Viktoriya Mihel

Etapy Powstawania Traumy

© Viktoriya Mihel, 2025

Każdy człowiek to cały świat, pełen marzeń, lęków i mądrości przodków. Od dzieciństwa chłoniemy rozmowy i słowa, które odciskają się na duszy. Ta historia opowiada o małej dziewczynce, której narodziny stały się wyzwaniem dla rodziny. Czy wystarczy im mądrości, by stworzyć dla niej przestrzeń do rozwoju i być dla niej oparciem? To opowieść o poszukiwaniu siebie, trudach, które jednoczą lub dzielą, i o pytaniu: jak stać się prawdziwą rodziną?

ISBN 978-83-8414-039-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Etapy Powstawania Traumy

Wstęp

Rozdział 1: Pierwsze lekcje życia — dorastanie, miłość i twórczość

“Lekcje dorosłości”

“Lekcje miłości i siły”

“Koncert na ulicy i tabliczka mnożenia”

“Kokardy i westchnienia”

Rozdział 2: Poszukiwanie drogi: pokonywanie trudności i odkrywanie siebie

“Droga do zrozumienia”

“Walka o edukację: Matka i córka kontra system”

“Nuda w szkole i walka z nieodpowiednim nauczycielem: Mara i Vita kontra system”

“Basen w łazience: kiedy dziecięce fantazje stają się rzeczywistością”

“Handel konsekwencjami”

“Te same grabie”

“Głos ojca”

“W poszukiwaniu siebie”

Rozdział 3: Jasne chwile dzieciństwa: przygody, odkrycia i pierwsze uczucia

“Poranna burza”

“Niebezpieczna ciekawość”

“Dzień w ogrodzie: wesołe przygody z mamą i babcią”

“Niezapomniane lato”

“Ból pierwszej miłości”

Rozdział 4: Lekcje rozczarowania: droga przez ból ku dorastaniu

“Pierwsze rozczarowanie”

“Drugie rozczarowanie”

„Nowa uczennica i początek przyjaźni”

„Próba przyjaźni”

„Nierówna walka”

Rozdział 5: Próby i rozwój — droga do zrozumienia siebie

„Nieoczekiwana propozycja”

„Pierwszy dzień prób”

„Próba z profesjonalistami”

“Próba siły i odwagi”

“Wybuch emocji”

„Nietypowa Sympatia”

„W poszukiwaniu równowagi”

„Na rozdrożu losu”

„Przezwyciężenie strachu”

„Nieoczekiwane spotkanie”

Rozdział 6: Odwaga kontra strach: przezwyciężanie wewnętrznych barier

„Iskry w ciemności”

„Nie bać się strachu”

Rozdział 7: Przełomowe chwile: szczęście, miłość i wybór drogi

„Zimowe niespodzianki”

„Szczęśliwe dni”

„Pierwszy pocałunek”

„Spojrzenie w przyszłość: gotowość na życie rodzinne”

„Wybór zawodu: zaufanie radzie matki”

„Huśtawka emocji: gra hormonów”

Rozdział 8: Miłość i osobiste granice — droga do zrozumienia

„Spotkania na skrzyżowaniu: ulotne emocje”

„Nieoczekiwane spotkanie i tajemniczy nieznajomy”

„Przez niepokój i rozterki: walka z własnymi uczuciami”

„Niespełnione wyznania”

„Granice i niezależność: Wita przeciw presji”

„Granice i zaufanie: Wita i Żenia wobec różnic”

Rozdział 9: Sztuka i symbole: droga do wyrażania siebie

“Marzenie na nadgarstku: Wita i jej pierwszy tatuaż”

“Sztuka na skórze: Wita i jej francuski tatuaż”

“Pierwsze Słońce”

“Niezatarte piętno”

“Krok naprzód”

Rozdział 10: Kroki do wolności: ból, nadzieja i nowe możliwości

“Przebudzenie wolności”

„Uwolnienie przez ból”

„Kwiaty pod drzwiami”

„Listy w skrzynce pocztowej”

Rozdział 11: Przełomowe spotkania: krok w stronę marzeń

„Nieoczekiwane zaproszenie”

„Spotkanie z nieznanym”

„Druga Szansa”

„Wspomnienia o Magicznym Wieczorze”

„Nieoczekiwane zaproszenie”

„Przygotowanie do spotkania”

„Nieoczekiwana pomoc”

„Wspomnienia o pierwszym spotkaniu”

„Gra losu”

„Vita: pomiędzy dwoma światami”

Rozdział 12: Decydujący moment: wybór, który zmienia wszystko

„Plan”

„Ostatnia szansa”

„Nieplanowany wieczór”

„Ostatni krok”

„Punkt bez powrotu”

Wstęp

Każdy człowiek to cały świat, w którym splatają się marzenia, lęki i mądrość przekazywana z pokolenia na pokolenie. Od dzieciństwa chłoniemy strzępy rozmów, ważne słowa i proste zwroty, które jakby odciskają się na naszej duszy. Czasem wydaje nam się, że jesteśmy zbyt podobni do siebie nawzajem, jakby łączyło nas coś starożytnego i niepojętego. Ale pozwólcie, że opowiem wam pewną wyjątkową historię — historię o małej dziewczynce, w której kryje się coś więcej.

Urodziła się w młodej, pełnej miłości rodzinie, która nie spodziewała się, że wkrótce będzie musiała przewartościować wszystko. Narodziny dziecka stały się dla nich nie tylko nowym etapem, ale prawdziwym wyzwaniem: czy wystarczy im dojrzałości i mądrości, by wychować silną, samodzielną osobowość? Czy będą potrafili być dla niej oparciem, gdy nadejdzie właściwy czas?

Ta historia opowiada o poszukiwaniu siebie, o tym, jak trudności czasem łączą, a czasem tworzą bariery. Co czeka dziewczynkę i jej rodzinę w przyszłości? Czy odnajdą odpowiedź na najważniejsze pytanie — jak pokochać siebie nawzajem i stać się prawdziwą rodziną?

Rozdział 1: Pierwsze lekcje życia — dorastanie, miłość i twórczość

“Lekcje dorosłości”

Miała zaledwie sześć lat, kiedy po raz pierwszy poczuła się dorosła. Nie z powodu strasznych wydarzeń czy strat — po prostu żyła wśród ludzi, którzy nie potrafili cenić siebie. Ich domem był stary, ponury akademik: pięciopiętrowy budynek z długimi, słabo oświetlonymi korytarzami, jak wyblakłe strony starej książki. Na każdym piętrze znajdowały się dwie wspólne kuchnie, dwie toalety, jedna łazienka i pięć ciasnych pokoi mieszkalnych. Życie wśród tych ludzi, w warunkach, w których nie było miejsca na prywatność i ciszę, zmusiło ją do wcześniejszego dorastania.

Ten akademik był jak mały świat, gdzie losy ludzi o różnych historiach i charakterach splatały się ze sobą. Tutaj nikt nie znał luksusu, każdy był pochłonięty wspólnymi trudnościami i codziennymi troskami. Mieszkańcy przywykli już do hałasu, niekończących się rozmów i zwykłych problemów codzienności, które stały się częścią ich życia. W wspólnych kuchniach powietrze wypełniały zapachy prostych potraw i szum rozmów — wszystkie głosy mieszały się, jakby tworzyły wspólne tło dla ich niełatwego życia.

