do przodu, nie wychodząc nawet ze śpiwora. Zareagowała o ułamek sekundy wcześniej niż chłopcy. Złapała mnie lekko za nadgarstek i powoli odsunęła go od płomieni.

— Panienko, to może przytknąć ci choroby.

Wróciłam do posłania. Matylda jeszcze raz wzięła w ręce moją dłoń i obejrzała każdy palec z osobna.

Oczy króla zabłysnęły momentalnie, gasnąc praktycznie tak samo natychmiastowo.

— Na szczęście nic sobie panienka nie zrobiła — przyznała z ulgą.

— Uważałam.

— Tak, uważała panienka. Tak nierozważnie postępując.

— Gniewasz się?

— Nie, po prostu panienka powinna być bardziej roztropna.

— Przepraszam.

— Tak jakby — wtrącił się Nicolas — wasze relacje, a raczej role odwróciły się o sto osiemdziesiąt stopni, odkąd wyszliśmy za Szesnastkę.

— Też to zauważyłem — Max mu przytaknął.

W tym czasie przy mnie już był Jeremi.

— Nie strasz nas tak — zajęczał, także oglądając mą dłoń, jakby nie dowierzał w dokładność dziewczyny, a chwilę później, utwierdzając się w jej słuszności, powrócił na swoje wcześniejsze miejsce.

Siedział znowu skulony w swoim posłaniu, trzymając w objęciach malutką poduszkę. Wyglądał obecnie na młodszego, niż był w rzeczywistości, chociaż wiekiem nie grzeszył. Ile mógł mieć wiosen? Nie więcej niż siedemnaście lub osiemnaście.

Joe siedział oparty rękami o ziemię i wygięty do tyłu patrzył beznamiętnie w naszą czeladź.

Matylda ich zawsze myliła. Ilekroć wypowiadała imię któregoś, pewne było, iż skończy się niezręcznie. O dziwo ja nie miałam takich problemów. Tylko trochę byłam w tym zagubiona za pierwszym razem. W sumie trudno ich pomylić. Ich osobowości to jak dwa różne światy.

Światło ognia igrało po naszych twarzach przy trzaskających dźwiękach.

Max patrzył na mnie. Tak jak Joe, siedział naprzeciwko mnie i Matyldy. Spojrzałam prosto na niego i uśmiechnęłam się, a on to odwzajemnił.

— Co ty tak cicho siedzisz? — zaczepił go Nicolas, który był usytuowany pomiędzy nim a mną.

— Hę?

— Nawet jej nie skrzyczałeś.

— Matylda mnie uprzedziła — stwierdził.

— Właśnie, co się go czepiasz, dzieciaku? — dziewczyna prychnęła.

— Kogo nazywasz dzieckiem?!

— Ciebie, a kogo innego?

— Matyldo — szepnęłam do niej.

— Wybacz — zareagowała.

— Nie pomyliłaś przypadkiem osób, które powinnaś przeprosić? — wysapał mężczyzna.

Matylda w odpowiedzi wskazującym palcem prawej ręki odciągnęła dolną powiekę i wystawiła język, a w następnej chwili leżała już odwrócona do niego (i przy okazji do mnie też) plecami.

— Co za babsko — powiedział pod nosem przez zęby i także zawinął się w swoje posłanie.

Zachichotałam, zasłaniając dłonią twarz.

— Mi się wydaję czy Szef zachowuje się w jej towarzystwie trochę jak dziecko? — szepnął Jeremi, odwracając się w lewo, do brata, i zakrywając przy tym lekko usta dłonią, aby utajnić jakoś swój przekaz.

Nicolas tego nie usłyszał, ale ja i owszem. Matylda w sumie chwilę temu wyraziła podobną opinię. Joe tylko prychnął i wzruszył ramionami.

— Już dobra, dobra. — Max pomachał rękoma w powietrzu, jakby odpędzając te przemyślenia. Wstał i jeszcze raz sprawdził więzy króla, którego ułożono na jego śpiworze. — Chodźmy spać. Jutro powinniśmy dotrzeć do domu.

„Do domu” — zadźwięczało mi w uszach, a oczy się rozszerzyły. Złapałam się odruchowo za klatkę piersiową i ścisnęłam ubranie. Czemu mam złe przeczucia?

— Coś nie tak, An? — zapytał.

Jeremi wychylił się, aby mnie lepiej ujrzeć, a Joe skierował wzrok z Maxa na mnie, ale jego twarz została pod tym samym kątem.

— Nie, nic — uśmiechnęłam się.

— No to w takim razie, dobranoc.

— Branoc — burknęli Matylda i Nicolas na wpół przytomni.

— Dobranoc — powiedział ochoczo Jeremi, skacząc do poduszki.

— Mhm — Joe, ociągając się, umościł sobie śpiwór.

— Dobranoc wszystkim — odpowiedziałam i także się położyłam.

***

Rano zebraliśmy nasze rzeczy i upiekliśmy grzyby, które znalazłam, i zjedliśmy. Tak samo owoce. Było tego sporo, więc mimo braku mięsa najedliśmy się do syta. Albo przynajmniej udało się nam stworzyć takie pozory dla żołądka. To też była dobra opcja.

— Nie wiem, jak mogłaś tego tyle znaleźć — przyznał Max, kiedy jedliśmy.

— Właśnie, zwłaszcza że kazałam ci się nie oddalać — przytaknęła Matylda. — Ale ty zawsze miałaś szczęście do takich rzeczy. Mnie bardziej dziwi, jak dałaś radę to wszystko naraz wziąć.

— No, my musieliśmy to wszystko tachać w czwórkę — przyznał Jeremi. — A i tak wypadało nam z rąk. Joe wziął koszyk, więc miał najłatwiej. — Spojrzał na brata z zazdrością, ale ten nadal mimo tej uwagi zachował tę swoją kamienną twarz.

— Jeszcze sporo zaniesiemy do domu — odparł Nicolas.

„Do domu”…

Teraz szliśmy tą samą ścieżką co zeszłego dnia. Nicolas nadal taszczył na plecach władcę.

Słyszałam odgłosy skrzydeł ptaków, dżdżownic sunących pod ziemią, przeciągających się niedźwiedzi — jakieś dwa kilometry stąd. Wszystko było tu takie żywe. Aż chciało się tu być.

— Co cię tak raduje? — zapytała Matylda.

— Jesteśmy blisko natury. To jedyne, najbardziej odpowiednie i oczywiste wyjaśnienie — roześmiałam się. — I nikt mi nie marudzi nad uchem, że to „sama bieda, smród i zarazki”.

Uniosłam ręce do nieba i wzięłam oddech tego wspaniałego powietrza, dając promieniom słońca opleść moją twarz.

***

— Widzę dach jakiegoś domu — stwierdziłam. — To tu?

— Tak, jesteśmy już blisko — odpowiedział Max.

— Ja jeszcze nic nie widzę — przyznał Nicolas. — Ten twój wzrok jest dziwny.

— Cała jestem dziwna — przyznałam mu rację.

Matylda stała się bardzo niespokojna. Oczy latały jej tak, jakby za wszelką cenę chciała dojrzeć budynek, o którym rozmawialiśmy.

— Matyldo?

— Słucham? — Zwróciła głowę w moją stronę.

— Wszystko w porządku? Wydajesz się zaniepokojona.

— Y? T- to nic — odpowiedziała, ale wyglądała na zaaferowaną, chociaż od mojej ingerencji słownej próbowała tak tego nie pokazywać, lecz jej to nie wychodziło.

— Prr, koniku. — Nicolas zaczepił ją. — Bo ci siodło spadnie.

— Uważaj, bo z kopyta dostaniesz — odcięła się.

Doszliśmy do miejsca, w którym las się rozstąpił, a naszym oczom ukazała się duża chata, a raczej wielki drewniany dom z ciemnobrązowych desek.

Do drzwi prowadziły trzy ciemne schodki identycznego koloru, nad którymi wisiał daszek. W oknach zawieszono białe firanki, a na ganku przy okiennicach ustawiono stół, ławkę i bujany fotel tego samego koloru co stopnie i samo domostwo.

Naokoło rosło bardzo dużo kwiatów i wiele innych roślin. Wydaje mi się, że rozpoznałam parę leczniczych ziół oraz przypraw.

Dom był oparty plecami o gaj, z którego ciągle wylatywało różnego rodzaju ptactwo. Natomiast od przedniej strony wesoło powiewały wysokie trawy, a pośrodku została poprowadzona i wydeptana z biegiem czasu ścieżyna.

