Agatha Dauntless

Seria Inny wymiar

Wszystkie części

© Agatha Dauntless, 2021

Czwórka przyjaciół przenosi się do innego świata, gdzie przyjdzie im zmierzyć się ze złem w najczystszej postaci. Na ich drodze staną krwiożercze zombie, żądny zemsty wampir. Dotrą nawet do krainy umarłych, a na koniec… Zresztą sami przeczytajcie.

W tej książce znajdują się wszystkie cztery części serii Inny wymiar.

ISBN 978-83-8245-604-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

MIASTO WIDMO

Część 1 z serii INNY WYMIAR

Rozdział 1 — Przeprowadzka

Mam na imię Nancy. Dziś kończę 16 lat, ale chyba tylko ja pamiętam o swoich urodzinach. Ashley odwołała wspólne zakupy, Polly miała już dziś jakieś plany, więc wspólne wyjście basen również nie wchodziło w grę. Nawet rodzice w pośpiechu wyszli dziś do pracy. W drzwiach usłyszałam jedynie głos mamy:

— Miłego dnia w szkole. Wrócimy późno, więc nie czekaj na nas.

Zaplanowałam zatem samotny, piątkowy wieczór przy filmach. Po drodze ze szkoły wypożyczyłam kilka filmów u pani starszej. Mówimy tak na nią, bo ma już chyba ze 100 lat. Pracuje w wypożyczalni od kiedy pamiętam i od kiedy pamiętają moi rodzice. Dla każdego znajdzie coś ciekawego do obejrzenia. A ja uwielbiam wszystko, co związane z wampirami, cmentarzami i starymi zamkami. Niektórzy twierdzą, że jestem dziwakiem, ale chyba każdy ma jakieś zainteresowania.

Z zestawem filmów wstąpiłam po pizzę na wynos. W pizzerii było pełno ludzi. Grupki znajomych nastolatków głośno debatowały na różne tematy. Chłopcy popisywali się przed dziewczynami. Te zaś stroiły piórka, poprawiały fryzury. Grupka kujonów przeprowadzała jakieś eksperymenty. Dwie papużki nierozłączki siedziały przy osobnym stoliku i po kryjomu kogoś obgadywały.

— Dziś podwójna porcja sera gratis. — Powiedział sprzedawca, wręczając mi płaski pakunek pachnącego posiłku. Mając już wszystko, co potrzebne podążyłam w kierunku domu.

Nikogo z domowników nie było jeszcze w domu. No tak, mama wspominała coś o kinie. Na zewnątrz zdążyło zrobić się ciemno.

Mój dom stoi na totalnym odludziu. Dookoła niego ciągnie się dość szeroki pas łąk, które od wschodu i zachodu graniczą z lasem świerkowym, na południu też jest las, który przechodzi dalej w dolinę. Za doliną jest ocean. W kierunku północnym widać niżej położone miasteczko, wystającą wieżę kościoła i szkołę.

Ze zmęczenia stawiałam kroki przypominające stąpanie słonia. Marzyłam już tylko o tym, żeby rozsiąść się wygodnie na kanapie i w końcu zjeść.

Stanęłam pod drzwiami i zauważyłam, że te były uchylone… Czyżby włamywacz?

W odruchu paniki złapałam kij bejsbolowy, który stał oparty o wiklinowe krzesło stojące przy drzwiach. Powolnym ruchem ręki pchnęłam drzwi i wsunęłam głowę pomiędzy nie a futrynę. Drżałam ze strachu. Prawą ręką wymacałam kontakt i zapaliłam światło.

— Niespodzianka! Wszystkiego najlepszego!

Stałam jak wryta, a wszyscy zaczęli się śmiać i klaskać śpiewając sto lat. Byłam totalnie zaskoczona. Na firankach widniał wielki transparent z życzeniami. Przy drzwiach stał szwedzki stół z przekąskami i słodyczami. Wielki stos kanapek z różnym wypełnieniem, kawałki mini pizzy, kilka misek chipsów, paluszki, grillowane kiełbaski, mnóstwo zimnych napojów, osiołek podwieszony pod sufitem, do którego wrzuca się cukierki i inne słodycze.

— Nie spodziewałam się…

— I o to chodziło. — Ashley uścisnęła moją dłoń. — Chodź obejrzeć prezenty.

Impreza trwała w najlepsze. Wszyscy tańczyli, uśmiechali się. W sąsiednim pokoju grupka zagorzałych filmowców oglądała niemy film o Draculi z 1922 roku, który dziś wypożyczyłam. Wersja jeszcze czarnobiała.

Zawołał mnie tata:

— Chodź na chwilę do mojego biura. Pora na prezent od nas.

Przez głowę przetoczyło mi się milion myśli. Może to komputer? Po cichu na to liczyłam, bo wielu moich znajomych już miało komputer z dostępem do sieci.

Staliśmy tak chwilę w milczeniu, po czym mama do mnie rzekła:

— Ten prezent będzie troszkę inny. Zamknij drzwi i usiądź.

— Macie dziwne miny.

— Proszę, otwórz ją. — Mama podała mi zieloną kopertę. W środku był bilet.

— Jedziemy na wycieczkę? Dokąd? Do Paryża? Do Berlina? A może na Kreml?

— Nie Nancy. Nie będziemy zwiedzać. Tata dostał awans. Przeprowadzamy się na stałe do Polski.

— Co takiego? Nie możemy! Ja mam tu przyjaciół! Tu jest mój dom!

— Uspokój się córeczko. Tata jest Polakiem z pochodzenia, więc w połowie jesteś Polką.

— Nie zgadzam się. Zostanę tu.

— To nie jest możliwe. Jedziemy wszyscy razem, a z przyjaciółmi nikt nie każe ci zrywać kontaktów.

— A co to za znajomość na odległość? Po miesiącu wszyscy o mnie zapomną.

— W wakacje będziesz ich odwiedzać lub oni ciebie. W nowym miejscu poznasz nowych przyjaciół.

— Ale ja nie chcę nowych przyjaciół!

— Decyzja zapadła. — Tata zmarszczył brwi.

— Szkoda, że nikt nie zapytał mnie wcześniej o zdanie.

— To przyjęcie po części ma charakter pożegnalny.

Nie chcę stąd wyjeżdżać. Tu się urodziłam i tu dorastałam. Tu znam każdy istotny zakątek i ciekawe miejsca.

Tata zadbał o to, żebym od dziecka uczyła się też jego ojczystego języka. Może przewidział, że ten moment kiedyś nastąpi? A może od zawsze miał taki plan i czekał, aż nadarzy się okazja powrotu w rodzinne strony? Nie wiem tego i nie obchodzi mnie to w tym momencie.

— Rozchmurz się i wracaj na przyjęcie. — Mama objęła mnie ramieniem i ucałowała w czoło.

Zeszłam do salonu, gdzie impreza na dobre się rozkręciła. — Nancy, nareszcie jesteś. Długo cię nie było. — Tod przyciągnął mnie do stolika. — Powiedzieli ci o wyjeździe?!

— Tak. Nie chcę wyjeżdżać. — Po policzkach popłynęły mi łzy. — Nie chcę was zostawiać.

Ten przytulił mnie do siebie. — Nigdy o tobie nie zapomnimy i ty o nas też nie. Będziemy rozmawiać wirtualnie.

— Tak, ale to nie to samo. — Dalej pochlipywałam.

— Nie martw się, nie będzie tak źle. — Polly złapała mnie za rękę. — A teraz otrzyj łzy. Co to za impreza urodzinowa z płaczącą solenizantką?

— Co ja bez was pocznę? Sama, w obcym kraju.

— Poznasz nowych ludzi. I nie będziesz sama, bo jedziesz z rodziną. — Polly podała mi chusteczkę. — Będzie nam ciebie brakowało.

Rok później…

— Nareszcie wakacje.

