E.D.F. Rudzik

Ulica Przyjazna 8

© E.D.F. Rudzik, 2023

Okraszona humorem powieść obyczajowa przeplatana wątkiem miłosnym. Roksana i Szymon są studentami, którzy mierzą się z wysokimi oczekiwaniami ich bliskich. Pewnego dnia oboje wygrywają dom w konkursie. Radość szybko przechodzi w rozczarowanie, bo miał być jeden zwycięzca, a Roksana i Szymon właściwie są sobie obcy. Oboje chcą nagrody tylko dla siebie. Postanawiają zamieszkać razem w wygranym domu i każde z nich jest przekonane, że swoimi nieczystymi działaniami skłoni drugą osobę do wyprowadzki.

ISBN 978-83-8351-193-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Autorka: E.D.F. Rudzik

Redakcja i korekta: Kamila Śliwińska

Projekt okładki: E.D.F.Rudzik

Grafika na okładce: pixabay, canva

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Niniejszy utwór jest fikcją literacką. Wszelkie podobieństwo do zdarzeń i osób jest przypadkowe.

Dedykacja

Dla moich rodziców, brata i każdego, kto mnie wspierał.

Prolog

Szanowna Pani Remiszewska,

dziękujemy za zainteresowanie naszą kancelarią. Niestety, obecnie nie mamy wolnych miejsc dla praktykantów. Życzymy powodzenia w dalszych poszukiwaniach.

Z serdecznymi pozdrowieniami

Marta Kościelniak

Sekretariat Kancelarii Notarialnej Marek Kozioł

Szanowny Panie Urbaniak,

z żalem informuję, że obecnie nie kwalifikuje się Pan na stanowisko korektora, dziennikarza, sekretarza ani zastępcę redaktora naczelnego naszego czasopisma. Radzę również na przyszłość, aby nie zaczynał Pan listu motywacyjnego od słów: „Odpiszcie mi w końcu, leniwe gnojki!”.

Karina Karter

Zastępca redaktora naczelnego tygodnika „In Fact”

Rozdział 1

Mijał luty, a z nim druga sobota miesiąca. Wiał zimny, wieczorny wiatr. Szymon zdarł z klamki furtki ulotkę reklamową najpopularniejszego parabanku w kraju. „Weź pożyczkę w Goldbanc i wygraj dom w swoim województwie!” — krzyczały drukowane litery. Wszedł na podwórko, cisnął ją do kubła i zakradł się do garażu, żeby ukryć swoje bagaże.

Poprzedniego dnia powiedział matce przez telefon, że złoży jej krótką wizytę, ale tak naprawdę zamierzał wrócić do domu rodzinnego na stałe. Ponadto miał dla niej parę kiepskich wieści. Nie chciał się z tym zdradzać już od progu, więc schował rzeczy i spięty wszedł do domu, z zamiarem stwarzania pozorów, że wpadł w odwiedziny.

Zamknął drzwi, zagłuszany jazgoczącą muzyką talk-show. Rozebrał się z kurtki, zdjął ośnieżone kozaki, a potem wciąż niezauważony przemierzył korytarz i stanął w progu kuchni. Matylda właśnie wypakowywała na stół zakupy z dwóch dużych reklamówek.

— Cześć, mamuś — przywitał się, a ona drgnęła z zaskoczenia. — Dlaczego nie powiedziałaś, żebym wstąpił do sklepu?

— Hej — odparła, bardzo ucieszona jego widokiem; Podeszli do siebie i przytulili się. — Nie chciałam pokazywać, że mam pustki w lodówce — oznajmiła luźnym tonem.

Szymon zrobił zmartwioną minę.

— Co ty na co dzień jesz? Sałatki z pudełek i zupki błyskawiczne?

Mruknęła na potwierdzenie, tak jakby była z siebie zadowolona.

— Nie opłaca mi się przyrządzać posiłków dla jednej osoby — uznała, po czym wróciła do wypakowywania zakupów.

Szymon ruszył jej z pomocą i zażartował, żeby wybadać grunt:

— No to, może powinienem tu na stałe wrócić.

— Broń Boże. — Matka się zaśmiała.

Zrzedła mu mina, choć udał wesołość. W duchu zaczął wywierać na siebie presję, żeby mówić dalej, ale coś mu zablokowało język. Wyznanie ukrywanej prawdy okazało się trudniejsze niż przypuszczał.

Matka beztrosko ugościła syna, przygotowała kolację i usiedli razem przy stole w kuchni. Posiłek upłynął im w miłej atmosferze. Odbyli lekką pogawędkę o pogodzie czy najnowszych wiadomościach z kraju i ze świata. Po kolacji Szymon włożył brudne naczynia do zmywarki i wyprostował ramiona, ponownie szykując się do właściwej rozmowy. Kiedy jednak zobaczył, że matka pospiesznie przeszła do salonu, żeby obejrzeć powtórki odcinków telenoweli kostiumowej, które przeoczyła z powodu pracy, postanowił zaczekać na lepsze okoliczności. Dołączył do matki, położył się na kanapie i uciął sobie drzemkę.

Kiedy się obudził, poczuł, że spał o wiele za długo. Z trudem uchylił oporne powieki i zobaczył, że leży pod kanapową narzutą. Pod głową wymacał poduszkę, której sam sobie nie podłożył. Zegar ścienny wskazywał godzinę dziewiątą, a przez zasłony przenikały ostre promienie porannego słońca. Szymon poruszył nogami i zdał sobie sprawę z tego, że ma na sobie dżinsy z poprzedniego dnia.

Wydał z siebie przeciągłe, leniwe ziewnięcie, po czym usiadł otępiały i zdjął nogi z kanapy.

— O, w końcu dajesz jakieś znaki życia — rozległ się głos Matyldy.

Weszła do salonu, niosąc tacę z ciepłymi bagietkami, marmoladą, sałatką warzywną i herbatą malinową. Postawiła wszystko na stoliku przed synem, życząc mu smacznego. Odsłoniła okna, a potem uchyliła jedno z nich, żeby pozbyć się z pokoju intensywnej woni majonezu.

— Brakuje tu chyba tylko ogórka w czekoladzie — zażartował Szymon, bo śniadania matki przypominały mu zawsze posiłki dla ciężarnych kobiet.

— Nie musisz jeść wszystkiego. Ale powinieneś, bo schudłeś — skwitowała z troską.

— Przeczą temu zielone sztruksy, które dostałem od ciebie na urodziny.

— Pewnie wyprałeś je w zbyt wysokiej temperaturze i się skurczyły.

— Wypraszam sobie. — Udał oburzenie. — Potrafię obsługiwać pralkę.

— Twoje kolorowe koszule, które były białe, gdy ci je pakowałam do walizki, mówią co innego — odparła Matylda nieco chłodniejszym tonem i rzuciła synowi badawcze spojrzenie.

Szymon wydał odgłos zdradzający niemiłe zaskoczenie, przełknął nerwowo kęs bagietki, a resztę odłożył na talerz. Był przekonany, że matka nie zajrzy zbyt prędko do garażu, bo ten pełnił funkcję graciarni, odkąd rodzinny fiat trafił na złom.

— Mamuś, muszę ci coś powiedzieć — wypalił z rezygnacją.

Matylda struchlała. Doskonale pamiętała moment, gdy Szymon, mający wtedy sześć lat, zaczął w ten sam sposób, zanim powiedział jej, że pogryzł go pies sąsiada, a potem pokazał ukrywaną wcześniej za plecami rozharataną lewą dłoń. Po trzech operacjach zostało na niej parę blizn i Szymon nie mógł już swobodnie zginać dwóch ostatnich palców.

Innym razem oświadczył, że podpalił nauczycielowi skuter za to, że tamten upokorzył go przed klasą, krytykując kolorowy szlaczek, choć w jego rysowanie chłopak włożył dużo serca. Początkowo nie mogła w to uwierzyć, bo uciekł wtedy ze szkoły i poinformował ją o zajściu osobiście, przez co odebrał ten przywilej wściekłej dyrektorce.

W późniejszych latach często wdawał się w bójki, a nawet sam inicjował solówki za szkołą, co nieraz skutkowało podbitym okiem czy krwiakami i siniakami, którymi od razu chwalił się w domu.

Za to ostatnio po wstępie „Mamuś, muszę ci coś powiedzieć” oznajmił, że po trzech latach studiów rzucił inżynierię produkcji i przenosi się na psychologię. Matylda przebolałaby to, gdyby chociaż wrócił do domu. Przecież w rodzinnym mieście też miał uniwersytet. Niestety, Szymonowi spodobało się życie w stolicy i rzadko odwiedzał stare śmieci.

— Ania zaszła w ciążę, tak? — wydukała pierwsze, co jej przyszło do głowy. — Chcecie u mnie zamieszkać? Będziesz kontynuował studia tutaj?

— Nie, nikt w nic nie zaszedł. — Szymon machnął uspokajająco ręką i upił łyk herbaty.

— Zachorowałeś? Wiedziałam, że coś ci dolega!