Matylda, nie czekając na nas, wystrzeliła do przodu. Popędziła dróżką wprost do frontowych drzwi. Pobiegłam za nią, a za mną puścili się pędem chłopcy. Tylko Nicolas został w tyle ze swoim balastem.

— Po co my tak biegniemy? Coś się stało? — krzyczał, sapiąc, Max.

— Nie wiem — odkrzyknęłam przez ramię.

Joe na te słowa trochę zwolnił biegu. Chyba nie widzi mu się męczenie bez powodu.

Wpadłam zaraz za nią do przybytku. Minutę czy dwie później Jer i Max. Matylda już przemierzała korytarz, otwierając to kolejne drzwi.

— Gdzie jesteś? — zawołała, zamykając drugie drzwi od lewej.

— Kto jest? — zapytałam ją, ale nie dostałam odpowiedzi.

Ta zaczęła wbiegać po schodach na piętro.

Usłyszałam coś, a uszy mi się poruszyły. Zwróciłam głowę w stronę, z której przybiegliśmy. Ktoś oprócz Nicolasa jest na dworze. Nie jest to też Joe. Chwile później rozpoznałam jego głos, lecz wykryłam też drugi, starszy. Dlaczego on też wydaje mi się w jakimś stopniu znajomy?

— Matyldo, ktoś jest na zewnątrz — zakomunikowałam jej.

Ta zleciała niczym ptak z pierwszego piętra na parter, wychylając najpierw samą głowę i pobiegła do wyjścia, jakby się z kimś ścigała, a następnie przecinając linię dom–podwórze ruszyła w stronę Joe.

Wyszliśmy za nią i stanęliśmy na ganku, gdzie dotarł już Szef. Ona zaś biegła bez tchu do mężczyzny stojącego koło jednego z bliźniaków.

Był to starszy pan z jasnoszarą, prawie białą brodą do pasa oraz w długiej rewerendzie*. Chociaż możliwe, że jednak była to toga…* Wyglądał trochę jak ci magowie z książek dla dzieci.

— Kto to? — zapytałam.

— Mistrz — odpowiedział Nicolas.

— Tatku! — krzyknęła, rzucając się mu na szyję.

Wszyscy stali tępo, wpatrując się w to, co działo się przed ich oczami. Nawet Joe stojącego przy nich to obeszło.

— Czy ja dobrze słyszałem? — zdziwił się Max.

— Chodź, Anna, dowiemy się, co się dzieje — uśmiechnął się do mnie zachęcająco Jeremi. Chwycił mnie za rękę i wyskoczył do przodu w ich kierunku.

Mistrz i jego córka trwali w mocnym uścisku. Matylda pochlipywała, a on gładził ją po brązowych włosach leciutko, jakby była jego małym, a zarazem największym skarbem.

— Tęskniłam — wyszeptała.

— Ja też, rybko — odparł.

— Nie wiedziałem, że to twoja córka — odezwał się w końcu Joe, a Jeremi mu przytaknął.

Patrzyłam na to z zaciekawieniem, a ich emocje przeszywały moje serce i płuca; wielkie szczęście i radość, lecz i wielki żal oraz ginący już smutek. To tylko w ogólnym opisie to, co od nich czułam.

W końcu powoli się od siebie odłączyli, a Matylda otarła łzy z twarzy. Staruszek spojrzał na mnie, więc od razu się przedstawiłam.

— Jestem Anastasia — dygnęłam.

Reszta naszej grupy już do nas dołączyła i staliśmy w komplecie.

— O, dziecię drogie — powiedział ledwie słyszalnie. — Nie myślałem, że aż tak bardzo urosłaś.

Zdziwiło mnie to bardzo.

— Czy my się znamy? — spytałam ostrożnie.

Jeszcze bardziej mnie zdziwiło, że gdy jeszcze wypowiadałam to zdanie, Mistrz uklęknął przede mną i zwiesił głowę. Jedną rękę ułożył na uniesionym kolanie, a drugą przytrzymywał równowagę, opierając się o ziemię.

Wszyscy inni, nie pytając nawet „dlaczego?”, poszli w jego ślady. Tylko sam Mistrz i Matylda wydawali się wiedzieć, o co chodzi. Ja, Max, Nicolas, Joe i Jeremi byliśmy zdezorientowani.

— Nie wiem, o co chodzi, ale czuję się niezręcznie — przyznałam nieśmiało.

— Nie ty jedna — burknął Joe i dostał po głowie od Mistrza. Złapał się za nią i zaczął rozmasowywać.

Wszyscy wstali i otrzepali kolana, a Nicolas się wyprostował.

— Zasłużyłaś na pokłony, a to i tak o wiele, o wiele za mało — odparł staruszek.

— Nie rozumiem. — Czułam się nieswojo.

Wzrokiem szukałam oparcia w moich towarzyszach, ale każdy wydawał się wiedzieć tyle co i ja.

— Mój tata ma rację. Wszystko będzie wytłumaczone, nie ma się czym martwić. Ale to później — odparła Matylda, po czym zwróciła się do ojca: — Przynieśliśmy ci trochę grzybów. Panienka Anastasia nazbierała.

— Wiesz, że nie musisz mnie tak nazywać? — powiedziałam do niej. — Moja matka ci nic już nie zrobi.

— Przepraszam, to z przyzwyczajenia.

— Mówisz, że sama nazbierała tyle? — podjął, idąc w stronę domu i już zerknąwszy w chustę, w którą były owinięte. — Nic dziwnego. Tego się było można po niej spodziewać.

Gdyby wybrać jeden znak interpunkcyjny, to moją twarz wyrażałby wielki znak zapytania.

— Witaj, Nortonie. Dawnośmy się nie widzieli — rzekł do króla, wyjmując mu knebel z ust.

***

Ja i córka pana domu przebywałyśmy w kuchni, natomiast Mistrz z chłopcami okupowali salon.

Matylda obierała ziemniaki, a ja cięłam warzywa. Do góry po suficie sunęły pachnące opary wysnuwające się spod pokrywy garnka z zupą oraz z czajnika.

W ogóle „kuchenka” różniła się od kuchni kaflowych, które dotąd dane mi było oglądać, i tej, która była w domostwie moich rodziców.

Sam dom wyglądał inaczej. Tak jak te opisywane w książkach przeze mnie czytywanych od czasu do czasu. Wszystkie domostwa po tamtej stronie muru, które dane mi było znać, stylem naśladowały zamek władcy i najczęściej budowano je z kamieni, cegieł oraz innych budulców tego typu.

Naprzeciw tym siedzibom wyrósł właśnie ten drewniany dom. Poza tym wydzielał fluidy, dzięki którym można było poczuć dużo nostalgii. Nie mam jednak pojęcia, z czym jest ona związana.

Zupa nadal się gotowała, a my w tak zwanym międzyczasie przyniosłyśmy do salonu świeżo zaparzonej herbaty. Jednakże Nicolas i Max woleli kawę, ale ten „mały kryzys” także szybko zażegnałyśmy. Muszę przyznać, że mnie zaskoczyli. U nas raczej się tego nie pijało. Do śniadania wino, na balach i przyjęciach też wszelkiego rodzaju trunki (szampany, poncze, także wina i tym podobne), herbata była dość przyjaźnie odbierana, ale z kawą człowiek spotykał się z rzadka.

Usiadłyśmy: ja na miękkim dywanie, a Matylda koło swojego ojca.

— Pewnie jesteś trochę zdezorientowana, co? — zaczął Mistrz.

Skinęłam głową i uniosłam naczynie do ust. Jejku, jaka ta herbata dobra…

— Obeszło się bez nieporozumień? — zapytał.

Oparłam kubek o kolana, trzymając go za ucho.

— Nie do końca — odpowiedział za mnie Nicolas, gromiąc Matyldę wzrokiem.

— Mogłem się tego spodziewać — zaśmiał się krótko, ale poczciwie, gładząc swoją brodę. — W końcu nie było czasu, by wam wszystko szczegółowo wytłumaczyć.

— To nie nasza wina, że się tamta misja przeciągnęła — burknął Jeremi, nadymając policzki.

— Właśnie — poparł go Szef.

— Wybaczcie mi, ale nie było żadnej innej wolnej drużyny na podorędziu — powiedział tamten.

— Tak, tak. Wiemy — odezwał się Max.

„Drużyny”… Patrzyłam teraz na staruszka jak dziecko, któremu zaraz miano wyjawić jakąś wielką tajemnicę.

