Renata Blicharz

Pocztówka z bajki

Wydanie drugie

Zdjęcie na okładce Renata Blicharz

© Renata Blicharz, 2018

W tych wierszach — pełnych pięknych metafor — Czytelnik znajdzie poetyckie spojrzenie na świat, który przy ich lekturze okazuje się i jego światem. Warto więc go odkryć… „Pocztówka z bajki” jest debiutancką książką Renaty Blicharz. Do dziś wydała poetyckie tomy: Pocztówka z bajki (1997), Kolekcjonerka (2006), Czarna aureola (2009), Kołderka z białego marmuru (2011), Czarownica w sypialni (2015).

Autorka zaprasza na bloga „Poezja jest magiczną stroną życia”

(http://reniablicharz.wordpress.com).

ISBN 978-83-8126-789-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Pocztówka z bajki

KLEPTOMANIA

Czas

Jestem

„Wyszłaś z tą swoją nadzieją i wiarą…”

Modlitwa polna

Jesienią

Goździki

Życie nasze

„Zmęczona jestem…”

„Mój skrzydlaty anioł stróż…”

Boże Narodzenie

WYROK

„Jest we mnie miejsce na miłość…”

„Mówisz, że jeszcze nieraz…”

W porze kwitnienia bzu

„Cóż fryzjer…”

Podróże Marii

Czego się boi nocą

„Dam ci moje życie…”

Okno

NIEPOGŁASKANIE

Pawiki weselne

Sen o zimie

Niekochana

„Już niczego od siebie…”

Oczy naszej miłości

„Wyrzuciłam z szafy…”

„Moja pamięć…”

Na do widzenia

ZAMKI NA PIASKU

Zapamiętanie

Romans rozsądny

List

Laura

„Nie jestem jeszcze starą kobietą…”

Miłość

„czekanie…”

Podróż

Może dlatego

Pożegnanie

KLEPTOMANIA

Czas

Nie mam pończochy:

grosz do grosza

systematyczność zaprzecza mojej naturze

w życiu poruszam się

jak śniegowy płatek

jestem kleptomanką chwil

zdziwień i zachwyceń

czasem przeglądam je

w lustrze

zagracam tym wszystkim

nieistotnym i nieważnym

moje chwilowe istnienie

właściwie

nic się od tego nie zmieniam

tylko

skąd przy oku

ta kurza łapka

Jestem

Boli mnie cały świat

ze szczęścia

Boli mnie cały świat

z rozpaczy

Łzy mają gorzki smak

Nie płaczę

***

Wyszłaś z tą swoją nadzieją i wiarą

które miały ci wystarczyć na długie lata.

Skąd wracasz

z niewidzialnym garbem na ramionach,

niepewna i przelękniona?

I mówisz takie dziwne słowa:

nie umiem zmienić gliny,

z której jestem ulepiona.

Nie umiem

i znowu muszę udawać,

że żyję.

Modlitwa polna

Świątku przydrożny

najfrasobliwszy z frasobliwych

odkryty przy zapomnianym polnym trakcie

spraw

bym nigdy nie przeszła mimo

i nie była pominięta

by dotknął mnie

palec Boży hojnie darzący

kroplami piołunu i soli…

…bym odeszła

z tęsknotą

Jesienią

I jakoś mnie ubywa

z każdym dniem

Oddechu coraz mniej

uśmiechu coraz mniej

i śpiewu coraz mniej

kochania coraz mniej

Tylko coraz więcej

czasu

Goździki

Wy chyba jesteście

anioły wygnane z nieba.

Bo i kolor nie ten

i pióra — nieuładzone jakieś,

frywolnie i beztrosko poszarpane.

I chociaż tutaj nie jest

wam tak źle

czasem wspominając niebo

wasze wysmukłe nogi

uginacie w kolanach.

Życie nasze

Z tyloma rzeczami trzeba się godzić

tyle odżałować marzeń

po tylu wzlotach upaść

tylu słowom kłamliwym przytaknąć

wysłuchać tylu prawd fałszywych

tyle ukłonów nagrodzić brawami

do obrzęku dłoni

W końcu

pozostaje pobłażliwy uśmiech

spokojne zdziwienie

że ktoś jeszcze próbuje

walczyć

***

Zmęczona jestem

powinnością moją

i wszechogarniającym zniechęceniem

tysiącem słów znaczących

i bez znaczenia

tysiącem wymownych spojrzeń

przemilczeń i uśmiechów

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.