W tym żywym chaosie dorastała dziewczynka. Każdego dnia obserwowała, jak dorośli rozwiązują swoje problemy, kłócą się i godzą, szukają wyjścia z trudnych sytuacji. Te sceny stawały się dla niej lekcjami — o tym, co znaczy być dorosłym, gdy luksus zastępują proste radości, a przestrzeń prywatna ustępuje miejsca wspólnym trudnościom i ciepłu ludzkich relacji.

“Lekcje miłości i siły”

Miała zaledwie sześć lat, kiedy po raz pierwszy zauważyła, jak kruche mogą być relacje i jak wiele kobiet musi się dostosowywać, znosić i wybaczać, by po prostu utrzymać rodzinę. Obserwowała swoje sąsiadki w akademiku — piękne, pracowite kobiety, które dzień po dniu starały się być lepsze dla swoich mężczyzn. Gotowały pyszne obiady, uczyły się czegoś nowego, czytały książki, by mieć o czym rozmawiać. Dla rodzinnego spokoju zamykały oczy na zdrady, zamieniając ból w codzienność, i dzieliły się swoimi troskami w kuchni, podczas gdy gotowały się zupy, a czajnik bulgotał na piecu.

Dziewczynka często przebywała obok, pomagając mamie w przygotowywaniu obiadu. Słuchając, jak kobiety półgłosem opowiadają o swoich zmartwieniach, nie mogła zrozumieć, dlaczego tak cierpią.

— Dlaczego one to znoszą? — zapytała kiedyś mamę, patrząc na sąsiadki, które, zanim przyszli ich mężowie, zdejmowały maski cierpliwości i otwarcie dzieliły się swoimi problemami.

Mama spojrzała na nią spokojnie, lecz poważnie, nadal krojąc warzywa.

— Bo niektórzy ludzie boją się zostać sami — odpowiedziała, nie podnosząc wzroku. — I myślą, że tak właśnie powinno być.

Słowa mamy były proste, ale dziewczynka poczuła w nich siłę. Jej rodzina była inna. Widziała, że między jej mamą a tatą wszystko wyglądało inaczej — nie było tych bolesnych kompromisów, które unieszczęśliwiały inne kobiety. Mama była niezależna, pewna siebie, miała swoje zdanie, które zawsze było szanowane. Jeśli nie chciała czegoś robić, tata nigdy jej do niczego nie zmuszał. Wspierali się nawzajem, jak jedno ciało, jak dwoje równych partnerów, którzy pracowali razem, ale nie zależeli od siebie.

Każdy w ich rodzinie mógł być sobą, nie było zakazów ani wyrzutów. Jeśli mama chciała gdzieś pojechać sama, tata nie zadawał zbędnych pytań ani nie okazywał zazdrości — przynajmniej dziewczynka nigdy tego nie zauważyła. Ich dom był cichą przystanią, wolną od zazdrości i presji, miejscem, gdzie każdy mógł swobodnie oddychać.

Pewnego dnia, obserwując tę niewzruszoną harmonię, dziewczynka, z dziecięcą ciekawością i niedowierzaniem, zadała pytanie, które od dawna nie dawało jej spokoju.

— Tato, a nie boisz się, że mama odejdzie? — zapytała, patrząc mu w oczy, jakby chciała znaleźć w nich odpowiedź.

Tata spojrzał na nią z delikatnym uśmiechem, w którym nie było cienia strachu ani wątpliwości.

— Nie, kochanie — powiedział lekko, jakby jej pytanie było mu dobrze znane. — Ufamy sobie nawzajem.

Mama, która usłyszała ich rozmowę, podeszła i, z uśmiechem, żartobliwie dodała:

— Żadna kobieta jeszcze nie zginęła bez mężczyzny — puściła oczko do dziewczynki, po czym pocałowała męża w policzek.

Dziewczynka nie do końca rozumiała wszystko, co kryło się za tymi słowami, ale wyczuwała prawdę w ich spokoju. Te proste, codzienne słowa mamy brzmiały jak objawienie: można żyć bez strachu i bez zależności. Coraz bardziej uświadamiała sobie, że jej rodzina to rzadkość — wyspa zaufania i szacunku pośród morza niepewności i ustępstw.

Z każdym dniem dziewczynka uczyła się od rodziców, że prawdziwe relacje nie opierają się na ofiarach i cierpliwości, lecz na wzajemnym szacunku i wsparciu. W jej małym sercu rodziła się pewność: pewnego dnia zbuduje taką samą rodzinę — trwałą jak skała, ale wolną jak wiatr. Wiedziała, że gdy dorośnie, jej dom będzie takim samym miejscem siły i miłości, w którym dwoje ludzi będzie się wspierać, bez względu na to, jak ułożą się losy.

“Koncert na ulicy i tabliczka mnożenia”

W wieku siedmiu lat jej twórcza energia rozbłysła wyjątkowo jasno. Każdy dzień był szansą, by się wykazać, a dziewczynka organizowała mini-koncerty, zamieniając nudne podwórkowe dni w prawdziwe show. Magnetofon był wynoszony na ulicę…

“Sąsiedzi wiedzieli, że to jej ‘teatr’”

Przez trzaski starych głośników sąsiedzi słyszeli muzykę i wiedzieli, że zaczyna się jej “teatr”. Dzieci z akademika, pod jej inspirującym przewodnictwem, stawały się uczestnikami tych improwizowanych przedstawień. Ona dodawała im odwagi, klaskała w dłonie, z powagą nauczyciela wydawała polecenia, podpowiadała i kierowała. Jej oczy błyszczały z radości.

Każdy koncert był przygotowywany z rozmachem: kolorowe plakaty, które rysowała własnoręcznie, oraz “zaproszenia” wręczane sąsiadom i przyjaciołom sprawiały, że wydarzenie wyglądało na prawdziwą uroczystość. Na przedstawienia zbierały się całe rodziny z okolic, a dzieci wchodziły na “scenę” z dumą, wierząc, że naprawdę są przyszłymi gwiazdami show-biznesu.

— No dalej, przyjaciele, nie zawiedźcie naszej primadonny! — zachęcała uczestników, natchniona atmosferą sceny.

Jej twórczy zapał skierował ją na kolejny eksperyment — zostanie nauczycielką. Pewnego dnia zaproponowała czteroletniej dziewczynce z sąsiedniego mieszkania naukę tabliczki mnożenia, szepcząc konspiracyjnie:

— Wyobraź sobie, jakie to będzie fajne znać mnożenie! Wszyscy będą zdziwieni!

Dziewczynka, traktując ten pomysł jak zabawę, chętnie się zgodziła. Ku zaskoczeniu swojej “nauczycielki”, faktycznie zaczęła zapamiętywać pierwsze linijki tabliczki mnożenia pod jej radosnym i surowym przewodnictwem. Ich “lekcje” były pełne śmiechu i mijały szybko, a mała sąsiadka codziennie uczyła się coraz więcej.

Jednak wkrótce dowiedziała się o tym mama dziewczynki, co wywołało mieszankę zdziwienia i niepokoju.

— Co ty zrobiłaś? — zawołała z wyrzutem, patrząc na córkę. — Ukradłaś jej dzieciństwo!

Na to dziewczynka tylko sprytnie się uśmiechnęła, pewna swojej racji.

— Nie ukradłam, tylko ubarwiłam! Teraz zna mnożenie, czy to nie cudowne?

Mama pokręciła głową, nie wiedząc, jak zareagować. W jej głosie pobrzmiewały jednocześnie uśmiech i troska:

— No, lepiej by było, gdybyście przebierały lalki — mruknęła, choć w jej oczach dało się dostrzec dumę z małej “nauczycielki”.