— Nic mi nie jest. Usiądź.

— No mów! — ponagliła Matylda.

Wziął głęboki oddech.

— Rzuciłem psychologię po drugim roku, bo była nudna — wyznał w końcu. — Ankę też, bo się okazało, że jest mężatką. Dla równego rachunku mnie wywalili z pracy i z kawalerki. Więc wróciłem tutaj, żeby studiować dziennikarstwo. Pomieszkiwałem przez jakiś czas u kumpli, a w weekendy zahaczałem się jako kelner w klubach albo…

— Zaraz, zaraz, zaraz. — Matka patrzyła na niego zdębiała, próbując nadążyć za tym, co właśnie usłyszała. — O czym ty mówisz? Jak to rzuciłeś psychologię? Przecież bronisz się w czerwcu!

— No, pewnie w którymś czerwcu obronę będę miał. — Parsknął, szybko jednak spoważniał pod piorunującym spojrzeniem matki. — Ale wcale nie z psychologii — dodał pod nosem.

— Czy ty sobie żartujesz?! — wrzasnęła. — Rzuciłeś kolejne studia i okłamywałeś mnie przez cały czas?

Westchnął ciężko, żałując, że nie dołożył starań, by jego wyznanie zabrzmiało pozytywniej.

— Nim się obejrzysz, przyjdę z dyplomem — stwierdził z przekonaniem. — Jestem już na trzecim roku.

— Miałeś być magistrem za kilka miesięcy!

— Słuchaj, mamuś. Wiem, że jesteś wściekła, ale… przerabialiśmy to. — Uśmiechnął się krzepiąco.

— Co w tym zabawnego?! Masz dwadzieścia siedem lat, a wciąż nie skończyłeś studiów! Jeszcze w święta patrzyłeś mi prosto w oczy i mówiłeś, że jechałeś tu osiem godzin pociągiem! Dzwoniłeś, żeby pochwalić się piątkami z kolokwiów! — Matylda urwała, żeby zaczerpnąć powietrza, a potem dodała przez zaciśnięte zęby: — Niedawno opowiadałeś o odwiedzinach u Anki. Dlaczego kłamałeś, że nadal jesteście razem?!

— Obracamy się w tych samych kręgach, więc wiedziała, że pomieszkuję u kolegów. — Szymon rozłożył ręce w obronnym geście. — Nie chciałem ryzykować, że pójdziesz jej wygarnąć, a ona ci wszystko wygada.

— No tak, w końcu nic mi do twojego życia — odparła Matylda zawiedzionym tonem.

— Wcale tego nie powiedziałem.

— Wnioski nasuwają się same.

— Dobra. Źle zrobiłem, że kłamałem, ale za późno odkryłem, że to dziennikarstwo mnie kręci — wyjaśnił na odczepnego i wrócił do jedzenia sałatki. — Chcę się tym zajmować, ale nigdzie nie chcą mnie zatrudnić bez kierunkowego dyplomu.

— Przypuszczam, że chodzi raczej o brak jakiegokolwiek dyplomu — wytknęła ponuro i zaraz dodała oschle: — Wiesz, gdzie jest twój pokój.

Nie zamierzała kontynuować rozmowy i zaczęła się szykować do wyjścia do kościoła. Szymon stracił apetyt. Rzucił widelec na talerz i obruszony oparł się plecami o kanapę. Matka zareagowała ostrzej, niż się spodziewał, a nie powiedział jej jeszcze wszystkiego. Jednak teraz uznał, że zachowa część wieści dla siebie. W związku z tym sam będzie musiał zająć się pewną kwestią finansową. Po krótkim namyśle popędził na dwór i wygrzebał ulotkę ze śmieci.

— Panie władzo… Dlaczego nie uświadomił pan koledze, że skargi moich trzepniętych sąsiadek są bezzasadne? — spytała Roksana zniecierpliwionym tonem i otuliła się mocniej wełnianym, niebieskim szlafrokiem.

Policjanci zapukali do jej drzwi, gdy paradowała po mieszkaniu w samej bieliźnie, szukała rajstop i ściągała wałki z włosów. Musiała wkrótce wyjść, a była w rozsypce. Przez niespodziewaną awarię prądu nie zadzwonił elektroniczny budzik, tak samo jak telefon komórkowy, który się nie naładował. A to wszystko już w poniedziałek.

Szczęście w nieszczęściu, że Roksanę obudziły hałasy za oknem. Okazało się, że straciła ponad pół godziny. Z jednej strony niewiele, bo i tak miała wstać trzy godziny przed wyjściem. Z drugiej — szlag trafił plany: miała sobie przygotować na śniadanie pyszny omlet, co wymagało czasu, oraz wyglądać jak milion dolarów.

Sąd administracyjny, prokuratura rejonowa, kancelaria radcowska, notarialna oraz komornicza — to miejsca, w których odbywała praktyki studenckie. Żadnych nie ukończyła, ponieważ albo godzinami siedziała przy biurku i czekała, aż zostanie jej przydzielone jakieś zadanie, albo biegała po kawę, z miotłą czy na pocztę. Wolała siedzieć przed telewizorem i oglądać reklamy, niż być dziewuszką na posyłki.

Wraz z rozpoczęciem dziesiątego semestru musiała jednak znaleźć nowe miejsce i szybko zaliczyć praktyki, bo wisiała nad nią groźba skreślenia z listy studentów. Początkowo podejmowała takie, na które skierowała ją uczelnia, ale teraz musiała znaleźć coś na własną rękę.

Nie było to takie łatwe, jak sądziła. Po kilkunastu niepowodzeniach dostała się jednak na prosty test praktykancki w renomowanej Kancelarii Adwokackiej Florczewski & Zygmunciak, specjalizującej się w prawie cywilnym, finansowym i ubezpieczeniowym. Roksana dałaby sobie rękę uciąć, że zostanie tam na dłużej. Byle tylko dotarła na czas, ale dwaj niespodziewani goście w granatowych mundurach kradli jej właśnie drogocenne minuty.

— Pani Remiszewska… Informowałem, ale tak czy siak, musimy interweniować — odpowiedział znudzonym głosem starszy posterunkowy Dziemioszek.

— Rozumiem, ale dlaczego pana nowy partner od razu na mnie naskoczył, że zakłócam porządek publiczny?

— Młodszy posterunkowy Radłowski, pani obywatelko — wtrącił tamten. — Ignorowanie policjanta na służbie to zniewaga. A w każdym donosie tkwi ziarno prawdy. Otrzymaliśmy zgłoszenie, że od piątej rano gra u pani głośna muzyka. Zakaz przekraczania pewnych immisji obowiązuje nie tylko w nocy — mędrkował.

— O ile mnie słuch nie myli, panuje cisza — odburknęła Roksana.

— Zapewne domyśliła się pani, że tu zmierzamy.

— Nie, proszę pana. W środku nocy wysiadł prąd. Uprzedzam od razu, że nie mam tu żadnego radia na baterie.

— A jakiegoś laptopa? — zapytał natarczywie.

— Nie działa bez zasilacza — wyjaśniła zniecierpliwiona. — A teraz przepraszam, ale spieszę się do wyjścia.

— Dobrze, pani obywatelko. Zostawimy wezwanie na komendę. Proszę po południu złożyć wyjaśnienia.

— Moja współlokatorka składała je tydzień temu. Panie władzo, niech pan potwierdzi. — Roksana zwróciła się do starszego posterunkowego, z którym łączyły ją dość przyjacielskie stosunki.

Ten posłał jej przepraszające spojrzenie i bezradnie wzruszył ramionami. Młodszy funkcjonariusz wręczył jej pismo, a potem obaj ledwo rzucili pożegnanie i odeszli. Roksana szybko zamknęła drzwi, oparła się o nie plecami i westchnęła ciężko.

Kiedy wprowadzała się do kamienicy na ulicy Cukrowej, czuła, jakby wygrała los na loterii. Zadbane, w pełni wyposażone dwupokojowe mieszkanko, bardzo niski czynsz, piękna okolica i najlepsza przyjaciółka jako współlokatorka były spełnieniem jej marzeń.

Później poznała złośliwą naturę nowych sąsiadek, które nie mogły przeboleć, że właścicielka wynajęła lokal dwóm studentkom zamiast pewnej starszej pani z chórku kościelnego. Od tamtej pory dziewczyny regularnie dostawały obraźliwe anonimowe liściki oraz były nachodzone przez policję, która bardziej się przejmowała wyimaginowanymi skargami sąsiadek niż zakrawającymi o groźby anonimowymi liścikami.

Roksana nadal liczyła, że jakoś zdoła to wytrzymać do ostatniego dnia studiów. W poprzednim mieszkaniu albo brakowało wody, albo zalewało łazienkę. Czasami dymiło z gniazdek w ścianach, z sufitu odpadał tynk, a przez nieszczelne okna przeraźliwie wiało. Bała się, że następne lokum przebiłoby wady poprzednich. Wolała nie ryzykować, póki zalety mieszkania wynagradzały jej zatargi z sąsiadkami.

