Andrzej Lebiedowicz

Drony na wojnie

książka napisana z pomocą ai

© Andrzej Lebiedowicz, 2025

W obliczu rosyjskich prowokacji i hybrydowych zagrożeń, książka „Drony na wojnie” to niezbędna analiza nowoczesnego pola walki. Pokazuje, jak bezzałogowe systemy zmieniają strategię, bezpieczeństwo i odpowiedzialność. To ostrzeżenie i przewodnik dla Polski — zanim drony znów przekroczą granicę.

ISBN 978-83-8431-391-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Wstęp

Współczesne konflikty zbrojne ulegają dynamicznej transformacji, której tempo i skala nie mają precedensu w historii wojskowości. W centrum tej zmiany znajduje się technologia — nie tylko jako narzędzie wspierające działania operacyjne, lecz jako czynnik redefiniujący fundamentalne założenia prowadzenia wojny. Jednym z najbardziej przełomowych elementów tej rewolucji są bezzałogowe statki powietrzne, powszechnie znane jako drony. Ich obecność na polu walki nie jest już zjawiskiem marginalnym ani eksperymentalnym; stały się integralnym komponentem współczesnych sił zbrojnych, wpływając na taktykę, strategię, logistykę, a nawet etykę wojny.

Drony, jako narzędzia obserwacji, rozpoznania, rażenia i wsparcia, zmieniły sposób, w jaki państwa projektują swoje zdolności militarne. Ich rozwój nie jest jedynie konsekwencją postępu technologicznego, lecz także odpowiedzią na rosnące zapotrzebowanie na precyzyjne, szybkie i relatywnie bezpieczne środki prowadzenia działań zbrojnych. W epoce, w której dominują konflikty asymetryczne, operacje antyterrorystyczne i wojny hybrydowe, drony oferują przewagę operacyjną, której nie można zignorować.

Geneza dronów wojskowych sięga początków XX wieku, lecz ich rzeczywista ekspansja nastąpiła dopiero w ostatnich dwóch dekadach. Początkowo wykorzystywane jako środki rozpoznawcze, szybko zyskały zdolności ofensywne, stając się platformami zdolnymi do przeprowadzania precyzyjnych uderzeń na cele naziemne. Przykłady ich użycia w Afganistanie, Iraku, Syrii czy Ukrainie pokazują, że drony nie tylko wspierają działania konwencjonalne, lecz często je zastępują, umożliwiając prowadzenie wojny na odległość, bez bezpośredniego narażenia życia żołnierzy.

Wprowadzenie dronów do arsenału wojskowego wywołało szereg pytań o charakterze strategicznym, operacyjnym i normatywnym. Z jednej strony, ich obecność zwiększa efektywność działań bojowych, umożliwiając szybką reakcję na zmieniającą się sytuację taktyczną. Z drugiej — rodzi kontrowersje związane z autonomią decyzji bojowych, odpowiedzialnością za skutki użycia siły oraz wpływem na cywilne ofiary konfliktów. Drony, jako narzędzia zdalnego rażenia, wprowadzają nową dynamikę w relacji między technologią a etyką wojny, zmuszając decydentów, analityków i opinię publiczną do ponownego przemyślenia granic dopuszczalnego użycia siły.

Nie bez znaczenia pozostaje również aspekt geopolityczny. Wyścig technologiczny w zakresie rozwoju dronów stał się jednym z kluczowych elementów rywalizacji między mocarstwami. Stany Zjednoczone, Chiny, Rosja, Izrael czy Turcja inwestują ogromne środki w rozwój systemów bezzałogowych, traktując je jako strategiczny komponent swojej projekcji siły. Eksport dronów, ich adaptacja przez państwa trzecie oraz wykorzystanie przez podmioty niepaństwowe (np. organizacje terrorystyczne) sprawiają, że technologia ta przestaje być domeną wyłącznie państwowych sił zbrojnych, stając się narzędziem dostępnych dla szerokiego spektrum aktorów konfliktu.

W niniejszej książce podejmuję próbę kompleksowej analizy roli dronów w nowoczesnych działaniach wojennych. Celem nie jest jedynie opis techniczny czy katalog zastosowań, lecz głębsze zrozumienie, w jaki sposób drony wpływają na strukturę konfliktu, jego przebieg oraz konsekwencje. Każdy z rozdziałów poświęcony jest odrębnemu aspektowi tej problematyki — od genezy technologii, przez jej integrację z systemami dowodzenia, aż po kwestie etyczne i prawne. Szczególną uwagę poświęcam także przyszłości dronów, w kontekście ich autonomizacji oraz zastosowania sztucznej inteligencji, co może prowadzić do powstania systemów bojowych zdolnych do samodzielnego podejmowania decyzji o użyciu siły.