Nie zważając na wątpliwości dorosłych, dziewczynka już rozumiała, że jej wewnętrzny świat jest jasny i pełen pomysłów, a marzenia są motorem życia. Czuła, że każdy dzień może być nową przygodą, jeśli w zwyczajnym dostrzega się cuda, i wiedziała, że jej energia i wyobraźnia mogą sprawiać, że życie wokół staje się jaśniejsze i ciekawsze.

“Kokardy i westchnienia”

Pierwszego września dziewczynka miała tylko jedno życzenie — zostać w domu i kontynuować swoje beztroskie zabawy. Marzyła nie o szkole, ale o przyjaciołach, skakaniu na skakance i wymyślonych przygodach, które ożywały na jej “scenie” na podwórku. Ciężko było jej uwierzyć, że od teraz każdego dnia będą lekcje, zadania domowe i surowi nauczyciele.

Tego ranka mama zajęła się jej włosami, tworząc dwa ciasne kucyki, uwieńczone ogromnymi białymi kokardami. Dla dziewczynki był to cały rytuał, i to wcale nie taki, który chciałaby powtarzać. Siedziała przed lustrem, marszcząc czoło i ciężko opierając się na ręce, podczas gdy mama cierpliwie układała jej kosmyki.

— Mamo, proszę, czy można obejść się bez tych strasznych kokard? — błagała, krzywiąc się niezadowolona. — Są takie ogromne, że moje oczy zaraz wyskoczą na czoło!

Mama, uzbrojona w grzebień i swoje niezawodne pokłady cierpliwości, uśmiechnęła się i kontynuowała:

— Bez kokardek fryzura nie będzie taka elegancka. Wytrzymaj, kochanie, to tylko na parę godzin.

Dziewczynka przewróciła oczami, jakby miała zaraz wydać ostatnie, dramatyczne westchnienie. Z miną doświadczonego krytyka rzuciła mamie wyzwanie:

— A może obejdziemy się bez kokardek? Może ktoś zauważy, że i tak jestem piękna?

Mama powstrzymała uśmiech, starając się zachować powagę.

— Kto by w to wątpił? Ale na pierwszy dzwonek bez kokardek? To już nie wypada — odpowiedziała łagodnie.

Zdając sobie sprawę, że opór jest daremny, dziewczynka z rezygnacją zamknęła oczy i przyjęła swoje „mężne” brzemię. Gdy mama wreszcie skończyła, dziewczynka zerwała się, zakręciła przed lustrem i, ściągając usta z udawaną powagą, mruknęła:

— No, mamo, naprawdę się postarałaś! Wyglądam teraz jak bombka na choinkę. Niech żyją kokardki!

Mama roześmiała się i, poprawiając ostatni szczegół w jej stroju, powiedziała:

— A teraz, moja mała choinko, marsz do szkoły.

Dziewczynka z komiczną powagą mrugnęła do swojego odbicia i ruszyła w stronę drzwi. Może pierwszy dzień szkoły miał w sobie coś zabawnego — chociażby te śmieszne kokardki.

Rozdział 2: Poszukiwanie drogi: pokonywanie trudności i odkrywanie siebie

“Droga do zrozumienia”

Szkoła stała się dla dziewczynki zupełnie nowym światem — światem nieznanych twarzy, trudnych sytuacji i niespodziewanych lekcji. Każdego dnia próbowała budować mosty porozumienia, ale nie zawsze wszystko układało się po jej myśli. Niektórzy koledzy od razu wydali jej się nudni, nie czuła z nimi żadnej więzi, a jej obojętność czasem przeradzała się w niezrozumienie.

Wkrótce to wyobcowanie zaczęło przybierać formę niechęci ze strony niektórych rówieśników. Pewnego dnia, podczas przerwy, gdy dziewczynka siedziała samotnie na ławce, podeszła do niej grupa dzieci. Jeden z chłopców, wysoki i z kpiącym uśmiechem, wyzywająco zapytał:

— Myślisz, że jesteś od nas lepsza, skoro nie chcesz się z nami przyjaźnić?

Jego słowa zabrzmiały ostro, jak ukłucie. Dziewczynka poczuła, jak w jej wnętrzu narasta fala przykrości, ale starała się nie zdradzić swoich emocji.

— Nie, po prostu… — zaczęła, lecz jej cichy głos utonął w śmiechu kolegów.

Łzy napłynęły jej do oczu, więc odwróciła się, starając się je ukryć. W tamtej chwili chciała uciec — schować się w swoim świecie fantazji, gdzie nikt jej nie osądzał ani nie wyśmiewał.

Następnego dnia, zbierając całą swoją odwagę, dziewczynka podeszła do tej samej grupy dzieci. Jej serce biło jak szalone, ale spojrzała na nich zdecydowanie i powiedziała cicho, lecz pewnym głosem:

— Spróbujmy się zrozumieć. Nie jestem od was lepsza ani gorsza. Po prostu jestem inna.

Te proste słowa, wypowiedziane z szczerością, zrobiły wrażenie.

Zapanowała cisza, a po raz pierwszy jej rówieśnicy spojrzeli na nią z ciekawością, jakby dostrzegli w niej coś nowego. Te słowa stały się pierwszym krokiem do nowych przyjaźni i zrozumienia. Dziewczynka zrozumiała, że czasami, by być sobą, trzeba mieć odwagę. I że prawdziwa przyjaźń oraz harmonia pojawiają się wtedy, gdy ludzie są otwarci na siebie nawzajem i nie boją się mówić o swoich uczuciach.

Na tym etapie swojego rozwoju dziewczynka uświadamia sobie znaczenie samoakceptacji i szacunku wobec swojej osoby.

Zrozumiała, że nie musi podporządkowywać swoich pragnień i potrzeb oczekiwaniom innych ludzi. Ten etap charakteryzuje się kształtowaniem własnej tożsamości i ustalaniem granic w relacjach z otaczającym światem.

“Walka o edukację: Matka i córka kontra system”

Mara westchnęła ciężko, przygotowując się na kolejny dzień pełen trosk i niepokojów. Jej córka Vita, jakby z innego świata, różniła się od swoich rówieśników nie tylko marzycielską naturą, ale także głębokim przywiązaniem do pluszowego misia, którego uparcie nosiła ze sobą wszędzie. Mara wielokrotnie próbowała przekonać córkę, by zostawiła zabawkę w domu, ale było to bezskuteczne. Miś był dla Vity jak tarcza, cząstka jej najskrytszego świata, której nie potrafiła i nie chciała porzucić.

Mijały miesiące, a Vita nadal żyła we własnych myślach, często pozostając na uboczu wszystkiego, co działo się wokół. Kiedy nauczycielka wywoływała ją do tablicy, wydawało się, że nawet tego nie słyszała. Ta sytuacja zaczęła niepokoić pedagogów, którzy wkrótce wezwali rodziców do szkoły na rozmowę. Mara podejrzewała, że czeka ich poważna rozmowa i że prawdopodobnie to nie będzie ostatnie wezwanie.

Teraz stali przed dyrektorem, gotowi wysłuchać „propozycji”. Słowa, które usłyszała Mara, ugodziły ją jednak prosto w serce.

— Może warto przenieść ją do szkoły dla dzieci z ograniczeniami umysłowymi? — powiedział dyrektor z taką łatwością, jakby była to najbardziej naturalna decyzja na świecie.