— Tak Moniko, to był trudny rok. Szczególnie dla mnie. Ciężko było mi się przystosować do nowej rzeczywistości, do nowych ludzi. Inny tok nauki w szkole, inne otoczenie, obcy język.

— Na szczęście spotkałaś nas. — Marek zarzucił mi swoje ramię na szyję i lekko przycisnął do siebie.

— To prawda. Gdyby nie wasza trójka to chyba bym się tu nie odnalazła.

— Zatem ty dziś stawiasz.

— Aleś ty cwany Andrzej. — Monika pociągnęła go za ucho. Chłopak przyjął nienaturalną pozycję i jęknął. — Tak kończą faceci, którzy za bardzo się mądrują.

— Już zrozumiałem. Możesz puścić moje ucho? Zdeformujesz je.

Andrzej podniósł się z klęczków i otrzepał kolana.

— Chodźmy już na te lody.

— Nareszcie ktoś tu mówi do rzeczy.

Minął rok od mojej przeprowadzki. I tak jak myślałam, kontakty z moimi znajomymi się pourywały. Taka kolej rzeczy. Odległość zrobiła swoje. Ale poznałam nowych przyjaciół. Monika, Marek i Andrzej uczęszczają ze mną do jednej klasy. Dobrze się razem rozumiemy. Jesteśmy nierozłączni.

Najwięcej czasu spędzamy w bibliotece, bo pracuje tam dziadek Marka. Jest to człowiek w sędziwym wieku, ale nadal ma w sobie wiele energii. W bibliotece jest takie pomieszczenie, do którego nie mają wstępu czytelnicy. Są tam książki, z których wiele to jedyne na świecie egzemplarze. Inne zawierają w sobie treści, które nie zostały udowodnione, wiele osób zaginęło po ich przeczytaniu (tak powiedział nam dziadek). Jedna z książek, którą wygrzebaliśmy z kupki książek ‘zakazanych’, szczególnie przykuła naszą uwagę. Nie zawierała ona wielu stron. Została napisana w 1899 roku. Papier już pożółkł, strony były mocno podniszczone, autor nieznany. Miasto widmo. Tak, o tym była ta książka. Osoba, która ją napisała, twierdziła, że raz na sto lat pojawia się to miasto. A właściwie tajemne przejście, które do niego przenosi.

— To jest czymś w rodzaju pamiętnika. — Marek delikatnie przerzucał rozpadające się strony. — Są daty. Autor napisał, że jest bardzo osłabiony i poraniony. I że chyba nie przeżyje kolejnej nocy i dalej:

„Zostawiam te noty dla potomności, by wystrzegali się tego miasta. Wielu próbowało je unicestwić. Bez rezultatu. Nikt nie przeżył. Tylko mnie udało się zbiec, ale mocno podupadłem na zdrowiu. To miasto co sto lat pochłania naszą rzeczywistość i rośnie w siłę. Dziś moja misja dobiega końca. Strzeżcie się krwiożerczych zombie.

31 lipca, roku pańskiego 1899”

Pod spodem dołączona mapka.

Pierwsza wzmianka o naszym miasteczku pochodzi z 1780 roku. Przeglądaliśmy stare gazety i klisze w poszukiwaniu przydatnych informacji.

— Marek zatrzymaj, o tu.

— Data się zgadza. Posłuchajcie:

„W pobliżu kamieniołomu znaleziono wycieńczonego mężczyznę, który twierdził, że przeniósł się do równoległego świata, a ludzkości grozi wielkie niebezpieczeństwo. Lekarz podsumował, że chory majaczy i nie należy brać jego słów dosłownie. Próbowano zatuszować całą sprawę, wmawiając społeczeństwu, że to bujdy wynikające z traumatycznego przeżycia.”

— A skąd wiesz Moniko, że to nie bujdy. Żaden naukowiec nie potwierdził, że to miasto istnieje. A może ten mężczyzna został napadnięty przez rabusiów albo jakieś dzikie zwierzęta.

— Tak, zwierzęta wyglądające jak zombie.

— Słuchajcie dalej:

„[…] Nikt nie potwierdza informacji, których dostarczył nam ów nieszczęśnik. […]”.

— Sami widzicie, koleś chciał wzbudzić sensację, a może i przyciągnąć turystów, więc wymyślił historyjkę o zombie.

— Co ty gadasz Andrzej! Kto miał to potwierdzić, skoro wszyscy zginęli? Nikt nie wrócił żywy oprócz niego.

— Moniko, Andrzeju, uspokójcie się. Jest tylko jeden sposób, żeby to sprawdzić.

W myślach obliczyłam kolejną datę ukazania się Miasta. To wydarzy się już za cztery dni. — Wszyscy zamilkli. — Co, strach was obleciał? Może to rzeczywiście nie jest prawda. Może to miasto w ogóle nie istnieje.

— A jeśli istnieje? — Andrzej zwątpił.

— Jeśli istnieje, to sami się przekonamy, co ono w sobie kryje. — Poczułam przeszywający mnie dreszcz.

Na zewnątrz zerwał się mocniejszy wiatr. Drzewa tańczyły, jak im zagrał. Niebo pokryły ciemne, burzowe chmury.

— Zbierajmy się. Mamy niewiele czasu na przygotowanie się do wyprawy. — Wszyscy ruszyli posłusznie do wyjścia. Gdybym wiedziała, jak się sprawy potoczą, ugryzłabym się wtedy w język.

Rozdział 2 — Wyprawa donikąd

Przeanalizowaliśmy szczegóły trasy. Droga do naszego celu wiedzie pośród pól i łąk. Drzewa w tej okolicy to rzadkość, ciężko zatem będzie o kawałek cienia, jeśli dzień będzie słoneczny.

Przed południem zorganizowaliśmy wszystkie potrzebne rzeczy. W markecie rozpoczęliśmy od półek ze sprzętem turystycznym. Wybraliśmy czteroosobowy namiot w kolorze granatowym, by w nocy zlewał się z ciemnością i pozostał niezauważony przez niektóre stworzenia (nie mam tu na myśli komarów). Następnie śpiwory, plastikowe bidony, otwieracz do puszek, lina, noże harcerskie i latarki (zakup najważniejszy).

Następnie przeszliśmy do działu z żywnością. Do kosza z zakupami wrzucaliśmy głównie przetwory konserwowe w puszkach z uwagi na ich dłuższą trwałość, łatwość transportu i wytrzymałość. Dalej zapasy wody mineralnej, kiełbaski, ketchup, pieczywo i trochę słodyczy.

Wspólnie ustaliliśmy, że wyruszymy jutro z samego rana, spod budynku poczty.

*

Stado wampirów otoczyło mnie z każdej strony i nie mam już drogi ucieczki. Za chwilę zginę lub stanę się wampirem. Z opresji ktoś mnie ratuje, ale nie widzę kto, bo właśnie budzik postanowił zadzwonić. W pierwszym momencie przebudzenia nie wiem jeszcze, co się dzieje, gdzie jestem i czy jestem bezpieczna. A potem, jak już nawiążę kontakt z rzeczywistością, rozpoczyna codzienny rytuał porannej toalety. Mycie zębów, twarzy. Rozczesywanie włosów, które sterczą we wszystkie strony. Dziś pozostało mi wypocząć i zebrać siły na jutrzejszy dzień. Plecak spakowałam wczoraj. Jeszcze przez jakiś czas studiowałam trasę naszej wyprawy.

*

— Czy wszyscy wzięli potrzebne rzeczy?

— Jasne. Spakowałem nawet aparat fotograficzny. Wszystko zostanie udokumentowane.

— Ciekawe czy odwaga nie opuści cię krytycznym momencie. — Na te słowa Andrzej zmarszczył czoło, ale po chwili wróciło ono do normalnego stanu.

