Wojciech Sobalak

dziewięć liter

© Wojciech Sobalak, 2025

Tytułowe “dziewięć liter” to zapis najpiękniejszych słów. Dwa wyrazy, dziewięć liter — KOCHAM CIĘ… I właśnie o miłości przede wszystkim są wiersze zawarte w tym tomiku. Opowiedziane lekko, prostymi słowami, szczerze i poruszająco. Autor dzieli się z czytelnikami swą wrażliwością za pomocą delikatnych słów, które malują piękno uczuć. Tych najpiękniejszych, skrywanych na dnie serca i w zakamarkach człowieczej duszy.

ISBN 978-83-8414-096-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

dziewięć liter

chciałbym…

chyba się zakochałem

cała TY

przygoda na Floriańskiej

obietnica

to takie miłe...!

najlepiej

…mówią wciąż, że…

bajka

byś była…

„Pocałunkami cię obsypię…”

bardzo ci ładnie w tej sukience

kiedy przyjdzie

dwa wyrazy

czasem lepiej

tak trudno…

dla ciebie

skończone

znikam powoli

kochana…

beze mnie

nasza wędrówka

„a może gdy…”

na nowo

lubię

my

chciałbym

„…pamiętam kolor twych oczu…”

pragnienie

szarość serca

rozstanie

miejsce

ostatni raz

tajemnica

ja tańczę na niebie

bądź mną

kryształki serca

tu i teraz

warto

siedemnaście lat

nie mogę…

„wczoraj byłaś…”

dziewięć liter

tylko bądź

w tobie jest grzech…

kochać

nadzieja

cisza

drobina maleńka

czas nas oszukał

tam

wspomnienia

trochę się przytul…

nie wiem

jak

na zawsze

czuję za dwóch

chciałbym…

chciałbym cię wyrwać

ze złego snu

pocałunkami zabić strach

sprawić, byś nigdy

więcej już

nie zatopiła oczu w łzach

chciałbym, byś bagaż

podłych wspomnień

pozostawiła hen za sobą

być ci przystanią

w gorsze dni

do końca świata tylko z tobą

chyba się zakochałem

Chyba się zakochałem, wiesz…?

Frezjami pachnie twoje ciało…

Wczoraj wieczorem padał deszcz,

a nam się w deszczu tańczyć chciało.

Chyba się zakochałem, wiesz..?

Tak mi się dobrze gada z tobą…

Knajpa zapchana wzdłuż i wszerz,

a my zajęci tylko sobą.

Chyba się zakochałem, wiesz…?

Włosy wiosenny rozwiał wiatr…

Dzisiaj za oknem zakwitł bez,

ja w oczach twoich mam swój świat.

Chyba się zakochałem, wiesz…?

Już nie wiem po raz który w tobie…

Księżyc z wizytą oknem wpadł,

gdy w gwiazdach blasku spałaś sobie.

cała TY

wszystkie twe

niedoskonałości

są powodem

mojej miłości

do ciebie

przygoda na Floriańskiej

już Floriańska wraz

z brukiem pełnym gwiazd

pustoszeje

nieprzespana noc

jeden wspólny koc

nas ogrzeje

pomieszane sny

zawstydzeni my

wreszcie sami

ciepło naszych ciał

namiętności żar

między nami

me przysięgi wiatr

rozdmuchał na świat

bezpowrotnie

otrzyj więc swe łzy

przecież musisz żyć

choć samotnie

obietnica

przyrzekam ci miłość wielką

jajko na miękko co rano

łyk kawy w pośpiechu wypity

szaleństwo codziennie to samo

przyrzekam wierność na wieki

ciepłej, mięciutkiej pościeli

łazienkę mokrą po sufit

po każdej wieczornej kąpieli

przyrzekam ci swoją uczciwość

motyle w brzuchu tańczące

grę w berka każdego ranka

na mokrej od rosy łące

przyrzekam, że będę przy tobie

dąsy znosił cierpliwie

karmił cię czekoladą

kocykiem przykrywał skwapliwie

to takie miłe...!

to takie miłe

starzeć się z tobą

i w tym starzeniu

dzielić się sobą

pierwszy włos siwy

na czworo dzielić

i się tym włosem

wspólnie weselić

a pierwszą zmarszczką

się nie przejmować

tylko z tej zmarszczki

sobie żartować

gdy w krzyżu strzyknie

biodro doskwiera

to jedno drugie

wzajemnie wspiera

to takie miłe

i tak wspaniałe

pod rękę razem

przejść życie całe

najlepiej

Najlepiej mi było, gdy ciebie nie było,

bez brzuchów motylich, bez łez.

Bez seksu w pośpiechu,

bez myśli o grzechu

i o tym, czy jeszcze ktoś jest.

Najgorzej mi było, gdy ciebie nie było,

bez twojej miłości po kres.

Gdy widzę co rano

twą twarz roześmianą

to wiem już, że życie ma sens.

…mówią wciąż, że…

mówią wciąż że

jest bardzo źle

a będzie gorzej jeszcze

nadciągną wnet

grube jak pled

chmury z jesiennym deszczem

odkąd cię znam

w zachwycie trwam

niestraszne mi złe chmury

dla oczu twych

i marzeń mych

odgonię dzień ponury

daj mi swą dłoń

i oprzyj skroń

o ramię me bezpieczne

osuszę łzy

i sprawię by

dni były już słoneczne

bajka

taka bajka była —

planowali ślub

wyznawali sobie

miłość aż po grób

ale spotkał inną —

tak się przecież zdarza

i już nici z bajki,

grobu i ołtarza

byś była…

chciałem się tylko ogrzać

ciepłem twoich myśli

owinąć jak szalem

ich żarem

chciałem się tylko zasłuchać

w potoku twych słów

wypowiedzianych

nieznanych

chciałem się tylko zanurzyć

w głębi twoich oczu

blask chłonąć

zatonąć

chciałem się tylko przytulić

do twojego ciała

mlecznobiałego

gładkiego

chciałem tylko

byś była

***

Pocałunkami cię obsypię,

ciało twe zamknę w dłoniach swych,

twe jędrne piersi rozkołyszę,

przy mnie zapomnisz czym jest wstyd.

I rozprzytulam twą nieśmiałość,

wyzwolę nagość z zwiewnych szat,

wypełnię sobą ciebie całą,

aż zawiruje wokół świat.

W bezmiarze nieba zjednoczeni,

porwani po horyzont gwiazd,

mokrzy miłością, syci szczęścia,

będziemy tak po wieki trwać

bardzo ci ładnie w tej sukience

bardzo ci ładnie

w tej sukience

tyle masz wdzięku

promieniejesz

srebrzysz się w świetle

gwiazd na niebie

raz coś zanucisz

raz się śmiejesz

bardzo ci ładnie

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.