Tadeusz Czerniawski

Dwie Opery i Musical

Książka została utworzona przy pomocy AI

© Tadeusz Czerniawski, 2025

„Odmęty miłości”, „Cienie zaufania” i „Storm in Sorento” to to libretta trzech utworów scenicznych, których akcje, osadzone w zróżnicowanych społecznie środowiskach, dotykają przyjaźni, miłości, zdrady i śmierci.

Książka została utworzona przy pomocy AI.

Książka jest przeznaczona dla osób pełnoletnich.

ISBN 978-83-8384-956-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Dwie Opery i Musical

Odmęty miłości

Akt I: Miłość w cieniu magla

Scena 1: W cieniu magla

Scena 2: Światło wśród cieni

Scena 3: Konflikt i decyzja

Akt II: Ucieczka nad morze

Scena 1: Świt ucieczki

Scena 2: Gniew maglarki

Scena 3: Noc w grocie

Scena 4: Nadciągająca burza

Akt III: Odmęty

Scena 1: Poranek po burzy

Scena 2: Wieść o tragedii

Scena 3: Finałowy dramat

Cienie Zaufania

Akt I: Cienie Zaufania

Scena 1 — Prolog: Świt nad miasteczkiem

Scena 2 — Przygotowania w zakrystii

Scena 3 — Nabożeństwo

Scena 4 — Wieczorne refleksje

Scena 5 — Cienie na ścianie

Finał Aktu I — Cisza przed burzą

Akt II: Rysa na Obrazie

Scena 1 — W cieniu autorytetu

Scena 2 — Ziarno zazdrości

Scena 3 — Nocne szepty

Scena 4 — Pęknięcie w masce

Finał Aktu II — Rysa na Obrazie

Akt III: Kręgi Zła

Scena 1 — Rytuały i Obietnice

Scena 2 — Zazdrość i Zdrada

Scena 3 — Werbowanie Dusz

Scena 4 — Ucieczka czy Prawda?

Scena 5 — Finał Aktu III

Zakończenie Aktu III — Cisza przed burzą

Akt IV: Oczyszczenie czy Upadek?

Scena 1 — Krucha Nadzieja

Scena 2 — Ziarno Zdrady

Scena 3 — Próbuję Mówić

Scena 4 — Konfrontacja przy Ołtarzu

Zakończenie Aktu IV — Cisza po Burzy

Akt V: Ciche Krzyki

Scena 1 — Iskra Buntu

Scena 2 — Rozdarcie Piotra

Scena 3 — Podział Społeczności

Scena 4 — Krzyk i Starcie

Scena 5 — Cisza po burzy

Akt VI: Światło w Ciemności

Scena 1 — Świt po burzy

Scena 2 — Rozliczenie

Scena 3 — Złamani, ale żywi

Scena 4 — Ostatnie Światło

Storm in Sorento

Act I: Summer Dreams

Opening Scene: Sorento Square

Scene 1: Meet the Boys

Scene 2: Francesca’s Entrance

Scene 3: Love at First Sight

Scene 4: The Boys’ Hopeful Plan

Act II: The Tempest

Opening Scene: The Disco

Scene 1: Antek’s Invitation

Scene 2: Storm Brewing

Scene 3: Olo and Gutek’s Camp

Scene 4: Cry for Help

Scene 5: Rescue and Refuge

Closing Scene: The Tent

Act III: Farewells and Promises

Opening Scene: The Reunion

Scene 1: The Boys’ Promise

Scene 2: Francesca’s Farewell

Closing Scene: A New Beginning

Odmęty miłości

Opera w 3-ch aktach

Obsada:

Maglarka - kobieta w wieku 40 lat, wyglądająca na 50
Marysia - nieślubna córka Maglarki, wiek 16 lat
Marek - malarz impresjonista, biedny, ale nadobny
Sprzedawca drobiu - stary, brzydki, ale bogaty
Sąsiadka Maglarki
Pracownice magla - chór żeński
Żywioły - chór męski

Akt I: Miłość w cieniu magla

Scena 1: W cieniu magla

(Duszne wnętrze magla. Szare, ciężkie tkaniny wiszą na linach. W pomieszczeniu kilka kobiet układa i wiesza na wieszakach odzież. Stara maglarka, Matka, pracuje z ponurą determinacją.  Melodie są surowe, pełne dysonansów, odzwierciedlające jej zgryzotę.)

Chór kobiet (pracownice magla):

„Kręć, kręć, magiel kręć,

Szara płachta, szare dni.

Marzeń tu brak, serca w cieniu,

Życie to ciężar, niczym we śnie.”

Matka (aria):

„Dni moje jak brudne płótna,

W maglu życia gniotę żal.

Lecz dla mej córki, mej jedynej,

Szykuję świetlany ślubny bal.

Bogaty kupiec drobiem handluje,

Niechaj się córka w dostatek wtuli.

Słońca promienie niech jaśnieją,

W sercach miłość niech zagości.