— Zatem ruszajmy, przed nami długa droga i musimy rozbić namiot przed zmierzchem. — Podążyliśmy za Markiem. Miał coś w sobie z przewodnika, posiadał bardzo dobrą orientację w terenie.

Z nieba lał się żar słoneczny. Od promieni chroniły nas jedynie czapki na głowach. Teren naszej trasy był zróżnicowany. Pokonaliśmy po drodze niewielką górkę, płytki i wąski strumień, przy którym trochę się ochłodziliśmy. Przeszliśmy parę metrów starym kanałem, przez który ciągnęły się nieużywane od wielu lat tory. W kanale było pełno nieczystości. Puste butelki po napojach walały się nam pod nogami. Pełno petów po papierosach, papierków po batonikach. Jednym słowem czułam się, jakbym brodziła w pojemniku na śmieci.

Po wyjściu z niego znaleźliśmy się na niewielkim pagórku, z którego w dali dostrzegliśmy polanę i średniej wielkości jeziorko. Słońce powoli chowało się za horyzont, więc przyspieszyliśmy kroku, by zdążyć przed zmrokiem.

— Nareszcie dotarliśmy. Zróbmy tak: ja z Andrzejem pójdę po chrust, a wy rozbijecie namiot.

— Jeśli natkniecie się na dzika, to zwiewajcie na drzewo i nie liczcie, że poczekamy na was z kolacją. — Monika rzuciła chłopakom na odchodne.

— Jak spotkamy dzika, to on będzie na kolację. — Marek naprężył klatkę piersiową, jakby przyjął postawę bojową i miał już upatrzoną zwierzynę, a w głowie układał plan schwytania ofiary.

Na granicy z polaną rozpościerał się las mieszany, który w ciemności sprawiał jeszcze straszniejsze wrażenie. Dobrze, że chłopaków nie trzeba było specjalnie namawiać do tego zadania. Chyba nie miałabym odwagi wejść o tej porze między te straszne drzewa, które sprawiały wrażenie, że za chwilę wstaną ze swoich miejsc i zaczną nas gonić.

Złożenie namiotu nie było jednak takie proste. Tu powinien być ten pręt, tamten się dołoży w tym miejscu. To wszystko pasuje do siebie, skrzyżować jeszcze wszystko trzeba. Tak. To tak działa. Udało się. Jeszcze tropik przymocować śledziami i można się wprowadzać.

Wrzuciłyśmy wszystkie bagaże do środka i zabrałyśmy się za przygotowanie kolacji. Dziś same specjały — kiełbaski z ogniska, tylko nie ma jeszcze ogniska.

— Gdzie ci nasi chłopcy? Bez chrustu nie będzie ogniska. — Monika nie ukrywała zdenerwowania. A nasi koledzy rzeczywiście długo nie wracali.

— Może natknęli się na dzika i siedzą na drzewie?!

— Nawet jeśli masz rację, to ja nie zamierzam tego sprawdzać.

— A jeśli coś im się stanie? Nie mają nawet jak nas o tym powiadomić. — Wcisnęłam w jej dłoń latarkę.

— Nie ma mowy. Ja z tobą nie idę. — Dziewczyna zastygła ze strachu i nie miała zamiaru zrobić ani kroku do przodu. Sama też nie zamierzam tam wchodzić.

Nagle zza drzew wyskoczył zdyszany Andrzej. Monika chyba nie poczuła powagi sytuacji:

— Co się tak grzebaliście? I gdzie zostawiłeś Marka?

— Zamknij się i podaj mi nóż! Coś na nas czatowało i chyba go dopadło, a teraz goni mnie. Właźcie do namiotu!

— Zaraz, co się dzieje? Co ty mówisz? Co go dopadło?

— Nie gadaj tyle, tylko wskakuj do namiotu! — Andrzej wepchnął mnie do środka, upadłam boleśnie na tyłek. — I zgaście te latarki. Może powęszy trochę i sobie pójdzie.

— Ale co to takiego? Niedźwiedź? Wilk?

— Nie, to coś innego. Cicho, słyszycie? Coś szeleści w krzakach. Zbliża się!

Miałam już serce w gardle. Zimny pot spływał mi po czole. A jeśli to nie jest zwierzę… Co nam grozi?! To coś dopadło już Marka. I zaraz dopadnie nas. Uciekać czy ukryć się w namiocie i poczekać, aż sobie pójdzie? Może nas nie zauważy? Co z Markiem? Co teraz będzie?

Chwila ciszy. Nasz namiot się poruszył. Ktoś odpinał zamek. Ścisnęliśmy się pod tylną ścianą i czekaliśmy na to, co za chwilę nastąpi. Coś wsunęło do środka ohydną, obślizgłą łapę oblepioną wodorostami. Bestia wydała z siebie dziki ryk. Zamek rozpiął się już do końca i potwór wtargnął do środka, w pierwszej kolejności rzucając się na Andrzeja. Ten wydał z siebie rozdzierający wrzask i zaczął się szarpać z oprawcą. W odruchu złapałam leżącą za mną konserwę i rzuciłam nią z całej siły w głowę potwora. I to poskutkowało, by go ogłuszyć. ‘Zwierzę’ padło na ziemię. W tym momencie usłyszałam gromki śmiech. Andrzej walał się po podłodze, trzymając się za brzuch i nie mogąc przestać ryczeć ze śmiechu. A potwór trzymał się za głowę i wył z bólu. Zerkałyśmy to na siebie, to na potwora, to na Andrzeja. Nie wiedziałyśmy, co się dzieje. Andrzej nieco się opanował i zbliżył się do leżącego. Położył dłoń na jego twarzy i zsunął wodorosty.

— To Marek… Ale z was głupki! — Nie mogłam opanować rozdrażnienia. — Przecież mogłam zrobić mu coś gorszego. Pomyśl co by było, gdybym chwyciła za nóż, a nie kawał blachy! — Wtedy nie byłoby ci do śmiechu! Rozpal wreszcie ognisko, a my go opatrzymy. Czysta głupota i nieostrożność. Lepiej zachowajcie siły na właściwy moment.

— Oj już nie strasz. Jakoś nie wierzę w tę całą opowiastkę. Ale i tak było wesoło. — Andrzej odwrócił się i wyszedł z namiotu.

Podałam Monice kawałek materiału. — Namocz to w wodzie. Zrobimy mu zimny okład. Ale guz i tak będzie.

— Może to go czegoś nauczy.

— I będzie miał o czym opowiadać w szkole.

— Tak, jak jego koleżanki wzięły go za wodorostowe monstrum i za to dostał po głowie.

— Wiesz, nawet jest trochę podobny do kreatury. — Nie mogłam przestać się śmiać.

— Widzę, że jestem teraz w centrum uwagi.

— Pan Kreatura wrócił do rzeczywistości. I jak główka, boli?

— Tak, nie musiałaś mnie aż tak mocno walić po głowie.

— No cóż, następnym razem wezmę drewnianą kłodę.

— Nie będzie następnego razu.

— Dajcie już temu spokój. Chodźcie zrobić coś do jedzenia, bo przymieram głodem. Ogień już jest.

Monika wyjęła z plecaka konserwy, chleb i wyszła na zewnątrz. Pomogłam wstać Markowi i podążyliśmy za nią.

— Kto ostatni w wodzie ten oferma! — Marek ruszył z kopyta w kierunku wody.

Chlapaliśmy się nawzajem i przewracaliśmy w toń wodną. Zrobiło mi się przyjemnie chłodno, słońce dało nam dziś do wiwatu.

Najgorsze było dopiero przed nami. Teraz jednak w pełni nieświadomi mieliśmy czas, żeby się zrelaksować i nabrać sił do jutrzejszych działań. A byliśmy już bardzo blisko.

Zmęczenie dawało wyraźnie o sobie znać. Mimo to długo nie mogłam zasnąć. Przewracałam się z boku na bok, snując wyobrażenia o tajemniczym mieście.