— Drużyny to nazwa grup takich jak nasza złożonych z osób mieszkających tutaj — wyjaśnił mi Max.

W milczeniu pokazałam, że rozumiem. Mieszkających tutaj… to ilu ich tu żyje? Myślałam, że osoby znajdujące się teraz w tym pomieszczeniu to jedyni mieszkańcy tego przybytku… Ale w sumie, jak by na to nie patrzeć, to chata do małych nie należy.

Wstałam najpierw na kolana, a później na nogi. Odłożyłam herbatę na stolik i podeszłam do wygasłego kominka.

Stały na nim różne rzeczy. Między innymi obrazki w ręcznie robionych ramkach. Wydawały się zadziwiająco szczegółowe.

— Kto to malował? — zapytałam, muskając półkę.

— To są zdjęcia. Ich się nie maluje, tylko robi aparatem — wyjaśnił Nicolas.

Ja stałam bez żadnej reakcji przez dobrą chwilę, a następnie z moich ust padło:

— Co to aparat?

Podłamałam tym humor Szefa. Natomiast Mistrz pękał ze śmiechu.

— To będzie cięższe, niż myślałem — sapnął zakrywając, dłonią twarz.

— Bierzesz aparat, czyli takie małe pudełko — zaczął wyjaśniać mi Max, jednocześnie pokazując. — Potem wybierasz, co chcesz uwiecznić, kierujesz aparat na to i przyciskasz przycisk na nim… masło maślane — skomentował sam siebie, zauważając powtórzenie. — I robi się z tego czegoś fotografia. Żeby wyglądało tak jak to — wskazał — trzeba je wywołać, czyli przełożyć na specjalny papier.

Założyłam, że fotografia to inaczej zdjęcie.

— Niechaj będzie. Mniej więcej rozumiem. Było coś o tym w książkach — przyznałam. — Nie wiedziałam tylko, że to naprawdę istnieje.

Odwróciłam się znów do zdjęć i przyjrzałam się im. Ukazywały one najczęściej po dwie, trzy lub cztery osoby. Prawie każda z nich była w innym wieku.

Na jednym z nich widnieli: Nicolas, Max, Joe, Jeremi i jeszcze jakiś mały chłopczyk. Mieli tu znacząco mniej wiosen.

— Kto to jest? — zapytałam.

— Manolin — odparł Joe. — Jest teraz na misji z inną drużyną.

— Malusi — powiedziałam i podniosłam je.

Jeremi, szczerząc się, obejmował naburmuszonego Joe oraz Maxa, którego oczy przepełniał strach i był nieco wypłoszony, ale wydawał się zarazem czuć dobrze w ich towarzystwie. Nad nimi stał najstarszy Nicolas, mierzwiąc im włosy, a na jego plecach siedział Manolin.

— To zdjęcie zostało zrobione, gdy Mistrz pierwszy raz ustalił skład naszej drużyny — pochwalił się Jeremi, wyskakując zza moich pleców. Z dumą patrzył na zdjęcie.

Przejechałam kciukiem po boku fotografii. Czemu czuję, że relacja między nimi zmieniła się? W sumie musiała się zmienić, zważywszy na to, ile czasu temu to się odbyło.

— Dawne dzieje — westchnął.

— Kiedy to było? — zapytałam.

— Jakieś siedem lat temu? — Joe nie był pewny.

— Tak. To wtedy, gdy poznaliśmy Maxa — podjął Jeremi, upewniając go w tym.

Max przytaknął w ciszy, siedząc na sofie obok Nicolasa.

Odłożyłam zdjęcie ostrożnie na miejsce, a potem zainteresowało mnie inne stojące w centrum.

Był na nim tłum ludzi, od maluszków po nastolatków. Z boku stał Mistrz i mimo iż to też była stara fotografia (gdyż bliźniacy byli jeszcze odrobinę młodsi niż na poprzednim obrazku), staruszek nie zmienił się wcale. Nie znalazłam ani jednej najmniejszej różnicy. Jak gdyby robił je zaledwie kilka chwil wcześniej.

— Co to za ludzie? — zapytałam, próbując się przyjrzeć każdemu z osobna.

— To nasi koledzy, którzy także tu mieszkają — odpowiedział mi Max. — Lub mieszkali.

Dlaczego ci wszyscy ludzie tu rezydują i czemu nie widzę rodziców, skoro jest tu tyle dzieci?

— To było, jeszcze zanim Nicolas przyprowadził Maxa — odezwał się Mistrz poważnym tonem.

— „Zanim przyprowadził Maxa” — powtórzyłam cicho sama do siebie, wpatrując się w obrazek. Po chwili zamyślenia dodałam: — Nigdy nie widziałam tylu dzieci w jednym miejscu.

To zdjęcie jest przepełnione różnymi emocjami. Gdy je odłożyłam, poczułam się, jakbym porzucała coś bardzo ważnego.

Wtedy Mistrz zwrócił się do mnie tak, jak gdyby odgadł moje myśli:

— Bardzo kocham te dzieci, tak jak i kocham moją córkę. — Pogładził ją po policzku. — Ciebie tak samo ukochałem, zanim jeszcześ się urodziła.

Nie tylko ja, ale i chłopcy byli ciekawi tego, co miał na myśli.

Pokazał ruchem dłoni, abym usiadła, więc to uczyniłam. Spoczęłam na moim wcześniejszym miejscu na puchatym dywanie.

— To, co powiem, może być dla ciebie wielkim szokiem — uprzedził.

Nie zdziwiło mnie to oznajmienie. Sama się już na to nastawiłam. Pokiwałam głową w odpowiedzi.

— Pamiętasz, jak mówiłem, że wyrosłaś? Pytałaś mnie, czy się znamy.

— Pamiętam.

— Spotkaliśmy się już wcześniej, ale byłaś małym szkrabem. Dopiero co urodzonym.

Jak mógł mnie widzieć tak małą?

— Nawet jak na niemowlaka byłaś naprawdę drobniutka. Bałem się wziąć cię na ręce, więc z początku trzymał cię twój dziadek. Nawet nie wiesz, jak się cieszył. Miałem wrażenie, że zaraz się rozpłacze — mówił odległym głosem, prześlizgując się wspomnieniami przez lata, które już przeminęły.

— Dziadek? Mój? — zdziwiłam się.

„U nas” spotkanie pierwszej i trzeciej generacji było czymś bardzo rzadkim i nie słyszało się o takich sytuacjach wiele…

— Poczciwiec już nie żyje — przyznał Mistrz, zadumawszy się, po czym oprzytomniał. — Ale ja nie o tym miałem. — Machnął ręką. — Ech… Jestem już tak stary. Często zdarza mi się zboczyć z pierwotnego tematu — sapnął zażenowany sobą. — I mimo tak starego wieku i lat doświadczenia nadal nie umiem przekazywać ludziom takich rzeczy.

— Niech Pan Mistrz po prostu to powie — odparłam. — Jak by to bezpośrednie nie było, przyjmę to z honorem — zapewniłam.

Ten popatrzył na mnie niezbyt przekonany, lecz po chwili się poddał:

— I tak muszę cię o tym poinformować — stwierdził. Zerknął przelotnie na resztę ukochanej już przeze mnie czeredy* zebranej w pomieszczeniu. — A może wolisz, żeby wyszli?

— Nie — zaprzeczyłam. — Nie ma takiej potrzeby. Obiecałam sobie, że nie będę ukrywała przed nimi tego typu rzeczy.

Zmierzył mnie wzrokiem, westchnął, a następnie rzekł:

— Miejsce, w którym żyłaś, nie jest twoim domem. Zaniosłem cię tam, gdy byłaś mała. — Zwiesił głowę, jak gdyby czekał na wielką burę z mojej strony, i zrobił skwaszoną minę.

Nie dostrzegłam ni ziarenka kłamstwa w tej wypowiedzi, więc nawet nie drgnęłam i czekałam na ciąg dalszy.

Chłopcy wpatrywali się w niego z zaskoczeniem. Widocznie także nie mieli o tym zielonego pojęcia.

— Mógłby pan rozwinąć? — zapytałam zgaszonym tonem głosu, gdy się nie odzywał i nie zanosiło się, aby miał jeszcze zamiar.

— Musiałem to zrobić dla twojego dobra — kontynuował.

— Mojego dobra? — powtórzyłam.

— Tak…

Zauważyłam, że tak jak wcześniej wspominał nie mógł ubrać w słowa swoich myśli, więc spróbowałam mu to ułatwić.

— Nie chciałabym naciskać, ale czy mogłabym dowiedzieć się wszystkiego od początku?