Wznowiła przygotowania do wyjścia. Dzień zaczął się źle i nic nie wskazywało na to, że później będzie lepiej, ale starała się myśleć pozytywnie. Poczuła nawet cień podekscytowania. Wciąż miała szansę na powodzenie w Kancelarii Adwokackiej Florczewski & Zygmunciak i nie zamierzała jej zmarnować.

Roksana uwielbiała zimową porą park śródmiejski, słynący z bogatej kolekcji rzadkich krzewów. Zawsze zachwycała się pokrytymi białym puchem drzewkami, przypominającymi muzealne rzeźby. Tym razem jednak gnała zaśnieżoną ścieżką, gorączkowo szukając w jednokomorowej torbie biletu tramwajowego. Przez poranne zamieszanie zapomniała portmonetki, musiała więc go znaleźć, żeby uniknąć czasochłonnej pogawędki z kanarem i upokorzenia związanego z przyjmowaniem mandatu. Mijając slalomem przechodniów, których dostrzegała ledwie kątem oka, coraz niżej schylała głowę, aby wypatrzyć bilet. Ilekroć mignął na gdzieś na dnie, zaraz znikał pod resztą podskakujących szpargałów.

Roksana nie chciała przerywać biegu, odpuściła więc sobie chwilowo poszukiwania i zarzuciła torbę na ramię, przez co boleśnie przycisnęła sobie rozpuszczone włosy. Jednocześnie poczuła, że wełniana czapka zsuwa się jej na oczy. Nim zdążyła coś z tym zrobić, zderzyła się z czymś gwałtownie i z impetem grzmotnęła plecami o chodnik.

— Czy ty jesteś ślepa? — dobiegł ją zaraz rozdrażniony męski głos.

Oszołomiona, najpierw nie zareagowała, a potem poprawiła czapkę i odgarnęła pasmo włosów z twarzy. Zobaczyła nad sobą wysokiego bruneta z groźnie zmarszczonymi brwiami.

— Zniszczyłaś mi kwiaty. — Wskazał gniewnym gestem tulipany leżące w śniegu.

— Mógł pan uważać.

— Kpisz sobie? Biegłaś po tamtej stronie chodnika i to ty na mnie wpadłaś. Oddawaj mi trzy dychy.

— Mógł pan uważać — powtórzyła z naciskiem, zniesmaczona jego manierami.

Zawsze ją irytowało, gdy ktoś obcy zwracał się do niej na ty, a obrażanie od samego początku i arogancja tylko pogarszały sytuację. Z takimi osobami ani myślała dyskutować, nie mówiąc o rekompensowaniu czegokolwiek.

Wstała, strząsnęła z siebie śnieg i zaczęła pospiesznie zbierać to, co wysypało się z torby. Na pobliski przystanek wjeżdżał właśnie tramwaj, który dowiózłby Roksanę pod samą kancelarię.

— Wybieraj — warknął mężczyzna. — Mam dzwonić na policję czy oddasz za kwiaty?

— Nie jesteśmy na ty!

— Typowa baba. Mówisz o jednym, ta pieprzy o drugim.

Roksanę zapiekły policzki.

— Pan jest bezczelny!

— Walczę o swoje, blondi.

— Powodzenia — fuknęła z wyższością, po czym ruszyła w stronę tramwaju.

Tamten jednak wyszarpnął jej torbę z ręki i bezceremonialnie zaczął ją przetrząsać, mamrocząc nieprzyjaźnie pod nosem. Roksana doskoczyła do niego, żeby odzyskać swoją własność, przez co wywiązała się nerwowa szarpanina. Przechodzący obok ludzie udawali, że nic nie widzą.

— Oddawaj moją torebkę, bucu! — Szlag trafił ogładę Roksany.

— A ty mi kasę za kwiaty!

— Zapomnij! Pewnie jesteś wyłudzaczem i specjalnie stanąłeś mi na drodze! — wykrzyknęła odkrywczo.

— To ty mnie staranowałaś, ślepa krowo!

Prychnęła i zaparła się mocniej nogami, z całej siły ciągnąc torebkę. Wtedy on niespodziewanie ją puścił, uniósł za to triumfalnie legitymację studencką Roksany. Ona zachwiała się niebezpiecznie, zamachała rozpaczliwie rękami, upuszczając torebkę na ziemię, a potem wyrwała mężczyźnie dokument z dłoni i pognała przed siebie ile sił w nogach.

Do tramwaju wślizgnęła się tuż przed tym, jak zasunęły się drzwi. Ciężko dysząc, opadła na najbliższe siedzenie i wyjrzała przez okno. Awanturnik zniknął. W parku zostały po nim tylko kwiaty, wdeptywane przez spacerowiczów w śnieg. Przez chwilę zrobiło jej się żal, że nie trafią do rąk jego wybranki.

Tramwaj szarpnął. Roksana spojrzała na elektroniczny zegar obok kabiny motorniczego. Zostało dwadzieścia minut do rozpoczęcia testu. Uspokojona, usiadła wygodniej, rozpięła płaszcz pod szyją i strzepnęła resztki białych płatków z eleganckich spodni. Przesunęła wzrokiem po innych pasażerach i zatrzymała wzrok na kobiecie, która szukała czegoś w torebce. Roksanę ogarnął dziwny niepokój, a kiedy zobaczyła kontrolera biletów, uświadomiła sobie z trwogą, że choć legitymację odzyskała, to… reszta jej rzeczy została w rękach parkowego przyjemniaczka.

Para dużych notatników, cztery terminarze, pobazgrane tylko na pierwszych stronach, dwa notesy zapisane adresami i numerami telefonów, czterystustronicowa książka kucharska, kilka bransoletek, pierścionków i łańcuszków, lakier do paznokci, błyszczyk, spinacz do papieru, kombinerki, garść breloczków przypiętych do jednego kompletu kluczy, antyperspirant, tabletki przeciwbólowe, szczoteczka do zębów, nadgryzione jabłko, karta płatnicza, bilety komunikacji miejskiej oraz niezliczona ilość ulotek reklamowych — to wszystko ukazało się oczom Szymona, gdy wysypał zawartość torby na stół.

— Baby — westchnął z politowaniem, a potem złapał za notesy i zaczął je wertować w poszukiwaniu adresu lub numeru ich właścicielki.

Z kuchni wrócił Rafał, niosąc w ręce pajdę chleba, posmarowaną grubą warstwą smalcu.

— Co tam znalazłeś? — zapytał wesoło i ugryzł wielki kęs.

Choć miał kilkanaście kilogramów nadwagi, nigdy nie odmawiał sobie dobrego jedzenia. Zwłaszcza cudzego, bo upierał się, że takie nie tuczy. Szymon zmierzył kumpla krytycznym spojrzeniem i spytał z przekąsem:

— Zostawiłeś kuchnię taką, jaką zastałeś?

— O co ci chodzi? — Rafał podniósł brwi w zdziwieniu.

— O to, że wysprzątałem mojej mamie cały dom, a teraz pewnie jakiś upaćkany nóż leży w zlewie.

— Spadaj, co? Mogłem iść na lunch, a przyszedłem, żeby oddać ci ładowarkę, którą sam u mnie zostawiłeś — wytknął zbulwersowany Rafał i usiadł ciężko na kanapie.

— Pamiętałem o niej. Odebrałbym ją w weekend.

— Jezu, zaraz wyliżę całą kuchnię, jeśli aż tak cię to boli.

— Dobra. — Szymon machnął ręką.

Zrobiło mu się głupio, że naskoczył na najlepszego kumpla, który wiele razy, i to bez kręcenia nosem, ratował go z opałów, a do tego często zapewniał mu wikt i opierunek. Popatrzył niego przepraszająco i wyjaśnił powód swojego zdenerwowania:

— Mama traktuje mnie jak powietrze.

— Przejdzie jej — stwierdził Rafał.

— Wątpię. Wkurzyła się bardziej niż poprzednio.

Rafał ugryzł kęs pajdy i popatrzył w zamyśleniu na kumpla. Szukał pocieszenia, ale nic mu nie przychodziło do głowy.

— Namierzyłeś tę laskę z parku? — zapytał nagle z błyskiem w oku.

Szymon pokręcił głową.

— W notesach nie ma żadnego wpisu w rodzaju „mój numer” czy „mój adres”.

Przeszło mu przez myśl, żeby zadzwonić do kogoś z listy kontaktów i zapytać, gdzie mieszka blondynka ze wzrokiem tęskniącym za rozumem. Już chciał podzielić się tym pomysłem z kumplem, gdy ten zawyrokował:

— Pewnie widziałeś coś na legitymacji i ze złości wyparłeś to z pamięci.

— Nic nie wyparłem.

— Oglądałem wczoraj filmik o hipnozie. Może jednak spróbujemy…

— Nie — uciął stanowczo Szymon.

Rafał zrobił zawiedzioną minę, przeczesał dłonią modnie przystrzyżone włosy i sięgnął po jeden z notesów. Ledwo zerknął na pierwszą zapisaną stronę i grzmotnął nim o stół, a potem wskazał palcem dół kartki. Szymon podążył za nim wzrokiem i wzruszył ramionami, ponieważ nie zauważył tam niczego znaczącego.