Rozdział 3 — Miasto widmo

— „[…] W roku 1860, przy wierceniu nowej studni w posiadłości ziemskiej, natrafiono na twardą powierzchnię. Okazało się, że to kamień wapienny. I tak powstała kopalnia, a następnie zakłady wapiennicze. Po niej otwierano kolejne kopalnie. W jednej z nich wydobycie trwało około 2 lat, ponieważ pracownicy dokopali się do wód podziemnych i kamieniołom uległ zalaniu […]”

— O, widzę, że nasza śpiąca królewna wstała. Nawet Pan Guzek był szybszy.

— Nie nazywaj mnie tak. Czytaj dalej.

— Dalej brak konkretów, tylko informacje o ilości wydobytego surowca, o technologiach, jakie stosowano, osobach ściśle z tym związanych, itd.

— Wniosek z tego taki, że wydobycie rozpoczęło się właśnie w okolicach, gdzie ukazuje się przejście do miasta widmo.

— Dobrze myślisz jak po tak silnym uderzeniu.

— Daj mu już spokój. Następnym razem to ciebie tak załatwię, więc pozostań czujny.

— Zamykam buzię na kłódkę. A teraz fragment artykułu z naszej gazety dotyczący… a zresztą zaraz zobaczycie. Otóż:

„Właściciel ziemi, na której znaleziono złoża wapna, wraz z rodziną mieszkał na tej ziemi od pokoleń. Z przekazów ustnych wiadomo, iż jego pra… dziad i pra… babka osiedlili się na tej ziemi ok. 1500 roku. Na niewielkim skrawku polany pośrodku lasu wybudowali drewnianą chatę. Tam skąd przybyli (te informacje nie zostały ustalone) przywieźli ze sobą wór żyta i trochę jedzenia. Co roku karczowali określony obszar lasu, przez co powiększało się pole przeznaczone pod uprawę. Wiodło im się coraz to lepiej. Po kilku latach samotnego obcowania na tym pustkowiu w okolicy zamieszkała inna rodzina.

I tak mijały lata, stulecia, w których przeciągu mieszkańcy natykali się na swych polach na ludzkie szczątki, kawałki naczyń, przedmiotów codziennego użytku. Było tego coraz więcej. Oczywiście wszystko to zbierali i palili, łącznie ze szczątkami szkieletów”.

— Czyżby nasze miasto zakopano żywcem? A może miała miejsce ogromna powódź, która je zatopiła? I w jego miejscu wyrósł las…

— Moniko, daj mi skończyć. No więc dalej.

„Okoliczni mieszkańcy snuli pewne domysły na temat tego skąd te przedmioty się właśnie tu znalazły. Podejrzewano, że było w tym miejscu miasto. Nikt jednak nie wiedział, co się z nim stało. Nie było zaznaczone na żadnej z ówczesnych map. Jedyne dowody, np. dokumenty, jakie mogły nam coś powiedzieć o tym mieście, zniknęły razem z nim z powierzchni ziemi, a przyczyna jego zniknięcia pozostała nieznana. Nasz właściciel, krótko po tym jak odkryto na jego ziemi złoże wapna, wyprowadził się stamtąd wraz z rodziną. Przyznał on, że od czasu do czasu trafiał na różne rzeczy zagrzebane pod ziemią. Uznał jednak, że to pozostałości po jego przodkach”.

— No to mamy prawie wszystko jak na dłoni. Nie wiemy tylko co się z nim stało. — Marek wyciągnął wcześniej podwinięte pod brodę nogi i rozciągnął się do pozycji siedzącej.

— Słuchajcie tego. Znalazłam coś jeszcze w tej książce. — Poczułam satysfakcję. — Autor umieścił tu urywek wywiadu z kierownikiem kopalni z czasu, gdy zaczęli kopać:

„Zeznał on, że w miarę jak robotnicy pogłębiali otwory w ziemi, natrafiali na całe ściany i fundamenty domów wraz z częścią wyposażenia, tj. szczątkami krzeseł, łóżek, mebli. Znaleziono też szczątki cmentarza”.

— Wygląda to tak, jakby miasteczko tętniło życiem i nagle nadjechała ogromna koparka i zasypała to miasto, ale wykluczamy tę możliwość, bo w tamtych czasach nie istniały maszyny robocze i żadne pojazdy mechaniczne.

— Tak, tę możliwość można wykluczyć. Co więc się wydarzyło?

— Nie wiem Moniko, ale dziś wieczór pewnie się dowiemy. W tej książce nieznany autor opisuje, jak można się do niego dostać.

— Nie trzymaj nas dłużej w napięciu.

— Otóż, dokładnie przed północą ukażą się drzwi.

— Drzwi?

— Tak. Dokładne miejsce jest zaznaczone na mapie.

„Miejsce to rozpoznamy po dwóch, bliźniaczych drzewach oddalonych od siebie o jakieś 1,5 metra. Te drzewa to dwa dęby o niespotykanym kształcie liścia”.

Dalszy ciąg nadpalony i nie mogę odczytać. Pewnie była wzmianka o tym co zobaczył. W dole jest tylko ostrzeżenie, aby strzec się krwiożerczych zombie.

— Czy to prawda, że one pożerają ludzkie mózgi? — Zapytałam.

— Myślę, że tak. Ale wiem to tylko z filmów.

— Przynajmniej mamy się do czego odnieść. Choć to marne pocieszenie.

— Może zmienimy temat. Porozmawiajmy o czymś milszym albo chociaż ustalmy plan działania.

— Zgadzam się z tobą Moniko. Andrzej, która godzina?

— Dochodzi osiemnasta.

— Dobrze, zatem wyruszamy za pięć godzin. Spakujcie jedynie najpotrzebniejsze rzeczy. A tymczasem… Kto ostatni w wodzie ten fujara!

— Idę się położyć. Trochę boli mnie głowa.

— Pewnie zbyt długo byłaś na słońcu.

— Być może. Pewnie zaraz mi przejdzie. — Nachyliłam się, by wejść do namiotu.

— Trzymaj się. Za jakiś czas do ciebie zajrzę.

Odwróciłam głowę w jej stronę i wymusiłam z siebie delikatny uśmiech. Monika go odwzajemniła i pobiegła w stronę chłopaków. Ułożyłam się wygodnie w śpiworze. Po chwili odpłynęłam.

*

— Nie uciekniesz mi. I tak cię znajdę…

Ukryłam się pomiędzy drzewami. Serce biło mi jak oszalałe. Mój mózg nie pracował racjonalnie. — ‘I co teraz? Jestem w pułapce, nie mam dokąd uciec. Co robić?!’ — Bałam się wykonać jakikolwiek ruch, którym mogłabym zwrócić na siebie jego uwagę. Nie miałam dokąd uciekać. Mój oprawca całkowicie odciął mi drogę.

— Nie bój się. To będzie tylko troszkę bolało.

Postać była odziana w porozdzierane łachmany, które odsłaniały brudne i poranione w wielu miejscach ciało. Włosy na jej głowie były w całkowitym nieładzie, czerwone ślepia nie sugerowały przyjaznych zamiarów. Powoli zbliżał się do mnie. Nie było wyjścia z tej sytuacji. Chyba że zagrzebałabym się pod ziemię.

— Wiem, że tam jesteś.

Siedziałam pod małym krzakiem z podkulonymi nogami. Teraz przycisnęłam je mocniej do siebie.

— A kuku, tu się schowałaś. Lubię się bawić z moimi ofiarami w chowanego. — Wrzasnęłam i całej siły wybiłam się w głąb lasu, ale potknęłam się o wystający z ziemi korzeń. Upadłam, kalecząc przy tym skórę na nogach. Przekręciłam się na plecy. Mój oprawca zamachnął się maczetą…

— Myślałaś, że zdołasz uciec przede mną. Wszystkie moje ofiary tak myślały. Co za naiwność. Żegnaj. Miło było cię gonić.