W tradycji tańce, w muzyce szum,

Niechaj radość wypełni każdy kąt.

Za przyszłość wspaniałą wznoszę toast,

Niech życie w szczęściu zamieszka u nas.”

(Matka wyraża swoje ambicje, wyobrażając sobie życie córki jako bogatej żony. Jej głos jest ostry, przepełniony determinacją, ale z nutą skrywanej zazdrości wobec młodości i urody córki.)

Scena 2: Światło wśród cieni

(Przerywa ją radosna melodia, kontrastująca z przygnębieniem magla. Wkracza młody malarz Marek, przechodząc przez wioskę z paletą i szkicownikiem. Jego melodie są lekkie, jasne, pełne inspiracji.)

Marek (aria):

„Świat maluję w kolorach jasnych,

Każdy dzień to nowy szkic.

Niech pędzel życiem tchnie na płótnie,

A serce znajdzie swój błysk.

Słońce wschodzi w złotym blasku,

Chmurka tańczy na wietrze,

Z każdym krokiem w tej radosnej grze,

Czuję, jak w sercu pieśń drzewcze.

Paleta barw tak bogata,

Niebo błękitne, trawa zieleń,

Oddech twórczy, w duszy spokój,

Kiedy pędzel zakreśla sny,

Z każdym dotykiem przychodzi chwała,

Bo sztuka nas łączy, to moje dni.”

(Marek zauważa Marysię, córkę Matki, która stoi przy oknie, próbując unikać wzroku przechodniów. Ich spojrzenia się spotykają. Marek przerywa swoją pieśń.)

Marek (recitativo):

„Cóż to za blask w twoich oczach?

Jakże piękno skrywa się w cieniu?

Niech mi pędzel odda twe imię —

Tyś muzą mą w tym dniu promiennym!”

Marysia (aria):

„Nie mów mi, malarzu, o blasku,

W szarej tkaninie szukam słońca.

Mój świat to magiel, chłód i strach,

Lecz w twoich słowach brzmi melodia końca.”

(Duety rozkwitają w pełnej harmonii. Miłość między Marysią a Markiem zyskuje kształt, choć jest naznaczona cieniem niepewności.)

Scena 3: Konflikt i decyzja

(Matka odkrywa spotkanie Marysi z Markiem. Wbiegając na scenę, przerywa ich subtelny duet. Jej głos jest pełen furii, a bujny biust faluje niczym morze. Orkiestra narasta w tempie i intensywności.)

Matka (aria):

„Co tu robisz, chłopcze bez grosza?

Odejdź stąd, nie masz tu prawa!

Moja córka w pałac wstąpi,

Nie wędrowca, lecz męża dostanie!”

Marysia (aria, lament):

„Matko, proszę, zamilknij choć chwilę,

Niechaj serce zawoła swoje.

Nie chcę bogactw, fałszywych blasków,

Miłość jest moim jedynym spokojem.”

(Matka grozi Marysi, rzucając ostre słowa, ale dziewczyna stawia jej opór. W jej głosie pojawia się pewność siebie i siła. Marek przyrzeka, że będą walczyć o swoją miłość, bez względu na przeszkody).

Marek i Marysia (duet finałowy):

„Uciekniemy tam, gdzie morze ciche,

Gdzie nasze sny odnajdą schron.

Choć świat na nas rzuca grzechy,

My będziemy razem, serca w ton.”

(Matka zostaje sama na scenie, wykrzykując przekleństwa na młodych. Finał sceny kończy się w gwałtownej, dramatycznej kulminacji orkiestry, która cichnie do niskich, złowrogich nut symbolizujących zbliżający się konflikt).

Koniec Aktu I

Akt II: Ucieczka nad morze

Scena 1: Świt ucieczki

(Szara mgła unosi się nad sceną, zapowiadając niepewność losów bohaterów. Marek i Marysia wymykają się z miasteczka. Biegną nad brzeg morza. Orkiestra gra delikatne, liryczne melodie na smyczki, w których słychać jednak ukryte, niespokojne nuty).

Marysia (aria):

„O świcie wiatrem niesiona,

Uciekam, gdzie czeka nadzieja.

Niech świat zostanie za mną w cieniu,

Niech serce miłością się zasieja.”

Marek (aria):

„Morze wezwało nas pieśnią wolności,

Grota będzie schronieniem w tej wieczności.

Miłość nas chroni przed gniewem świata,

W niej nasza siła, w niej nasza zapłata.”

(Wspólny duet w harmonii podkreśla ich nadzieję i młodzieńczą odwagę. Scena kończy się, gdy Marek i Marysia znikają na skraju urwiska, prowadzącego ku morzu.)

Scena 2: Gniew maglarki

(Wnętrze magla. Matka odkrywa, że Marysia uciekła. Jej aria jest gwałtowna, pełna gniewu i rozpaczy. Na scenie towarzyszy jej bogaty sprzedawca drobiu; ociężały i urażony ale jednocześnie zarozumiały.)

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.