Marcin Niedopytalski

Nasza Kreatywność

Wydanie Naukowe

fotografie oraz teksty Marcin Niedopytalski

© Marcin Niedopytalski, 2024

Nasza kreatywność oraz wyobraźnia wpływają na proces uczenia się, ponieważ ułatwiają zapamiętywanie i efektywną naukę. Wyobraźnia jest domeną prawej półkuli mózgowej i źródłem niezliczonej ilości pomysłów. Uczniowie wykorzystujący kreatywność są w stanie sprawniej myśleć, improwizować i radzić sobie w nowych sytuacjach.

ISBN 978-83-8369-229-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Metodyka Kreatywności

Zainteresowanie kreatywnym podejściem do nauczania i uczenia się jest obecnie bardziej powszechne niż miało to miejsce przez wiele lat. Podejrzewam, że jest to częściowo reakcja na bardzo nakazowy program nauczania oparty na treściach, z którym nauczyciele i dzieci musieli znosić tak długo. Wielu nauczycieli, których spotykam, ma głębokie poczucie, że system edukacji obejmujący poziomy, cele i zadania, oparty na zestawie ocen, testów i rankingów, stał się zbyt mechaniczny, nadmiernie napięty i emocjonalnie sterylny. Jak powiedział mi niedawno jeden z dyrektorów szkół: „Czasami mam wrażenie, że z klas zniknęło ludzkie serce, jakim jest edukacja”. Moja własna opinia, poparta 15 letnim doświadczeniem pracy w szkołach, jest taka, że bardziej kreatywne podejście do nauczania i uczenia się może pomóc w przywróceniu równowagi. Jest to podejście, które zamierzam wspólnie z Tobą zbadać, na przykładzie wielu gier, ćwiczeń i technik, które, mam nadzieję, okażą się przydatne i praktyczne w całym programie nauczania. Kreatywności w klasie nie należy nigdy postrzegać jako zwykłego „dodatku”, czegoś, czego oczekuje się od nas, nauczycieli, tak samo jak wszystkich innych zadań. Kreatywność kładzie nacisk na to, aby dzieci więcej samodzielnie myślały o wiedzy, którą im oferujemy. Chodzi o to, aby dzieci generowały pomysły, porządkowały informacje, zastanawiały się nad koncepcjami i je kwestionowały. Jest to, jeśli wolisz, postawa, którą kultywujemy u naszych dzieci, aby im pomagać nadać większy sens światu, w którym żyją. Podstawowym celem takiej postawy jest to, abyśmy nasze dzieci i my, ich nauczyciele) nie bali się pomysłów „Nie jesteśmy tu po to, żeby czcić to, co znane, ale żeby to kwestionować”. Ta nieustraszoność w odkrywaniu pomysłów zamienia wiedzę i informacje w zrozumienie, co według mnie oznacza bycie wykształconym. Do kreatywnej klasy zaliczają się oczywiście zarówno nauczyciele, jak i dzieci. Gry zawarte w tej książce pokazują dzieciom, jak rozwijać własne umiejętności myślenia i kreatywności. Jako nauczyciele możemy zmaksymalizować efekt tych działań, tworząc odpowiednie środowisko i przestrzegając pewnych ogólnych zasad. Zasada wartościowania. Nic nie hamuje twórczego myślenia bardziej niż strach przed otrzymaniem błędnej odpowiedzi. Kiedy prosimy dzieci, aby myślały, musimy cenić rezultaty tego myślenia. Samo myślenie może być niepewne, pomysły mogą być nielogiczne, wnioski mogą być błędne ale to część procesu uczenia się. Niezależnie od wyniku, możemy szczerze pochwalić wysiłek umysłowy włożony w wykonanie zadania. Zasada elastyczności w strukturze. Jeśli nadajemy zadaniom zbyt nakazowy charakter, ograniczamy myślenie dzieci. Jeśli sprawimy, że zadania będą zbyt niejasne, dzieci mogą błądzić, nie wiedząc, co myśleć i jak myśleć skutecznie. Kiedy wyposażymy dzieci w szereg strategii myślenia i strukturyzujemy zadania, aby mogły wykorzystywać te strategie do własnych pomysłów, ich kreatywność rozkwitnie. Zasada cierpliwości. Być może nauczyciele zbyt często ulegają pokusie, aby po prostu powiedzieć dzieciom właściwych odpowiedzi lub myśleć za nich. Nauka silnego myślenia i samego myślenia wymaga czasu. Oczywiście jesteśmy pod presją, aby „realizować program nauczania”, ale jeśli poprosimy nasze dzieci, aby myślały, musimy stworzyć im możliwość, aby właśnie to zrobili. Jednak w miarę rozwoju zdolności dzieci będą mogły myśleć szybciej i w bardziej wyrafinowany sposób. Twoja cierpliwość na początku przyniesie korzyści później. Zasada „wychodzenia poza dane”. Zagłębiając się w tę książkę, zobaczysz, że sposób, w jaki opisałem niektóre zajęcia, kieruje je w stronę języka angielskiego, a bardziej w stronę geografii, biologii, technologii itp. Zastosuj te same umiejętności twórcze, których uczysz dzieci wyjdź poza to, co dane i zobacz w jaki sposób dane działanie może mieć inne zastosowania. Najskuteczniejszym sposobem rozwijania kreatywności dzieci jest samodzielne wykazanie się twórczą postawą. Do kreatywnej klasy zaliczają się oczywiście zarówno nauczyciele, jak i dzieci. Gry zawarte w tej książce pokazują dzieciom, jak rozwijać własne umiejętności myślenia i kreatywności. Jako nauczyciele możemy zmaksymalizować efekt tych działań, tworząc odpowiednie środowisko i przestrzegając pewnych ogólnych zasad. Zajęcia w ramach Kreatywności zostały podzielone na pięć rozdziałów. Nie są to gry ściśle sekwencyjne i właściwie zachęcam do mieszania i dopasowywania gier do własnych celów i planu. „Szybki start kreatywnego myślenia” próbuje zilustrować idee i zasady wyjaśnione powyżej. Gry opisane w tym rozdziale będą podstawą dalszych działań. „Rozpocznij kreatywne zadawanie pytań”. Pytania twórcze to takie, które stymulują aktywne poszukiwanie dalszego zrozumienia i/lub zachęcają do refleksji nad pomysłami i znaczeniami. Pytania takie mają na celu wzbogacenie i wzbogacenie zasobu wiedzy dziecka. „Rozpocznij kreatywne rozumowanie”. W niektórych książkach o umiejętnościach myślenia rozróżnia się myślenie kreatywne i krytyczne. Kreatywne myślenie generuje pomysły i spostrzeżenia. Krytyczne myślenie udoskonala, wzbogaca i porządkuje informacje w bardziej logiczne struktury. W praktyce umiejętności kreatywnego i krytycznego myślenia współpracują ze sobą, stąd włączenie gier do tego rozdziału. „Szybki