Warto podkreślić, że drony nie są jedynie narzędziem technologicznym — są manifestacją zmiany paradygmatu wojny. Ich obecność zmusza do przedefiniowania pojęć takich jak „bohaterstwo”, „ryzyko”, „odpowiedzialność” czy „uczestnictwo w konflikcie”. W epoce, w której operator drona może znajdować się tysiące kilometrów od miejsca uderzenia, a decyzje o eliminacji celu podejmowane są na podstawie algorytmicznej analizy danych, wojna staje się zjawiskiem coraz bardziej zautomatyzowanym, zdepersonalizowanym i trudnym do jednoznacznej oceny moralnej.

Nie oznacza to jednak, że drony są wyłącznie źródłem zagrożeń. Ich potencjał w zakresie ograniczania strat ludzkich, zwiększania precyzji działań oraz wspierania misji humanitarnych (np. dostarczania pomocy w strefach konfliktu) pokazuje, że technologia ta może być wykorzystywana w sposób odpowiedzialny i zgodny z zasadami prawa międzynarodowego. Kluczowe jest jednak stworzenie ram regulacyjnych, które uwzględnią specyfikę dronów jako narzędzi wojskowych, a także zapewnią przejrzystość i kontrolę nad ich użyciem.

Książka „Drony na wojnie” powstała z potrzeby zrozumienia tej złożonej i wielowymiarowej tematyki. Jej adresatem są zarówno specjaliści z zakresu bezpieczeństwa i obronności, jak i osoby zainteresowane współczesnymi przemianami w sposobie prowadzenia działań zbrojnych. Poprzez analizę przypadków, odniesienia do doktryn wojskowych oraz refleksję nad konsekwencjami społecznymi i politycznymi, staram się ukazać pełne spektrum zagadnień związanych z obecnością dronów na współczesnym polu walki.

Wstęp ten ma za zadanie nie tylko wprowadzić czytelnika w tematykę książki, lecz także zainicjować szerszą dyskusję o miejscu technologii w wojnie. Drony są bowiem nie tylko narzędziem — są symbolem epoki, w której wojna przestaje być domeną fizycznej obecności żołnierza, a staje się zjawiskiem cyfrowym, zautomatyzowanym i coraz bardziej zależnym od algorytmów. W tej nowej rzeczywistości pytanie o granice dopuszczalnego użycia siły, o odpowiedzialność za decyzje bojowe oraz o przyszłość relacji między człowiekiem a maszyną staje się nie tylko aktualne, lecz fundamentalne.

Rozdział 1: Geneza i ewolucja dronów wojskowych

Historia wojskowości jest historią nieustannego dążenia do przewagi technologicznej. Od momentu, gdy człowiek po raz pierwszy wykorzystał narzędzia do walki, innowacja stała się nieodłącznym elementem konfliktu zbrojnego. W tym kontekście rozwój bezzałogowych statków powietrznych — dronów — stanowi jedno z najbardziej znaczących osiągnięć ostatnich dekad. Choć ich obecność na współczesnym polu walki wydaje się oczywista, droga do ich operacyjnego zastosowania była długa, złożona i wielowymiarowa.

Pierwsze koncepcje maszyn latających bez załogi pojawiły się już na początku XX wieku, w okresie intensywnych eksperymentów z lotnictwem. W czasie I wojny światowej podejmowano próby skonstruowania samolotów sterowanych radiowo, jednak ograniczenia technologiczne tamtej epoki uniemożliwiały ich praktyczne zastosowanie. Dopiero w latach 30. i 40. XX wieku, wraz z rozwojem elektroniki i systemów sterowania, pojawiły się pierwsze prototypy, które można uznać za prekursorów współczesnych dronów. Jednym z nich był brytyjski „Queen Bee” — samolot wykorzystywany do ćwiczeń artyleryjskich, sterowany zdalnie i pozbawiony załogi.