Mara poczuła, jak wzbiera w niej gniew. Doskonale wiedziała, że Vita była wyjątkowo bystrą, spostrzegawczą i inteligentną dziewczynką. Jej córka zaczęła chodzić wcześniej niż inne dzieci, a w wieku roku mówiła lepiej niż większość czterolatków. Vita była niesamowicie ciekawa świata i wytrwała — jeśli coś jej nie wychodziło, próbowała raz za razem, aż osiągała sukces.

Mara odpowiedziała spokojnie, ale stanowczo:

— Moja córka nie potrzebuje innej szkoły. Potrzebuje wsparcia i zrozumienia. Vita to nie dziecko z „ograniczonymi zdolnościami”. Jest wyjątkowa i trzeba ją zrozumieć, a nie odrzucać.

Dyrektor spojrzał na Marę sceptycznie, ale ona się nie poddała. Wiedziała, że Vita jest utalentowana, i wierzyła, że jej zainteresowania i nietypowe zachowanie mogą stać się jej atutem, jeśli znajdzie się odpowiednie podejście. Mara obiecała sobie, że nie pozwoli, by córka została złamana przez system, i zawsze będzie przy niej, pomagając jej pokonywać trudności.

Ta rozmowa była początkiem ich długiej drogi do wzajemnego zrozumienia, do walki o to, by Vita miała prawo być sobą, nie ukrywając swojej wyjątkowości i marzeń. Mara zdała sobie sprawę, że droga do edukacji jej córki nie będzie łatwa, ale wiedziała, że razem sobie poradzą, ponieważ za plecami Vity zawsze będzie jej wsparcie, miłość i wiara.

“Nuda w szkole i walka z nieodpowiednim nauczycielem: Mara i Vita kontra system”

— Mamo, ja po prostu nienawidzę tej szkoły — przyznała Vita, wpatrując się w zeszyt leżący przed nią. — Lekcje są nudne i prymitywne, a nauczyciel… jemu to wszystko jedno. Chodzi tam tylko po wypłatę.

Mara, wysłuchując córki, pokiwała głową ze zrozumieniem. Jej serce ściskało się z żalu, bo widziała, jak Vita, tak ciekawa świata i inteligentna, stopniowo traci zainteresowanie nauką. Szkolna rutyna pełna mechanicznych zadań i brak inspirujących nauczycieli przytłaczały ją.

— Tak, kochanie, rozumiem — odpowiedziała, wzdychając. — Ale czasami, aby osiągnąć swój cel, musimy przejść przez trudne etapy.

— Ale dlaczego? Może powinniśmy znaleźć inną szkołę? — Vita szczerze próbowała znaleźć rozwiązanie, a jej oczy błyszczały nadzieją.

Mara na chwilę się zamyśliła. Rozmawiały już o tym wiele razy, ale zmiana szkoły teraz oznaczałaby zanurzenie się w kolejny labirynt biurokracji i adaptacji. Przytuliła Vitę i delikatnie pogładziła ją po włosach.

— Już o tym mówiłyśmy, Vito. Na razie musimy uzbroić się w cierpliwość. Nie możemy porzucić wszystkiego z powodu jednego złego nauczyciela. Może to po prostu kolejna lekcja, którą musimy przejść.

Vita westchnęła cicho i wróciła do swoich nudnych zadań. Jej mama wiedziała, że taka walka z systemem nie pozostanie bez śladu. Miała tylko nadzieję, że Vita wyjdzie z tego silniejsza i bardziej przekonana, że jej dążenie do wiedzy jest o wiele ważniejsze niż rutynowe przeszkody.

Etap rozwoju:

Fragment ten ilustruje ważne aspekty rozwoju psychologicznego dziecka w warunkach stresu i niekorzystnego środowiska edukacyjnego, a także podkreśla rolę rodziców w udzielaniu wsparcia emocjonalnego i uczeniu dziecka radzenia sobie z trudnościami.

“Basen w łazience: kiedy dziecięce fantazje stają się rzeczywistością”

Wracając ze szkoły, Vita, Nika i Roman powoli szli chodnikiem. Vita, jak zawsze, miała w głowie mnóstwo pomysłów. Gdy przechodzili obok opuszczonego placu budowy, nagle wpadła na genialny pomysł.

— A co, jeśli pójdziemy popływać? — wypaliła nagle Vita, a jej oczy zabłysły entuzjazmem.

Nika i Roman spojrzeli na siebie, zaskoczeni tym pomysłem.

— Zwariowałaś! — wykrzyknęła Nika. — Rodzice nigdy nie pozwolą nam iść nad rzekę.

Roman pokiwał głową, dodając:

— Poza tym mamy dopiero siedem lat. Kto nas tam wpuści?

Vita zamyśliła się, ale jej pragnienie popływania nie dawało jej spokoju.

— Słuchajcie, a co jeśli… — zaczęła, a jej uśmiech stawał się coraz szerszy. — Mamy przecież prysznice na parterze, których prawie nikt nie używa.

Roman zmarszczył brwi.

— I co z tego?

Vita spojrzała na nich triumfalnie:

— Zalejemy je wodą i zrobimy sobie basen!

Nika i Roman równocześnie otworzyli usta ze zdumienia.

— Mówisz serio? — zapytała Nika, ale po jej spojrzeniu widać było, że pomysł ją zaciekawił.

— Aha! — z przekonaniem kiwnęła głową Vita. — Kiedy rodzice są zajęci swoimi dorosłymi sprawami, my przeprowadzimy operację “Basen”.

Przyjaciele, choć mieli pewne wątpliwości, postanowili wesprzeć Vitę. Zakradli się na parter, zabierając ze sobą szmaty i stare ręczniki. Vita sprawnie zatkała odpływy szmatami, a Roman przymocował ogromną szmatę do szczeliny pod drzwiami.

— Mam nadzieję, że drzwi wytrzymają — mruknął Roman, oceniając starą, ale solidną konstrukcję.

— Wytrzymają, na pewno! — zapewniła go Vita. — Przecież budowali to z myślą o trwałości!

Kiedy w końcu napełnili połowę pomieszczenia wodą, ich radość nie miała granic. Woda radośnie chlupała pod ich stopami, a dzieci z entuzjazmem pluskały się w improwizowanym basenie.

— A nie mówiłam, że się uda? — dumnie oznajmiła Vita, siedząc w wodzie i rozchlapując ją rękami.

— Hej, jestem jak syrenka! — zaśmiała się Nika, machając rękami jak ogonem.

— A ja jestem kapitanem statku! — śmiał się Roman, wyobrażając sobie, że przemierza oceany.

Jednak ich zabawę nagle przerwał głośny trzask.

“Handel konsekwencjami”

Drzwi do prysznica nagle otworzyły się z impetem, a w progu stanęła sprzątaczka, która zszokowana patrzyła na wodę wylewającą się na podłogę. Jej oczy rozszerzyły się ze zdumienia — najwyraźniej czegoś takiego jeszcze nie widziała.

— Co tu się…?! — ledwo wydusiła, zanim fala wody uderzyła jej w nogi i ochlapała ubranie.

— Aaaa! Co tu się dzieje?! — krzyknęła, cofając się i osłaniając twarz przed bryzgami.

Widząc, że mają poważne kłopoty, Vita zrozumiała, że musi szybko coś wymyślić, inaczej cała historia dotrze do jej mamy i taty. A cierpliwość jej mamy, choć duża, miała swoje granice. Vita spojrzała na sprzątaczkę z zamyśloną miną.

— Eee… jeśli posprzątamy cały parter, to nie powie pani moim rodzicom? — zaproponowała, starając się brzmieć jak najbardziej poważnie.