— Podpisane „mama” — uświadomił mu kumpel. — Udaj kuriera, może sypnie adresem.

Szymon przez chwilę pomyślał, a potem uśmiechnął się cwaniacko.

— Mam lepszy pomysł. — Sięgnął po komórkę, żeby wstukać numer.

Ustawił tryb głośnomówiący i położył telefon na stole. W salonie rozbrzmiał refren pieśni kościelnej, sygnalizujący oczekiwanie na połączenie. Kumple spojrzeli na siebie wymownie, z trudem hamując śmiech.

— Słucham? — rozległ się piskliwy kobiecy głos.

— Dzień dobry. Pani córka przypadkiem zostawiła u mnie swój notes — zaczął Szymon. — Znalazłem w nim pani numer. Czy mogę wiedzieć, gdzie mam odnieść zgubę?

— Która córka? Jaki notes?

— Wie pani co, nie znam imienia tej słodkiej blondyneczki. Kiedy jej płacę i idziemy do łóżka, używamy jej pseudonimu.

Rafał zakrył usta dłonią, a potem uciekł na koniec salonu, nie mogąc dłużej powstrzymywać głośnego śmiechu.

— Co pan wygaduje? — burknęła opryskliwie kobieta. — To pomyłka!

— Proszę nie udawać. Mówiła mi, że pani pozwala jej zarabiać w taki sposób na studia.

W słuchawce rozległ się świst wciąganego powietrza. Rafał wrócił szybko do stołu i obaj przyjaciele pochylili się nad telefonem, czekając w napięciu na odpowiedź.

— Mówi pan o Roksanie? — zapytała w końcu kobieta słabym głosem, a Szymon uniósł triumfalnie ręce. — To jakieś bzdury!

— Da mi pani jej adres czy nie? — naciskał, szczerząc szeroko zęby. — Może zdążę oddać notes, zanim przyjmie następnego klienta.

W głośniku coś trzasnęło, po czym zabrzmiał sygnał przerwania połączenia. Kumple wybuchnęli niepohamowanym śmiechem. Trochę trwało, zanim Szymon postarał się już nie śmiać, a Rafał uspokoił się na tyle, żeby dojeść pajdę i zapytać:

— No i co teraz?

— Niech weźmie mój numer od swojej mamusi i się ze mną skontaktuje.

— A jeśli Roksana to nie nasza dziewczyna? Może właśnie narobiłeś kłopotów jej siostrze?

Szymon wzruszył ramionami. Uważał, że numer dotrze do Roksany w ten czy inny sposób. Zadowolony rozparł się na kanapie i założył ręce za kark. W tym momencie rozdzwoniła się komórka. Kumple spojrzeli na siebie, zaskoczeni tak szybkim odzewem, i razem do niej doskoczyli. Okazało się jednak, że to Arek, kuzyn Szymona, chciał przekazać wiadomość, na którą od dawna czekali.

Kilkoma susami pokonała schody i wpadła jak burza do mieszkania. Zerwała z siebie marynarkę i rzuciła ją na stolik, na którym stał kieliszek z winem. Gwałtownie rozpięła suwak spodni, żeby zsunąć je z nóg. Klara odłożyła na bok książkę, zmierzyła przyjaciółkę spłoszonym spojrzeniem i chwyciła kieliszek, żeby osłonić go przed kolejnym rzutem. Roksana zamachnęła się, spodnie trąciły żyrandol, a potem upadły na środek salonu. Warknęła i bez słowa poszła do łazienki.

Kiedy bardzo długo nie wracała, zaniepokojona Klara wstała z sofy z trunkiem w ręce i wyszła na korytarz. Zza drzwi łazienki dobiegał szum wody.

— Ana? Robisz siku? — spytała ostrożnie.

— Nie, zaraz wezmę kąpiel.

— To mnie wpuść i wyjaśnij ten nieudany atak na moje wino.

Roksana przekręciła klucz w zamku, uchyliła drzwi i pokazała głowę w szparze między futryną a ich krawędzią. W jej oczach tliło się z trudem hamowane wzburzenie. Klara popatrzyła na nią z udawaną urazą.

— Wolisz demolować mieszkanie, niż mi się zwierzyć? — zapytała lekko.

— Muszę ochłonąć.

Klara wślizgnęła się do środka. Usiadła na brzegu wanny i wpatrzyła się w rosnącą pianę, pachnącą cytrusami. Zamruczała, urzeczona zapachem. Roksana też zaciągnęła się przyjemną wonią, a potem, już dość uspokojona, przysiadła obok przyjaciółki.

— Zaspałam przez awarię prądu — oznajmiła znużonym tonem i zakręciła wodę. — Kiedy biegłam na tramwaj, jakiś palant zaszedł mi drogę, przewrócił mnie i ukradł mi torebkę.

— Co?! Czekaj, zaraz wracam — zarządziła Klara.

Dopiła szybko resztę wina i wybiegła z łazienki. Wróciła nie z jednym, lecz z dwoma kieliszkami oraz butelką ajerkoniaku domowej roboty, trzymanego na specjalną okazję. A zapowiadało się na to, że taka właśnie nadeszła

Roksana, już rozebrana i zanurzona w wodzie, skosztowała trunku i westchnęła rozanielona.

— Mów dalej, co z tym złodziejem, to dostaniesz więcej tego cuda — zachęciła podekscytowana przyjaciółka.

Roksana oparła głowę o brzeg wanny i półgębkiem przedstawiła przebieg parkowej potyczki. Nie siliła się przy tym zbytnio na bezstronność, toteż z satysfakcją wysłuchała zaraz litanii obelg pod adresem rzekomego napastnika.

— Trzeba było kopnąć go w jaja tak, by do końca życia mówił falsetem — powiedziała twardo Klara.

— Mógł mi oddać. Przypominam, że nikt nie reagował, gdy on mnie szarpał.

— Zadzwoniłaś na policję?

Roksana pokręciła głową.

— Nie wzięłam komórki. Ale wstąpiłam na komendę w drodze do domu. Zgłosiłam kradzież, a potem poszłam składać wyjaśnienia, bo rano przyszedł Dziemioszek z jakimś nowym służbistą. Zielińska poskarżyła im się, że jej palma przestaje skakać dopiero wtedy, gdy wyjdę z domu.

Klara zmarszczyła czoło, skonsternowana.

— Jaka palma?

— No, kwiat. W doniczce.

— Już myślałam, że się zdobyła na szczerość i przyznała, że jej odbiła.

Roksana parsknęła śmiechem, ale zaraz głośno westchnęła i opowiedziała o stawianych im licznych zarzutach — większości przesadzonych bądź całkiem zmyślonych. Aż dziw, że dzielnicowy za każdym razem brał wszystko na serio i śmiertelnie poważnym tonem udzielał młodym współlokatorkom pouczeń, a potem prosił, by nie dawały sąsiadkom powodów do skarg. Upiła łyk ajerkoniaku i wróciła do tematu skradzionej torebki.

— Powiedzieli mi, żebym nie liczyła na to, że coś odzyskam. Podałam rysopis złodzieja, a nawet wskazałam kamery w okolicy parku, ale to za mało.

Klara prychnęła z niezadowoleniem.

— Skandal.

— Wyobrażasz sobie? Miałam tam tyle ważnych rzeczy. Klucze, kosmetyki, kartę przedpłaconą… — wyliczyła z żalem Roksana. — Na domiar złego kanar mnie dopadł, a bilet oczywiście też został uprowadzony.

Klara przełknęła głośno alkohol i zmierzyła przyjaciółkę przejętym wzrokiem.

— Wróć! Jaką kartę? Chyba nie mówisz o tej, którą dałam ci na urodziny?

Roksana zanurzyła się w wodzie po same usta i zrobiła przepraszającą minę.

— Powinnam ci kupować książki — rzekła z żalem Klara. — Kasa zawsze przepada.

— Wybacz, oddam ci.

— Przestań. To był prezent. Zresztą wściekam się bardziej na niego niż na ciebie. A dokumenty? Musisz wyrabiać nowe?

— Tylko dowód.

— O, w końcu jakieś dobre wieści.

— Ale nie przyjęli mnie na praktyki — dodała z wyraźnym zawodem Roksana.

— Dobry Jezu. Czarny kot przebiegł ci drogę czy co? — wyjęczała Klara. — Co się stało?

— Na parterze budynku kancelarii trwa remont i cała podłoga była ubłocona od piachu i śniegu. Trochę oczyściłam buty, zanim pojechałam windą na górę, ale szanowny adwokat Florczewski i tak uznał, że nie spełniam warunków.

— Jakich warunków?

— Po prostu. Spytałam go, czy mogę przystąpić do testu, a on mnie zlustrował i wyraził pogardę.

— Seksistowski łajdak — syknęła Klara. — Szuka bardzo osobistej praktykantki.