start w kreatywnym rozwiązywaniu problemów”. Ewolucja ludzkiego zrozumienia zależy w równym stopniu od twórczego wglądu i intuicji, jak i od logicznego rozumowania. Kreatywne myślenie samo w sobie jest zabawą i można je podejmować wyłącznie w tym celu. Jednak myślenie „nieszablonowe” wykraczanie poza to, co dane jest potężnym uzupełnieniem logicznego rozwiązywania problemów. „Rozpocznij kreatywną grę słów”. Ogromna liczba badań wskazuje, że nasze mózgi są zbudowane do „mówienia językiem”. Jest to wrodzona umiejętność. Manipulowanie symbolami i metaforami oraz twórcze badanie znaczenia za pomocą języka nie tylko pomaga dzieciom stać się bardziej efektywnymi użytkownikami języka w praktyce, na co dzień, ale pomaga im zrozumieć specjalistyczne zastosowania języka w całym zakresie przedmiotowym. Jako pomosty pomiędzy tematami i obszarami tematycznymi. Powiązania między przedmiotowe zwiększają przydatność wiedzy. Takie linki często powstają na poziomie treści tematycznych. Temat wody można na przykład poruszać w ramach zajęć ze sztuki, biologii, geografii, muzyki itp., co prowadzi do większego uznania i zrozumienia ze strony dzieci. Wykorzystaj to, biorąc udział w grze kreatywnej, takiej jak Gwiazda pytań lub Gra „Ponieważ”, i stosując ją do różnych przedmiotów. Tworzy to „połączenie myślowe”, w którym różnorodne treści są połączone wspólną strategią twórczą. Jako finaliści. Czasami podstawą lekcji jest proste przekazywanie wiedzy i pomysłów. Konsoliduj zapamiętywanie i zrozumienie przez dzieci treści lekcji, „bawiąc się pomysłami” za pomocą narzędzia Szybki start! grę w ramach powtórki lekcji lub sesji plenarnej. Granie w tę samą grę na początku następnej lekcji pomaga dzieciom zapamiętać to, co im wcześniej powiedziałeś, i wyrazić to na swój własny sposób, demonstrując w ten sposób stopień zrozumienia. Jako wypełniacze. Waham się, czy zasugerować, że masz wolny czas do wypełnienia! Ale jeśli tak, uruchom jedną z krótszych i prostszych gier kreatywnych, po prostu dla zabawy. Takie postępowanie ma większą wartość, niż mogłoby się początkowo wydawać. Liczne badania wykazały związek między humorem i zabawą oraz zdolnością do generowania kreatywnych pomysłów i spostrzeżeń. Jako startery. Niektóre ćwiczenia mogą wprowadzić dzieci w „nastrój”, tak aby na początku lekcji były podekscytowane pomysłami, zadawaniem pytań, słuchaniem nawzajem myśli itp., przygotowując je do zaangażowania się w „mięso” swoich uczniów. lekcja w ten sam sposób. Łącznie. Czytając tę książkę, odkryjesz, że niektóre prostsze czynności są naturalnymi prekursorami bardziej złożonych i wyrafinowanych czynności myślenia. Możesz łączyć ze sobą sekwencje gier, aby rozwijać kreatywne „mięśnie” dzieci. Jako pomosty pomiędzy tematami i obszarami tematycznymi. Powiązania między przedmiotowe zwiększają przydatność wiedzy. Takie linki często powstają na poziomie treści tematycznych. Temat wody można na przykład poruszać w ramach zajęć ze sztuki, biologii, geografii, muzyki itp., co prowadzi do większego uznania i zrozumienia ze strony dzieci. Wykorzystaj to, biorąc udział w grach kreatywnych, takich jak Gwiazda pytań lub gra „ponieważ” i stosując ją do różnych przedmiotów. Tworzy to „połączenie myślowe”, w którym różnorodne treści są połączone wspólną strategią twórczą.. Czasami podstawą lekcji jest proste przekazywanie wiedzy i pomysłów. Konsoliduj zapamiętywanie i zrozumienie przez dzieci treści lekcji, „bawiąc się pomysłami” za pomocą narzędzia Szybki start! grę w ramach powtórki lekcji lub sesji plenarnej. Granie w tę samą grę na początku następnej lekcji pomaga dzieciom zapamiętać to, co im wcześniej powiedziałeś, i wyrazić to na swój własny sposób, demonstrując w ten sposób stopień zrozumienia. Waham się, czy zasugerować, że masz wolny czas do wypełnienia! Ale jeśli tak, uruchom jedną z krótszych i prostszych gier kreatywnych, po prostu dla zabawy. Takie postępowanie ma większą wartość, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka — liczne badania wykazały związek między humorem i zabawą oraz zdolnością do generowania kreatywnych pomysłów i spostrzeżeń. Tutaj także obowiązuje zasada „wychodzenia poza to, co dane”. Zmodyfikuj i dostosuj jak najwięcej gier z tej książki do własnych celów. Promując kreatywne podejście, nigdy nie mówię ludziom, jak to zrobić, ale jak to robię — innymi słowy, jak te działania sprawdziły się w moim przypadku przez te lata. Gry, jak je wyjaśniłem, okazały się skuteczne w wielu różnych sytuacjach, ale może się okazać, że w twoich okolicznościach nawet niewielka modyfikacja ma ogromny wpływ na produktywność techniki. Większość ćwiczeń wymaga minimalnego przygotowania i najprostszych materiałów: ołówków, długopisów i papieru (lub min tablic itp.). Czasami zdarza się, że dzieci przynoszą zwykłe przedmioty/przedmioty gospodarstwa domowego. W kilku przypadkach zadanie wymaga od Ciebie i/lub dzieci przygotowania zestawów kart zawierających słowa i obrazki. Niektóre gry i techniki wykorzystują komputery i tablice elektroniczne, ale w większości przypadków można z łatwością uruchomić ich wersję papierową. Warto w tym miejscu wspomnieć również, że chociaż różnicowanie materiałów jest czasami najskuteczniejszym sposobem zaangażowania wszystkich dzieci w klasę o zróżnicowanym poziomie umiejętności, w przypadku programu Jumpstart częściej tak się nie dzieje! Kreatywność. Zazwyczaj ćwiczenie kreatywnego myślenia wykazuje zróżnicowanie na etapie wyników: możesz rozpocząć to samo ćwiczenie z całą klasą, a każde dziecko będzie działać na swoim obecnym poziomie kompetencji i pewności siebie, ponieważ cenisz to myślenie i pracujesz nad rozwinięciem tych cech w każdym dziecko. Na koniec chciałbym podkreślić moje życzenie, abyście bawili się tymi grami równie dobrze, jak myślę, że dzieci. Robiąc to, będziesz modelować postawę podstawę twórczą którą