Sprzątaczka wahała się, patrząc na zalane pomieszczenie i dzieci. Wiedziała, że mama Vity była rozsądną osobą, ale mogła nie docenić takich „wybryków” dzieci. Z drugiej strony, jeśli nie zgodziłaby się, sama musiałaby sprzątać ten bałagan.

— Dobrze — powiedziała w końcu, ustępując. — Ale wszystko ma lśnić, i żeby mi to było ostatni raz!

Vita z ulgą pokiwała głową i razem z przyjaciółmi wzięła się do pracy. Uzbrojone w mopy i szmaty, dzieci zaczęły wycierać wodę, zamieniając sprzątanie w kolejną przygodę.

Choć ten „wodny” incydent nie był dla nich łatwą lekcją, zrozumieli jedno: konsekwencje można czasem naprawić, ale następnym razem lepiej być ostrożniejszym.

“Te same grabie”

Sobotni poranek zaczął się od wesołych przygotowań do nowej przygody. Vita, jak zawsze, zebrała przyjaciół na podwórku między czwartym a piątym piętrem starego budynku, gdzie trwała już zażarta „bitwa”. Wania, Sasza i Kolia majstrowali swoje „wodne karabiny” z butelek, robiąc dziurki w zakrętkach, a Vita, nieustraszony lider, rozdawała wszystkim wodne baloniki — „bomby” do ataku.

— Słuchajcie, dzisiaj nagrodą jest paczka napoju Yupi i rzadkie karty z Pokémonami! — z entuzjazmem ogłosiła Vita, pokazując upragnione skarby.

Podzieleni na drużyny, dzieci zaczęły bitwę. Z wielką energią obrzucały się wodą, wykrzykując bojowe hasła, zgrabnie unikały ataków i wymykały się nawzajem. Ktoś poślizgnął się na poręczy schodów, ktoś inny przypadkiem ochlapał wodą przechodzącego sąsiada.

— Ojej, panie Misza, przepraszam! — krzyknął Kolia, uciekając przed zdenerwowanym sąsiadem, którego trafiła przypadkowa fala wody.

Nawet drobne siniaki i uderzenia butelkami w ferworze gry nie mogły powstrzymać dzieci, bo na szali były ich cenne nagrody! Każda przeszkoda tylko zwiększała ich zapał. Kiedy bitwa wreszcie dobiegła końca, ogłoszono zwycięzcę. Był nim Kostia, cichy chłopak z czwartego piętra, który od dawna i po cichu podkochiwał się w Vicie.

Zbierając się na odwagę, Kostia podszedł do Vity z trofeum w rękach i, lekko zarumieniony, wyciągnął w jej stronę jej własną nagrodę:

— Vita, to dla ciebie — powiedział z delikatnym zawstydzeniem.

— Och, dzięki! — odpowiedziała radośnie Vita, przyjmując nagrodę. Ale najwyraźniej nie zrozumiała ukrytej wiadomości, bo zaraz zwróciła się do innych dzieci, z entuzjazmem ogłaszając:

— Hej, kto chce kolejnej rundy? Jedziemy dalej!

Dzieci ochoczo zgodziły się na nową grę, a Kostia, lekko wzdychając, znów dołączył do zabawy. Postanowił, że nie podda się i kiedyś znajdzie sposób, by pokazać Vicie swoje uczucia. Na razie jednak czekały go nowe „bitwy” i te same grabie, na które gotów był wchodzić, by być blisko niej.

Etap rozwoju:

Z psychologicznego punktu widzenia ten fragment podkreśla problem komunikacji niewerbalnej i rozbieżności oczekiwań. Kostia ma nadzieję, że jego gest zostanie właściwie odebrany, ale Vita, która nie jest jeszcze gotowa na zrozumienie romantycznych sygnałów, odbiera to zupełnie inaczej. Taka sytuacja często prowadzi do rozczarowania i wewnętrznego konfliktu.

“Głos ojca”

Nastał poniedziałek, a Vita z trudem zmusiła się do opuszczenia ciepłych objęć kołdry. Zaczynał się nowy tydzień szkolny, a myśl o pójściu do szkoły zupełnie jej się nie uśmiechała. Ale nie miała wyboru. Roman, jej sąsiad i wierny przyjaciel z dzieciństwa, jak zwykle wpadł po nią, by wspólnie ruszyć do szkoły. Chociaż chodzili do różnych klas, bo Roman był rok starszy, każdy dzień szkolny zaczynali wspólnym spacerem.

Szkoła przywitała ich znajomym chaosem: nieskończone korytarze, niekończący się potok uczniów, hałas i mignięcia twarzy. Vita i tak nie przepadała za lekcjami, a po częstych spotkaniach z Dimą, chłopcem z równoległej klasy, szkoła wydawała jej się jeszcze bardziej przytłaczająca. Dima ciągle starał się ją drażnić — ciągnął ją za włosy, wyrywał zeszyty i z irytującym uśmiechem ignorował jej protesty. Vita próbowała tłumaczyć mu, że sprawia jej przykrość, ale Dima tylko wzruszał ramionami, jakby jej słowa nic dla niego nie znaczyły.

Po kolejnej przerwie, wracając do klasy, Vita znów poczuła znajomy szturchaniec w plecy. Dima, jak gdyby nigdy nic, złapał ją za warkocz i pociągnął, a potem wyrwał zeszyt z jej rąk. Jej cierpliwość się skończyła. Poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. Upuściła zeszyt, wybiegła z klasy i chwyciła telefon. Wiedziała, do kogo zadzwonić.

“Ukryta w kącie szkolnego podwórka, Vita wybrała znajomy numer.

Ojciec odebrał od razu, jakby czekał na jej telefon. Jego spokojny głos zawsze pomagał jej zebrać myśli.

— Tato, — wykrztusiła, starając się opanować emocje. — Dima znowu mnie prześladuje. Nie wiem, co robić. Jest mi bardzo źle…

Ojciec po drugiej stronie słuchawki milczał przez chwilę. W jego głosie wyczuła zdecydowanie.

— Vita, kochanie, uspokój się — powiedział pewnym tonem. — Jutro przyjdę do szkoły i porozmawiam z tym chłopcem. Czas z tym skończyć.

Słowa ojca podziałały na nią jak lekarstwo. Vita poczuła, że jest jej lżej, jakby niewidzialna ręka zdjęła ciężar z jej serca. Wróciła do klasy z poczuciem wsparcia, jakby ojciec był tuż obok niej.

Następnego dnia ojciec rzeczywiście przyszedł do szkoły. Podczas przerwy odnalazł Dimę i spokojnie z nim porozmawiał. Bez ostrych słów, ale z powagą, która sprawiła, że Dima zamilkł i wyglądał na wyraźnie zmieszanego. Po tej rozmowie Dima przestał ją zaczepiać.

Mijały tygodnie, a Vita stopniowo zapominała o przykrych epizodach z Dimą. Teraz mogła skupić się na nauce i zabawach z przyjaciółmi. Roman, jej wierny towarzysz, zawsze był przy niej, gotowy wesprzeć ją w każdej sytuacji. Głos ojca, nawet przez telefon, był dla niej niezawodnym oparciem, które czuła wszędzie, gdziekolwiek się znajdowała.

Etap rozwoju:

Życie toczyło się dalej, ale ten przypadek nauczył Vitę ważnej rzeczy: trzeba umieć bronić siebie i nie bać się prosić o pomoc. W końcu zawsze znajdą się ludzie gotowi stanąć w naszej obronie, jeśli tylko pozwolimy im to zrobić.

