Żaneta Rakowska

słodko — kwaśne

Projektant okładki Daniel Przespolewski

© Żaneta Rakowska, 2023

© Daniel Przespolewski, projekt okładki, 2023

Słodko — kwaśne to pierwszy tomik poezji Żanety Rakowskiej opowiadający o różnych uczuciach i sytuacjach w związku, tych słodkich i tych kwaśnych.

ISBN 978-83-8351-131-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

słodko — kwaśne

Miejsce dla dwojga

Notorycznie słodko

Miłosne anomalie

Ćma

Inwestycja

Deszcz w powietrzu

Wysyłka

Niezapominajka

Flesz

Próżnia

Nostalgia

Chemia

Burza

Panorama

Odwdzięczasz się raz za razem

Korespondencja

Skoro musisz

Kolacja

Wiem

Przytul mnie

Nie dziecinna miłość

Nasze konstelacje

Zmysły

Łaknienie

Bez Ciebie mi źle

Adnotacja

Miłość nad wyraz

Słodki owoc wieczny

Ludzie jak odbiorniki

Tyle mogę

Szampańska dolegliwość

Trawi mnie zimno

Nie harmonia

W Twoich dłoniach

Potem

Ocean spokojny

Spadające gwiazdy

Otruł się

Późną nocą

Śmierć

Nostalgia w czterech ścianach

Nieporządek dnia

Miejsce dla dwojga

Jesteś moim komfortem,

moją poranną kawą,

moją ulubioną melodią,

moją tajemnicą (do odkrycia),

moją czułością (do poznania),

jesteś moim bezchmurnym niebem.

Jesteś moim dniem, nocą,

światem (do kochania),

zwab mnie do siebie

i oddaj na pożarcie

zgłodniałemu sercu.

Notorycznie słodko

Mówi mi, że moje pocałunki

smakują

jak truskawki z cukrem.

Notorycznie mi słodko.

Miłosne anomalie

Czasem ten deszcz lejący się na ulice

wpada też do serca

i idziesz przemoknięty.

Jesteś deszczem

a ja może płaszczem,

może bawełnianym swetrem…

mało ważne.

Ćma

Są sprawy w których biegnę na oślep

czuję się wtedy jak w filmie akcji.

Są sprawy, jest waga, co odważa się ważyć —

wylicza kilogramy.

Lecę jak ćma do światła,

gdzie ziarno nadziei, czułości.

I życzliwość zasiała swój owoc

wśród zdezorientowania innych.

W tych emocjonalnych sekundach,

w tych odbierających mowie momentach

Twoja obecność uspokaja mnie

jak proza, poezja i słowa.

Inwestycja

JA —

chcę zainwestować

w Twoją duszę

i w Twój uśmiech.

Chcę Cię zobrazować

takim, jakim jesteś, bądź

na moim płótnie

melodyjnie — poetyckim.

TY —

rysujesz mój portret

wśród lip słonecznych,

z letnim szumem

chwytasz mą dumę

i trwonisz na szkicach.

Deszcz w powietrzu

Mówią — po burzy wita nas słońce —

to czułe ściany horyzontu

przytulają nas do serca.

Trzęsące się ręce i łamiący się głos

mówią za miliony moich odczuć.

Wysyłka

Posłałeś mi kilka spojrzeń

potem róż bukiet,

aż serce posłałeś prosto pod me drzwi

gdy otwierałam.

Niezapominajka

Zapominam się, gdy

zostawiam po sobie pocałunki

na jego ciele…

Marzenia, emocje

dręczą mnie,

pożerają bez krzty wstępu…

więc,

Zostawiam po sobie spojrzenia

chłodne,

gorące,

chłodne…

(gdy jestem tu

może nie zapomnij o mnie).

Flesz

Życie jest migawką aparatu,

fleszem…

A my całujemy się

na tym zdjęciu z polaroidu.

Próżnia

Zimna pościel.

Zimna biel.

Stęsknione serca

co przy życiu trzymają

(każdą duszę)

i z aortami współgrają.

Kawałek wnętrza

co krew wysyła do komórek,

które w próżni

wybuchają cicho

i nie cicho,

ku przestworzom.

Nostalgia

Nie czuł się z nerwów

co je nadszarpnął splot sytuacji,

kręty labirynt uczuć.

Nie czuł się z nerwów

gdy z nostalgią zerkał na zdjęcia

sprzed kilku miesięcy.

Trzęsące się dłonie i serce,

dodatki kilometrów —

miał je na zbyciu.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.