chcesz w nich zaszczepić. Ważne jest, aby od początku zdać sobie sprawę, że kreatywność nie jest darem nielicznych i nie jest domeną sztuki, a nie nauki. Dzieci nie muszą też posiadać akademickich zdolności do kreatywnego myślenia na wiele skutecznych sposobów. Wszystkie dzieci są potencjalnie kreatywne: kreatywność wynika z naturalnej ludzkiej ciekawości, którą wszyscy posiadamy. Rozwija się na podstawie sposobu, w jaki mózg nadaje sens światu, a mianowicie poprzez łączenie pomysłów i patrzenie na rzeczy na wiele sposobów. To są kamienie węgielne twórczego myślenia. Kreatywność to proces. Jest to sposób na aktywne zrozumienie, jak działa świat. Kreatywność bawi się pomysłami, generuje nowe pomysły, organizuje je i udoskonala. Wykorzystuje „treść” wiedzę i fakty jako paliwo do rozpalania wyobraźni. Ponieważ świat zmienia się tak szybko i pod wieloma względami, konieczne jest, abyśmy umożliwili naszym dzieciom pomyślne dziedziczenie przyszłości. Będziesz potrzebować małych kamyków plażowych lub zaokrąglonych kawałków polerowanych koralików mineralnych lub szklanych lub marmurów. Słowo „alfa” w tytule odnosi się do fal mózgowych wytwarzanych, gdy jesteśmy w stanie „zrelaksowanej czujności”. Jest to stan marzeń, kiedy świadomy umysł jest uspokojony, dzięki czemu możemy dostrzegać pomysły i ciągi myślowe pojawiające się „niespodziewanie” (właściwie z nieskończenie twórczej, podświadomej części umysłu). Myślenie i zauważanie tego, co myślimy jest prekursorem wszelkiej aktywności twórczej. Możliwość dowolnego przejścia w stan alfa jest użyteczną umiejętnością umysłową, którą można rozwinąć poprzez użycie kotwic. Kotwica to połączenie utworzone pomiędzy pożądanym zachowaniem a czymś, nad czym masz bezpośrednią, świadomą kontrolę. Istnieje wiele rodzajów kotwic; niektóre z nich omówimy w tej książce. Kamień alfa to kinestetyczne (fizyczne/dotykowe) połączenie, które powstaje pomiędzy trzymaniem kamienia a przejściem w mentalny stan zrelaksowanej czujności. Najpierw poćwicz z własnym kamieniem alfa. Wybierz kamyk, który wygląda atrakcyjnie i który wygodnie leży w dłoni. To będzie od teraz twój kamień. Jeśli jesteś praworęczny, trzymaj kamień w lewej ręce. Przygotuj się na poczucie relaksu i spokoju — możesz włączyć kojącą muzykę, która pomoże Ci wprowadzić się w ten nastrój. Gdy poczujesz, że się uspokajasz, włóż kamień alfa do prawej ręki. Ciesz się spokojem. Zwróć uwagę na myśli, które bez wysiłku przepływają przez Twój umysł. Możesz delikatnie poprowadzić je od wszystkiego, co ma związek ze zmartwieniami i presją dnia. Dobrym sposobem na to jest wyobrażenie sobie przyjemnego miejsca: ilekroć nachodzą cię negatywne lub niechciane myśli, celowo wyobraź sobie to miejsce i pamiętaj o kamieniu, który trzymasz w dłoni. Nie musisz spędzać więcej niż pięć minut dziennie na szkoleniu się, jak reagować na kamień alfa. Efekty kumulują się — po kilku tygodniach praktyki włożenie kamienia do dłoni natychmiast wywoła głębokie poczucie spokoju i relaksu: Twoja uwaga zostanie zinternalizowana i będziesz w stanie zarówno zauważać, jak i delikatnie kierować swoimi myślami. Kiedy osiągniesz ten poziom umiejętności, wprowadź do swojej klasy kamienie alfa. Wyjaśnij ich przydatność i podkreśl, że trzymanie takiego kamienia pomoże wszystkim dzieciom mieć mnóstwo dobrych pomysłów na różne tematy. Możesz zachęcić dzieci, aby przyniosły własne kamienie, chociaż ja zawsze wolę mieć torbę wypolerowanych kamyków, z których mogą wybierać. Kiedy dziecko wybierze kamyk, będzie to odtąd jego konkretny kamień alfa. Pomóż dzieciom rozwinąć umiejętność używania kamieni do zakotwiczenia stanu zrelaksowanej czujności. Ćwicz tę technikę o różnych porach dnia, tak aby żaden konkretny czas nie był skojarzony z pożądanym stanem. Użyj kamieni w następujący sposób. Aby uspokoić całą klasę na początku dnia szkolnego/popołudniowej sesji/po wietrznej przerwie!. Aby pomóc poszczególnym dzieciom uspokoić się, jeśli są zdenerwowane. Odsuń dziecko na bok i poproś, aby umieściło kamień alfa w wybranej dłoni. Zachęć go, aby zauważył, o ile lepiej się czuje, kiedy to robi. Wskazówka: technika jest jeszcze skuteczniejsza, jeśli masz w swoim pokoju spokojny kącik, który działa jak przestrzenna kotwica, wzmacniając pozytywny efekt kamienia. Przygotowanie dzieci do przyswajania nowych informacji. Będąc w stanie alfa, jesteśmy świadomi idei, jakie są nam przedstawiane, oraz znaczenia, jakie im nadajemy. Jeśli dzieci nie rozumieją czegoś, co powiedzieliśmy, mogą czuć się zrelaksowane i pewne siebie, wyrażając swoje zdziwienie i zadając pytania. Ogólny stosunek dzieci do wiedzy może przybrać formę spokojnej refleksji, co jest znacznie lepsze niż uczucie niepokoju lub zdenerwowania w związku z próbami zrozumienia i zapamiętania. Aby wspomóc pamięć. Kiedy chcemy, aby dzieci pamiętały rzeczy, które im powiedzieliśmy, użyj kamieni alfa, aby ustalić stan zrelaksowanej czujności, gdy pytasz, czego się nauczyły. Ponieważ dzieci są teraz w takim samym stanie psychicznym, jak wtedy, gdy wchłaniały pomysły i potrafią zauważać swoje myśli, jest o wiele bardziej prawdopodobne, że przywołają informacje, niż gdyby miały trudności z ich przywołaniem. Rozwijanie twórczego myślenia. Wiele lat temu zacząłem używać „kamieni opowieści” podczas moich warsztatów pisarskich. Wyjaśniłem dzieciom, że kiedy trzymają kamień opowieści, mogą być dowolną postacią, jaką chcą; wiedzieliby wszystko o tej osobie/stworzeniu i z łatwością mogliby odpowiedzieć na każde pytanie pytania zadawane na jego temat (lub o nim). Technika zadziałała znakomicie. Później rozszerzyłem go tak, aby każdy aspekt historii mógł zostać zgłębiony w wyobraźni. Jeden chłopiec (Y4) zdecydował, że będzie polem pszenicy. Zarówno jego nauczyciel, jak i ja zastanawialiśmy się, co mógłby powiedzieć z tego punktu widzenia.. Ale wkrótce byliśmy