“W poszukiwaniu siebie”

Gdy tylko rozpoczęła się lekcja, nauczycielka z promiennym uśmiechem ogłosiła:

— Dzieci, jutro obchodzimy Walentynki!

Vita, siedząca w ostatniej ławce, uniosła brwi ze zdziwieniem. Ten dzień wydawał jej się dziwny i niezrozumiały, nie wiedziała, czego się spodziewać. Jednak gdzieś w głębi poczuła lekkie ukłucie myśli — w klasie był pewien chłopiec, który jej się naprawdę podobał. Nie był ani najpopularniejszy, ani szczególnie przystojny. Miał ciemne włosy, brązowe oczy, był trochę pulchny i bardzo skromny. Na pierwszy rzut oka wyglądał zwyczajnie, ale za to był mądry i oczytany, co najbardziej przyciągało Vitę.

Vita uwielbiała marzyć i wyobrażała sobie, że pewnego dnia spotka kogoś, z kim będzie jej naprawdę interesująco. W jej wizjach przyszłości pojawiał się obraz związku marzyciela i mędrca — ona mogłaby być romantyczką, odkrywającą siebie, a jej towarzysz pomagałby jej mądrze i cierpliwie podążać właściwą ścieżką. Czasami myślała, że ten chłopiec z jej klasy już teraz ma cechy, które tak bardzo ceniła.

Podziwiała jego cierpliwość i pasję. Vita nie była zbyt wytrwała, a w nauce często brakowało jej skupienia. Ale on, nawet gdy jej spojrzenie błądziło po klasie ze znużeniem, tłumaczył jej po raz kolejny, jak rozwiązywać zadania czy pisać wypracowania. Pokazywał jej, że w każdym przedmiocie można znaleźć coś interesującego.

— Vita, — powiedział kiedyś, — wyobraź sobie, że algebra to taka zagadka. Fajnie jest ją rozwiązywać, kiedy widzisz w tym coś ekscytującego.

Uśmiechnęła się wtedy, czując w sercu wdzięczność.

Vita uwielbiała próbować nowych rzeczy i szukać siebie w różnych dziedzinach. Z zapałem podejmowała się każdego nowego zajęcia, które przyciągało jej uwagę, ale równie łatwo je porzucała. Rodzicom trudno było nadążyć za jej zmieniającymi się zainteresowaniami, więc Vita sama zapisywała się na różne kółka zainteresowań.

Przez tydzień z entuzjazmem lepiła z gliny, z radością nadając kształt miękkiej masie, ale gdy tylko zaczęła rozumieć podstawy, straciła zainteresowanie. Potem zajęła się haftowaniem, ale szybko stwierdziła, że długie godziny spędzane z igłą są zbyt nużące. W końcu spróbowała strzelectwa. Na początku była zachwycona różnorodnością broni, celowaniem i treningami, ale gdy przyszło do regularnych ćwiczeń wymagających cierpliwości, szybko się zniechęciła.

Podczas jednej przerwy, widząc jej zamyślenie, ten sam chłopiec zapytał:

— Vita, dlaczego ciągle rezygnujesz z tego, co zaczynasz?

Wzruszyła ramionami, nie wiedząc, co odpowiedzieć:

— Może po prostu jeszcze nie znalazłam tego, co naprawdę lubię. Ale nie chcę przestawać szukać. Myślisz, że to ważne?

Spojrzał na nią z ciepłym uśmiechem:

— Oczywiście, że to ważne. Jeśli szukasz, to znaczy, że kiedyś znajdziesz to, co jest naprawdę twoje. Najważniejsze to się nie poddawać.

Te słowa zostały z Vitą na długo. Poczuła, że jej poszukiwania nie są czymś złym, a wręcz przeciwnie — są naturalną częścią jej drogi. Może rzeczywiście pewnego dnia znajdzie coś, czemu odda się całkowicie.

Rozdział 3: Jasne chwile dzieciństwa: przygody, odkrycia i pierwsze uczucia

“Poranna burza”

Rozpoczęły się letnie wakacje, a Vita z radością pojechała na wieś do babci. Zawsze było tam tyle miejsca na zabawę i przygody! Każdy dzień zaczynał się słonecznym porankiem, świeżym wiejskim powietrzem i przytulnymi śniadaniami na dworze.

Tego dnia rodzina, jak zwykle, zebrała się na śniadanie w ogrodzie. Na drewnianym stole przed domem już stały talerze z gorącymi naleśnikami, kubki z mlekiem, a wokół stołu usiedli Vita, jej kuzyn Wiktor i starsza siostra Elena. Po śniadaniu dorośli rozeszli się do swoich zajęć, Vita poszła pomagać babci w sprzątaniu, a Wiktor i Elena postanowili wybrać się na spacer do lasu.

Po pół godzinie, skończywszy porządki, Vita wyszła na podwórko, by pooddychać świeżym powietrzem. Miała zamiar usiąść na ławce, gdy nagle zauważyła, jak z lasu, wymachując rękami, biegną Wiktor i Elena, a za nimi pędzi krowa — ogromna, kudłata Murka, która wyglądała na naprawdę rozgniewaną.

— Vitaaa, uciekaj do domu! — krzyknął Wiktor, zauważywszy ją. Jego oczy były szeroko otwarte ze strachu.

Najmłodsza w rodzinie, Vita, słynęła z nieustannej ciekawości. Zamiast uciec, stała nieruchomo, z zapartym tchem obserwując, co się dzieje. Jej wzrok przeskakiwał od przerażonych twarzy brata i siostry do pędzącej krowy, która parskała, wściekle kręcąc głową i wyrzucając kępy trawy z nozdrzy.

— Co oni jej zrobili? — zastanawiała się zdumiona Vita, nie mogąc oderwać wzroku od tej sceny.

W tym momencie, jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, z domu wybiegła jej chrzestna ciocia Ola, trzymając w rękach mop. Stanęła między krową a dziećmi, dzielnie unosząc swoje „narzędzie walki”.

— No już, Murka, stój! — powiedziała stanowczo, machając mopem przed pyskiem krowy.

Krowa zatrzymała się, zdumiona, patrząc na chrzestną. Wyglądało na to, że zrozumiała, że nie warto walczyć. Parsknęła ostatni raz, odwróciła się i spokojnie wróciła do zagrody.

Vita odetchnęła, w końcu odzyskując odwagę.

— Ale numer! — powiedziała, wciąż patrząc na ciocię jak na bohaterkę z bajki.

Ciocia Ola spojrzała na Vitę z dezaprobatą.

— Vita, ty chyba straciłaś rozum? — zapytała z wyrzutem. — Następnym razem uciekaj, a nie stój, jakbyś oglądała film!

Vita zarumieniła się i, spuszczając głowę, wymamrotała:

— Przepraszam, ciociu Olu…

W tym czasie na ganek wyszła babcia, z uśmiechem, ale i zmartwioną miną.

— Co tu się wydarzyło? — zapytała, patrząc na Wiktora i Elenę. — Co zrobiliście, że Murka tak się zdenerwowała?

— Chcieliśmy ją tylko pogłaskać — przyznała Elena z poczuciem winy. — Jest taka miła, nie myśleliśmy, że się rozzłości…

Babcia zmarszczyła brwi i pokręciła głową.

— Miła, owszem, ale nie zapominajcie, że krowa może być uparta i złośliwa, jeśli się ją przestraszy. Zawsze bądźcie ostrożni w stosunku do zwierząt, inaczej dostaniecie nauczkę od samej Murki za swoje wybryki.