— Jak to nie chciałabyś naciskać? Ty masz prawo to wiedzieć! — zbulwersował się Max. — I sądzę, że Mistrz ci to powie.

Staruszek zgodził się z nim.

— Znałem twojego dziadka od bardzo dawna. Potem poznałem twoją prawdziwą matkę. Naprawdę wspaniali z nich ludz… — Machnął znów ręką, odganiając temat niezwiązany z rozmową. — Pewnego dnia, gdy w poszukiwaniu ziół zaszyłem się głęboko w las, spotkałem duszka (tak chyba można nazwać tę istotę). Dowiedziałem się wtedy, że na świat przyjdzie dziecko o niezwykłej duszy. Owo stworzonko wyjaśniło mi meritum nadzwyczajności tego jeszcze nienarodzonego małego, a zarazem wielkiego człowieka. Do tego okazało się, że będzie to potomek mojej znajomej, czyli twojej matki — mówił.

Ja siedziałam i słuchałam w skupieniu niczym podczas streszczania mi jakiejś wielowątkowej książki.

— Twoja matka też czuła, że będziesz wyjątkowa, więc nietrudno mi było ją przekonać.

Zrobił pauzę i czekał na moją reakcję. Nie uzyskał jej.

— Czemu o nic nie pytasz? — zapytał mnie Max. — Właśnie mówił o wielu rzeczach, których nawet my nie rozumiemy, a chociaż to dotyczy ciebie, siedzisz jak gdyby nigdy nic i słuchasz.

Nicolas oddzielił go ode mnie ręką i zrobił znaczącą minę, na której widok jego podwładny z lekka puścił wodze.

— Jeśli ty nie masz pytań, to ja mam — stwierdził Szef i zwrócił się do staruszka: — O co chodzi z tą jej duszą? Bo rozumiem, że te dziecko to ona.

— Jej dusza jest tym, co stworzyło wszystko, co nas otacza, a teraz daje nam i naturze funkcjonować bez większych przeszkód.

Wszyscy byli cicho. Strach, niezrozumienie. Tak… Do przewidzenia.

— Nie używajcie takich emocji, bo ona może je łatwo wyłapać — poinformował ich łagodnym głosem Mistrz. — Aczkolwiek teraz to nawet ja nie mam z tym trudności.

Spłoszeni Joe, Jer i Nicolas spojrzeli na mnie.

— To dlatego widziałaś i słyszałaś to, czego my nie mogliśmy? — zapytał Szef.

— Tego nie wiem — odpowiedziałam mu.

— A dlaczego musiałeś ją tam zostawić? — odezwał się Jeremi. — Poza tym skoro już musiałeś ją zabrać, to czemu nie tu, tak jak zawsze robisz?

— Bo pewien osobnik na nią poluje, a ja nie chciałem oddać jej tak łatwo. To miejsce nie jest aż tak ukryte, aby go zmylić.

— Kto to taki? — padło.

— Raczej co — poprawił Mistrz.

To stwierdzenie zabrzmiało groźnie. Mimo że próbowałam doszukać się jakichkolwiek niejasności w jego wypowiedzi, aby móc mieć jakąś podstawę pod twierdzenie, że nie mówi mi prawdy (czego zazwyczaj nie robię, ale jednak to ta jedna z bardziej ważnych spraw), nadal jednak wierzyłam mu.

Zbliżała się pora obiadowa. Siedzieliśmy tu już długo, a ja słyszałam niespokojne podskoki pokrywy garnka i syczenie wylewającej się po trochu jego zawartości.

— Pójdę sprawdzić, czy zupa jest gotowa — zakomunikowałam, podnosząc się ospale.

— Serio? — nie dowierzał Nicolas.

— Przecież to jest bardzo ważne, prawda? — powiedział Max, jakby próbując tym stwierdzeniem wychwycić ścieżkę mojego rozumowania.

Matylda wstrzymała się od czegokolwiek, lecz miała nietęgą minę. Mistrz nie widział chyba potrzeby pośpiechu w tej rozmowie, więc bez zbędnych aluzji wstrzymał dialog.

Za to Jeremi patrzył na mnie z politowaniem, jakby chciał mnie przytulić, a Joe dalej udawał niewzruszonego, ale bacznie mi się przyglądał.

Ja nie byłam tym tak bardzo przejęta jak oni. Jedynie zastanawiało mnie: jakim cudem jestem kimś niby tak wyjątkowym. To jest szalone! Ja nic nie zrobiłam. Przynajmniej sobie nie przypominam.

***

Przyniosłam zupę do salonu i jak najszybciej zdezerterowałam do króla.

— Nie jestem głodna — powiedziałam, gdy mnie pytali. To nie było kłamstwo.

Siedziałam teraz naprzeciwko władcy w piwnicy i karmiłam go.

Przy jedzeniu rzadko się wiercił czy protestował, gdyż wiedział, że może zostać pozbawiony reszty pokarmu. Chociaż ja akurat nie byłam tak surowa. Wszelkie siły, które miał podczas naszej ucieczki, opuściły go i teraz znów był taki jak zazwyczaj.

Na schodach, które prowadziły do tej właśnie „piwnicy”, siedział Joe i jadł. Był tu, aby zareagować, gdyby się coś jednak stało.

Skończył i położył swoją miskę obok siebie na schodku. Patrzył na mnie, jakby chciał znaleźć we mnie jakieś wytłumaczenie. Sama nie wiem czego.

— Jeśli masz jakieś pytanie, to pytaj — uśmiechnęłam się do niego. — Tylko nie wiem, czy będę potrafiła na nie odpowiedzieć.

Nie trzeba mu było dwa razy powtarzać.

— Ja z natury się niczym nie przejmuję — zaczął. — Uważam to za zbędne i uciążliwe, ale ty zawsze masz w sobie tyle energii, przejmujesz się wszystkim i wszystkimi. Do tego tak dobrze radzisz sobie z wyrażaniem własnych emocji i nie wstydzisz się ich pokazywać. A teraz mimo że nawet ja (muszę przyznać) jestem w ciężkim szoku — ty jak gdyby nigdy nic uśmiechasz się i w ogóle. Jakby to, co powiedział Mistrz, miało dla ciebie formę opowiadania na dobranoc, a nie twojego życia.

— Nie wiem. Może to po prostu jeszcze do mnie nie dotarło — przyznałam, podając królowi ostatnią łyżkę zupy. Następnie upuściłam ją do naczynia, gdzie wylądowała z brzdękiem.

Już nie kneblowaliśmy mu ust, ale więzy (chociaż obluzowane) musiały pozostać na miejscu.

Bardzo mu współczułam.

— Wasza Wysokość, może jeszcze jedną porcję? — zapytałam uprzejmie.

Zaprzeczył, kręcąc głową.

Siedział nieszczęśnik w piwnicy, gdyż jako jedyne pomieszczenie w domu nie miała ona okien, a jak to mówił Mistrz, „mogły go tylko kusić do ucieczki” i „lepiej go nie prowokować do tego”.

Miał tu pryczę, światło oraz duży kubek wody ze… słomką… na stoliku. Na podłodze leżał pomarańczowy dywan, a na ścianie wisiał mały… telewizor.

Kiedy pierwszy raz ujrzałam tę rzecz, byłam bardzo zszokowana. Dalej nie dowiedziałam się w pełni, jak działa, i trzymałam się jak najdalej od niej, ale przynajmniej król ma czym zaspokoić nudę. Mistrz bowiem wzbronił dłuższego przebywania z nim.

Bardziej mnie interesuje temat władcy i jego problemów niż to, co ojciec Matyldy mówi o mnie. Jak dla mnie mógłby to powiedzieć tak, aby uświadomić (tak jak to zrobił wcześniej), a potem przejść do omawiania opętania, zamiast drążyć temat, ale jeśli jego życzeniem jest mi to wszystko powiedzieć, to nie będę protestować. Nie mam w tym interesu.

Z królem mogłam porozmawiać dwie minuty z zegarkiem w ręku. Ciążyło mi to ograniczenie, chociaż wcześniej nigdy nie zdarzyło mi się z nim konwersować. Chyba po prostu czułam potrzebę integrowania się z nim dlatego, że był jedyną rzeczą (a raczej osobą), która miała coś wspólnego z moim dotychczasowym życiem. Oczywiście z wyjątkiem Matyldy, której obecność też w znacznym stopniu mnie uspokajała.

Kiedy wchodziłam po schodach na parter, Joe szedł za mną.