W okresie zimnej wojny technologia bezzałogowa zyskała na znaczeniu, głównie w kontekście wywiadowczym. Stany Zjednoczone i Związek Radziecki prowadziły intensywne prace nad systemami zdolnymi do penetracji przestrzeni powietrznej przeciwnika bez ryzyka utraty pilotów. Drony wykorzystywano do misji rozpoznawczych nad terytorium wroga, rejestrując dane o rozmieszczeniu sił zbrojnych, instalacjach strategicznych czy ruchach wojsk. Choć ich możliwości były ograniczone, stanowiły istotny element w arsenale środków wywiadowczych, szczególnie w kontekście konfliktów lokalnych, takich jak wojna w Wietnamie czy interwencje na Bliskim Wschodzie.

Prawdziwy przełom nastąpił jednak dopiero w latach 90. XX wieku, kiedy to rozwój technologii cyfrowej, miniaturyzacji komponentów oraz systemów nawigacyjnych umożliwił stworzenie dronów o znacznie większej precyzji, zasięgu i autonomii. Konflikt w Zatoce Perskiej w 1991 roku był jednym z pierwszych, w którym drony odegrały istotną rolę operacyjną, dostarczając dane wywiadowcze i wspierając działania sił koalicyjnych. W kolejnych latach ich zastosowanie rozszerzało się dynamicznie, obejmując nie tylko rozpoznanie, lecz także bezpośrednie wsparcie ogniowe.

Wraz z początkiem XXI wieku drony stały się symbolem nowej ery wojny. Ataki z użyciem bezzałogowych statków powietrznych w Afganistanie, Pakistanie, Jemenie czy Somalii pokazały, że technologia ta umożliwia prowadzenie działań zbrojnych zdalnie, bez fizycznej obecności żołnierzy na polu walki. Drony takie jak MQ-1 Predator czy MQ-9 Reaper zyskały status ikon nowoczesnej wojskowości, łącząc zdolności rozpoznawcze z precyzyjnym rażeniem celów. Ich operatorzy, często znajdujący się tysiące kilometrów od miejsca operacji, mogli prowadzić działania bojowe w czasie rzeczywistym, korzystając z zaawansowanych systemów transmisji danych, kamer termowizyjnych i laserowych wskaźników celu.

Ewolucja dronów nie ograniczała się jednak do aspektu technicznego. Równolegle rozwijała się doktryna ich użycia, integrując je z systemami dowodzenia, strukturami operacyjnymi oraz procedurami reagowania. Drony przestały być jedynie narzędziem wspierającym — stały się pełnoprawnym uczestnikiem działań zbrojnych, zdolnym do samodzielnego prowadzenia misji, koordynacji z innymi jednostkami oraz adaptacji do zmieniających się warunków taktycznych.

Warto zauważyć, że rozwój dronów nie był domeną wyłącznie państw zachodnich. Izrael, jako jeden z pionierów w dziedzinie bezzałogowych systemów powietrznych, odegrał kluczową rolę w ich operacyjnym wdrożeniu. Już w latach 80. izraelskie siły zbrojne wykorzystywały drony do rozpoznania i zakłócania systemów obrony powietrznej przeciwnika, co znacząco zwiększało skuteczność działań ofensywnych. W kolejnych dekadach technologia ta została zaadaptowana przez wiele państw, w tym Turcję, Chiny, Rosję czy Iran, które rozwinęły własne systemy bezzałogowe, często oparte na lokalnych innowacjach lub adaptacjach technologii zagranicznych.

Szczególnym przypadkiem jest Turcja, która w ostatnich latach stała się jednym z liderów w produkcji i eksporcie dronów bojowych. Systemy takie jak Bayraktar TB2 odegrały kluczową rolę w konfliktach w Libii, Syrii, Górskim Karabachu oraz Ukrainie, pokazując, że drony mogą być skutecznym narzędziem w wojnach asymetrycznych i konfliktach regionalnych. Ich relatywnie niski koszt, łatwość obsługi oraz zdolność do precyzyjnego rażenia celów sprawiają, że stają się atrakcyjną alternatywą dla tradycyjnych systemów uzbrojenia, szczególnie dla państw o ograniczonych zasobach.

Ewolucja dronów obejmuje również ich autonomizację. Współczesne systemy bezzałogowe coraz częściej wyposażane są w algorytmy sztucznej inteligencji, umożliwiające samodzielne podejmowanie decyzji operacyjnych, analizę danych w czasie rzeczywistym oraz adaptację do zmieniających się warunków misji. Choć wciąż pozostają pod kontrolą operatorów, kierunek rozwoju wskazuje na rosnącą rolę autonomii, co rodzi pytania o granice odpowiedzialności, bezpieczeństwo oraz etykę użycia takich systemów.