zadowoleni i zdumieni, gdy zaczął mówić w pierwszej osobie o kołysaniu się z wiatrem, zamiast o walce z nim, o tym, jak pod słońcem urósł w siłę i jak odpoczywał pod księżycem, i jak każde źdźbło pszenicy pozwalało mu całe pole, aby istnieć i kwitnąć.. To była głęboka i poetycka rzecz, niezależnie od tego, czy chłopak zdawał sobie z tego sprawę, czy nie! Dzieci prawdopodobnie poczują, że ich kamienie alfa są wyjątkowe. Jeśli dziecko zgubi swój kamień, upewnij się, że masz na biurku większy kamyk. Daj dziecku nowy kamień i wyjaśnij, że jeśli dotknie nim większego kamyka, cała wyjątkowość starego kamienia przeniesie się na nowy. Odkryłem, że nawet wiele starszych dzieci zaakceptuje ten pomysł. Znajdź większy i szczególnie atrakcyjny kamyk. Użyj go jako „spokojnego kamienia”. Trzymaj go zawsze w tym samym miejscu w klasie. Przedstaw tę ideę, mówiąc, że ilekroć położysz ręce na kamieniu, poczujesz przepływający przez ciebie spokój. Modeluj technikę samodzielnie. Połóż ręce na kamieniu i zachowuj się tak, jakbyś się uspokajał (zachowywanie się „jakbyś” często tworzy takie zachowanie w rzeczywistości). Pamiętaj, aby używać kamienia spokoju, gdy czujesz się zirytowany lub zestresowany. Powiedz dzieciom, że zamiast czuć złość i zdenerwowanie, mogą poczuć się znacznie lepiej, gdy położą dłonie na spokojnym kamieniu. Powiedz też, że im częściej jest używany, tym staje się potężniejszy i lepiej działa. Włamywacz-kot skończył jeść kebab i pojechał motocyklem na drugi koniec miasta. Zaparkował rower na nieużytku, a następnie poszedł ulicą do dużego domu na rogu. Poczekał, aż przestanie padać deszcz, po czym wspiął się po omszałym starym kamiennym murze, przeszedł przez kwietnik i pospieszył do okna. Okno miało drewnianą ramę. Użył narzędzia (zdecyduj, jakiego), aby podważyć okno, uszkadzając przy tym ramę. Następnie wkradł się do pokoju i przeszedł po kremowym dywanie do szafki naprzeciwko. Zdecyduj, jakie wskazówki i ślady może pozostawić włamywacz. Niech dzieci narysują plan ogrodu i pokoju i zaznaczą je na dowodach. Poproś pozostałe grupy, aby ustaliły sekwencję zdarzeń sugerowaną na podstawie dowodów. Odciski palców. Użyj podkładki atramentowej, aby zebrać odciski kciuków. Daj każdej grupie roboczej dwa odciski palców od różnych osób i poproś, aby zauważyły jak najwięcej różnic. Lupy kieszonkowe. Proste, plastikowe lupy są łatwe i dość tanie do zdobycia. Niech dzieci wykorzystają je do zauważenia różnic pomiędzy różnymi włóknami, nasionami i innymi przedmiotami. Jakie różnice zauważają dzieci pomiędzy ziarenkami piasku, kryształkami soli, kryształkami cukru? Szczegóły rysunku. Daj dzieciom liść tego samego rodzaju i poproś, aby ostrożnie go narysowały, upewniając się, że zawierają drobne szczegóły, które wyróżnią go spośród pozostałych liści w klasie. Celem jest stworzenie sensorycznego kolażu na określony temat. Ogólne abstrakcyjne tematy sprawdzają się najlepiej, jeśli jednym z rezultatów ma być dyskusja filozoficzna. Jeśli więc na przykład wybierzesz temat „czas”, pomóż dzieciom zbadać następujące kwestie. Jakie rzeczy zwykle kojarzą nam się z czasem? (zegary, rozkłady jazdy, wiek, godziny szczytu, zmiany, zdjęcia po klatkowe, wyjątkowe czasy, takie jak rocznice). Jakie wyrażenia i powiedzenia przychodzą nam na myśl, gdy myślimy o czasie? (czas i przypływ nie czekają na nikogo / szew czasu oszczędza dziewięć / Siedem wieków człowieka / poruszający się palec pisze, a pismo idzie dalej / Spóźnię się, spóźnię się na bardzo ważną randkę…) Jakie historie, dzieła sztuki itp. eksplorują pojęcie czasu? Co przychodzi nam na myśl, gdy myślimy o relacji czasu do przedmiotów nauczanych w szkole to dobra okazja, aby przećwiczyć z dziećmi umiejętności tworzenia map myśli. Teraz przedyskutuj z klasą, jakie konkretne obrazy, przedmioty i słowa można wykorzystać do stworzenia kolażu. Gdy już zostanie stworzony, użyj go jako odskoczni do odkrywania dalszych pomysłów. Jak moglibyśmy wyjaśnić pojęcie czasu komuś, kto nic o nim nie wiedział, bez odwoływania się do zegarów i rozkładów jazdy oraz rzeczy, które zwykle kojarzymy z czasem? Co by było, gdybyś mógł zatrzymać czas i zrobić wszystko, co chciałeś, w ciągu sekundy?. Co by było, gdybyś miał wehikuł czasu, taki jak podróżnik z H.G. Słynna historia Wellsa i czy mogłaby przenieść się do jednego momentu w przeszłości i jednego razu w przyszłości? Co by było, gdyby istniał świat, w którym ludzie, rodząc się, otrzymywali „worek czasu”, który mogli spędzać, dzielić się lub marnować według własnego uznania? Będziesz potrzebować mnóstwo kolorowych plastikowych żetonów, słomek, nożyczek do ich przecięcia. Wszystkie dzieci są kreatywne. Często objawia się to w postaci zdrowej ciekawości i potrzeby kontekstualizacji, co oznacza czerpanie dalszych informacji, aby dowiedzieć się więcej. Wiele dzieci, które otrzymują puzzle polegające na łączeniu kropek, z radością odkrywa, jaki może być ostateczny obrazek. Zmieniaj tę aktywność na wiele sposobów. Umieść losowo znaczniki jednego koloru na blacie stołu (jak na rysunku 1) i poproś dzieci, aby Powiedz, ile zwierząt, kształtów geometrycznych itp. widzi. Wybierz jeden i zaznacz go, zastępując znaczniki tworzące kształt znacznikami w innym kolorze. Odtwórz wybrany kształt na innej płaskiej powierzchni, używając żetonów i łącząc je słomkami lub rysując kropki i łącząc je liniami liniowymi. Gra polegająca na łączeniu kropek. Wybierz obiekt z książki o łączeniu kropek. Zacznij zaznaczać je na płaskiej powierzchni, po jednym liczniku na raz. Dzieci mogą odgadnąć przedmiot (najlepiej uzasadniając to przypuszczenie). Grę wygrywa ten, kto jako pierwszy odgadnie prawidłowo. Wybierz dwa obiekty z książki o łączeniu kropek, które wykorzystują tę samą lub podobną liczbę kropek. Za pomocą znaczników zaznacz jeden z obiektów na płaskiej powierzchni. Gra polega na poruszaniu się.