— Nie każę ci robić czegoś z tym, co mówi Mistrz, ale przynajmniej wysłuchaj go do końca — szepnął do mnie.

— Nie martw się. Taki mam zamiar — obwieściłam równie cicho.

Chociaż wolałabym wiedzieć, co zrobić, aby pomóc królowi…

***

Jeremi zmywał naczynia, a my siedzieliśmy na ganku. W kuchni zostało otworzone okno, więc słyszeliśmy się nawzajem.

— Nie będziesz miała nic przeciwko, jeśli będę kontynuował? — zapytał Mistrz.

— Oczywiście, że nie będę miała — stwierdziłam. — Tylko… Nie wiem, czy tu jest jeszcze coś do wyjaśniania. Czy jeszcze coś jest?

— Jeszcze jedna rzecz — odparł. — Wtedy już wszystko się uporządkuje.

— Dobrze.

— Ale wpierw może dokończę ostatni temat — zaproponował.

Zgodziłam się, więc zaczął mówić.

— Ten zły człowiek…

— Przecież mówiłeś, że to „coś”, nie „ktoś” — zareagował Jeremi, wychylając się przez okiennice i wycierając jednocześnie talerz szmatką w czerwoną kratę.

Był ubrany w zielonoszary fartuch z kieszonką w czarne grochy, która przeszyta była falbanką, a na głowie miał chustę, którą przewiązał włosy. Wyglądał przeuroczo. Jak taka prawdziwa pani domu, lecz w męskim wydaniu.

— Bo choćby potwór przywdział człowiecze ciało, prawdziwym człowiekiem się nie stanie — odpowiedział.

Zakłuło mnie to dotkliwie, mimo że pierwotnie nie skierowano tego do mnie. Poczułam jednak coś przeciwnego. Lecz sam Mistrz mógł być tego nieświadom.

Pomieniony z bliźniaków schował się z powrotem w budynku, a drugi podparł podbródek na ściśniętej dłoni.

Mistrz chrząknął i dalej snuł wątek:

— Ten zły „człowiek” w tamten czas był słaby tak samo jak ty, bo staliście się ludźmi. Jednak jest różnica.

— Jaka?

— Taka, że on, aby to osiągnąć, musiał użyć siły. W przeciwieństwie do ciebie.

— Siły? — Nicolas nie zamierzał dopuścić do jakichkolwiek niedomówień.

— Zabrał je innemu człowiekowi — staruszek pośpieszył z wyjaśnieniami.

— Czyli opętał?

— Nie. To dwie odrębne sprawy. W opętaniu wplątujesz w duszę ofiary odrobinę swej własnej oraz wolę, nieważne, czy dobrą czy złą, i sterujesz jak marionetką, a ona ma podobne pragnienia do twoich.

— Więc jak?

— Ech… — westchnął. Widocznie ten temat wiercił mu dziurę w brzuchu. — Zabił człowieka, po czym tchnął w niego swoje istnienie, ożywiając ciało.

Wszystkich przeszły dreszcze, a ja miałam ochotę się rozpłakać, bowiem od razu wyobraziłam sobie tę scenę.

Złapałam się za klatkę piersiową. Na moje szczęście tym razem serce się nie zmniejszyło.

— Okrutne — powiedział Max.

— Mało powiedziane — skomentowałam cicho, ochrypłym głosem. Lekko odchrząknęłam, aby przeczyścić gardło.

Usłyszałam łkanie od strony kuchni. Zajrzałam przez okiennicę. Tam Jeremi, płacząc, wciskał twarz w krzyżak.

— Takie rzeczy — wychlipał.

Uśmiechnęłam się czule i przeszłam przez okno. Przytuliłam go, gładząc po włosach (a raczej w większej części po chuście), jak wcześniej Mistrz Matyldę.

Najpierw zaniósł się jeremiadą* (w sumie podobieństwo tego słowa do jego imienia było dość zabawne), wtulając się.

Był trochę wyższy ode mnie, więc aby aż tak nie utrudniać sprawy, stanęłam na palcach. Po chwili jednak zaczął się uspokajać.

Nikt się nie przejął tym tak bardzo jak ja. Widocznie często tak wybuchał, czego w sumie mogłam się po nim spodziewać, ale tak czy owak bym go nie zostawiła płaczącego. Jedyne, co mnie intrygowało po tym, to dziwna zmiana w aurze Maxa.

— Już w porządku? — zapytałam.

— Mhm — przytaknął, ocierając oczy.

Wzięłam do rąk talerz i zaczęłam myć.

— Możecie kontynuować — zachęciłam.

— Nic nie będziesz słyszeć — Szef chciał mnie tym nakłonić do powrotu na werandę.

— Usłyszy, usłyszy. O to się nie martw — zapewnił go Mistrz. — Nie takie rzeczy może usłyszeć. — Następnie wrócił do tematu. — Chodzi o to, że za dużo o nim nie wiem, aczkolwiek mogę stwierdzić, że nie dałabyś sobie z nim teraz rady. Może i jest słabszy, ale ty też, nie mylę się?

— Nie wiem, o czym mówimy, ale jeśli chodzi o umiejętności fizyczne, to nie jestem taka najgorsza — rzuciłam pierwsze, co mi do głowy przyszło.

— Nie w tym sensie — przyznał.

— Zapewne — zmieszałam się.

— Chciałbym zobaczyć twoje możliwości, jeśli nie masz nic przeciwko — powiedział. — Sam też jestem ciekaw.

— Nie widzę przeciwwskazań — zgodziłam się. — Ale co mam uczynić?

— Chodź — zachęcił.

Wytarłam ręce szmatką i wyszłam na ganek. Tym razem w bardziej cywilizowany sposób. Droga do niego była dość krótka, ponieważ wystarczyło od kuchennego łuku drzwiowego skręcić w prawo w ciemny, długi i wąski korytarzyk, a oczom już ukazywały się frontowe drzwi.

Wraz ze mną zerwał się Jeremi, lecz najpierw zdjął fartuch oraz odłożył chustę z głowy na krzesło.

Mistrz wyprowadził nas daleko przed dom.

— Tak będzie bezpieczniej — stwierdził.

— To co mam zrobić? — zapytałam.

Wyjął z kieszeni rewerendy biało-pudroworóżową kulkę odbijającą od siebie światło dnia.

— Pięknaaa — westchnęliśmy oboje z Jeremim jednocześnie.

— To perła. Nie wiem, czy zdarzyło ci się już widzieć — odezwał się staruszek.

— Tak. W naszyjnikach, ale tamte były śnieżnobiałe i maciupeńkie w porównaniu z tą — odparłam, patrząc na nią z bliska, chociaż i tak nie wyglądała na większą niż korek od flaszki.

Ułożył ją w okolicach śródręcza swojej prawicy i po chwili kula niczym za sprawą magii uniosła się do góry. Nikt oprócz mnie nie wyglądał na chociażby odrobinę zaskoczonego.

— Zawsze lubiłem patrzeć na jego czary — mruknął pod nosem Nicolas, uśmiechając się. Stał z założonymi rękoma i przyglądał się.

Max patrzył na mnie wyczekująco, a zarazem badawczo.

— Coś się stało? — zainteresowałam się.

Ten, jakby wyrwany z głębokich przemyśleń, ocknął się i popatrzył na mnie już przytomniej.

— Nie. A u ciebie? Na pewno wszystko w porządku? Nic cię nie niepokoi? — zapytał.

— Nie, dlaczego by miało?

Zwróciłam teraz uwagę na Mistrza, który oczekiwał już lądowania pięknego przedmiotu z powrotem na jego ówczesnym miejscu.

— Teraz twoja kolej. — Podał mi ją. — Możesz z nią zrobić wszystko, co tylko chcesz. Zależy mi, aby zobaczyć, na jakim to będzie poziomie.

— Dobrze, ale co ja mam zrobić? I jak? Nigdy nie miałam z czymś takim do czynienia.

— Spokojnie. Ułóż ją w obu rękach. Wolimy to zrobić jak najbezpieczniej — instruował, więc złożyłam dłonie w koszyczek. — Zamknij oczy. Lepiej się skoncentrujesz. Zwłaszcza że to twoje pierwsze podejście. Pomyśl teraz o tym, czym jest ta rzecz dla ciebie, a później, że na przykład… wykonuje jakiś ruch. Masz bogatą wyobraźnię, to sobie poradzisz. Tylko skup się na tym całkowicie i nie zwracaj uwagi na to, co się dzieje dookoła. My będziemy obserwować, jeśli coś będzie nie tak, to zareagujemy.