Nie można również pominąć roli dronów w działaniach nieregularnych. Organizacje terrorystyczne, grupy paramilitarne oraz podmioty niepaństwowe coraz częściej sięgają po technologię bezzałogową, wykorzystując ją do ataków, zwiadu czy propagandy. Przykłady użycia dronów przez Państwo Islamskie, Hezbollah czy Huti w Jemenie pokazują, że dostępność tej technologii staje się coraz większa, a jej potencjał destabilizacyjny — trudny do przewidzenia. W tym kontekście drony przestają być wyłącznie narzędziem państwowej siły zbrojnej, stając się elementem szerszego ekosystemu zagrożeń.

Podsumowując, geneza i ewolucja dronów wojskowych to proces wieloaspektowy, obejmujący nie tylko rozwój technologiczny, lecz także zmiany doktrynalne, operacyjne i geopolityczne. Drony przeszły drogę od eksperymentalnych prototypów do zaawansowanych systemów bojowych, zdolnych do prowadzenia działań zbrojnych na niespotykaną dotąd skalę. Ich obecność na współczesnym polu walki nie jest już kwestią przyszłości — jest rzeczywistością, która wymaga głębokiego zrozumienia, refleksji i adaptacji.

W kolejnych rozdziałach książki zostanie przedstawiona szczegółowa analiza typologii dronów, ich integracji z systemami dowodzenia, zastosowań operacyjnych oraz wyzwań związanych z ich autonomizacją. Zostaną również omówione kwestie etyczne, prawne i geopolityczne, które kształtują debatę nad miejscem dronów. na współczesnym polu walki.

W tym kontekście warto również zwrócić uwagę na zmieniający się charakter relacji między człowiekiem a maszyną. Drony, choć nadal obsługiwane przez operatorów, coraz częściej funkcjonują jako systemy półautonomiczne, zdolne do samodzielnego podejmowania decyzji w ograniczonym zakresie. W miarę jak sztuczna inteligencja staje się integralnym komponentem systemów bezzałogowych, pojawia się pytanie o granice kontroli ludzkiej nad procesem bojowym. Czy możliwe jest, by maszyna podejmowała decyzję o użyciu siły bez bezpośredniego udziału człowieka? Jakie mechanizmy odpowiedzialności należy wdrożyć, by zapewnić zgodność takich działań z międzynarodowym prawem humanitarnym?

Ewolucja dronów wojskowych to także ewolucja percepcji wojny. W tradycyjnym ujęciu konflikt zbrojny był domeną fizycznej obecności, bezpośredniego starcia, ryzyka i poświęcenia. Drony wprowadzają nową perspektywę — wojna staje się zdalna, zdepersonalizowana, prowadzona z bezpiecznych centrów operacyjnych oddalonych o tysiące kilometrów od miejsca działań. Taka zmiana rodzi pytania o moralny koszt tej transformacji. Czy oddalenie od pola walki nie prowadzi do obniżenia progu decyzyjnego w kwestii użycia siły? Czy brak bezpośredniego kontaktu z ofiarami nie wpływa na sposób postrzegania skutków operacji bojowych?

Nie bez znaczenia pozostaje również aspekt społeczny. Operatorzy dronów, choć fizycznie oddzieleni od pola walki, często doświadczają silnego obciążenia psychicznego. Paradoksalnie, możliwość obserwowania skutków uderzenia w czasie rzeczywistym — w wysokiej rozdzielczości, z pełną świadomością konsekwencji — może prowadzić do poważnych problemów natury emocjonalnej i etycznej. W literaturze specjalistycznej coraz częściej pojawiają się analizy dotyczące stresu pourazowego wśród operatorów dronów, co pokazuje, że wojna zdalna nie jest wolna od ludzkich kosztów.

Rozwój dronów wojskowych to również wyzwanie dla struktur organizacyjnych sił zbrojnych. Wprowadzenie systemów bezzałogowych wymaga nie tylko adaptacji sprzętowej, lecz także zmiany w sposobie szkolenia personelu, planowania operacji oraz zarządzania informacją. Drony generują ogromne ilości danych, które muszą być analizowane, interpretowane i wykorzystywane w czasie rzeczywistym. Wymaga to nowych kompetencji, specjalistycznych zespołów analitycznych oraz integracji technologii informatycznych z tradycyjnymi strukturami wojskowymi.