Wiktor i Elena przytaknęli ze wstydem, a Vita wyciągnęła wnioski. Ten dzień zapamiętała na długo — burza w wiejskim ogródku nie zdarza się codziennie.

“Niebezpieczna ciekawość”

Jeśli wydaje wam się, że niedawna lekcja nauczyła Vitę ostrożności, to zdecydowanie jej nie znacie. Gdy poranny incydent z krową dobiegł końca, dzieci udały się do stodoły. Ten stary budynek był ogromny, przypominający trzypiętrowy dom, i prawie po sufit wypełniony sianem. W środku znajdowały się stare schody prowadzące na górę, i dzieci nie mogły się powstrzymać, by nie wejść na samą górę.

Z wysokości można było skakać prosto w miękkie stogi, niczym z dwupiętrowego domu. Było to ekscytujące i zabawne, a czas mijał niepostrzeżenie. Nagle ktoś zauważył coś sunącego między sianem — wąż zsuwał się między stogami.

— Wąż! — krzyknęła Vita, zaskoczona swoim odkryciem.

Dzieci w panice zaczęły krzyczeć i rzuciły się do wyjścia. Ale Vita nie uciekła. Wręcz przeciwnie, jej ciekawość dodała jej odwagi, i zamiast schować się, ostrożnie podeszła bliżej węża.

— Ciekawe, jak on jest w dotyku? — wymamrotała, wyciągając rękę.

W tym momencie w drzwiach pojawił się jej wujek, trzymający widły. Natychmiast zrozumiał, co się dzieje, i szybko podniósł węża widłami, wynosząc go poza stodołę.

— Vita, czy ty rozumiesz, co robisz? — zapytał surowo, wracając do dziewczynki. — Ten wąż jest jadowity! Jego ukąszenie może być śmiertelne.

Vita była rozczarowana. Czuła, że była tak blisko swojego „poznania” nowego stworzenia.

— Dlaczego go zabrałeś? On był po prostu przestraszony, dlatego syczał — upierała się.

Wujek westchnął ciężko, starając się jej wytłumaczyć:

— Vita, węże mogą ugryźć, nawet jeśli nie chcą wyrządzić krzywdy. Nie lubią, gdy się je dotyka. Musisz być ostrożniejsza.

Jednak Vita uparcie odwróciła wzrok, nie zgadzając się. Jej myśli uniosły się gdzieś daleko, do nieodkrytego świata, w którym węże nie były strasznymi wrogami, lecz przestraszonymi istotami.

— On się bał — powtórzyła cicho. — Nie wierzę, że chciał mnie skrzywdzić.

“Dzień w ogrodzie: wesołe przygody z mamą i babcią”

O pierwszych promieniach słońca Vita obudziła się od delikatnego szeptu mamy:

— Wstawaj, kochanie, czeka nas wielki dzień! Czas iść do ogrodu.

Otworzyła oczy, czując ekscytację nowego dnia. Wciąż senna, wyszła z łóżka i wraz z mamą wyruszyła do ogrodu. Po drodze dołączyła do nich babcia, która zdążyła już upiec ciasta i włożyć do koszyka świeże jabłka oraz wodę.

Na miejscu mama od razu zabrała się do pracy. Ze starego siana zaczęła budować mały szałas, żeby choć trochę chronić się przed upałem.

— Zobacz, kochanie, zrobimy sobie cień. Tu możesz odpocząć, kiedy tylko zechcesz — powiedziała mama, kończąc budowę schronienia.

Vita ułożyła się w cieniu szałasu i nie mogła się oprzeć, żeby nie zasnąć. Po pewnym czasie obudziła się i zobaczyła mamę, która już pracowała z łopatą i motyką. Pospieszyła do niej:

— Mamo, mogę wziąć łopatę? Też chcę pomagać!

— Oczywiście, kochanie — odpowiedziała z uśmiechem mama, podając jej małą ogrodową łopatkę. — Chodź, razem zrobimy grządki na marchewkę.

Dzień minął niepostrzeżenie. Wspólnie pieliły chwasty, spulchniały ziemię i sadziły nasiona. Vita starała się z całych sił, czując się jak prawdziwy pomocnik.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, mama zaproponowała krótki odpoczynek. Spacerując na skraju lasu, natknęły się na krzak dzikich orzechów, schowany wśród zieleni.

— Spójrz, jakie orzechy, Vita! Zbierzmy je i zaskoczmy babcię — zaproponowała mama. Obie z entuzjazmem zaczęły zbierać orzechy do małej torby.

Wieczorem wróciły do domu. Babcia powitała je z otwartymi ramionami i zapytała:

— Jak wam minął dzień?

Mama, z uśmiechem spoglądając na Vitę, odpowiedziała:

— Wspaniale! To był dzień pełen pracy i bliskości z naturą. Tak wiele zrobiłyśmy i jeszcze tyle znalazłyśmy.

Rodzina zebrała się przy stole, a Vita z dumą opowiadała, jak pracowała w ogrodzie, a potem zbierała orzechy z mamą. Podczas kolacji, w ciepłej i przytulnej atmosferze, czuła, że jest częścią czegoś wielkiego i ważnego. Takie dni były dla niej szczególne — świętem natury, rodziny i miłości.

“Niezapomniane lato”

Następnego dnia słońce prażyło tak mocno, że powietrze wydawało się gęste i nieruchome. Zmęczony upałem wujek Vity — zaledwie kilka lat starszy od niej, czternastoletni chłopak — zaproponował, aby pojechać nad rzekę, by się ochłodzić.

— Chodźmy, odświeżymy się! — powiedział, puszczając jej oko.

— Świetny pomysł! — zawołała Vita, przeczuwając kolejną przygodę.

Kiedy dotarli nad rzekę, dołączyli do nich znajomi wujka, i wkrótce cała wesoła grupa cieszyła się chłodem wody. Rzeka była pełna zaskrońców, które sunęły wśród traw przy brzegu. Vita z zachwytem przyglądała się tym tajemniczym stworzeniom — zawsze ją do nich ciągnęło.

— Spójrz, nie bój się, są zupełnie nieszkodliwe, — wujek dodał jej odwagi, biorąc zaskrońca w ręce i pokazując jej.

— Są takie śliskie i zimne! — zawołała Vita z zachwytem, ostrożnie dotykając węża.

Vita była w siódmym niebie — w końcu spełniła swoje małe marzenie: dotknęła żywego węża. Ten dzień zapamiętała jednak nie tylko z tego powodu. Jeden z przyjaciół wujka, wysoki i wesoły chłopak z promiennym uśmiechem, zrobił na niej ogromne wrażenie. Od razu odniósł się do niej z troską i ciepłem, pomagając jej opanować nowe umiejętności, takie jak jazda na rowerze.

— Trzymaj się mocno! — śmiał się, kiedy Vita siedziała na ramie jego roweru, bojąc się puścić, ale ufając mu całkowicie.

Z każdą rozmową Vita czuła, jak serce bije jej szybciej, gdy chwalił jej odwagę i dodawał otuchy. Kiedy pokonała swój strach i ponownie podeszła do zaskrońca, powiedział:

— Jesteś taka odważna, Vito!

Nie zdawała sobie sprawy, że widziano w niej dziecko, któremu po prostu chciano pomóc. Dla niej była to pierwsza miłość — jasna i niezapomniana, pełna nieśmiałych spojrzeń i emocji, które trudno było wyrazić słowami.

Tak zakończył się ten niesamowity dzień — pełen odkryć, przygód i nowych, dotąd nieznanych uczuć. Vita wiedziała, że to właśnie tego lata…

“Ona zacznie swoją drogę do czegoś większego, co później nazwie dorastaniem.”