— Nie!

— Nancy obudź się! Nancy! — Coś mną szarpnęło. Otworzyłam oczy. To była Monika. — Już dobrze, to tylko zły sen. Oddychaj spokojnie.

— To było straszne. Ktoś próbował mnie dopaść. Jakiś obdartus ścigał mnie po lesie i …

— Nic nie mów, spróbuj najpierw zebrać myśli. Chodźmy na świeże powietrze.

Mój oddech stawał się miarowy. Poziom adrenaliny się obniżał.

— Kąpiel w chłodnej wodzie chyba dobrze mi zrobi.

— Też tak sądzę. Za pół godziny wyruszamy. Do tego czasu na pewno wydobrzejesz.

Weszłam powoli do wody, by nie doznać szoku termicznego, a po chwili zanurzyłam się w całości. Wszystko wracało do normy. Moi towarzysze siedzieli na brzegu ze wpatrzonymi gdzieś daleko w nicość oczyma.

— Nie wiem, czy nasza wyprawa była dobrym pomysłem. Może powinna tu zostać?!

— Lepiej, żeby poszła. Siedzenie tu w samotności będzie zdecydowanie gorsze.

— Ładnie to tak za plecami?

— I jak się czujesz?

— Lepiej. Myśleliście, że brudną robotę zostawię wam?

— Nie, ale…

— Wszystko w porządku. Idę z wami.

— Dobrze, ale musisz na siebie uważać.

— Nie bardziej niż wy.

Wszyscy się roześmiali. Ruszyłam do namiotu po plecak.

Panowała już całkowita ciemność. W dali, na niewielkim pagórku dostrzegliśmy drzewo. Obok niego stał około metrowej długości konar. Prawdopodobnie drzewo zostało trafione przez piorun.

— Czy wrota otworzą się?

— Nie wiem Nans, ale nie po to przebyliśmy taki szmat drogi, żeby tego nie sprawdzić.

— Racja. Podejdźmy nieco bliżej.

Tak też zrobiliśmy. Odległość, jaka dzieliła nas od ‘przejścia do innego świata’, była już niewielka. Strach lekko mnie paraliżował.

Miejsce między drzewami poczęło jaśnieć, lecz źródło tego światła nie było nam znane. Cienka jego linia zaczęła nakreślać prostokątny kształt. Drzwi. Właśnie tak, to światło zarysowało coś na kształt drzwi i jaśniało coraz to mocniej. Drzwi lekko uchyliły się zapraszającym nas do środka gestem.

— To się dzieje naprawdę. Czy widzicie to co ja?

— Tak Andrzeju. My też to widzimy. To nie złudzenie, to dzieje się naprawdę.

Gdybyśmy wtedy wiedzieli co będzie po tamtej stronie…

— Chodźcie. — Nikt nie zareagował na mój apel. — Wstawajcie. Już czas. — Dopiero teraz się ocknęli. — Trzymajmy się razem.

Złapałam za klamkę i otworzyłam je na tyle szeroko, byśmy mogli przez nie przejść. Drzwi nie stawiały żadnego oporu. Pojedynczo przecisnęliśmy się na drugą stronę. Na razie oślepiała nas jasność, jaka panowała w środku. Osłaniałam twarz ręką, ale to dużo nie pomagało. Światło było zbyt silne. Byliśmy już w ‘środku’ tego równoległego świata gdy usłyszeliśmy trzask. Drzwi same się za nami zamknęły. Światło zgasło. Teraz zapanowała ciemność.

— Nic nie widzę. Mam tylko jakieś mroczki przed oczami.

— Ja też, ale oczy zaraz powinny się przyzwyczaić.

— Tak. Pozostaje tylko jedno kluczowe pytanie. Jak się stąd wydostaniemy?

— Andrzej, nie panikuj na zapas. Dopiero co weszliśmy.

— Ciekawe czy będziesz taki spokojny, gdy trzeba będzie uciekać. Wtedy nie będzie czasu na szukanie wyjścia.

— Odczep się Panie Wszystkowiedzący. A teraz ruszajmy. Mamy misję do spełnienia. Widzę jakieś miasteczko niedaleko.

Widok tego co zobaczyłam, nie napawał mnie optymizmem i odeszła mi ochota na zwiedzanie. Andrzej pstrykał zdjęcia otoczenia.

Okolicę spowijała delikatna mgła, co dodawało jej jeszcze większej tajemniczości, a zarazem grozy. Można było odnieść wrażenie, że czas stanął tu w miejscu. Nasze oczy nie napotkały żywego ducha, martwego zresztą też nie. Miasto wyglądało na opuszczone.

— Ruszajmy. Po to tu przybyliśmy. — Podążyliśmy niepewnie za Markiem.

— Wygląda to tak, jakby mieszkańcy uciekli nagle w popłochu.

— Nie sądzę. Widzicie? Okiennice są pozamykane, jakby tubylcy spodziewali się lub przewidzieli nadchodzące niebezpieczeństwo i próbowali się zabarykadować.

— A co, jeśli nadal tam siedzą, a przyczyna całego zamieszania czyha gdzieś w ukryciu?

— Nie dowiemy się tego, jeśli będziemy tak stać na środku drogi i czekać na dalszy bieg wydarzeń.

Podeszliśmy pod drzwi pierwszego domu, na jaki się natknęliśmy. Bez pukania weszliśmy do środka. Na razie nikt na nas nie wyskoczył.

— Dlaczego drzwi są otwarte? — Andrzej wydał z siebie cichy odgłos.

— Cicho. Lepiej, żeby nikt nas nie usłyszał.

— Przecież nikogo tu nie ma.

— Tego nie możemy być pewni.

— Już jestem cicho.

Rozdzieliliśmy się. Monika z Andrzejem zaczęli badać parter i piwnicę; ja wraz z Markiem skierowaliśmy się na górę. Weszliśmy po schodach na piętro. Sufit pokrywała sieć pajęczyn. „Długo tu nie sprzątano” — Zażartowałam sobie w myślach. Znajdowały się tu dwa pokoje. Drzwi do obydwu były uchylone.

— Trzymaj, może się tobie przydać. — Chłopak podał mi nóż.

Trzymałam się zaraz za nim. Odruchowo odwracałam głowę do tyłu. Miałam wrażenie, że ktoś nas obserwuje od dłuższego czasu. I nie chcę wiedzieć, co to może być i jakie są jego zamiary.

— Na trzy popchnę drzwi i wskoczymy do środka. — Zaczął odliczać. Wydawało mi się, że to liczenie trwało całą wieczność… trzy! Pomieszczenie wyglądało na sypialnię. Wewnątrz stało jedno łóżko, szafa, toaletka ze stłuczonym lustrem i dwiema lampami na naftę. Odetchnęliśmy. Marek zapalił obydwie lampy, gdyż w izbie panował lekki półmrok. Jedynie wąska smuga światła wpadała przez szparę w okiennicach.

— Ciekawe co jest w tej szafie. — Moja ostrożność malała z każdą minutą spokoju. Bez wahania pociągnęłam za kołatkę przy drzwiach.

— Aaa… — W jej wnętrzu znajdował się szkielet około metrowej wysokości. Odskoczyłam do tyłu.

— Straszna śmierć. Pewnie myślał, że tu go nikt nie znajdzie.

— No, udało mu się. Nikt go nie znalazł… żywego.

— Co się stało? Nic wam nie jest? — Do izby wpadł Andrzej.

— Wszystko w porządku. To tylko szkielet.

— Dobrze, że nie zombie.

— Wszystko jeszcze przed nami. Już sam fakt, że to miasto istnieje, się sprawdziło. A może my tylko śnimy?

— Wszyscy jednocześnie mamy ten sam sen? Wątpię.