Wreszcie, geneza i ewolucja dronów wojskowych to proces, który nie zakończył się — jest wciąż w toku. Każdy kolejny konflikt, każda nowa innowacja technologiczna, każda zmiana doktrynalna wpływa na kształt tej ewolucji. Drony nie są statycznym narzędziem — są dynamicznym elementem systemu wojskowego, który nieustannie się rozwija, adaptuje i redefiniuje swoje miejsce w strukturze sił zbrojnych.

Rozdział ten miał na celu ukazanie historycznego i technologicznego kontekstu rozwoju dronów wojskowych. W kolejnych częściach książki przejdziemy do szczegółowej analizy ich typologii, zastosowań operacyjnych, integracji z systemami dowodzenia oraz wyzwań związanych z ich autonomizacją. Zrozumienie genezy tej technologii jest kluczowe dla pełnego uchwycenia jej wpływu na współczesne konflikty zbrojne — nie tylko w wymiarze taktycznym, lecz także strategicznym, etycznym i społecznym.

Rozdział 2: Klasyfikacja i typologia dronów bojowych

W miarę jak drony stają się coraz bardziej integralnym elementem współczesnych sił zbrojnych, rośnie potrzeba ich systematycznej klasyfikacji. Zróżnicowanie konstrukcyjne, funkcjonalne i operacyjne sprawia, że bezzałogowe statki powietrzne nie mogą być traktowane jako jednolita kategoria sprzętu wojskowego. Ich typologia odzwierciedla nie tylko różnice technologiczne, lecz także odmienne koncepcje użycia, zakres autonomii oraz stopień integracji z systemami dowodzenia. W tym rozdziale dokonana zostanie analiza głównych klas dronów bojowych, z uwzględnieniem ich cech charakterystycznych, zastosowań oraz roli w strukturze współczesnych operacji militarnych.

Podstawowym kryterium klasyfikacyjnym jest masa startowa oraz zasięg operacyjny. Na tej podstawie wyróżnia się drony mikro, lekkie, średnie i ciężkie, przy czym każda z tych kategorii pełni odrębną funkcję w systemie walki. Mikrodrony, często o rozmiarach nieprzekraczających kilkudziesięciu centymetrów, wykorzystywane są głównie do działań rozpoznawczych na poziomie taktycznym. Ich zaletą jest zdolność do operowania w trudno dostępnych przestrzeniach — np. w zabudowie miejskiej, tunelach czy wnętrzach budynków — co czyni je szczególnie użytecznymi w działaniach sił specjalnych oraz operacjach antyterrorystycznych.

Drony lekkie i średnie, o większym zasięgu i udźwigu, pełnią funkcje rozpoznawcze, obserwacyjne oraz wsparcia ogniowego. Ich konstrukcja pozwala na wyposażenie w zaawansowane sensory elektrooptyczne, systemy transmisji danych oraz lekkie uzbrojenie precyzyjne. Przykładem tej klasy są drony typu MALE (Medium Altitude Long Endurance), które mogą operować przez wiele godzin na średnich wysokościach, dostarczając dane wywiadowcze w czasie rzeczywistym. Ich obecność na polu walki znacząco zwiększa świadomość sytuacyjną dowództwa, umożliwiając szybką reakcję na zmieniające się warunki operacyjne.

Drony ciężkie, często klasy HALE (High Altitude Long Endurance), stanowią najbardziej zaawansowaną kategorię bezzałogowych statków powietrznych. Ich zdolność do operowania na dużych wysokościach przez wiele dni, z wykorzystaniem satelitarnej transmisji danych, czyni je narzędziem strategicznym. Wyposażone w wielozadaniowe systemy obserwacyjne, radarowe oraz uzbrojenie o dużej sile rażenia, drony tej klasy mogą realizować misje o charakterze ofensywnym, defensywnym oraz wywiadowczym. Ich zastosowanie wykracza poza klasyczne pole walki, obejmując również działania w przestrzeni powietrznej przeciwnika, kontrolę granic oraz wsparcie operacji specjalnych.

Drugim istotnym kryterium klasyfikacyjnym jest stopień autonomii. W tym kontekście wyróżnia się drony sterowane zdalnie, półautonomiczne oraz w pełni autonomiczne. Drony sterowane zdalnie wymagają ciągłego nadzoru operatora, który podejmuje decyzje o trajektorii lotu, obserwacji oraz użyciu uzbrojenia. Choć zapewniają pełną kontrolę nad operacją, ich skuteczność może być ograniczona przez zakłócenia sygnału, opóźnienia transmisji oraz podatność na ataki cybernetyczne.