— O czym ty mówisz? — zdziwiła się Roksana i postawiła kieliszek na brzegu wanny. — Może po prostu woli pracować z ludźmi wyglądającymi schludnie.

— Każdy facet ma swój typ dziewczyny, którą chciałby oczyścić z błota. Tylko niektórzy kryją się z tym bardziej niż ten prawniczek.

Roksana ściągnęła brwi zniesmaczona i spytała z powątpiewaniem:

— Wciąż mówimy o wybrudzeniu butów i spodni?

— Tak myślisz?

— Czy tobie wszystko musi się kojarzyć? — Westchnęła i pokręciła głową z dezaprobatą.

— O Jezu! — Klara zakryła dłonią usta.

— Co jest?

— Chwilę przed tym, jak wróciłaś, dzwoniła do mnie twoja mama. Powiedziała, że masz włączyć telefon, pakować dupę w pociąg i natychmiast wracać do domu.

— Słucham?! — Roksana uniosła się w wannie i sięgnęła po ręcznik. — Ktoś umarł, a ty mi dopiero teraz o tym mówisz?

— Chyba nie, bo nazwała cię kłamczuchą.

— W którym miejscu?

— Między włączeniem telefonu a wsiadaniem do pociągu — odrzekła lekko Klara.

Roksana zmrużyła gniewnie oczy.

— A już myślałam, że moja mama naprawdę użyła brzydkiego słowa.

— Potrafię czytać między wierszami, więc…

Klara zamilkła pod naporem spojrzenia przyjaciółki, które krzyczało: „Spływaj!”. Posłała jej buziaka dla żartu, a potem zabrała kieliszki, butelkę i wyszła z łazienki.

Roksana wyskoczyła z wanny, wytarła się ręcznikiem i narzuciła szlafrok. Próbowała sobie przypomnieć kłamstwa, których dopuściła się w ostatnim czasie, jednak nie przychodziło jej do głowy żadne istotne.

Kilka minut później, już po nerwowej rozmowie z matką, siedziała sztywno na tapczanie w salonie. Wpatrywała się w małą zieloną karteczkę, na której widniał dziewięciocyfrowy numer. Zapisując go, Roksana dociskała długopis tak mocno, że zostawił ślady na blacie stolika. Po chwili złapała za komórkę i zadzwoniła do największego prostaka, jakiego w życiu spotkała. Klara przytknęła ucho do drugiej strony urządzenia.

Odebrał przed ostatnim sygnałem, choć na pewno czekał na ten telefon.

— Słucham?

Roksana próbowała zachować stoicki spokój, ale nagle zapomniała języka w gębie. Spojrzała stropiona na przyjaciółkę, a potem zerknęła na przedziurawioną karteczkę. Odtworzyła szybko w pamięci rozmowę z matką i skrzywiła się brzydko, zalana kolejną falą złości.

— Ty podły draniu — wycedziła.

— Miło mi. Ja jestem Szymon. — Zarechotał szyderczo.

— Niech się pan śmieje, póki może. — Przeszła na formalny ton, bo pożałowała, że zniżyła się do poziomu tego człowieka. — Pożałuje pan tego, co zrobił.

— Groźbami nie odzyskasz torebki, blondi.

— Per pani, proszę! — syknęła, zaciskając mocniej dłoń na komórce. — Gdzie pan mieszka?

— Chciałabyś wiedzieć, per pańciu. — W jego głosie zabrzmiał prześmiewczy ton. — Spotkajmy się w tym samym miejscu, co ostatnio. Ja oddam ci torbę, a ty mi kasę.

— Ma pan jakiś dowód, że tamte tulipany kosztowały trzydzieści złotych? Wyglądały na znacznie tańsze — rzuciła z udawaną obojętnością.

— Tak jak ty, gdy leżałaś w śniegu — odparował szyderczo.

— Burak — warknęła, pąsowiejąc ze złości.

— Przepraszam. Faktycznie przesadziłem. Taniej wyglądać już się nie dało.

— Dla pana wciąż za drogo — odrzekła przesłodzonym głosem.

— Gdy zechcę, będzie taniej — zadrwił. — Czekam w czwartek o jedenastej rano. — Rozłączył się, zanim Roksana zdołała wymyślić jakąkolwiek ripostę.

W jej oczach malowało się oburzenie. Klara odsunęła ucho od telefonu i rzuciła niecenzuralnym komentarzem.

— Co teraz? — spytała załamana Roksana.

— Zapłać mu. Trzydzieści złotych to nie majątek, a ty będziesz miała święty spokój.

— Tak bym zrobiła, gdyby mnie nie obrażał.

Klara machnęła ręką i oznajmiła z niepasującą do niej powagą:

— Ja cisnęłabym mu kasę w twarz, zabrała torebkę i odeszła z godnością. Czasami trzeba ustąpić głupszemu.

Roksana pokiwała głową i wróciła do łazienki. Zamyślona, zmyła makijaż i popatrzyła ponuro w lustro. Wtedy zaświtał jej w głowie niecny plan — zorganizuje obławę na grabieżcę torebki. Dzięki współpracy z policją mogłaby zaoszczędzić pieniądze, odzyskać własność i, co najważniejsze, utrzeć nosa pyskatemu złodziejowi. Dumna z siebie, uśmiechnęła się mściwie.

Podstawianie posiłków pod nos, ostentacyjne zmienianie wody w wazonie pełnym świeżych tulipanów oraz pucowanie każdego kąta w domu w końcu się opłaciło. We środowy poranek matka wyrwała Szymonowi ścierkę, którą przecierał ceratę na stole w kuchni, i pogroziła mu palcem:

— Tylko spróbuj mnie znów okłamać. Starczy tego podlizywania się.

— No co ty, mamo! Po co umawiałem cię w spa na weekend? Nie sądziłem, że przejdzie ci tak szybko. — Wyszczerzył zęby i zrobił unik przed szmatą.

— Weź się za jakąś robotę, zamiast dowcipkować.

— A wziąłem się, wziąłem.

— Czyżby? — zapytała sceptycznie.

— Arek i ja wpadliśmy na genialny pomysł.

Matylda spojrzała na syna z ukosa, zaniepokojona jego ożywieniem.

— Zakładamy firmę. Będziemy tworzyć i wydawać własną miejską gazetę — oznajmił dumnie.

— Czyś ty oszalał?! — krzyknęła z niedowierzaniem wypisanym na twarzy.

— Skądże znowu!

— Mało jest gazet w kioskach? — zapytała kąśliwie.

— Ale nasza będzie najlepsza. Obiektywna, ciekawa, przyciągnie miliony czytelników. — Szymon mówił, co mu ślina na język przynosiła.

— Niby skąd weźmiecie na to pieniądze?

— Wczoraj dostaliśmy dofinansowanie z urzędu pracy — wyjawił z zadowoleniem. — A jutro idę po pożyczkę. Część wszystkich funduszy przeznaczę na kupno motocykla, bo potrzebuję transportu, a za resztę założę redakcję.

— Szymon, ty chyba nie mówisz poważnie. — Matylda usiadła przy stole, jakby zrobiło jej się słabo. — Idź do normalnej pracy i nie pakuj się w kłopoty.

— To będzie normalna praca, wielu ludzi tak zaczyna.

— Ale mają wykształcenie, plecy i pieniądze do przepuszczenia — odparowała najeżona. — Nie porywają się z motyką na słońce. Zabraniam ci realizowania tego pomysłu.

— Jestem dorosły.

— Nie wygląda na to. Znowu coś przede mną zataiłeś. — W jej oczach zalśnił żal. — Zacznij się w końcu zachowywać rozsądnie.

— Dzięki za wsparcie.

— Dzięki za zrozumienie, że jesteś studentem, a co za tym idzie, potrzebujesz mało absorbującej pracy! Chcesz zmarnować kolejne lata studiów i jeszcze popaść w długi? — Matylda załamała ręce.

— Do licha! Przecież będę działać z Arkiem!

— I znowu wyjdziesz na tym jak Zabłocki na mydle! — wypomniała ostro, choć bez satysfakcji.

Szymon uderzył pięścią w stół i wyszedł z kuchni, tłumiąc przekleństwa cisnące się na usta, a potem zniknął w swoim pokoju. Doskonale pamiętał, że dotychczas marnie wychodził na współpracy z kuzynem. Kiedyś dał mu się namówić na wspólny wyjazd za granicę, by zbierać truskawki. Po kilku tygodniach harówy nie dostali wypłaty. Ale jakoś to przebolał. Innym razem uwierzył Arkowi, że ten dokładnie przeczytał umowę na zlecenie, które mieli zrealizować. Okazała się jednak bardzo niekorzystna. Musieli w ciągu trzech dni pomalować wszystkie ściany w nowym biurowcu. W razie jakichkolwiek opóźnień groziła im ogromna kara finansowa. Pracowali z krótkimi tylko przerwami na sen, jedzenie i toaletę, natyrali się za sześciu, a dostali haniebnie mało. Po fakcie Arek przyznał, że szef to jego dobry znajomy i dlatego nie przeczytał całej umowy.