— Hej, miejcie choć trochę współczucia dla tego nieszczęśnika. To pewnie niejedyny okaz, na jaki natrafimy. Nie traćmy czasu i chodźmy dalej.

— Zaraz, a gdzie jest Monika?

— Nie wiem, szła za mną.

— Poszukajmy jej. Musi tu gdzieś być. Monika!

— Nie tak głośno, bo usłyszy cię cała okolica.

— Spokojnie, Andrzej. Przecież nikogo tu nie ma poza pewnym osobnikiem, który przez cały czas nas obserwuje.

— O kim ty mówisz? Kto taki?

— Nie wiem kto, ale czuję czyjąś obecność.

— Czyją obecność?

— Moniko, gdzie byłaś? Martwiliśmy się o ciebie.

— Sprawdziłam ten drugi pokój i nic ciekawego w nim nie znalazłam.

— Już nigdy nie oddzielaj się od grupy. Nie możesz chodzić sama. To nie są przelewki.

— Marek ma rację. Osobno stanowimy łatwy cel.

— À propos czyjejś obecności…

— Andrzej, ja nie żartuję. Ktoś naprawdę przez cały czas nas obserwuje.

— Świrujesz dziewczyno. To za dużo dla ciebie jak na jeden dzień.

— Ona może mieć rację.

— Obrońca kobiet i uciśnionych się znalazł.

— Przestańcie już. Nie jesteśmy tu po to, żeby się kłócić.

— Zawsze obrywam ja.

— Bo ty zaczynasz. — Andrzej chwycił Marka za koszulkę, jakby próbował unieść go do góry.

— Andrzej, uspokój się. — Monika próbowała ich rozdzielić. — Rozwiążecie problemy po powrocie do domu. A teraz tracicie niepotrzebnie siły.

— Nancy ma rację. — Obaj uspokoili się. — A teraz podajcie sobie ręce na zgodę.

Trzask! Drzwi gruchnęły o framugę, ale nie zamknęły się. Czy to wiatr? Nie czułam nigdzie przeciągu, ktoś zatem musiał je pociągnąć. Wykorzystał naszą nieuwagę.

— To on! Mówiłam wam, że ktoś nas śledzi!

— Za nim! — Chłopaki zbiegli po schodach i wydostali się na zewnątrz. To coś zdążyło już zbiec.

— Widziałeś? Co to było?

— Nie bardzo, ale posturą przypominało człowieka.

— Zombie…

— Nie panikujcie dziewczyny. Biegający zombie? Tego w filmach nie było. One raczej powłóczyły nogami, więc za szybko się nie poruszały i jęczały dziwnie. A ten był cichy.

— Co to w takim razie było?

— Nie wiem, ale pewnie się jeszcze na niego natkniemy. A wracając do kwestii przeszukiwania domu, znaleźliście coś na dole?

— Nic specjalnego. Na parterze jest salon, a w piwniczce stos desek i gwoździ.

— A ten drugi pokój na piętrze?

— Podobny do tego obok z jednym, drobnym szczegółem. — Monika zabrała głos.

— Jakim?

— Otóż pod dywanikiem znalazłam jakiś schowek w podłodze. Otworzyłam go. To chyba tunel.

— Więc można też się do niego dostać z innych miejsc w domu?

— Pewnie tak. Nie zwracaliśmy uwagi na podłogi.

— Przy ścianie jest drabina, po której można zejść na dół, ale nie wiem, dokąd ten tunel prowadzi. Sprawdźmy to.

— Ja bym nie ryzykował. Może tędy upiory dostały się do środka i zabiły jego mieszkańców?!

— Dziwne, że nie zajrzały do szafy.

— Bo są za głupie.

— Nie zaczynajcie od nowa.

— Myślę, że potwory nie odkryły tego kanału i że takie przejścia są w każdym domu. Proponuję obrać ten dom za naszą tymczasową kwaterę i wprowadzić jakieś umocnienia w razie gdybyśmy mieli się tu schronić przed ewentualnym atakiem. Potem będziemy kontynuować przeszukiwanie miasta.

— Nancy, podzielam twoje zdanie. A wy panowie?

— Jesteśmy z wami.

— Więc bierzmy się do roboty. Chodźmy po deski do piwnicy. Na początku zabijemy wszystkie okna, umocnimy drzwi. Moniko, stój na czatach.

— Czyli gdzie?

— Myślę, że najlepiej przy którymś oknie na piętrze. Stamtąd będzie lepszy widok na okolicę.

— A jeśli nieprzyjaciel będzie chciał się wedrzeć od dachu?

— Wtedy pacniesz go tym kijem.

— Hmm…

— No w każdym razie miej uszy i oczy szeroko otwarte.

*

Budynki w mieście przeczesywaliśmy parami. Nikogo i nic nowego nie znaleźliśmy w żadnym z nich. Nasz dom był jeszcze bardziej tajemniczy, bo tylko w nim znajdowało się tajemne przejście. Dokąd prowadził tunel? Czułam w trzewiach, że będziemy mieli okazję się jeszcze o tym przekonać.

Nieopodal miasteczka znajdowało się stare cmentarzysko. Nagrobki były uszkodzone lub wybrakowane. Niektóre z grobów wyglądały na świeże, dopiero co zasypane, jakby ich „właściciele” opuszczali je regularnie w celu zaczerpnięcia świeżego powietrza. W samym centrum cmentarza znajdowało się coś w rodzaju sceny z ołtarzem. Na nagrobkach nie było żadnych napisów: kto zmarł ani jak długo żył. Dosłownie ani jednej literki.

— Spójrzcie! Tam, z ziemi wystaje koścista dłoń.

— Nie było jej tu wcześniej, prawda?

— Dziewczyny, nie panikujcie.

— Jak możemy być spokojne? Spójrz, ona się porusza. O, teraz druga i wciąż wynurzają się ponad powierzchnię.

— Szybko, ukryjmy się za filarami.

— Co ty gadasz! Uciekajmy do naszej kryjówki!

— Nie, zobaczymy najpierw co się tu święci.

Nie był to jedyny truposz, który zapragnął zaczerpnąć świeżego powietrza. Całe grupy umarlaków zaczęły wyłaniać się spod ziemi. Wiele z nich w mniejszym lub większym stopniu uległo rozkładowi. W powietrzu począł unosić się ciężki do zniesienia odór rozkładających się ciał.

Na tych zgniłych ciałach wisiały strzępy zniszczonych garniturów, sukienek, kapeluszy. Niektórym brakowało jakiejś części ciała, które być może zgniły lub się ukruszyły. Jeden nawet nie miał głowy. Inny posiadał prześwit w okolicy dolnej części żeber.

Zombie kierowały się w stronę ołtarza. Gdy już tam docierały, zaczynały się kołysać, jakby w rytm muzyki i wydawały przy tym dziwne odgłosy.

Znowu przeszył mnie dreszcz. Miałam wrażenie, że coś lub ktoś nas obserwuje. Wyczuwałam jego obecność, ale nie wiedziałam, gdzie jest. Jakie ma zamiary? Może to ich strażnik i zaraz nas wyda…

Od rozmyślań o tajemniczej postaci oderwały mnie zdarzenia, jakie następowały wokół ołtarza. Pośrodku stał osobnik, który odróżniał się wyglądem od pozostałych tam obecnych. On przemawiał do nich, ale w nieznanym mi języku. Zombie przestali się kołysać i wydawać jęki. Oni go słuchali.

— Zejdę niżej, może lepiej będę słyszał.

— Nie Marku, oni cię zobaczą.

— Nic mi nie będzie. Zaraz wrócę.

Marek wysunął się z naszej kryjówki i podszedł aż na tyły ołtarza. Andrzej pstryknął kolejną serię zdjęć. Zgromadzenie trwało już dobrą chwilę, kiedy zauważyłam, że jeden z nich zakrada się od tyłu do Marka. Wrzasnęłam z całych sił: — Uciekaj! On cię dopadnie!