Drony półautonomiczne, wyposażone w algorytmy nawigacyjne i systemy analizy danych, mogą samodzielnie realizować określone zadania — np. patrolowanie wyznaczonego obszaru, śledzenie celu czy powrót do bazy w przypadku utraty łączności. Ich zastosowanie zwiększa elastyczność operacyjną, zmniejszając obciążenie operatorów i umożliwiając prowadzenie działań w warunkach ograniczonej komunikacji.

Najbardziej zaawansowaną kategorią są drony autonomiczne, które dzięki integracji z systemami sztucznej inteligencji mogą podejmować decyzje operacyjne bez udziału człowieka. Choć ich zastosowanie bojowe budzi kontrowersje etyczne i prawne, technologia ta rozwija się dynamicznie, a jej potencjał w zakresie szybkiego reagowania, analizy danych i adaptacji do zmieniających się warunków jest trudny do przecenienia. W przyszłości drony autonomiczne mogą stać się kluczowym komponentem systemów obronnych, zdolnym do prowadzenia działań w środowiskach o wysokim stopniu zagrożenia.

Kolejnym aspektem typologii dronów jest ich funkcja operacyjna. W tym ujęciu wyróżnia się drony rozpoznawcze, uderzeniowe, zakłócające, transportowe oraz wielozadaniowe. Drony rozpoznawcze służą do pozyskiwania danych wywiadowczych, obserwacji terenu oraz identyfikacji celów. Ich rola w zwiększaniu świadomości sytuacyjnej jest nieoceniona, szczególnie w operacjach o charakterze dynamicznym, gdzie szybka analiza informacji decyduje o powodzeniu misji.

Drony uderzeniowe, wyposażone w uzbrojenie precyzyjne, realizują zadania eliminacji celów o wysokim priorytecie. Ich zastosowanie pozwala na przeprowadzanie operacji chirurgicznych, minimalizujących straty uboczne i ograniczających ryzyko dla personelu. W konfliktach asymetrycznych drony uderzeniowe stały się narzędziem eliminacji liderów organizacji terrorystycznych, niszczenia infrastruktury strategicznej oraz wsparcia działań sił lądowych.

Drony zakłócające, choć mniej znane, odgrywają istotną rolę w walce elektronicznej. Ich zadaniem jest zakłócanie systemów komunikacji, nawigacji oraz radarów przeciwnika, co umożliwia prowadzenie działań w warunkach przewagi informacyjnej. W połączeniu z dronami rozpoznawczymi i uderzeniowymi tworzą one zintegrowany system walki elektronicznej, zdolny do neutralizacji zdolności operacyjnych przeciwnika.

Drony transportowe, choć rzadziej wykorzystywane w działaniach bojowych, pełnią ważną funkcję logistyczną. Ich zdolność do dostarczania zaopatrzenia, ewakuacji rannych czy transportu sprzętu w trudno dostępne miejsca zwiększa mobilność sił zbrojnych i umożliwia prowadzenie operacji w środowiskach o ograniczonej infrastrukturze.

Drony wielozadaniowe, łączące cechy kilku powyższych kategorii, stanowią najbardziej elastyczne narzędzie operacyjne. Ich konstrukcja umożliwia szybkie przełączanie między trybami działania, co pozwala na adaptację do zmieniających się warunków misji. Współczesne konflikty, charakteryzujące się wysoką dynamiką i nieprzewidywalnością, wymagają właśnie takich rozwiązań — zdolnych do reagowania w czasie rzeczywistym, integracji z innymi systemami oraz prowadzenia działań w różnych domenach operacyjnych.

Typologia dronów bojowych nie jest zatem jedynie kwestią techniczną — jest odzwierciedleniem zmieniającej się filozofii prowadzenia wojny. Każda klasa dronów odpowiada na określone potrzeby operacyjne, wynikające z charakteru konfliktu, środowiska działania oraz dostępnych zasobów. Ich rola w strukturze sił zbrojnych stale rośnie, a ich różnorodność pozwala na projektowanie operacji z niespotykaną dotąd precyzją, elastycznością i skutecznością.

Współczesne konflikty, charakteryzujące się wysoką dynamiką i nieprzewidywalnością, wymagają właśnie takich rozwiązań — zdolnych do reagowania w czasie rzeczywistym, integracji z innymi systemami oraz prowadzenia działań w różnych domenach operacyjnych.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.