— Dobrze, tyle mogę spróbować zrobić — odpowiedziałam. — Ale nie jestem pewna, czy cokolwiek się stanie.

— Po to właśnie to robimy. Aby sprawdzić.

Skinęłam głową na te słowa. On odsunął się, a pozostali zrobili to samo.

— Lepiej nie kusić losu — powiedział (co już zdążyłam zauważyć) jedną ze swoich ulubionych fraz.

Zamknęłam oczy i pomyślałam o perle. Czułam ją nie tylko przez dotyk i jej temperaturę, którą także wykryłam w samym powietrzu. Miała też swój zapach. Trochę ciepła z wierzchu z powodu użycia na niej zdolności Mistrza, ale też przebywania w kieszeni jego ubrania, jednak w środku do cna zlodowaciała.

Poczułam, jak podnoszą się moje kosmyki, ale nie otworzyłam oczu. Powieki pozostały na miejscu. Nie wolno mi się rozpraszać.

Odcięłam więc od siebie to uczucie „latających włosów”, albo przynajmniej próbowałam, lecz nie do końca mi się udało, aliści to i tak zapewne dobry początek.

Zagapiłam się i pomyślałam o tym, o czym zawsze myślę, podczas gdy mam zamknięte oczy — o naturze, a konkretnie oraz szczególnie o jakichś pięknych krajobrazach czy roślinach.

Nagle przestałam doznawać dotyku podłoża pod stopami oraz obecności ludzi, którzy jeszcze przed chwilą stali koło mnie. Jakbym przebywała w ciemnym, czarnym niczym smoła bezkresie.

— Dziwnie się teraz czuję — poinformowałam spłoszona, próbując przy wypowiadaniu tych słów nie stracić koncentracji.

— Nic się złego nie dzieje. Nie zaprzątaj sobie tym głowy — krzyknął staruszek, jak gdyby gdzieś nade mną zaintrygowanym oraz zarazem zamyślonym tonem głosu.

Po tych zapewnieniach skupiłam się na tym, co dotychczas robiłam. Próbowałam teraz wychwycić, czy może perła ma jakieś emocje, gdyż już nic innego nie przychodziło mi na myśl. Oprócz kwiatów, które swoją zielenią zajmowały każdy zakamarek mojego umysłu. Poza tym przyznajcie sami: koniczyny są piękne, prawda?

Nagle w moich rękach pojawiło się wielkie ciepło, a po chwili usłyszałam głuchy trzask. Coś pękło. Zdezorientowana odruchowo otworzyłam oczy, a moje włosy opadły jak na komendę.

W dłoniach trzymałam rozbitą na dwie części kulę, która pokryta była drobnymi, chudymi pędami oplatającymi oraz wczepionymi w nią na wskroś. A z między obu niejednakowych części wystawała czterolistna koniczynka z małym różowoczerwonym kwiatem przy sobie.

— Popsułam twoją perłę! — przeżywałam.

Mistrz już śpieszył do mnie, a za nim jego podopieczni.

— Nic się nie stało — powiedział, jakby to było mało ważne, emocjonując się i zaglądając mi w dłonie. — Spodziewałem się, że możemy tego nie uniknąć, ale nie śmiałem sądzić, że rezultat będzie tak zadowalający. — Przeniósł wzrok z moich rąk na oczy, uśmiechając się, co odwzajemniłam i przyjrzałam się temu, co spoczywało w moich dłoniach.

Serce jeszcze mi mocno biło. Nie wiem, czy z powodu przeprowadzenia tego „doświadczenia”, czy raczej z obawy o reakcję na popsutą rzecz. A może ich opinii co do rezultatów?

— Wow!

— Jak żeś to zrobiła?

— Super!

Wyrażali opinię jeden przez drugiego.

— Jak na pierwszy raz nawet okay. — Joe niby z niechęcią zerknął na „moje dzieło”.

— Mniemam, iż „okay” to słowo pozytywne — zaśmiałam się do niego.

— A ty co o tym powiesz, An? — zapytał mnie Max, stając z mojej lewej strony.

— Że jest piękne — uśmiechnęłam się.

***

— Ale co z mości królem? — indagowałam*, gdy siedliśmy znowu na ganku.

— Na tę chwilę nic nie mogę zrobić, ale spróbuję temu zaradzić, zanim przewyższy moją siłę lub choćby jej dorówna — odparł. — Teraz najważniejsze jest, że przebywa tu pod naszą obserwacją i opieką, a nie tam. W takim stanie nie powinno się rządzić i odpowiadać za ludzi.

— A jak sobie teraz bez niego poradzą? — zapytał któryś.

— Gdyby teraz sobie bez niego nie poradzili, toby oznaczało, że po jego śmierci upadłoby królestwo — rzekł.

— To ma sens — przyznał mu słuszność Joe.

— Za niedługo trochę ustabilizuje się energia wszczepionej mu cechy. Wtedy odzyska większą świadomość i będziemy mogli zacząć działać. — Mistrz splótł palce przy twarzy. — To w rzeczywistości dobry człowiek, chociaż zacofany kulturowo.

***

Zapadł zmrok, więc weszliśmy do środka i zaczęliśmy się przygotowywać do spoczynku. Przydzielono nam dwa pokoje na piętrze, co okazało się potem oczywistością, gdyż jeden należał do drużyny Nicolasa od czasów jej założenia, a drugi był kiedyś w posiadaniu Matyldy (gdzie teraz miałam przebywać jako gość) i przez ten czas nikt go nie przejął. Reszta sypialni, których była garść lub dwie, już miała swoich właścicieli. Aczkolwiek tymczasowo nieobecnych.

Przed wejściem do izby Matyldy musiałyśmy otworzyć założony zamek.

— Trzeba je naoliwić — mruknęła dziewczyna, słysząc charakterystyczny odgłos, który boleśnie dźwięczał w moich uszach jeszcze przez następny kwadrans.

W środku wszystko było pokryte kurzem. Jego gruba, ciemnoszara warstwa skrywała każdy mebel i przedmiot w pomieszczeniu.

Widok tego pokoju wzbudził we mnie wielkie przeświadczenie, że powinnam się wstydzić za coś, co zrobiłam Matyldzie. Jednak sama nie wiedziałam za co. Zapytać? Nie. Odkąd przekroczyłyśmy przed chwilą ten próg, stała się posępna. Lepiej nic nie mówić. Przynajmniej na razie.

Pomogłam jej wszystko wymieść. Otworzyłyśmy okna na oścież i Matylda wytrzepała firany. Przyniosłyśmy pościele i oblekłyśmy.

Kiedy skończyłyśmy, za oknem majaczył już księżyc. Zeszłyśmy na parter, gdzie wejście do kuchni leżało na przeciwnej od schodów ścianie. Kuchnia była także bliżej drzwi wyjściowych od nich.

Coś prześliznęło się po podwórzu w środku nocy.

Matylda zasiadła do stołu razem z resztą kompanii i zaczęli wieczerzę. Ja siadłam naprzeciwko nich na podłodze przy ścianie. Z mojej lewej strony niedaleko wejścia do pomieszczenia stał wieszak na płaszcze i parasole, którego nie udało się umieścić w korytarzu, oraz szafka z… „telefonem”. Kiedy szykowałam z Matyldą obiad, trzymałam się jak najdalej od tego. Wydawało mi się na tyle kruche, aby taka nieobeznana osoba jak ja mogła to łacno obrócić w perzynę. Natomiast Matylda, widząc to, skomentowała tylko, że nie ma się czym przejmować, bo „jego słuchawką można by było wybić głupotę z czerepu Nicolasa, a nadal uszczerbek na niej by żaden nie nastąpił”.

— Siądź tu z nami — zachęcał Jeremi, jedząc.

— Nie mów z pełną buzią! — zganiła go Matylda, dając mu jednocześnie pstryczek w nos.

— To bolało! — Złapał się za pulsującą część ciała.

— Tu mi wygodnie — odmówiłam.

Wtem otworzyły się drzwi wejściowe i z mroku nocy do domu wkroczyli jacyś ludzie. Rzucili swoje toboły na podłogę w korytarzu, wzdychając jeden przez drugiego.

— Wróciliśmy! — usłyszałam potężny głos.

— Drużyna Dastina — zaaferował się Jeremi, konsumując, jakby w życiu jedzenia na oczy nie widział.

