Zbigniew Tokarski

Tomik poezji

Oczami Ravena

Redaktor Maria Elżbieta Tokarska

Redaktor Ilona Piwońska- Tokarska

Redaktor Piotr Tokarski

© Zbigniew Tokarski, 2019

Prezentowany Tomik Poezji to zbiór przemyśleń i refleksji ubranych w formę wierszy. Spójrz na świat oczami Ravena. Wyciągnij własne wnioski.

ISBN 978-83-8155-768-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Tomik poezji

Poezja dziś

Kryzys

Bajka o kruku

Echo

Wspomnienie

Lemingi

Naprawdę

Marzenie

Perspektywa

Jedyna prawda

Matka

Oczekując

Zakłamanie

Białe kwiaty

Diament

Marzenie II

Piękno chwili

Srebrny szron

Lustro

Obawa

Martwy ogród

Chcę zapamiętać

Słabość

Obłoki

Zachód

Gdybym córkę…

Iluzja

Ludzkie cierpienie

Uważaj

Rozmowy

Ideał

To wiesz z czasem

Dwa światy

Samotność

Prawda o tych, co odeszli

Co zostaje

Senna miłość

Nie odtrącaj

Obrońca

Ludzka prawda

Pomyłka

Za mało

Burza

Zaakceptuj

Śmieję się

Zamek

Pióro

Wiatr

Nie mów o tym nikomu…

Delikatność

Ballada o miłości

Córka

Człowieczeństwo

Bluszcz

Wątpliwości

Posłaniec

Empatia

Odbicie…

Mój Duch…

60-tka

Poezja dziś

Współczesna poezja:

Nie wiem —

taka chropowata, wulgarna,

w barwy niebogata…

Zbyt dosadna, jednoznaczna,

osobista.

Nie widać ogrodu zielonego

w kwiatach i kolorach lata.

Tylko

drogę dziurawą, wyboistą…

Jakie gusta, takie myśli;

czytając te wiersze,

ciekawe, co się przyśni?

Kryzys

Czy mam czas, żeby czekać?

Czekać i na los nie narzekać?

Liczyć na chwilę, ułamek sekundy,

na miraż senny, tak realny, a złudny?

Gonię, gonię za marzeniami,

za echem lat i słowami.

*

Słowa, rzucone beztrosko na wiatr

nieistotne, teraz wracają, są ważne

i wcale nie ulotne.

Bajka o kruku

Kruk — symbol mojego ducha,

nigdy rozumu i serca nie słucha.

Duch jest niespokojny, wrażliwy,

taki niedorosły, rzewny i tkliwy.

Czuły, totalnie empatyczny,

cały świat według niego

jest prosty i logiczny.

Miłość znajduje, tylko miłość,

nie okrucieństwa i złośliwość.

Ale ludzie nie są logiczni,

złośliwi i bardzo cyniczni.

Duch takich częściej spotyka

i naiwnie, jak pomóc, pyta.

Dobrze, że oprócz ducha

jeszcze rozum i serce.

Bo kruk — duch czarny,

przepadłby z kretesem.

Echo

Marzenie:

czuję oddech, ciepło ciała

— prowokujesz, znikasz,

tylko śmiech twój słychać.

Wołam, echo mnie przedrzeźnia:

— Szalony, szalony, szalony,

nigdy nie będziesz spełniony.

*

To sen, ciebie nie ma, a ja gonię

za słów echem, za złudzeniem,

w głuchą ciszę i milczenie.

Wspomnienie

To miejsce…

Pamiętam na policzkach słone łzy

i słowa: — Odchodzę, nie bądź na mnie zły.

Został ślad zaschniętych łez,

bicie serca i szum drzew.

Miejsce to samo, inny czas,

mniej gorąca krew.

Dziś nie ma już nas.

Lemingi

Nie będę karał, mścił się, bo po co?

Indywidualistów stopami lemingów

wdeptuje się w błoto. One posłuszne,

samo na nic się nie odważy.

Nie jestem lemingiem! Z bezmyślnością

nie jest mi do twarzy.

Naprawdę

Jaki przystojny, jaka zgrabna,

on piękny, ona ładna. To widać!