Wybierz obiekt z książki o łączeniu kropek. Zacznij zaznaczać je na płaskiej powierzchni, po jednym liczniku na raz. Dzieci mogą odgadnąć przedmiot (najlepiej uzasadniając to przypuszczenie). Grę wygrywa ten, kto jako pierwszy odgadnie prawidłowo. Wybierz dwa obiekty z książki o łączeniu kropek, które wykorzystują tę samą lub podobną liczbę kropek. Za pomocą znaczników zaznacz jeden z obiektów na płaskiej powierzchni. Gra polega na poruszaniu się liczniki, aby zamienić pierwszy obiekt w drugi w jak najmniejszej liczbie ruchów. Usunięcie lub dodanie znacznika liczy się jako jeden ruch. Zagraj w grę „Konstelacje”. Pokaż dzieciom dobrze znane konstelacje (słowo to, nawiasem mówiąc, oznacza „zgromadzenie gwiazd” lub „wysadzane gwiazdami”). Podkreśl, że przez tysiące lat ludzie na całym świecie widzieli wzorce losowego rozproszenia gwiazd na niebie i wymyślali historie wyjaśniające, w jaki sposób ci ludzie, przedmioty i zwierzęta się tam dostały. Niech dzieci użyją żetonów do stworzenia nowych konstelacji i historii za nimi. Jeśli dziecko uwielbia być w centrum uwagi i ciągle krzyczy lub przeszkadza innym, daj mu pewną liczbę żetonów, które będzie mógł wykorzystać jako żetony. Powiedz coś w stylu: „masz mnóstwo pomysłów i lubię o nich słuchać”. Ale musimy dać szansę przemówienia także innym dzieciom. Zatem za każdym razem, gdy chcesz podzielić się naprawdę dobrym pomysłem, możesz wydać jeden z tych żetonów. Słuchaj, masz ich tylko sześć, więc zastanów się dobrze, zanim wybierzesz, których pomysłów chcesz, żebyśmy wysłuchali. Siła tej strategii polega na tym, że ceni myślenie dziecka i daje mu wybór oraz sposób kontrolowania własnego zachowania. Spotkałam wiele dzieci zazwyczaj chłopców które w swoim twórczym pisaniu lubią stosować nadmierną i często nieuzasadnioną przemoc. Jeśli chcesz to moderować, daj dziecku kilka żetonów jako żetony i zasugeruj, że za każdym razem, gdy chce napisać o czymś brutalnym, musi dać ci jeden z żetonów. W rzeczywistości plastikowe pieniądze działają jeszcze lepiej, ale bądź przygotowany na targowanie się o cenę.

Będziesz potrzebować farb akwarelowych lub kolorowych tuszy i kartek papieru. Wiele osób wie o słynnym teście czyli teście „kleksów”, podczas którego w plamach atramentu lub farby można rozpoznać kształty, wzory i przedmioty, jak pokazano na rysunku 2. Technikę tę możemy wykorzystać, aby rozwinąć kreatywność dzieci. Aby zrobić plamę, weź kartkę papieru i złóż ją na pół, a następnie otwórz i przykryj jedną połowę drugim arkuszem ochronnym. Użyj tuszy lub farb, aby utworzyć losowe wzory na odsłoniętej połowie arkusza. Usuń arkusz ochronny i złóż oryginał, odtwarzając wzór. Niech dzieci podadzą sobie arkusze z plamami. Wymień kształty, które rozpoznają różne dzieci. Później pokaż plamy całej klasie i zwróć uwagę na ogromną różnorodność kształtów, jakie się w nich kryją. Dzięki temu każde dziecko może patrzeć na plamy na wiele sposobów. Możliwość przyjmowania różnych punktów widzenia jest potężnym aspektem twórczego myślenia. W bardziej dorozumiany sposób dzieci zrozumieją, że wszystko ma potencjał, że w jednym prostym źródle można zawrzeć wiele pomysłów i że nie wszystkie są widoczne na początku. Odwiedziłem szkoły, w których z kolorowych arkuszy kleksów robiono papierowe karuzele i latawce w kształcie motyli. Wykorzystaj kilka arkuszy z plamami, aby pomóc dzieciom w wymyślaniu historii. Wypisz przedmioty i zwierzęta widoczne na plamach i użyj ich jako postaci, scenerii i wydarzeń w narracji.