Niestety usłyszeli mnie też pozostali, a dwóch zdążyło pochwycić Marka. Kapłan wskazał na nas kościstym palcem. Kilku truposzy ruszyło w naszym kierunku.

— Marek! — Krzyknęłam raz jeszcze.

— Chodź! — Andrzej złapał mnie za rękę i pociągnął za sobą. — Teraz mu nie pomożemy. Uciekajmy do naszej kryjówki. Tam zastanowimy się co dalej!

Nie oglądając się za siebie, biegliśmy bez tchu w kierunku naszej tymczasowej fortecy. Słyszeliśmy za sobą ciężkie, niemiarowe oddechy i powarkiwania. Oprawcy deptali nam po piętach. To nie były zombie, jakie znałam z filmów, oni nie poruszali się w żółwim tempie, ale biegli. W myślach błagałam, aby przejście pod domem było ukończone.

Czy Marek żyje? Co oni mu zrobili? Czy będziemy jeszcze w stanie mu pomóc? Miałam totalny mętlik w głowie.

Wbiegliśmy jak oparzeni do środka, zatrzasnęliśmy drzwi i zaczęliśmy zabijać je deskami. Następnie wbiegliśmy po schodach na piętro, do pokoju z tajemnym przejściem i jego drzwi też zapieczętowaliśmy. Przez niewielki otwór w deskach przez okno obserwowaliśmy okolicę. Wszędzie pusto. Czyżby zombie zgubiły nasz ślad? Pewnie wróciły na cmentarz.

Po chwili na schodach dało się słyszeć ciężkie stąpanie.

— To one! Weszły do środka! Zaraz nas dopadną!

— Musieliśmy przeoczyć jakieś wejście.

— Ale które? Wszystko zabezpieczyliśmy.

Nagle drzwi w podłodze się uniosły.

— O nie, tędy też wchodzą! Przesuńmy szybko szafę. To powinno je zatrzymać.

— Nie, zaczekajcie. Nie jestem jednym z nich.

— Co? Kim ty jesteś?

— Nie czas teraz na wyjaśnienia. Prędko, wchodźcie pojedynczo. Te drzwi długo ich nie powstrzymają. Wiem, co mówię. Ruszajcie się!

Zrobiliśmy, co kazał. Andrzej jako ostatni zasunął zasuwę, by nie można było otworzyć drzwi od zewnątrz, przynajmniej przez jakiś czas.

— A teraz po drabinie na dół.

— Dokąd nas prowadzisz?

— W bezpieczne miejsce. Po drodze wszystko wam wyjaśnię, tylko się pospieszcie.

Po drodze były kolejne drzwi, ale nieco cięższe.

— Tunel jest wąski, więc trzeba będzie się czołgać. Nad nami teraz jest miasto, później będzie dość głębokie i szerokie koryto rzeczne, ale przejdziemy pod nim. Wyjdziemy przez studnię z kamiennymi schodami w lesie. Tam będziemy bezpieczni. Jak się tu znaleźliście? Brakuje wam zajęć?

— Przeczytaliśmy notatki pewnego osobnika, który w 1899 roku jako jedyny uszedł z życiem z tego miasta.

— Profesor.

— Nie wiemy, autor się nie podpisał.

— To z pewnością był on. Jednak udało mu się uciec.

— A gdzie jest wyjście z tego miasta widma?

— Pod ołtarzem. Przejście otwiera się, gdy cały ten ich przywódca przemawia do swoich poddanych. Wtedy jednak roi się od tych wszystkich umarlaków. Ucieczka stąd graniczy z cudem.

— Profesorowi się to udało.

— Tylko jemu. Przybyło nas tu sześcioro. Przeżyłem tylko ja i Profesor.

— To jest kiepska kalkulacja.

— O, jesteśmy już blisko.

— Skąd pewność, że tu będziemy bezpieczni?

— Znajdujemy się teraz jakby na wyspie, bo z trzech stron odgranicza nas jezioro, a z czwartej morze.

— Co to za przeszkoda? — Andrzej parsknął kpiąco.

— Już mówię. W tych wodach pływa coś w rodzaju węża morskiego, który żywi się padliną. Właściwie jest tu kilka węży. A zombie to jakby nie patrzeć padlina.

— Mogą popłynąć łodzią.

— Ich mózgi znają tylko jedno polecenie — JEŚĆ.

— A co z ich przywódcą? Wiesz coś więcej?

— Nie, Profesor wiedział, ale nie zdążył nam powiedzieć.

— Napisać też nie zdążył.

— A droga, którą się tu dostaliśmy? Czy tędy nie przejdą? — Andrzej zaskoczył.

— Nie, kamień jest zbyt ciężki. A oni nie mają tyle siły. Widziałem ich parę razy w akcji.

— To ty wykopałeś ten tunel.

— Pudło. Wykonawcą tego dzieła jest mój przyjaciel, którego niedługo poznacie. Jest on jedynym żywym mieszkańcem tego miasteczka. To on zrobił podkop pod jeden z domów. O, czeka na nas. A tak w ogóle to się nie zdążyłem przedstawić. Mam na imię Klemens.

— Widzę, że przyprowadziłeś żywych. Co was sprowadza w ten chory świat?

— Przedostali się tu z przyszłości. Podobnie zresztą jak ja. Właśnie udało nam się zbiec przed tubylcami.

— Brakuje wam zajęć, że włóczycie się po tak niebezpiecznych miejscach?

— Później ich przesłuchasz. Daj im teraz suche odzienie i nakarm. Nie wyglądają najlepiej.

— Zostawiasz nas?

— Tylko chwilowo. Chcę sprawdzić co z waszym przyjacielem. Choć nie daję mu dużych szans.

— Idziemy z tobą.

— Wystarczy wam wrażeń jak na jeden dzień. Dzień… Już nie pamiętam, jak on wygląda. Jak wygląda słońce i ciepło. Jak wygląda życie… Rośliny i zwierzęta, piękne krajobrazy. Dawno już tego nie widziałem… — Klemens zasmucił się. — Zresztą ja lepiej znam okolicę.

— Czujcie się jak u siebie.

— Dlaczego pan nam pomaga? — Andrzej przetarł spocone czoło i zmarszczył je.

— Jestem tu gospodarzem i tego wymaga ode mnie dobre wychowanie i obyczaj. Zresztą miło mi jest spotkać znowu kogoś żywego. Mieszkam tu już całe wieki, a od pewnego czasu z Klemensem. Gościłem także jego towarzyszy, zanim zginęli. Mówicie, ze Profesor przeżył, że udało mu się wydostać do swojego świata?

— Tak, ale to było wiele lat temu. Czy miał pan rodzinę?

— Miałem narzeczoną. — Jego twarz z radosnej zrobiła się w jednej chwili zasmucona. — Nie żyje. Nikt z rodowitych mieszkańców tego miasteczka nie żyje. Fizycznie nie żyje. Wiecie, co mam na myśli?

— Tak. Przekonaliśmy się na własnej skórze, na własne oczy i na własne nogi.

— No, idźcie się przebrać. Opowiem wam wszystko przy posiłku.

Posłusznie podążyliśmy schodami ku górze. Budynek ten musiał być kiedyś czymś w rodzaju hotelu. W korytarzu po obu stronach ciągnął się rząd drzwi. Na ścianach pomiędzy nimi wisiały świeczniki, po trzy świece w każdym. Jeden pokój był otwarty. Wśliznęliśmy się do jego wnętrza. Na wprost znajdowało się okno w kształcie prostokąta, nie miało ono w sobie nic nadzwyczajnego. Po prawej stronie od okna stała toaletka z lustrem, dzbanem, misą na wodę i krzesłem z trzema nogami. Właściwie to z czterema, ale jedna była prowizorycznie umocowana. Po drugiej stronie okna stało łóżko, a naprzeciw niego dwudrzwiowa, wysoka na półtora metra dębowa szafa.

