Arkadiusz Szałajko

Tu many

© Arkadiusz Szałajko, 2025

Pragnę zachęcić Państwa do lektury spełnionego marzenia. Jest to mój debiut w poezji i literaturze w ogóle. Myślę, że warto sięgnąć po ten tomik z uwagi na pisane w nim emocje, zabawę słowem i, mam nadzieję, ciekawe spojrzenie na poruszane tematy.

ISBN 978-83-8384-671-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Pomów z

Pomów błagam ze środkiem

Choć go nie ma

Mimo to boli

Nie może istnieć

Ból tak wielki…

Dlatego go nie ma

A jest

Bo boli

Zaprzeczam

To raczej nie koi

Nie przytulaj mnie

Pomów

Z                 pomów

Milczę, bo boli

Chociaż nie może

Brak nie boli

Zazwyczaj…

Absurd i trzy kropki

Brak słów

I bezsens gromki

Nie pomaga

Nie jesteś ze mną

Całkiem

Coś jeszcze się kotłuje

Z tym pomów

To przytul

Mnie zostaw

Temu pomóż

Choć nie istnieje

Powodzenia, weź się rozchmurz — szydzę

Boli, kotłuje się

A nie może

Sen z oczu spędza

Samotnym czyni

Drwi, kpi, szydzi

Samotnia, pustelnia

Może Tobie coś powie — szydzę

Nie mówi?

Nie powie

Ale boli

Bo lubi boleć

To, co niejawne

A jest

Mimo że nie jest

Mnie zostaw

To zaspokój

Z nieegzystencją

egzystującą pomów

Proszę, prosi

Przytul ją, próbę ponów

Ja sam. nie wiem

(ale jakoś <w miarę> jest)

Myśl płynie

Wokół muzyka

Azyl wewnątrz azylu

Myśl się spokojnie kotłuje

Muzyka relaksuje

I nie

I do tańca zachęca

Lub taniec

Do niego chęć

Ją prowokuje

Co czuję?

Nie wiem czy cokolwiek

A ponoć powinienem

Ponoć to nic nie kosztuje

Gdzieś za oczami

Łza, łez więcej, morze

A może nie…

Jest mi jakoś

Dokładnie mówiąc — jakoś

Potrzebuję tu posiedzieć

Jest jaśniej

W tej ciemności

Chyba teraz ta ciemność

Stanie się moją

Dalej nie wiem

Ale coś czuję

Tak myślę…

Jest lustro

Nie po to, by się przejrzeć

Ale, żeby siedzieć

Spokój pewien też jest

Bo jestem sam

Dalej samo jest

To w środku

Czego nie ma

Ale ja też teraz jestem sam

Wolę chyba, gdy ja jestem sam

Niż ta nieegzystująca egzystencja

Chcę posiedzieć

I potańczyć

Patrzeć w ciemność

W głowie mieć jasność

Spokój lubię

Jestem powolny

Nie potrafię

Żyć

Tu jest ciepło

Azyl wewnątrz azylu

Ale czy całkiem ciepło?

Na pewno jakiś promyk…

Wyrwało mnie z zamyślenia radio

Ale tylko teraz

Bo zaraz je włączę znowu

I będę płynął z myślą

Wokół muzyka

Cierpienia młodego humanisty

AntyM. Nikt. Nic.

Czasem ktoś, ale to nic

D. Kogo? Czego?

No właśnie kogo

Gdzieś zabrać?

Skoro nikt nie chce

O i czego?

O siet!

Względnie — o zgrozo!

Dlaczego?!

C. Komu? Czemu?

Się mogę przydać

A wsm to po co…

AntyB. 1.Nikogo. 2.Nic.

ad.1.

Nie ma

ad.2.

Po prostu nihil

N. 1. Z kim? 2. Z czym?

ad.1.

Się cieszyć i smucić

ad.2.

Może z psem

Ze schroniska

Na spacer

Ms. O kim? O czym?

Co za pytania?!

Sam

Siedzę

O niczym

Nie myślę

Tylko leżę

W. Wołam o… pomoc!

Fanaberia

Nic nie mów do mnie

“twych” słów nie znoszę

Głos “masz” nieprzyjemny

Torturujesz me nerwy

Nie chcesz odejść

Nawet

Gdy ja nie podchodzę

Znów się powtarzasz

Już to słyszałem

Przestań

Żałosne!

Z początku jaśniałaś

gwiazdo

Teraz palisz

Odsuwają się wszyscy

Od ciebie

Kiedyś się sama wypalisz

Ustąpisz tej sprawdzonej…

A może ona

Zmuszona będzie zostać

Tylko w mej puszce ciepłej

Z komórek spowitej…

***

Napisałbym wers

Ale idę spać

Mam humor na wiersz

Życie każe się kłaść

Coś czułem chwilę temu

Jednak to opiszę

Nie mogę dać odejść temu

Kilka słów napiszę

Zobaczyłem dobro

Nie, poczułem

Musiałem to powiedzieć

Nie zaniedbałem

Poczułem bezradność

Ona boli

Gdzie jest zaradność?

Co serce koi

Mnie serce boli

Uciekam od życia

Jestem hipisem

Czy wyjście z ukrycia

Jest przepisem?

Przynajmniej doświadczyłem

Dobra

Ale krok dalej

To ciężka kropla

Brak mi męstwa?

Brak mi odwagi?

Nie brak braterstwa./?

Nie brak rozwagi./?

Poczułem ból

Nie chcę go wyrzucać

Szczypie ta sól

Nie mogę jej trzymać

Co zrobić?

Pozbyć się duszy? (znowu)

Co zrobić?

Doświadczać katuszy? (czemu?)

Balans

Jest mi potrzebny

Kropla za kroplą

Gorycz i słodycz — wynik pośredni

Wynik z sumy

Summa summarum

Bez głębokiej zadumy

Z zaangażowaniem

Tylko coś w środku

Nie pozwala

Zadra jakaś dawna

Zniewala

Nie wiem…

Napisałem.

Idę spać, teraz już na pewno.

Monolog z czasem

Z czasem dojść do tego musiało

Choć szans mi on nie daje

W nierównych zawodach

Na co dzień występuję

Nigdy biegaczem nie byłem

I tu się męczę

Choć bez potu

Choć czasem

Nawet

Nie zaczynam

Jedenkamień

Gdy brnąłem

Przez potok

Myśli

Powiedział mi:

czas jest względny…

To prawda

on nie istnieje

W swym istnieniu

Mimo to

Jest bezwzględny

Nie daje wytchnienia

Ucieka

Leci

Płynie bez przerwy

Z przerwami, które

Są

Do odkrycia

czasie!

Czasem udaje mi się

ciebie ujarzmić

ty jednak

Nie dajesz za wygraną

Pociągasz za sznurki

Zatrzymujesz mnie

A sam biegniesz

Nie masz litości

Gonitwa bezsensowną

Się zdaje

Czasem więc stopuję

Wtedy ty głupiejesz

Ja bitwę wygrywam

Lecz na wojnę

Wciąż jeszcze

Jestem za słaby

Nie pozwolę ci prowadzić

Poznałem twoje przerwy

Nie wiem czy wygram

Ale, gdy sekret

twój zrozumiałem

Wyrównam szanse

Zmierzę się z tobą

I razem w końcu

Biec będziemy

Na równi

Bezwzględny pustaku

Zejdź mi z oczu

Bezwzględny pustaku

Nie mrugaj do mnie

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.