Następnie poproś dzieci, aby wybrały trzy lub cztery kształty i złożyły je na różne sposoby. Nie sugeruj, że próbują mieć pomysł na coś po prostu pozwól dzieciom bawić się kształtami, kierując się ogólnymi wskazówkami, że może pojawić się pomysł na „coś pożytecznego”. Gdy klasa będzie już miała zestaw kombinacji kształtów, poproś każde dziecko lub grupę o wybranie spośród następujących nagłówków: Gadżety, Dom i ogród. Zabawki i gry. Transport. Bronie. Narzędzia. Instrumenty naukowe. Maszyny. Poproś dzieci, aby ponownie przejrzały swoje kombinacje kształtów pod wybranym przez siebie nagłówkiem. Jakie kolejne pomysły się pojawiają? Jakie udoskonalenia projektu można teraz wprowadzić? Poproś dzieci, aby zamieniły się kombinacjami kształtów i nagłówkami, aby wygenerować jeszcze więcej pomysłów. Dzieciom wyznaczono limit czasowy i następnie zebrano prace. Naukowcy zauważyli, że dzieci można było łatwo podzielić na jedną z dwóch grup. Jedna grupa zawsze używała koła narysowanego na tablicy, dlatego ich projekty były raczej ograniczone i „takie same”. Druga grupa bawiła się tym pomysłem, używając kół o różnych rozmiarach i kolorach, używając wypełnionych kół i pierścieni, półksiężyców, odcinków i elips. Ich projekty były znacznie bardziej różnorodne i kreatywne. Wiele lat później przeprowadzono wywiady z dziećmi (obecnie dorosłymi), aby zobaczyć, co się z nimi stało. Szybko odkryto, że dzieci, które w bardziej kreatywny sposób podeszły do zadania polegającego na projektowaniu okręgów, teraz cieszyły się większym stopniem kreatywności i pomysłowości w swojej karierze. Jeśli zajęli się nauką, większa część grupy twórczej inicjowała dla siebie badania naukowe. Jeśli poszli na studia artystyczne, większa część kreatywnych studentów została pisarzami, artystami i muzykami, podczas gdy więcej kreatywne dzieci zamiast po prostu zostać pracownikami cudzego przedsięwzięcia, założyły własne przedsiębiorstwa. Jest to mocny dowód na to, że wszystkie dzieci, które uczymy, mogą cenić i rozwijać kreatywność na tyle sposobów, na ile to możliwe w klasie. Kiedy dzieci doceniają symbolikę, robią ważny krok naprzód w swoim rozumieniu świata. Symbol to reprezentacja, zwykle wizualna, złożonego splotu idei, których siła i znaczenie często rosną z biegiem czasu. Symbol można traktować jako rodzaj skrótu pojęć wykraczających poza sam symbol. Z drugiej strony znak jest uproszczeniem jednego lub więcej pomysłów (mówimy na przykład o znakach drogowych, a nie o symbolach drogowych). Zacznij rozwijać u dzieci zrozumienie symboli, patrząc najpierw na znaki. Znaki drogowe, logo firm, logo produktów, znaki bezpieczeństwa i logo zespołów są łatwo dostępne i stanowią użyteczny obszar dyskusji na temat pojęcia reprezentacji. Zbadaj, w jaki sposób niektóre zwierzęta zaczęły reprezentować abstrakcyjne cechy. Spójrz na znane porównania jako sposób na przedstawienie tego. Większość dzieci słyszała „przebiegły jak lis”, „zabawny jak kotek” i „odważny jak lew”. Przyjrzyj się zatem, jak niektóre zwierzęta zaczęły reprezentować coś więcej. Przyjrzyj się zwierzętom w mitologii i sposobowi, w jaki niektóre zwierzęta zaczęły reprezentować różne rzeczy w różnych kulturach. Smok jest tego wyraźnym przykładem. Omów z dziećmi chrześcijańską historię o św. Jerzym i smoku. Z jednej strony jest to ekscytująca opowieść przygodowa, ale patrząc na nią symbolicznie, nabiera ona nowego, potężniejszego wymiaru. Znajdź inne mity, które pozostawiły ślady w naszym codziennym życiu. Co oznacza na przykład serce przekreślone strzałką? Rozważ większe zainteresowanie chłopców, przyglądając się słynnym potworom w literaturze. Większość, jeśli nie wszyscy chłopcy, znają wampiry. Symbolika tego obrazu zmieniła się znacznie w ciągu ostatnich stu lat i częściowo dzięki wpływowej powieści Brama Stokera „Dracula” i wielu powiązanym z nią filmom, wampir zaczął teraz reprezentować pasożytnictwo, żądzę krwi i tęsknotę za normalną egzystencją. Potwór Frankenstein autorstwa Mary Shelley symbolizuje prymitywne manipulowanie przez ludzkość podstawowymi siłami życia („iskrą” życia, jak mówimy), a także sposób, w jaki boi się i odrzuca to, co odmienne. Sam Potwór reprezentuje próżne i żałosne poszukiwanie tożsamości i zaczyna symbolizować outsidera, który nigdy nie jest akceptowany. W filozofii zombie to istota, która jest nie do odróżnienia od istoty ludzkiej, z tym wyjątkiem, że nie ma umysłu ani poczucia samoświadomości. Myślenie o zombie w ten sposób pomaga filozofom omawiać pojęcia takie jak tożsamość. Użyj któregokolwiek lub wszystkich powyższych jako przygotowania do tworzenia flag koncepcyjnych. Wybierz temat, taki jak odwaga, honor, ambicja i pomóż dzieciom zdecydować, co może reprezentować te idee i dlaczego. Ta gra pozwala dzieciom ćwiczyć kreatywne myślenie w formie burzy mózgów i pomaga im zdać sobie sprawę, że wszystkie ich pomysły są cenione. Burzę mózgów nazywa się czasem „kaskadą pomysłów”. Po rozpoczęciu gry każdy pomysł i sugestia powinna zostać zapisana, bez analizowania i oceniania, i krótko opisana tablica lub flipchart wykonany przez jednego lub więcej skrybów albo nagrany na taśmie wideo lub audio do późniejszej dyskusji i analizy. Krzyżowanie to szczególna wersja podstawowej burzy mózgów. Jest bardzo skoncentrowany, ponieważ dwa użyte obiekty mogą być specyficzne dla konkretnego tematu, nad którym pracujesz. Na początek wybierz dwa elementy. Możesz po prostu nadać im nazwy lub możesz chcieć mieć elementy wizualne, które dzieci będą mogły oglądać. Jako przykład wykorzystamy telewizor i długopis. Zacznij od powiedzenia: „Co otrzymasz (lub „Co może się stać”), jeśli przejdziesz długopisem przez telewizor? Prawdopodobnie na początku pojawi się wielki zalew sugestii, a potem one znikną. Nie martw się, jeśli pomiędzy sugestiami nastąpi cisza: pozwól grze toczyć się własnym torem, ale jeśli widzisz, że dzieci usiłują narzucić pomysły, możesz zakończyć ćwiczenie, w jakiś sposób podpowiedzieć dzieciom lub wprowadzić trzeci przedmiot. Długopis z malutkim wbudowanym telewizorem. Możesz oglądać kreskówki, udając, że odrabiasz pracę domową. Telewizor z interaktywnym ekranem, na