Ocenia każdy, bez słowa rozmowy,

już wie, kto zły, a kto dobry.

A fizyczność jest naczyniem

pięknym tylko przez chwilę…

Staje się pomarszczona,

bruzdami czasu znaczona.

— Starczyła chwila rozmowy.

Nie każdy jest tak piękny

— z tych chwalonych.

Marzenie

Dotykam spojrzeniem twarzy,

wilgoci ust, lśniących oczu.

Czuję ciepło, jedwab skóry,

miękkość ciała przy dotknięciu.

Czekam na pieszczotę, pocałunek.

Tulę cię do siebie — takie cudne,

senne marzenie.

Perspektywa

Wszystko wydaje się ważne:

słowa, gesty, uczucia.

To, czego rozum i serce szuka.

A to małostkowe, jakbyś patrzył

tylko w podłogę.

Podnieś oczy, spójrz w niebo,

poczuj głębię wszechświata całego.

Zamilkłeś ze swoimi problemami?

— Tak… Zrobiłeś się dziwnie mały.

Jedyna prawda

Kruku, czarny bracie,

wszędzie szukasz prawdy?

Każdy jest tu na chwilę,

tu kocha, złości się,

po prostu żyje.

*

Przyjdzie Zimna Matka,

jedyna sprawiedliwa.

Już wybiła twoja godzina.

Tak samo za każdym

zamyka ziemskie podwoje.

Będziesz wtedy sam,

nigdy we dwoje.

Matka

Rozpacz jest pełna odcieni,

nieodrodna siostra nadziei.

I młoda matka tak chora,

płacząca, zamartwiona:

— Kto wychowa małe dzieci,

     jak on da sobie radę?

— Czemu nie będą pamiętać,

     jak się z nimi bawię?

— Nie będę słyszeć: „Mamo kochana,

    mamo, zobacz, co się stało”…

Serce ból ściska, rozpacz,

łez już nie ma,

została nadzieja.

Wiara, że los się zmienia.

I do ostatniego tchnienia —

tylko nadzieja.

Oczekując

Trochę z ciebie, ze mnie, resztę z was —

mały człowiek przybędzie na świat.

Niepowtarzalny, jedyny, sam w sobie,

trochę ze mnie, z ciebie, z was.

Zadziwi wszystkich, a najbardziej nas.

Zakłamanie

Na zewnątrz tak, w środku nie!

To chcesz usłyszeć?

— Poukładany znany świat,

bezpieczny, mimo łez i krzyku.

Jesteś szczęśliwa, a ja umarły

— każdy dzień, przewidywalny…

I te ważne sprawy

— szukam łez i spełnienia —

to w środku. Na zewnątrz

nic nie zmieniam…

— Jestem zakłamany?

Czy odpowiedzialny?

Byle nie banalny.

Białe kwiaty

W mroźny poranek zamarło powietrze,

szyby okien palcami mróz oplata

i zostawia je w białych kwiatach.

Spokój, cisza. We wschodzącym słońcu

śnieg różem i czerwienią zakwita.

Skrzy błękitem każdy płatek śniegu,

odbijając w sobie odległe niebo.

Widok baśniowy, bliski wspomnieniom

z dzieciństwa, gdy piękno było naturalne,

nie zmyślone, złe. I nic nie było banalne.

Diament

Zbieram, chłonę emocje, uczucia.

Jak górnik diamentów ja w życiu ich szukam.

Przerzucam tony kamieni,

mając nadzieję, że znajdę i świat zmienię.

I gdzie one, choć jeden?

Wszędzie gruz, śmieci i same kamienie;

ale szukam, nie poddam się i życia nie zmienię…

Marzenie II

Marzenie utula mnie do snu,

jest ze mną, gdy śnię.

Otwieram oczy, szepcze:

— Wstawaj, nowy dzień,

może spotkasz mnie…

Na ulicy, w pracy, na zakupach

rozglądam się, nie widzę,

nie znalazłem cię

— i w nocy dalej śnię…

Piękno chwili

Piękno chwili — fotografia.

Patrzysz,

dodajesz uczucia, emocje.

Łudzisz się…

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.