Mimo tego wszystkiego Szymon lubił kuzyna, szanował go za pracowitość i wiedział, że mogliby razem konie kraść. Dlatego nie miał ochoty wysłuchiwać wyrzutów matki. W końcu to on ryzykował czas i pieniądze. Matylda jednak ani myślała odpuścić. Przyszła do niego i pogroziła mu palcem.

— Zostaw zabawę w gazetę Arkowi.

— Wbiłbym mu nóż w plecy — jęknął.

— Zwróćcie więc dofinansowanie. Nie nadajecie się do prowadzenia własnego biznesu — stwierdziła oschle.

Sprzeczkę przerwał dzwonek domofonu. Wyszli razem na korytarz i Matylda otworzyła drzwi sąsiadowi, który przyprowadził dwójkę dzieci pod jej opiekę. Dorabiała sobie jako niania, odkąd zredukowano jej dyżury w szpitalu. Kiedy zaczęła zdejmować maluchom kurtki, Szymona ogarnęły wyrzuty sumienia, że nie zdołał zapewnić matce lżejszego życia. Pożałował, że tyle jej dotąd napsuł krwi.

Zamknął drzwi za sąsiadem, przekręcił klucz w zamku i odłożył go na półkę, żeby nie dosięgły go dzieci, a potem położył dłoń na ramieniu matki i powiedział uspokajająco:

— Masz rację. Odpuszczam.

Na twarzy Matyldy odmalowała się ulga. Kiwnęła głową i ruszyła z dziećmi do salonu. Nawet nie podejrzewała, że syn ją okłamał. Zamknął się w swoim pokoju, usiadł przed laptopem, przejrzał uważnie oferty lokali do wynajęcia. Zaczął się umawiać na obejrzenie wybranych. Jeden z potencjalnych najemców zaproponował mu, żeby się spotkali następnego dnia o jedenastej rano, czyli wtedy, kiedy miał się spotkać z damulką od torebki. Szymon zgodził się bez wahania, bo przyszła kariera była dla niego ważniejsza niż osobiste porachunki. Zakończył rozmowę z najemcą, wybrał w telefonie nowy numer i usłyszał znajomą kościelną melodyjkę.

Roksanie środowy poranek jawił się brzydko i ponuro. Słońce chowało się za ciemnymi chmurami i odnosiła wrażenie, że zapadł już zmierzch, a zmiana ciśnienia przyprawiła ją o ból głowy. Wypiła dwie kawy, a gdy po nich nie poczuła się lepiej, postanowiła, że tego dnia zostanie w mieszkaniu. Śmiało mogła zrobić sobie wolne od samych nieobowiązkowych wykładów, które zaczynały się w południe. Co prawda istniało ryzyko, że nikt się z nią nie podzieli notatkami przydatnymi na wiosenne egzaminy, ale w ostateczności wolała wkuwać na pamięć podręczniki, niż mierzyć się z trudami trwającego dnia.

Kiedy już leżała leniwie wyciągnięta na kanapie, oglądając serial za serialem, z korytarza dobiegły skrzypnięcie otwieranych drzwi i czyjeś krzyki. Zgramoliła się z kanapy i wyszła na korytarz, skąd słyszała kłótnię Klary z nabzdyczoną sąsiadką z mieszkania naprzeciwko. Każda stała w progu własnych drzwi, a ich wzajemne pretensje przecinały powietrze na klatce schodowej.

— Może jeszcze pani powie, że za głośno oddychamy?! — przygadywała Klara.

— Pewnie, że tak! — Sąsiadka wygrażała jej pięścią. — Słychać was nawet na drugim końcu miasta!

Kłóciły się dalej, a tymczasem ku swojemu zaskoczeniu Roksana spostrzegła, że Klara trzyma jej skradzioną torbę. Nie wierzyła własnym oczom. Podeszła do przyjaciółki i obejrzała torbę z bliska.

Wtedy zauważyła, że do paska była przyczepiona duża kartka z wiadomością: „Sorry, jednak nie mam czasu na randkę. Sprzedam twoje łańcuszki. Są sztuczne, więc nie powinnaś za nimi tęsknić. A jeśli jednak za nimi zatęsknisz, to szukaj ich w necie. Do rychłego niezobaczenia”.

Wpatrywała się z niedowierzaniem w słowa, aż w końcu z odrętwienia wyrwał ją głos sąsiadki:

— Szatańskie nasienie!

Pociągnęła Klarę za ramię i szybko zatrzasnęła drzwi, nie chcąc zaostrzać konfliktu. Ta jęknęła rozżalona, bo to ona zawsze musiała mieć ostatnie słowo. Roksana obrzuciła ją wzburzonym spojrzeniem i zabrała jej torbę.

— Skąd to się tu wzięło? — zapytała napastliwie.

— Znalazłam ją pod drzwiami.

Roksana przez chwilę stała w bezruchu i patrzyła zdezorientowana na nie mniej skołowaną przyjaciółkę. Potem przeniosła się do salonu, żeby sprawdzić zawartość torby. Wysypała wszystko na kanapę i przeskakiwała wzorkiem od rzeczy do rzeczy.

Klara szybko ściągnęła kurtkę i poszła za przyjaciółką.

— Brakuje czegoś? — zapytała.

— Chyba tylko łańcuszków — w głosie Roksany zabrzmiał zawód. — Mieliśmy się spotkać jutro w parku. Planowałam, że wezwę policję.

Klara przesunęła dłonią po wysypanych rzeczach.

— Ana, oddał ci wszystko, co cenne, a do tego nie użył karty. — Pomachała kolorowym plastikiem przed nosem przyjaciółki. — Powinnyśmy świętować.

— Przez niego przepadły mi praktyki — burknęła naburmuszona Roksana.

— Znajdziesz lepsze.

Po jej twarzy przemknęło powątpiewanie. Prześlizgnęła wzrokiem po swoich rzeczach. Była ciekawa, skąd ten facet wiedział, gdzie odnieść torebkę. Po chwili jej spojrzenie padło na telefon leżący na stoliku. Coś ją tknęło, żeby do niego zajrzeć, i zaraz się okazało, że miała wiadomość od matki: „Zostań dziś w domu, kolega odda Ci zgubioną torebkę”. Roksanę aż skręciło na widok słowa „kolega”. Nie powiedziała matce o tym, co zaszło w parku, i wmówiła jej, że jakiś pijany znajomy znajomych stroił sobie głupie żarty przez telefon. Nawet nie chciała wiedzieć, co ten drań powiedział tym razem.

Klara położyła kartę na podłokietniku kanapy.

— Wykorzystaj tę kartę, zanim znowu cię okradną — zażartowała.

Roksana westchnęła z przejęciem i rzuciła:

— Idziemy na lodowisko.

— Słucham? Przecież nie lubisz jeździć na łyżwach — przypomniała Klara zaniepokojonym tonem.

— Ale ty tak.

— Chyba zapomniałaś, o co chodzi w dawaniu prezentu. Ma zadowolić obdarowanego, a nie tego, kto go wręczył.

— Chcę zrobić coś miłego — bąknęła Roksana.

Klara mruknęła z wahaniem. Czuła się niezręcznie, że przyjaciółka właściwie zwracała otrzymany prezent.

— No dobra. — W końcu ugięła się pod twardym spojrzeniem. — Zaczekaj chwilkę. Muszę do toalety.

Roksana uśmiechnęła się z wdzięcznością. Posprzątała szybko swoje rzeczy i przeszła do korytarza. Założyła kozaki, a potem usiadła na okrągłym pufie i w zamyśleniu zaczęła gładzić palcami pierścionek zaręczynowy. Przyglądała się, jak brylanty, tworzące mijające się linie, błyszczą magicznie w świetle, jak pięknie współgrają z białym złotem.

Zacisnęła pięść i westchnęła z tęsknoty za narzeczonym.

Rozdział 2

Po tygodniu spotkań z przedstawicielami agencji wynajmujących nieruchomości Szymon stanął przed niewielkim, zniszczonym biurowcem na przedmieściu. Budynek, otoczony przez las i wysokie krzaki, które zasłaniały kamienistą ścieżkę i utrudniały dojście pod drzwi, nie sprawiał wrażenia, jakby już wkrótce miał w sobie mieścić siedzibę redakcji. Na parterze znajdowało się kilka zaniedbanych lokali, pozostawionych na pastwę losu wskutek niekończącego się remontu drogi dojazdowej. Mało kto chciał tu prowadzić biznes. Szymon wynajął pomieszczenie, które jako jedyne miało wejście od wewnątrz oraz z zewnątrz.

Zajrzał do środka i zobaczył mało artystyczne graffiti na odrapanych ścianach. Wszedł głębiej, a pod butami zachrzęściło mu szkło z rozbitych butelek. W nosie poczuł palący, mdlący, kwaśny odór. Rozejrzał się i zatrzymał wzrok na posadzce, ubrudzonej plamami pleśni i zaśmieconej puszkami po piwie. Z jego gardła wypłynął jęk zwątpienia.