“Ból pierwszej miłości”

Wakacje się skończyły, a życie wróciło na swoje zwyczajne tory. Jednak uczucia, które Vita przeżyła latem, nie dawały jej spokoju. Myślała o nim każdego dnia, wspominała jego słowa, troskliwe spojrzenia i delikatne gesty. W jej wnętrzu kryło się coś niewytłumaczalnego i bolesnego, jakby serce skurczyło się w mały węzeł, który z każdym dniem stawał się coraz cięższy.

Pewnego dnia, nie wytrzymując dłużej, Vita podeszła do mamy i cicho przyznała:

— Mamo, boli mnie serce. Bardzo mocno.

Mama od razu się zaniepokoiła, widząc wyraz twarzy córki, i bez zastanowienia zabrała ją do lekarza. Po badaniach i wysłuchaniu wszystkich skarg lekarz, z uśmiechem, zwrócił się do mamy:

— Proszę się nie martwić, serce pańskiej córki jest w doskonałym stanie. Po prostu przeżywa swoją pierwszą miłość.

Vita patrzyła na lekarza ze zdziwieniem. Wydawało się, że jej dusza oczekiwała innej odpowiedzi. Ale lekarz kontynuował:

— To trudne uczucia, zwłaszcza w tym wieku, ale nie zrobią jej krzywdy. Te przeżycia to naturalna część dorastania.

Później, w domu, mama przytuliła ją i, patrząc w oczy, powiedziała:

— Miłość jest czymś wspaniałym, a to, co teraz czujesz, to też część życia. Ale chłopiec, w którym się zakochałaś, jest znacznie starszy. Kiedy nadejdzie czas, spotkasz kogoś, kto będzie z tobą na tej samej fali, w tym samym momencie życia.

Vita spuściła głowę, słuchając słów mamy, ale ukojenie nie przychodziło. Jej młode serce jeszcze nie wiedziało, jak poradzić sobie z tymi uczuciami, z tym, że jej miłość pozostała niewyznana i nieodwzajemniona. Czuła, że jej uczucia są zbyt wielkie jak na jej wiek i że nie mogą znaleźć swojego miejsca.

W jej wnętrzu narastał cichy, bolesny smutek, który trudno było wytłumaczyć. Wydawało jej się, że nikt nie zrozumie, jak ciężko jest nie mieć prawa do swojej miłości. I choć jeszcze tego nie pojmowała, ta wczesna rana i jej zmagania z własnymi uczuciami pozostawały częścią drogi do dorosłości, jakby serce stawało się silniejsze, przyjmując lekcje, jakie dawało życie.

Rozdział 4: Lekcje rozczarowania: droga przez ból ku dorastaniu

“Pierwsze rozczarowanie”

Pierwszy dzień w szkole po długo wyczekiwanych wakacjach był pełen oczekiwań. Vita, z podekscytowaniem i radością w sercu, wbiegła na szkolne podwórko. Jej wzrok od razu odnalazł go — Andrzeja. Jej pierwszą miłość, jej cichą marę. Vita wyprostowała ramiona, poprawiła kokardki i wygładziła spódnicę, mając nadzieję, że zauważy jej starania.

— Cześć, Andrzej! — zawołała radośnie, robiąc krok w jego stronę.

Andrzej, rozmawiając z kolegami, odwrócił się, słysząc jej głos. Spojrzał na Vitę, lekko się uśmiechnął i podszedł bliżej. Czuła, jak jej serce zamiera z ekscytacji.

— Cześć, Vito! Jak spędziłaś wakacje? — zapytał, lekko dotykając jej policzka w przyjacielskim geście.

Vita ledwo powstrzymywała uśmiech, jej serce zdawało się wyskoczyć z piersi z radości.

— Dobrze! — odpowiedziała, czując, jak jej policzki płoną. — Tęskniłam za wami wszystkimi i tak bardzo czekałam na ten dzień!

Andrzej skinął głową z lekkim uśmiechem i wrócił do rozmowy z przyjaciółmi. Śmiał się i żartował, nie zauważając, że to małe przywitanie znaczyło dla Vity tak wiele.

Vita patrzyła za nim, czując ścisk w piersi. W jej dziecięcej wyobraźni wszystko wyglądało inaczej: miał ją zauważyć, miał zrozumieć, że się zmieniła, że dorosła. A teraz stała z boku, patrząc na niego i jego przyjaciół, uświadamiając sobie, że widzi w niej tylko małą koleżankę.

— Dlaczego mnie nie zauważa? — wyszeptała do siebie, patrząc na swoje odbicie w oknie.

Z smutkiem Vita zrozumiała, że jej uczucia pozostały jej małym sekretem, tajemnicą, która — jak sądziła — powinna zostać zrozumiana i zaakceptowana. Ale Andrzej nie znał jej przeżyć i najprawdopodobniej nigdy nie domyślał się, że jej serce bije szybciej za każdym razem, gdy był blisko.

Ten pierwszy dzień w szkole po wakacjach stał się dla niej pierwszą lekcją, że nie każda miłość jest odwzajemniona. Mieszane uczucia i lekki smutek wypełniły jej serce, ale wiedziała: to nie jest koniec jej drogi. Dopiero zaczynała odkrywać, że prawdziwa miłość może być trudna i że jej podróż ku zrozumieniu siebie i swoich uczuć dopiero się zaczyna.

“Drugie rozczarowanie”

Od przeprowadzki do nowego mieszkania minęło już kilka lat, ale życie w dużym mieście wciąż wydawało się Vicie ekscytującą przygodą. Nowa szkoła, nowi znajomi — każdy dzień przynosił coś niespodziewanego. Mimo to wciąż czuła, że czegoś ważnego jej brakuje.

Każdego ranka, jadąc trolejbusem do szkoły, Vita nie siedziała pogrążona w swoich myślach, lecz uważnie obserwowała ludzi wokół. Próbowała odgadnąć ich charaktery, wyobrażała sobie ich historie, zachwycała się ich stylem ubioru. Patrzyła na inne dziewczyny i marzyła: „Chciałabym mieć takie wyraziste brwi, gładkie linie ciała i odrobinę zadziorny wygląd — nie za bardzo słodki, ale przyciągający uwagę”. Wyobrażała sobie, jak taki „wyrazisty” wygląd wniósłby do jej życia coś nowego, pozwalając jej stać się bardziej zauważalną.

Jednak gdy patrzyła na swoje odbicie w lustrze, zamiast „pociągającego uroku” widziała wysoką, szczupłą dziewczynkę z dziecięcą twarzą i bladą cerą. W wieku trzynastu lat zaczynała już rozumieć swoją kobiecość, ale jej odbicie w lustrze wciąż nie pasowało do marzeń. Mama nie pozwalała jej się malować, więc jej twarz pozostawała czysta, nietknięta kosmetykami — biała kartka, jak to postrzegała.

Pewnego wieczoru ojciec pozwolił jej skorzystać z internetu. Vita zanurzyła się w wirtualnym świecie, odkrywając, jak łatwo można rozmawiać z różnymi ludźmi i znajdować bratnie dusze. Wkrótce wśród jej rozmówców pojawił się chłopak, z którym prowadziła długie rozmowy o życiu, zainteresowaniach i marzeniach. Był trochę starszy i wydawał się bardzo mądry oraz dojrzały, co ją zachwycało i imponowało jej. Po pewnym czasie zaproponował spotkanie.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.