Weszli do jadalni i się przedstawili: czarnowłosa i smukła dziewczyna o wdzięcznym imieniu Mealine, wspomniany wcześniej mężczyzna — Dastin, zgrabna blondynka o fiołkowych oczach — Eliana, oraz dwóch nastolatków. Manolin, który nie należał do tamtej grupy, tylko Nicolasa, oraz kościstej budowy blondynek o kręconych włosach.

— Jestem Louis, ale mówcie mi Lu, moje drogie panie — zaanonsował się.

Matylda wstała od stołu i uściskała się ze wszystkimi po kolei oprócz Louisa i Manolina, którym podała rękę i jako jedynym się przedstawiła. Cała piątka była zdziwiona jej obecnością.

Kiedy już skończyli powitanie, dosiedli się do stołu, a moi koledzy poczęli kontynuować:

— Ale zjedz coś — ozwał się Nicolas.

— Nie jestem głodna.

— Jak możesz nie być głodna, skoro nic nie jadłaś od śniadania — oburzył się.

— Ja ogólnie mało jem. I tak przy was robiłam to za często jak na mnie — odparłam.

Popatrzyli na Mistrza wyczekująco. Ten przeżuwał właśnie chleb i nie zwracał na nich uwagi, lecz po chwili poczuł się obserwowany i zerknął w bok, gdzie spotkał się z ich spojrzeniem.

— Co?

— Nic nie powiesz?

— Na co?

— Nic nie chce jeść!

— A tam nie chce. Zaraz ją przekonamy — odparł Dastin, podciągając na pokaz rękawy do góry.

— Zostawcie ją — ozwał się ponownie Mistrz. — Kto jak kto, ale ona powinna wiedzieć, czego potrzebuje, prawda? — zwrócił się do mnie, na co przytaknęłam. — Tylko mam nadzieję, że to nie jest spowodowane niusami — dodał, spoglądając na mnie, i zmrużył oczy.

— W żadnym wypadku — zapewniłam go.

— To dobrze.

— A tak w ogóle to kto to? — zapytała Mealine.

— Anastasia — poinformował staruszek, popijając herbatę, którą wcześniej sobie sowicie posłodził.

— Nie mów, Mistrzu, że… — zaczął Dastin. Oczy mu się znacznie rozszerzyły.

Mistrz skinął głową. Na ten gest jego rozmówca z szybkością lotu strzały padł przede mną na kolana. Strasząc mnie tak chyżym ruchem.

— Co ty robisz, Kapitanie? — zapytał Lu.

— Nie gadać, tylko wykonać! — zakomenderował, a w ułamku sekundy kolejne trzy osoby padły przede mną.

— Znowu to samo — szepnęłam do siebie, wciskając się w ścianę.

Mam im powiedzieć, że to zbędne, czy tak jak tamci to zlekceważą?

— A ty co, Manolin? — Dastinowi nie umknęła ta drobna niesubordynacja nastolatka. — Wakacje masz?

— Nie będę się przed nikim korzył — prychnął. — Poza tym już skończyliśmy misję, więc nie muszę cię już więcej słuchać, tylko Szefa — dodał.

— Na kolana — rozkazał Nicolas, nie spuszczając z oczu swojego butersznytu.

— To jest zbędne, naprawdę… — próbowałam.

Jednak widziałam, o co chodziło. Szef jest mądry. Nie chciał dać nastolatkowi niepotrzebnie rozgniewać mężczyzny.

— Tsk* — cmoknął, przewracając oczyma, i z niechęcią uklęknął. — W ogóle po co ta cała szopka? — wycedził.

— Najpierw zastanów się, przed kim bijesz pokłony, a dopiero potem mów — warknął Dastin.

Głowiłam się nad tym, czy to zachowanie, które teraz prezentują, mam interpretować zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Czy to będzie zbyt śmiałe posunięcie? Miałam wrażenie, że moje zawstydzenie nie wynikało tylko z tego działania, ale też z towarzyszących im bardzo nieprzyjemnych emocji.

Manolin spojrzał na mnie z wyższością i zmierzył od góry do dołu.

— Jesteś beznadziejny — jęknął Kapitan, gdy jego młodszy kolega dalej go nie rozumiał. — Mistrz mówił nam o niej chwilę przed misją. To „nasza królowa”!

— Pardon? — zatkało mnie.

— To określenie sam wymyśliłem — wyjaśnił dumnie Dastin.

— Aha… — Nie byłam zbyt przychylna temu przydomkowi. To jeszcze bardziej krępujące.

— Czyli że co? Że to jej zawdzięczamy życie i tak dalej? — fuknął nastolatek.

— Właśnie — Mealine wyglądała śmiertelnie poważnie. I zaraz skierowała się do mnie. — Oddaję się w twoje ręce, pani. Mój miecz jest na każde twoje skinienie.

— Chyba to nie będzie konieczne — próbowałam bez większych problemów, grzecznie się wyratować.

— Nie mów hop, zanim nie przeskoczysz — odezwał się Mistrz.

— Jakoś mnie to nie przekonuje — stwierdził Manolin, wstając. — Jak taka młoda dziewczyna mogła czegokolwiek dokonać? Nawet Mistrz jest dużo starszy, chociaż tylko „dziedziczy” po niej moce. Inaczej ją sobie wyobrażałem.

— Już ci te różowe włosy mózg doszczętnie wyżarły? — poirytował się Dastin, stając przed nim.

— One nie są różowe! — zdenerwował się chłopiec.

— York do budy — zażartował Lu i został skąpany w głębinie zimnego spojrzenia „yorka”.

— Wątpisz w moje słowa? –zapytał staruszek Manolina oziębłym tonem.

Chłopaka przeszły ciarki.

— Nie.

— To nie bluźnij w jej obecności — uciął.

Nastolatek wyglądał na nieco zdeprymowanego*.

— Em… — Chciałam zwrócić na siebie jego uwagę.

— Co? — Odwrócił się w moją stronę.

— Moim zdaniem twoje włosy są śliczne — powiedziałam.

Wiem, że to już nie jest temat rozmowy, ale i tak chciałam to powiedzieć bez względu na to.

On stał jak słup soli.

— Serio tak uważasz? — spytał w końcu.

— Oczywiście. Zazdroszczę ci ich — odpowiedziałam, uśmiechając się.

W jednej chwili pąs przyozdobił całą jego twarz.

— Co to za niespotykana czerwień? — zaczepił go Louis.

— Wcale się nie czerwienię — obruszył się. Siadł do stołu, smarując sobie pajdę chleba. — I żeby było jasne, Dastin: ten kolor — pokazał palcem wskazującym na swoje włosy — to brzoskwiniowy, a dokładniej mówiąc, salmon sushi.

Czy mi się wydaje, czy „salmon” to to samo co „łosoś”? …

Rozdział VI
Nieprzespana noc

Obudziłam się w środku nocy. Wszyscy już spali. Wstałam z materaca i pokierowałam się do wyjścia.

Lekko udało mi się przejść przez piętro, lecz schody miały swoje lata, więc nie uniknęłam paru niesprzyjających odgłosów.

Wyszłam na ganek, zamknęłam ostrożnie za sobą drzwi siatkowe i usiadłam na jednym ze stopni, a następnie podparłam czoło rękoma.

Ktoś albo coś przemknęło po korytarzu.

— Mam inną matkę, co? — wymamrotałam.

Mam już jedną i ledwo sobie z nią radziłam, o ile to w ogóle można nazwać radzeniem sobie. Nie mogę oceniać ludzi, których nie znam, ponieważ to się nie godzi, również dlatego, iż nigdy tego nie robiłam, ale czy to nie oznacza mimo wszystko, że jednak się nie uwolniłam? Myślałam, że nawet jeśli coś się teraz popsuje, to sobie z tym poradzę, ale ja nie umiem zapanować nad takimi kobietami. Kto wpadł na taki świetny pomysł i wymyślił matki?

Nawet gdybym miała możliwość zapytania Emila, to i tak by mi się to na niewiele zdało, gdyż jego matka niestety zmarła bardzo młodo.

Ech… Ona będzie taka sama jak moja, prawda? Czy gorsza? W końcu ta mnie nie oddała, a ta i owszem.

Ach! Nawet nie wiem, jak je nazwać, aby przynajmniej rozróżnić! To już byłby jakiś postęp!

