agata furczyk

stegosaurus i inne

W I E R S Z Y D E Ł K A

Ilustrator piotruś furczyk

Fotograf agata furczyk

Fotograf grzegorz furczyk

Projektant okładki agata furczyk

© agata furczyk, 2021

© piotruś furczyk, ilustracje, 2021

© agata furczyk, fotografie, 2021

© grzegorz furczyk, fotografie, 2021

© agata furczyk, projekt okładki, 2021

Na prezentowany zbiorek składają się melodyjne wiersze dla dzieci, dopełnione poezją DLA DINOZAURÓW.

Uśmiechnięty i refleksyjny „Stegosaurus i inne. Wierszydełka” powstał z myślą o podarunku dla dzieci i ich opiekunów, objętych pomocą bielskiego, domowego hospicjum.

Osobliwy tomik uzupełniają ilustracje oraz zdjęcia z własnego archiwum. Motywem przewodnim jest MIESIĄC LUTY, który w moim kalendarzu zapełniają daty rodzinnych rocznic, dzięki czemu to jeden z najcieplejszych okresów w całym roku.

ISBN 978-83-8245-196-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

stegosaurus i inne

Cztery łapy, pies kudłaty

*** (Między drogą Donikąd)

Wyszły sobie…

Dwa bałwanki

Nie ma lekko…

Bałwankowa

Bez przerwy

Komandos

Stegosaurusy i inne

Triceratops —

Przed zimą para…

Zielony stegozaur —

Allozaur

Pterodaktyl

Raptor nie traktor

Zjadamy szpinak

Katarek jadł muchomorek

Za ufoludkiem

To jest kroko… dyl …!

Chrapie babcia…

Płyniemy Krutynią

Sroka, śnieg i brzoza…

Kot najsłodszy w świecie

Bajka

O miśku Pizzly, piracie czystym

Może spytacie… —

Mam rozterki

Gdzieś spod belki

Musia i Kisiek…

DLA DINOZAURÓW

*** (Kto jeszcze…)

Szpitalik

Szaroniebieski — ostatni

Ogrodnicy

Piosenka, która nie jest

Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Rzekł do nich Jezus: Napełnijcie stągwie wodą! I napełnili je aż po brzegi.

Jana 2,1 — 7

Stągwie napełnione nadzieją —

W podziękowaniu dla Zespołu Domowej Opieki Paliatywnej

w Bielsku-Białej

Cztery łapy, pies kudłaty

Za oknem mokry śnieg z nieba,

wiatr zetrze z policzków łezkę;

w taką pogodę jest ona

jak zwykle, dziewczyna z pieskiem.

Kto wyprowadza, wiadomo.

Piesek kudłaty lubi śnieg,

łapy są cztery, cześć — ścianie.

Kto lubi oczy niebieskie?

Codziennie swój list wysyła

spod bloku, dziesięć jest pięter,

a z każdym dniem rośnie siła

przyjaźni zwierzęciu wiernej.

Chybocze się jej postura,

jakby dźwigała dwie s t ą g w i e;

nieważna zamieć lub upał,

zręczny kundelek w dal ciągnie.

Do kogo dziś się uśmiechnie

promyczek wątłej nadziei?

Z pieskiem przez życie nam raźniej…

.. Ja czekam przecież w alei!

*** (Między drogą Donikąd)

Między drogą Donikąd

a uliczką Niczyje

mieszka z tatą, gdy chłodek

mały skrzat Włóczykijek.

Pewnie znasz go z doliny,

którą chadzał Muminek,

ale nie wiesz być może,

że miał w swojej opinii

WŁASNY domek przy piecu;

mówiąc skromniej — zapiecek.

Tam nie zmiata pajęczyn,

nawet muchę zawlecze.

W świat co ranek wyrusza,

ale stary Włóczykij

mówi: ja nie doczekam.

Zatem kolejnej zimy

trwają w książce o trollach

za okładką gdzieś z tyłu.

Za górami się schował,

zszedł doliny labirynt,

gdzie niewygórowanie

jak w tych bajkach dla dzieci

— Włóczykijek z plecakiem,

a w nim stosik rupieci.

Skrzaty — zwykle wesołe,

żwawe, nigdy cherlawe,

mogą spać wszak na liściu,

a nad ranem iść dalej.

Lubią z ludzi żartować,

niewidoczne w brzezinie,

że nam z brzozą, nie maślak —

lepiej pachnie kominek.

Przy kominku, niezmiennie

czeka wiosny Muminek,

grzebie łapką kot w żwirku.

Włóczykije — lubimy.

Jak dobrze, gdy sam już potrafisz!

Wyszły sobie…

Dwa bałwanki

Wyszły sobie dwa bałwanki;

pierwszy — z marchewkowej pianki

— nosek, oczka — dwa goździki,

a ten drugi wyszedł z krzykiem:

— Do bałwana ja nic nie mam,

ot, dla wprawy się rozgrzewam,

stale ćwiczę górne partie;

bywa tak, gdy kaszkiet — garnkiem.

— Trochę mało, zbita piana,

jak to wsadzić w garnek z rana?

Zerwał goździk — spojrzał — rozkwitł

z wiosną w uśmiech na rabatach.

Nie ma lekko…

Nie ma lekko nasz bałwanek.

Pośród rannych przepychanek

rondel wypadł za patelnią.

Trafił śnieżką w samo sedno:

— I co, bracie? M a s z  d z i ś  c h w i l ę ? —

Lepki sobie z sypkim typem,

by pogadał, chociaż smugi

miał od deszczu i ten drugi;

W końcu strącił sopel z noska:

— Już mi cieplej. (Ciekawostka).

Bałwankowa

Bałwankowa tematyka

od lat kilku szybko znika

gdzieś pod ziemię jak kamfora.

W ciepłym domku bywa chora.

[1] Niedźwiedź pizzly / grolar / nanulak to wyjątkowy przedstawiciel niedźwiedziowatych, będący krzyżówką niedźwiedzia grizli i niedźwiedzia polarnego.

[1] Sokołówka to szczyt położony na pograniczy pasm Magurki Wilkowickiej i Hrobaczej Łąki, ale jeżeli przyjmiemy, że Przełęcz Przegibek dzieli te pasma, to Sokołówka należy do pasma Magurki. Szczyt Sokołówki jest całkowicie zalesiony i pozbawiony jakichkolwiek widoków. Na górę nie prowadzi, żadna większa ścieżka, nie wspominając już nawet o szlaku. Sokołówka stanowi pierwszą, dość stromą przeszkodą w dojściu na Magurkę.
http://www.beskid-maly.pl/szczyty/sokolowka/

[2] GRAFIK W LAURKĘ — str. 15

[3] Henryk Pysz — twórca onkologii na Podbeskidziu.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.