— Niska cena wynajmu — usłyszał za plecami.

Obrócił się, żeby spojrzeć na Arka, który stał dwa kroki za progiem otwartych na oścież drzwi. Kuzyn sprawił wrażenie niewzruszonego warunkami lokalu. Szymon podszedł do niego, zaczerpnął świeższego powietrza i zapytał posępnie:

— Od czego zaczynamy?

Arek najpierw się zawahał, myśląc nad czymś intensywnie, a potem sapnął, jakby go coś przytłoczyło i wymamrotał z rezygnacją:

— Od zadzwonienia po Rafała.

Jak powiedział, tak zrobili. Później zakasali rękawy i ich życie zaczęło kręcić się w kółko jak mysz w kołowrotku. Dom, lokal, sklep budowlany. Szymon chwilowo zaniedbał studia, ale przed matką udawał, że całe dnie spędza na uczelni.

— Oho! Coś poodpryskiwało! — wypalił Rafał, kiedy wieczorem czwartego dnia remontu zauważył defekty na dwóch białych ścianach odświeżonych dobę wcześniej.

Szymon zachwiał się na drabinie i oderwał nowy klosz od sufitu, przy czym niechcący upuścił śrubki na podłogę. Przeklął pod nosem, zszedł z podwyższenia i stanął na macie przemysłowej, a potem złapał kontakt wzrokowy z przyjacielem.

— O czym ty znowu mówisz? — spytał markotnie.

— O farbie. Widać spod niej tynk. Może trzeba było na nowo wszystko zagruntować?

— Czytałem, że po wyczyszczeniu ściany można od razu nakładać farbę.

— Gdzie? Na zapytajgimbów.pl? — zarechotał rubasznie Rafał. — Pamiętasz, jak jesienią robiliśmy przy hotelu? Tam chyba kładli nowe zaprawy.

— Pół dnia ścieraliśmy te cholerne pseudograffiti. — Szymon w irytacji potarł czoło. — Wszystko wyglądało dobrze.

— Ja ostrzegałem, że farba nie polubi się z tym potartym podłożem. Należało chociaż podkładową wcześniej walnąć — skwitował przemądrzale Rafał i włożył wałek malarski do wiadra.

— Mieliśmy oszczędzać.

— Nie było warto.

— A może tu jest, kurna, za zimno. — Szymon podniósł puste, plastikowe wiaderko, żeby przejrzeć etykietę. — Nie napisali, że farba jest odporna na trudne warunki atmosferyczne — oznajmił z satysfakcją.

— Wspominałeś doradcy w sklepie, że będziemy malować w zamrażarce?

— Wielokrotnie. Powinni nam zwrócić pieniądze.

— Może po prostu źle ją wymieszaliśmy — uznał Rafał, skłonny wziąć winę na nich dwóch.

— To chyba nie koniec kłopotów — mruknął niezadowolony Arek.

Siedział skulony przy dużym, elektrycznym grzejniku. Okazało się, że urządzenie przestało emitować ciepło i nie dawało się go naprawić. W lokalu zapadła cisza, przerywana buczeniem przenośnej lampy oraz szelestem folii, zasłaniającej otwór w ścianie, w którym niebawem miało zostać zamontowane okno.

— Fajrant — zarządził w końcu Szymon i z żalem skierował swoich towarzyszy do wyjścia.

Pół godziny później siedzieli w małej włoskiej knajpie, pijąc piwo i wcinając spaghetti z sosem carbonara. Porozmawiali o kłopotach związanych z remontem. Szymon zaczął optować za wynajęciem fachowców, Arek upierał się, żeby oszczędzać pieniądze, zgodnie z ich początkową umową, a Rafał tylko wnosił o zatrudnienie elektryka, bo chciał udowodnić, że grzejnik, który im podarował, zepsuł się przez wadliwą instalację.

Szymon pociągnął duży łyk piwa i rzekł zawzięcie do kuzyna:

— Gdy gazeta zacznie przynosić zyski, wszystko nam się zwróci.

Rafał wybuchnął kpiącym śmiechem.

— Ile wy macie lat, że myślicie o dochodach z jakiejś startującej gazetki? Samo wydrukowanie jednego egzemplarza kosztuje więcej niż on wart. Trzeba było przynajmniej poczekać do wiosny, a nie remontować wszystko w taką zimnicę. Narobiliście sobie samych problemów.

— Cofniesz te słowa, gdy za miesiąc, dzięki naszej reklamie, wzrosną obroty w twoim sklepie — wymądrzył się Szymon.

— Śmiem wątpić, czy do tego czasu zdążycie choćby wydrukować pierwszy numer — odparł kąśliwie Rafał.

— Żebyś się nie zdziwił.

— Wtedy wykupię wszystkie egzemplarze — rzucił z entuzjazmem.

— Jeśli tego nie zrobisz, przejdziesz na dietę. — Szymon podał kumplowi rękę, a ten ochoczo przyjął zakład.

— Pewnie. Jeżeli się nie wyrobicie, będziesz jadł to co ja.

— Dlaczego sam mam cierpieć? Tu obok siedzi mój wspólnik.

— Baby lecą na twoje ciało, a on ma już żonę.

— Ty cholerny zazdrośniku. — Szymon skrzywił się urażony. — Mniej żryj, to na ciebie też będą leciały.

— Możemy wrócić do tematu budowlańców? — spytał cicho Arek, kiedy w końcu zdołał dojść do słowa.

— Ja zdobywam kobiety urokiem osobistym, a tobie nic nie zostanie, jak się spasiesz — oznajmił nonszalancko Rafał.

Szymon zaśmiał się cierpko, odpuszczając sobie dalszą dyskusję, i wyjął z kieszeni kurtki komórkę, żeby sprawdzić godzinę. Na ekranie wyskoczył komunikat o nieodebranym połączeniu od matki. Dochodziła dwudziesta pierwsza, zapomniał dać jej znać, że wróci później. Nie chcąc przeszkadzać kompanom w rozmowie, wstał od stołu i wyszedł do przedsionka, skąd oddzwonił do swojej rodzicielki.

Odebrała w połowie pierwszego sygnału, lecz zamiast się odezwać, zaczęła czymś szeleścić przy słuchawce. Szymon uniósł brew, nasłuchując i zastanawiając się, co to może być.

— Masz mi coś do powiedzenia? — wysyczała w końcu Matylda.

— A powinienem? — zapytał zmieszany.

— To pismo z banku, mój prawdomówny synu.

Szymonowi opadła szczęka.

— Ty łgarzu! Za pięć minut widzę cię w domu!

Mijało mroźne, ale słoneczne południe. Roksana wracała z uczelni do domu. Przemierzając deptak pod swoim blokiem, zagapiła się na błękitne niebo i nie zauważyła, że za nią szedł sąsiad, z którym często miała na pieńku. Przed drzwiami do klatki schodowej złapał ją znienacka za łokieć i mocno odepchnął od wejścia. Roksana się zachwiała i wpadła na rosnący żywopłot. Ostra gałązka ugodziła ją w policzek. Syknęła z bólu.

— Zwariowałeś?!

— Moją matkę budzisz takim bieganiem!

— Po śniegu? — zapytała z politowaniem, patrząc na niego jak na głupka.

Prychnął głośno, a później wszedł do bloku i zatrzasnął jej drzwi przed nosem.

Z anielskim spokojem, jakiego się po sobie nie spodziewała, odczekała chwilę, żeby niezrównoważony sąsiad zdążył zejść jej z drogi. Wyjęła z torebki klucze i weszła do środka. Gramoląc się po schodach, gładziła dłonią policzek, jakby to miało sprawić, że zadrapanie się zagoi.

W mieszkaniu czekała już na nią Klara. Stojąc na środku przedpokoju z otwartym laptopem w rękach, pokazywała zdjęcie łysiejącego bruneta, pozującego bez koszuli przy srebrnej beemce. Przyćmiewał nieco auto swoim wielkim brzuchem i przerażająco bujnym owłosieniem.

— Patrz, kogo znalazłam na portalu randkowym! — zawołała rozemocjonowana.

— Kto to?

— Jerzy, ten z lodowiska. Napisał tu, że odziedziczył dworek po prababci i szuka bratniej duszy, z którą mógłby w nim zamieszkać. Urocze, prawda?

Roksana wywróciła oczami, zupełnie nie wierząc we wspomniany spadek, i zdjęła płaszcz, żeby powiesić go na wieszaku.

— A wspomniał coś o wygranej w lotka? — zapytała z sarkazmem.

— Kpij sobie, kpij. Mam nosa do facetów.

— W realu zdobywasz, kogo zechcesz. Po co przeglądasz portal?

— No dobra, mój nos czasami zawodzi i wtedy trafiam albo na dupków, albo zajętych — wyznała z żalem Klara. — Dzisiaj przysiadłam się do pewnego przystojniaka, jeszcze nie zdążyłam wypchnąć cycków, a przyleciała jego laska i wyzwała mnie od suk.

— Ja bym ci od razu wydrapała oczy — zażartowała Roksana, zakładając kapcie, po czym ruszyła do salonu i dodała: — Zawsze wyglądasz zbyt seksownie.