— Zobaczmy, co tu ciekawego mamy. — Andrzej wyciągnął elegancką jak na dawne czasy koszulę i spodnie. Znalazł też prześmieszny kapelusz.

My w tym czasie przeszukiwałyśmy damską część garderoby. Wisiała tu staromodna damska bielizna, torebki i suknie, ale wszystkie długie do ziemi.

— Może być zabawnie. Ja biorę tę zieloną. Podoba mi się jej krój.

— No i jak drogie panie?

— Andrzejku, właśnie się przebieramy.

— A ja jak wam się podobam?

— Może być jak na paniczyka.

— Bardzo zabawne. Idę na dół.

— Za chwilę do was dołączymy.

*

— Wtrąćcie go do kaplicy. Nie znoszę nieproszonych gości.

— Kim jesteś? Ty mówisz ludzkim głosem.

— Nie wiesz o mnie jeszcze wielu rzeczy.

Dwaj truposze — strażnicy posłusznie wykonali polecenie swego przywódcy. Marek próbował wyrwać się z kościstego uścisku, ale bezskutecznie.

— Czego ode mnie chcecie?

— Rozzłościłeś naszego wodza. — Przemówił jeden z nich.

— W jaki sposób? Przecież nic mu nie zrobiłem! — Ale nie dostał na to żadnej odpowiedzi.

Całą tę sytuację obserwował z ukrycia Klemens. W tym momencie nie był w stanie nic zrobić.

— Wypuśćcie mnie!

— To nic nie pomoże. — Z cienia dobiegł jakiś głos.

— Kto tu jest? Pokaż się natychmiast!

— Po co te nerwy. Tu na nic ci się zdadzą. Może lepiej będzie jeśli pozostanę w ciemnościach. Mój widok cię przerazi.

— Mimo wszystko chcę, żebyś wyszedł z ukrycia.

— Nie mów, że cię nie ostrzegałem.

Tajemnicza postać wyłoniła się z cienia.

— Mówiłem, że mój widok cię przerazi. Wrócę na swoje miejsce.

— Nie, zostań. To była tylko odruchowa reakcja. Jesteś tu sam?

— Mam na imię Bent. A to jest Sara. — Druga postać wyszła z cienia. — Przybyliśmy do tego miasta dawno temu. No wiesz, taka wyprawa badawcza. Przewodnikiem był Profesor. Wykładał na naszej uczelni matematykę. Ale oprócz tego zajmował się też tajemnicami.

— Dlaczego zabrał was w tak niebezpieczne strony?

— To nie było tak. Przez przypadek dostaliśmy w swoje ręce jego notatki i stąd poznaliśmy jego plany. I tak w piątkę dołączyliśmy do niego. A ty skąd się tu wziąłeś?

— Ja i trójka moich przyjaciół przypadkiem trafiliśmy na jego dziennik.

— Nie wiedzieliśmy, że profesor wrócił do rzeczywistości. Może Klemensowi też się udało. Szedł ostatni, za Profesorem. A co z twoimi przyjaciółmi?

— Udało im się zbiec. Przynajmniej mam taką nadzieję. A co się wam stało? Nie wyglądacie dobrze.

— Ich wódz pożywia się naszą energią podczas swoich ceremonii. Jesteśmy już bliscy skrajnego wycieńczenia. Ale ty jesteś świeży. Może będziesz następny.

— Nie dobiorą się do mnie. I do was już też nie. Nie pozwolę na to.

— Nie wiesz, jakie one są. Nie przeciwstawisz im się, jesteś za słaby.

— Wielu z nich też nie jest w najlepszym stanie, to tylko kupa kości i szmat, bezmózgie stworzenia. One się rozkładają.

Do rozmowy włączyła się towarzyszka Benta:

— Niepotrzebnie się tu pakowaliśmy. Co nam strzeliło do głowy? Nasi koledzy nie żyją, a my? Nie mam już siły. Nie mogę tak dłużej.

— Uspokój się. Zobaczysz, że ten koszmar niedługo się skończy. — Bent przytulił swoją towarzyszkę. Oni nie żartowali. Wyjście z tej sytuacji może w ogóle nie istnieć. Marek jednak wolał o tym nie myśleć. Wiedział, że musi znaleźć sposób, żeby się stąd wydostać.

*

Udaliśmy się do jadalni. Sala ta była dość pokaźnych rozmiarów. Na środku stał stół, przy nim krzesła. Na stole czekało jedzenie, a na samym końcu siedział właściciel domu.

— Usiądźcie do stołu, a ja wam nieco opowiem o tym świecie: To miasteczko nie różniło się niczym od innych miast na ziemi. Życie upływało tu w szczęściu i spokoju. Ten dom ugościł wielu. Raz w tygodniu tubylcy biesiadowali przy skocznej muzyce; podróżni też do nich dołączali. Prowadziłem zajazd z moją narzeczoną. Pewnego razu stało się coś, co przerwało tę całą sielankę. Kłopoty przywlókł ze sobą tajemniczy mężczyzna. Wydał nam się nieco dziwny, ukrywał się pod ciemną peleryną. Wychodził głównie wieczorami. Pewnego razu poszedłem za nim. W tym czasie moja przyszła małżonka miała sprawdzić jego pokój. Nie leżało w naszym zwyczaju grzebanie w cudzych rzeczach, ale ten gość od początku nam się nie podobał. Tak więc pewnego wieczoru ruszyłem za nim na cmentarz, bo tam się pokierował. Ukryłem się za drzewem i czekałem co się wydarzy. Mężczyzna wyciągnął spod płachty naczynie. Następnie wsypał do niego jakiś proszek i podpalił. W powietrzu uniosła się początkowo niewielka smuga dymu, ale po jakimś czasie rozprzestrzeniła się ona nad cmentarzem. Przestraszyłem się i pobiegłem z powrotem do zajazdu.

Wtargnąłem zdyszany do izby tajemniczego przybysza. Serce stanęło mi w gardle na widok tego, co zobaczyłem. Moja narzeczona leżała nieżywa, w kałuży krwi na podłodze. — Gospodarz złapał się najpierw za głowę, po chwili zakrył twarz dłońmi. Andrzej położył mu rękę na ramieniu. — Już w porządku. Mogę mówić dalej. W tym czasie nikogo nie było w budynku. Wszyscy bawili się na festynie, który burmistrz zorganizował dla mieszkańców miasteczka. Nie wiedziałem, kto mógł zrobić coś tak okrutnego. Pobiegłem do miasteczka. W dali usłyszałem przeraźliwe krzyki ludzi. Z ukrycia obserwowałem, co się dzieje. Po mieście biegały umarlaki. A dowodził nimi tajemniczy przybysz, którego nocowałem u mnie na pokojach. Ale teraz nie miał już zakrytej twarzy. Jego wygląd mnie przeraził. Lico sprawiało wrażenie obdartego ze skóry do samych mięśni. Gałki oczne biły wściekłą czerwienią. Wróciłem pędem do hotelu. Wiedziałem, że nie mam po co wracać do miasta. Zabrałem się za umacnianie domu.

— Czy pozbył się pan zawartości pokoju przybysza?

— Nie, zakluczyłem ten pokój, a klucz ukryłem.

— Widzę, że już się posililiście. — Klemens wrócił z terenu. — Marek żyje. Nie wiem, co zamierzają z nim zrobić.

Gospodarz ciągnął dalej: — Zaobserwowałem, że one co jakiś czas udają się na spoczynek.

— I że wtedy można swobodnie chodzić po mieście.

— Tak, dokładnie tak. I pewnego razu. Gdy potwory spały, byłem wtedy w mieście. Ujrzałem sześcioro żywych ludzi. Początkowo myślałem, że śnię, ale potem utwierdziłem się w przekonaniu, że to jednak żywi ludzie.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.