którym można pisać. Program telewizyjny uczący pisowni. Jest podłączony do pióra i faktycznie prowadzi dłoń po papierze (lub papierze interaktywnym). Pióro, które jest jednocześnie komputerem. Jeśli popełnisz błąd ortograficzny, poinformuje Cię o tym, oczywiście grzecznie. Długopis połączony z komputerową bazą danych i telewizorem. Kiedy piszesz historię, sygnał trafia do bazy danych, a komputer tworzy wersję kreskówkową lub CGI (obrazy generowane komputerowo). Lub, korzystając z tego samego pomysłu, gdybyś narysował maszynę, komputer pokazałby ci w telewizorze poruszającą się wersję twojej maszyny. Zamiast pióra, co powiesz na narzędzia chirurgiczne. Komputer-telewizor pomógłby ci w obsłudze i prowadzeniu ręki. Były to jedne z bardziej intrygujących pomysłów spośród dużych zbiorów, nad którymi klasa myślała w ciągu dziesięciu minut. Jedyną zachętą, jakiej potrzebowały dzieci, była moja sugestia, że „telewizor” może oznaczać także monitor komputerowy/tablicę elektroniczną. Następnie przedstawiłem trzeci przedmiot, zegar, i oto niektóre z sugestii dzieci Długopis z małym ekranem, który pokazuje godzinę w dowolnym miejscu na świecie. Pióro podłączone do Internetu. Gdy już napiszesz list, pióro go zapamiętuje i wysyła e-mailem do dowolnej osoby. Możesz zostać „natychmiastowym korespondentem” z ludźmi w dowolnym miejscu na świecie. (Jedno z dzieci zasugerowało następnie, że kraje, które chciałyby trzymać swoich obywateli w niewiedzy na temat tego, co dzieje się gdzie indziej, nie będą w stanie tego zrobić teraz. To rozpoczęło dyskusję na temat przemytu takich długopisów do tych krajów. Powiedziałem jednak, że powinniśmy zostawiłbym to na inny raz.) Pióro komputerowe, które może wykonać wersję „przewidywania SMS-ów”. Odgadnie, co chcesz napisać i (a) poprowadzi twoją rękę po papierze, (b) sprawi, że słowa pojawią się przed sobą na interaktywnym papierze lub (c) podsunie sugestie dotyczące lepszego sformułowania. Kiedy gram w tę grę, za każdym razem zadziwia mnie jakość pomysłów, które powstają u wielu dzieci. W świecie, który zmienia się tak szybko na wielu frontach, niezwykle ważne jest, aby dzieci nie tylko nie bały się pomysłów i tempa zmian, ale także posiadały umiejętność wniesienia pożytecznego wkładu w te zmiany. Kiedy już będziesz mieć zbiór sugestii, możesz omówić ze swoją grupą, w jaki sposób można je zastosować (sugestie, a nie dzieci). Jak pióro oferujące sugestie dotyczące pisowni, interpunkcji, gramatyki itp. faktycznie działałoby? Istnieją tu dobre możliwości wprowadzenia do gry nauki, technologii i projektowania. Kreatywne nakładanie się jest czasami nazywane także kreatywnymi wycieczkami. Pomysł ten opiera się na założeniu, że problemy mogą wydawać się trudne do rozwiązania, ponieważ znajdujemy się w ich środku i nie możemy spojrzeć na sytuację z innego punktu widzenia. Jedną ze strategii jest celowe udanie się w inne miejsce (dosłownie lub przynajmniej przyjęcie innej perspektywy) i będąc tam, zebranie spostrzeżeń, pomysłów i informacji, które można przywieźć z powrotem, aby pomóc w rozwiązaniu pierwotnego problemu. Zidentyfikuj problem (zdając sobie sprawę, że znajdujesz się w strefie problemu). Wybierz inne środowisko, temat lub sytuację do odwiedzenia (która będzie strefą rozwiązań). Gdy już tam będziesz, bądź wścibski — zauważaj rzeczy i zadawaj pytania. Gromadź zasoby, spostrzeżenia, pomysły i informacje. Skorzystaj z burzy mózgów i innych strategii, aby zastosować te nowe zasoby do rozwiązania pierwotnego problemu. Zasoby, które zdobędziesz w strefie rozwiązań, mogą mieć bezpośrednio praktyczny charakter. Na przykład technolodzy z amerykańskiej agencji kosmicznej NASA odwiedzili domek dla owadów w zoo, aby pomóc w opracowaniu małych, wytrzymałych i niezawodnych robotów-odkrywców, których można wysłać na Marsa. „Projekt” owadów zapewniał bezpośrednie analogie do konstrukcji robotów-odkrywców. Jednakże analogie mogą mieć charakter bardziej metaforyczny — na przykład w jaki sposób balet może pomóc w rozwiązaniu problemu zatorów w szkolnej jadalni w porze lunchu? W jaki sposób dobrze utrzymany ogród kuchenny może pomóc firmie zwiększyć zyski? W jaki sposób przyjęcie urodzinowe dziecka może spowolnić trend globalnego ocieplenia? Jeśli w tej chwili myślisz: „Nie mam pojęcia!”, najprawdopodobniej dzieje się tak dlatego, że (a) próbujesz użyć logicznego/analitycznego myślenia, aby wymusić rozwiązanie i (b) tak naprawdę nie odwiedziłeś strefę rozwiązań i pozwolił na przypomnienie sobie spostrzeżeń. Kreatywne nakładanie się to strategia, którą radzę Ci najpierw wypróbować, zanim zaczniesz ją stosować z dziećmi. Gdy zaczniesz rozwiązywać problemy przy użyciu tej metody, będziesz mieć pewność, że będziesz mógł prowadzić zajęcia ze swoimi klasami. Powinienem również wspomnieć, że potencjalnie można go zastosować w przypadku dowolnego rodzaju i skali problemu. do tego stopnia, że małe dzieci mają cudowną zdolność tworzenia naiwnych teorii wszystkiego. Ponieważ świat jest tak niesamowity i tajemniczy, a ludzie są z natury ciekawi i po prostu muszą wiedzieć, dzieci bez przerwy wymyślają historie, aby wyjaśnić to, czego nie rozumieją. Jest to ich naturalny aspekt rozwój. Czasami dorośli wyczuwają to i proponują jakąś historię lub podobne do niej wyjaśnienie, ponieważ wiedzą, że faktyczna prawda nie zostanie zrozumiana. Dobrze pamiętam, jak moi rodzice opowiadali mi, że zderzające się chmury powodują grzmoty. I jakiś czas po zrozumieniu, co naprawdę powoduje grzmoty, (niechętnie) przestałem wierzyć we wróżkę. Dla nas, nauczycieli, pojęcie teorii naiwnych jest ważne. Możemy oczywiście — i często to robimy — powiedzieć dzieciom właściwą odpowiedź, ale gdyby to było wszystko, co zrobiliśmy, nie pokazalibyśmy im, jak myśleć i uczyć się samodzielnie. Być może możemy uznać edukację za proces umożliwiający dzieciom przejście od tworzenia naiwnych teorii do tworzenia bardziej świadomych teorii w oparciu o solidną bazę wiedzy. Kiedy dzieci wychodzą ze swoimi naiwnymi teoriami, zamiast po prostu wyjaśniać im sprawę, staraj się poprowadzić je do kwestionowania i testowania własnych pomysłów. Rodzice powiedzieli