Stop. Jak mogę myśleć „kto wpadł na taki świetny pomysł i wymyślił matki”? Jestem okropna. Przecież to jest znieważające i karygodne. Oczywiście, że dobrze, iż są. Były, są i będą… Mają być. Bezsprzecznie. Każdy człowiek jest inny, więc i rodzicielka też. Co się ze mną dzieje? Z tego wszystkiego zaczynam myśleć o takich pożałowania godnych rzeczach, obrażać nieznanych mi ludzi, utożsamiać i porównywać jednego człowieka z drugim, co nigdy mi się nie zdarzało…

Nagle poczułam zimno na policzkach. Zdziwiło mnie to. Łzy spływające po twarzy owiewał chłodny wiatr.

— Co to ma znaczyć? — zmieszałam się i zaczęłam je wycierać, ale napływały nowe. Spływały po moich rękach i skraplały się na łokciach, aby przysposobić się do ucieczki na kolana. Dałam więc sobie spokój z likwidowaniem ich.

Ciekawe, czym tak zawiniłam, że musiała mnie oddać. W sumie Mistrz mówił, że to dla mojego dobra i że to on ją namówił, ale jednak…

To boli.

Nie zwracałam uwagi na to, co działo się wokół mnie. Zanurzyłam się w myślach i nie miałam zamiaru wypływać na powierzchnię.

Z drugiej strony jestem rada z tego, iż ta, którą znam, nie jest tą prawdziwą, i kamień spadł mi z serca, lecz za to ten sam kamień podszedł aż do gardła przez fakt, że mam inną.

Nie można było raczej nazwać płaczem wylewania przeze mnie łez, ponieważ nie wydawałam przy tym żadnego dźwięku. Po prostu lawina wody nie chciała się zatrzymać. Dorzecze wylewało, gdyż jego tama pękła.

— Moje ciało rozumie to chyba trochę inaczej niż ja — zaśmiałam się pod nosem całkowicie pospolitym głosem, w którym nie było słychać ani krzty płaczu.

Rozdział VII
Bo najsmutniejsze to nie wiedzieć, za kim się tęskni

Rankiem zbudziłam się jako jedna z pierwszych osób. Przyodziałam wcześniej wyznaczone mi przez Matyldę szaty i wyszłam z izby.

— Co ty taka zadowolona? — przywitał mnie Max. W ręce niósł ręcznik.

— Widzisz? — Okręciłam się dwa razy wokół własnej osi. — Znowu mam na sobie spodnie.

— Ha ha, zapomniałem, że cię cieszą takie drobnostki.

— To nie jest drobnostka.

— Tak, tak. — Pogłaskał mnie czule po głowie. — Ja idę pod prysznic. Zejdź na śniadanie.

— Takie było główne założenie. — Poklepałam go po dłoni nadal spoczywającej na mojej głowie i oboje poszliśmy w dwie różne strony.

Zeszłam na dół i przywitałam się z Jeremim i Elianą, którzy już szykowali śniadanie.

Nadal nie miałam ochoty na jedzenie, ale siadłam i poczęstowałam się jedną kromką chleba, którą wcześniej posmarowałam dżemem jagodowym, i podziękowałam za posiłek.

— Mam się o ciebie martwić? — zapytał mnie Jer, kiedy wychodziłam.

— Dlaczego?

— Nic nie jesz.

— Ależ właśnie zjadłam.

— Ale o wiele za mało — obwieścił.

— Zapewniam, że tyle wystarczy — powiedziałam z uśmiechem i pośpieszyłam ku podwórzu.

Tam ujrzałam Mistrza kucającego przy grządkach naprzeciwko domu. Najwidoczniej przebierał zioła. Nad nim stał Louis z wiklinowym koszem.

Zauważył mnie i pomachał, dając mi do zrozumienia, abym się dołączyła. Podeszłam, więc do nich.

— Witam — przywitał się Lu, wykonując przy tym oficjalny, ździebko przemalowany gest.

Mimo pogodnego nastawienia wyglądało na to, że gdzieś w głębi coś go trapi, lecz nie pokazywał tego na tyle, by ktoś poza mną to zauważył. Jedyne, co rzucało się w oczy, przynajmniej mi, to jego nadmierne wpatrywanie się we mnie, lecz udałam, iż tego nie widzę. Przywykłam już do tego, odkąd poznałam chłopców.

— Bez przesady. Nie ma potrzeby mnie tak honorowo traktować — stwierdziłam. — Dzień dobry, Mistrzu. — Kucnęłam koło niego.

— „Dziadku” wystarczy — powiedział niezbyt śmiało. Kiedy czekałam na wyjaśnienia, dodał: — Nie chciałem wcześniej proponować, bo może to byłoby odebrane przez ciebie jako nietaktowne z mojej strony. Zwłaszcza że nim tak naprawdę nie jestem.

Zdziwiłam się, lecz po chwili spoglądania na jego twarz, gdy próbował odwrócić wzrok, uśmiechnęłam się i odparłam:

— Dzień dobry, dziadku.

Staruszek rozpromienił się i podał Louisowi kolejny pęd.

— Mamy jakieś plany na dzisiejszy dzień? — zapytałam.

— Tak, chciałem cię trochę „potrenować”, a później masz czas wolny. Drużyna Tamary powinna dziś wrócić — odpowiedział mi.

Jeszcze nowsi ludzie. Już w domu jest trzynastu.

— Opaaa. — Mistrz podniósł się na nogi. — Lu, mógłbyś to zanieść pod schody? Później się tym zajmę.

— Jasne.

Chłopak się oddalił, a staruszek stanął naprzeciwko mnie, otrzepał ręce i opuścił podwinięte rękawy.

Zaprowadził mnie do miejsca na lewo od domu. Była to mała szklarnia, której nie było widać sprzed chaty, ponieważ dostatecznie dobrze ją zasłaniała.

— No dobra, zaraz zaczniemy, tylko zaczekamy chwilę na niego — powiedział jakby sam do siebie.

Od strony, z której przyszliśmy, przybiegł Manolin. Zdyszany wszedł do środka.

— Nie dla mnie wysiłek fizyczny — jęknął.

— Nie zaszkodzi ci od czasu do czasu trochę ruchu — stwierdził Mistrz.

— A ty przypadkiem nie należysz do drużyny Nicolasa? — zdziwiłam się.

— Należę.

— To wy nie musicie być wysportowani?

— Ja jestem od elektroniki — napuszył się dumnie jak paw.

— A co to? — Razem z moim pytaniem cała energia z niego wyparowała.

— Skąd tyś się urwała?

Zastanawiałam się bardzo intensywnie przez moment, szukając odpowiedniego słowa.

— No właśnie. Jak to powiedzieć?…

— Z Szesnastki — wtrącił się Mistrz.

— Nie wierzę, że ona stamtąd jest. — Spojrzał na mnie.

— To uwierz. Wiara jest jedną z cnót ludzkich.

— Ech… Wracając: zajmuję się…

— Prądem i piorunami? — rzuciłam szybko.

— Hę?

— Nie… znaczy… Przypomniałam sobie jedną z rozmów z Maxem.

— Aha, to wszystko wyjaśnia. — Wzruszył ramionami. — Obsługuję „urządzenia na prąd” i takie tam różne ważne rzeczy.

— To musisz być naprawdę mądry.

— No ba.

— Możemy już zacząć? — wtrącił się staruszek.

— Tak, sorka. — Manolin wyciągnął z kieszeni notes i coś…

— Masz dość specyficzne pióro — zwróciłam uwagę.

— To długopis, trochę nowocześniejszy rodzaj pióra — odparł.

Aha… tak się sprawy mają…

— A gdzie twój kałamarz?

— Nie jest potrzebny. Patrz tu. — Wskazał na wnętrze przedmiotu. — Tu masz w środku atrament.

— Ależ to poręczne!

— Prawda?

Mistrz chrząknął dwa razy.

— Nie będzie ci przeszkadzało, jak tu będzie?

— Wcale — przyznałam.

Staruszek kazał mi siąść przed jednym z zeschniętych już zawczasu kwiatów.

— Biedaczyna — skomentowałam.

— Możesz coś na to poradzić? — zapytał.

— Nigdy żadna roślina przy mnie nie zmarniała, więc niespecjalnie miałam okazję, aby się dowiedzieć, jak temu zaradzić. Lecz gdyby się nią odpowiednio zająć, zapewne jeszcze by odżyła.

— To już całkiem zwiędło — rzucił nastolatek, usadawiając się tak, żeby wszystko widzieć. — Takie coś już może naprawić tylko „magia” Mistrza.

— Wcale nie. To jeszcze żyje.

— Skąd masz tę pewność? Przecież widzisz, że zmarniało.

— Ale korzeń nadal trwa — odpowiedziałam przekonana.

— Phi. Pewnie strzelasz na chybił-trafił.

— Nieprawda.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.