mojemu przyjacielowi z dzieciństwa, że grzmot jest spowodowany tym, że „Bóg traci panowanie nad sobą”. Ta historia go przestraszyła, więc gdybym był jego nauczycielem, mógłbym z pożytkiem zapytać go, dlaczego Bóg był tak zły i dlaczego był tak zły właśnie w tej części kraju? I mógłbym zasugerować, że grzmot może być śmiechem Boga, a nie krzykiem. Już teraz widzimy, że aktywność ta jest teraz znacznie bogatsza w pomysły i wykorzystuje większą różnorodność umiejętności myślenia. Jest to także więcej zabawy i pomaga pozbyć się strachu przed złą odpowiedzią. Zwróć uwagę, jak lekkość pomaga nadać grze emocjonalny ton. Chodzi o zabawę pomysłami i stworzenie żyznej gleby dla rozwoju twórczych myślicieli, jeśli nie uprawy kalafiorów. Rozbuduj grę dalej, dodając inne listy, róża, żonkil, tulipan, kalafior, krokus, Altona. miasto, miasto, wieś, utopia, park, przedmieście, herbata, cola, sok, piwo, woda, kawa, cieśla, górnik, nauczyciel, elektryk, piekarz, fryzjer, mrówka, niedźwiedź, kot, jeleń, węgorz, lis, Francja, Niemcy, Londyn, Włochy, Szwecja, Hiszpania. • Wybierz listę i posortuj elementy na różne sposoby. Według rozmiaru, od najmniejszego do największego lub od największego do najmniejszego. W porządku alfabetycznym. Według liczby sylab. Według kosztu, rzadkości i popularności. Ustal priorytety pod względem użyteczności dla ludzi. Ustal priorytety, dodając osobistą opinię. Ułóż zawody na liście 4 według tego, jak ważne są one Twoim zdaniem dla społeczeństwa. Umieść elementy z listy 1 w kolejności, w jakiej chciałbyś, aby rosły w Twoim ogrodzie. Zagraj w grę Nieparzysty jeden. Wymień cechy wspólne wszystkich pozycji na liście, a następnie dodaj kolejne przykłady, używając. Wszystkie te cechy. Niektóre z tych cech. Jedna wspólna cecha. Jest to dobra okazja, aby przedstawić lub powrócić do diagramów wena map myśli i innych wizualnych organizatorów informacji. Wybierz dwie pozycje z dowolnych dwóch list i połącz je w zdanie: „Moja nauczycielka ma na biurku wazon z żonkilami”. Zwiększ wyzwanie, wybierając trzy pozycje, których chcesz użyć w zdaniu, a następnie cztery.

Skuteczne metody nauczania

Z moich doświadczeń wynika, że istnieje wiele czynników wpływających negatywnie na wyniki nauki. Studenci borykają się często z takimi problemami, jak słaba znajomość techniki uczenia się, niewystarczające zaufanie do własnych umiejętności, strach przed porażką, brak wiary w siebie, silny stres egzaminacyjny, nieumiejętność występowania przed publicznością czy kłopoty związane z przygotowywaniem prac pisemnych. Innymi słowy, istnieje wiele przyczyn, które sprawiają, że uczący się nie zawsze mogą w pełni wykorzystać swój potencjał intelektualny oraz indywidualne zdolności. wzmocnienie wiary w siebie i zdobycie przekonania o posiadaniu potencjału umysłowego wystarczającego do ukończenia studiów, udoskonalenie sposobów uczenia się i wypracowanie łączących się z tym odpowiednich zwyczajów, efektywniejsze wykorzystywanie czasu przeznaczonego na naukę, przeciwdziałanie i zapobieganie stresowi występującemu w związku z nauką, zwiększenie motywacji do nauki, nabycie wprawy w występowaniu przed szerszą publicznością, wypracowuje skutecznych metod tworzenia artykułów, sprawozdań, referatów oraz innych prac pisemnych. Można odnieść wrażenie, jak gdyby oczekiwano, iż studenci po prostu rodzą się z ową umiejętnością lub też zdążyli ją opanować, zanim wstąpili na uczelnię. Niewątpliwie wśród uczących się istnieje duża potrzeba zdobycia praktycznych wskazówek dotyczących sposobów usprawniających naukę. W przeważającej mierze ich doświadczenia w tej dziedzinie ograniczają się do zwyczajów wyniesionych ze szkoły podstawowej lub średniej. Niestety, studia wyższe różnią się zasadniczo pod tym względem, z czego świeżo upieczonym adeptom wiedzy z większym lub mniejszym zdziwieniem przychodzi niebawem zdać sobie sprawę. Oto, co mówi na ten temat jeden z nich: Znalazłszy się na uczelni prosto po liceum, przygotowania do pierwszego egzaminu przeżyłem jako duży szok. Zarówno w szkole podstawowej, jak i średniej powszechnie obowiązywał jeden schemat: wbić do głowy, ile się da, a na klasówce przelać wszystko na papier. Teraz okazało się, że to, co wkute, trzeba jeszcze zrozumieć! By nie wspomnieć o tym, że zamiast dotychczasowych pięćdziesięciu, jest tego tysiąc stron. Zauważyłem, że przed tym pierwszym egzaminem zbyt dużą wagę przywiązywałem do szczegółów. Nie wiedziałem, że nie one, ale główne myśli i zależności są najistotniejsze. Dlatego też radziłbym moim młodszym. Przesiewajcie dobrze materiał, żeby nie ugrzęznąć w szczegółach, bowiem łatwo wtedy o przedegzaminacyjną panikę, bądź to z powodu braku czasu, bądź też niemożności ogarnięcia całego materiału. Trzeba zdać sobie sprawę z jednego: jeśli ma się do przeczytania tysiąc stron, wszystkiego zapamiętać się nie da. To jest chyba najważniejsze, czego się nauczyłem w ciągu minionego roku. Istnieją jednak studenci, którzy twierdzą, iż różnica pomiędzy nauką w szkole średniej a studiami wyższymi nie jest zbyt wielka. Prawdopodobnie jak wielu innym, również mnie wydawało się, że studia wyższe to coś bardzo poważnego i osobliwego. Jednak już po pierwszym czy drugim semestrze stwierdziłem, że w zasadzie nie różnią się one specjalnie od szkoły średniej. Owszem, jest znacznie więcej materiału do przeczytania, ale na wykładach łatwo można się zorientować, do czego naprawdę trzeba się przyłożyć. Zdaje się, że chodzi tu przede wszystkim o zrozumienie iż główną sprawą jest ogarnięcie całości materiału oraz wyrobienie w sobie zaufania do własnej umiejętności dokonywania selekcji pomiędzy tym, co jest w nim ważne, a co mniej istotne. Wiem z własnego doświadczenia, że dla studentów, którzy dowiedzieli się o istnieniu metod ułatwiających i przyśpieszających naukę, bywa to wyzwaniem i daje motywację do zastosowania ich w praktyce. Lecz książka ta to nie tylko zbiór rad i wskazówek dotyczących stosowania metod ułatwiających uczenie się. Dzięki niej możesz zmienić własne nastawienie do samego siebie oraz studiów, co na pewno wydaje się nie mniej ważne.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.