— No, widzisz. Na takim portalu od razu widać, kogo można podrywać.

Roksana wyjęła z komody teczkę, w której trzymała materiały potrzebne jej do pisania pracy dyplomowej. Usiadła na fotelu, przyciągnęła stolik ze swoim laptopem i dostrzegła natrętne spojrzenie przyjaciółki.

— Co ty masz z twarzą? — spytała Klara, mrużąc oczy.

— Witkowski napadł mnie przed kamienicą i zaliczyłam bliskie spotkanie z naturą.

— Co?! — Klara wstrzymała oddech z oburzenia. — Dlaczego nie wzywasz policji? Taka okazja do odwetu!

— Nie mam czasu na pierdoły. To tylko zadrapanie.

— Co ty taka dobra się zrobiłaś? Impertynenta z parku chciałaś ukamienować, a Witkowskiemu ma to ujść na sucho? — Klara położyła laptop na fotelu i ruszyła hardo do wyjścia. — Idę skopać mu jaja.

— Daj spokój — rzuciła zmieszana Roksana; w odpowiedzi usłyszała trzask zamykanych drzwi.

Westchnęła i wstała, żeby iść do kuchni, bo nabrała ochoty na herbatę. Kiedy wstawiła wodę, zauważyła stos kopert piętrzący się na stole. Na rogu jednej z nich spostrzegła wydrukowane czerwono-żółte logo popularnego parabanku. Kilka miesięcy wcześniej zaciągnęła w nim malutką pożyczkę, żeby wspomóc rodziców w budowie garażu. Wszystko już spłaciła, ale widząc swoje dane pod folią z adresem, zaniepokoiła się, że ciążą na niej jakieś niespodziewane zaległości.

Rozdarła zatem kopertę, wyjęła pismo i rozprostowała je. Przesunęła oczami po wielkim, ozdobnym nagłówku i zmiękły jej nogi. Zaparła się rękoma o stół, patrząc z niedowierzaniem na treść korespondencji. Z odrętwienia wyrwał ją gwizd czajnika. Podskoczyła jak oparzona i z piskiem pobiegła szukać Klary.

Rozdział 3

Panele z czerwonego drewna, chropowata faktura ścian i kominek w rogu niemal zwaliły Roksanę z nóg. Nie mogła uwierzyć, że stoi w swoim nowym salonie. Obok miała jeszcze swoją kuchnię, łazienkę i wielki, kwadratowy korytarz. Dwa pokoje na poddaszu też. W ogóle cały dom należał do niej. Chciała piszczeć ze szczęścia.

Nad parapetem pochylał się notariusz, przygotowując umowę do podpisania. Zaimponował Roksanie tym, że wziął ze sobą laptop, pół ryzy papieru i małą drukarkę. Jeszcze nigdy nie widziała prawnika z takim podręcznym ekwipunkiem. Miała nadzieję, że sama będzie kiedyś równie obrotna.

Z korytarza dochodziła do niej rozmowa przedstawicieli banku i dziennikarza z lokalnej gazety, przeprowadzającego z nimi wywiad. Roksana po raz milionowy uszczypnęła się w rękę. To nie był sen. Naprawdę wygrała. Z wrażenia dostała zawrotów głowy. Kucnęła pod ścianą, rozanielona myślą, że zamieszka blisko centrum, w pięknej okolicy i z dala od uciążliwych sąsiadek. Nieprawdopodobne.

— Dzień dobry! Przepraszam za spóźnienie — usłyszała nagle w oddali dziwnie znajomy męski głos.

Rozmowy w korytarzu nieco przycichły, aż w końcu zapadło całkowite milczenie. Chwilę później drzwi do salonu zostały zamknięte, za nimi zapanowało jakieś zamieszanie. Roksana powoli wstała, zaniepokojona.

— Że co?! — dobiegł ją wściekły wrzask.

Postanowiła sprawdzić, co się tam dzieje. Szybkim krokiem wyszła z salonu, a kiedy otworzyła drzwi, niechcący kogoś nimi uderzyła.

— Przepraszam! — krzyknęła przejęta, po czym otworzyła usta ze zdumienia na widok postawnego bruneta.

— O Jezu — syknął ten, odsuwając się o krok. — Prześladujesz mnie?

— Wypraszam sobie. — Zlustrowała go z niedowierzaniem. — Co pan tu robi?! To mój dom — rzekła wyniośle.

— Niby z jakiej racji? — zakpił.

— Wzięłam pożyczkę i wygrałam.

— Aha. Może wyprowadzą ją panowie z błędu? — zwrócił się do stojących obok mężczyzn.

Troje z nich miało na sobie identyczne, idealnie skrojone garnitury, a czwarty — nieformalny ubiór i aparat cyfrowy w dłoni.

— Cóż — zaczął jeden z przedstawicieli Goldbanc, dając znak, żeby pozostali wyprowadzili dziennikarza na zewnątrz. — Zdarzył się błąd techniczny. Dostaliście państwo takie same numery aneksów konkursowych. Z nich losowano zwycięzców.

— Czyli oboje wygraliśmy domy? — spytała Roksana.

Zawahał się i odparł ostrożnie:

— Nie całkiem.

— To znaczy? — Zmierzyła go dociekliwym spojrzeniem.

— Na nagrody główne przewidziano po jednej nieruchomości w każdym mieście wojewódzkim — poinformował rzeczowo. — Nie mogą wygrać dwie osoby naraz. Uprzedzam od razu, że pozostałe domy mają już swoich zwycięzców.

Szymon zmarszczył brwi i skrzyżował ręce na piersi.

— Więc co teraz? Należy mi się ta wygrana, mam dowód.

— Kiedy zawarł pan umowę? — spytała go Roksana, siląc się na bardzo oficjalny ton.

— Dwa tygodnie temu.

— Ja prawie pół roku temu. Wygrana powinna być moja, bo wzięłam pożyczkę wcześniej, a nie w ostatnich sekundach trwania konkursu.

— Zapomnij. — Prychnął.

— Jak zwykle bezczelny — stwierdziła z niesmakiem.

— Jak zwykle zarozumiała — przedrzeźnił ją.

— Drodzy państwo — wtrącił znużony przedstawiciel. — Proszę o spokój.

Roksana uniosła ręce w obronnym geście, dając do zrozumienia, że nie chce toczyć żadnych sprzeczek. Miała wolny dzień, mogła cierpliwie zaczekać, aż problem w postaci chamskiego bruneta zostanie rozwiązany. Ani przez moment nie zwątpiła, że ostatecznie to ona otrzyma dom, w którym się właśnie znajdowali.

— Jakim pechem dostaliśmy takie same numery umów? — wyburczał Szymon. — Rozumiem, gdybyśmy zawarli jedną po drugiej, ale, jak pan słyszy, minęło kilka miesięcy.

— Z tego, co mi wiadomo, komputer generował te numery losowo — odparł sucho przedstawiciel parabanku. — Proszę zaczekać. Zadzwonię do organizatorów konkursu i poinformuję państwa, co dalej.

Kiedy dał nogę do salonu, Roksana i Szymon stanęli pod przeciwnymi ścianami i zmierzyli się nawzajem wrogim wzrokiem. Nie przypuszczali, że jeszcze kiedykolwiek staną sobie na drodze. Zwłaszcza w takich okolicznościach.

Pozostali przedstawiciele parabanku wrócili z dworu i czym prędzej dołączyli do swojego współpracownika, ignorując pytające spojrzenia czekających laureatów. Szymon zawiesił swoją kurtkę na drewnianym wieszaku w rogu korytarza. Próbował pokazać, że już się tu zadomawiał.

— Może podrzyj swoją umowę kredytową, żeby nie stwarzać niepotrzebnych problemów — zaproponował Roksanie.

— To pan jest mistrzem w ich robieniu — syknęła. — Długo musiałam tłumaczyć mojej mamie, że nie mam z własnego wyboru głupich dowcipnisiów w gronie znajomych.

— Jakże mi z tego powodu wszystko jedno.

— Taki pan wyszczekany — prychnęła — a bał się zadzwonić do drzwi, żeby oddać moją torebkę.

— Chyba nie myślałaś, że chciałbym cię znowu oglądać? — zadrwił i zlustrował ją mimowolnie. Gdyby połączyły ich milsze stosunki, mógłby przyznać, że ładnie wyglądała w plisowanych, żółtych spodniach i obcisłym, czarnym płaszczu. — Wolałem użyć posłańca — dopowiedział zjadliwym tonem.

— Współczuję panu.

— Słusznie, bo przynosisz mi pecha. Powinienem pluć przez ramię na twój widok. — Szymon udał wzdrygnięcie.

— Tylko buraki szukają winy we wszystkich, byle nie w sobie. — Roksana odwróciła się do niego bokiem i zaczęła iść w głąb domu.

— Gorsze jest taranowanie ludzi lub niepoczuwanie się do odpowiedzialności za wyrządzone szkody — docinał jej dalej.

— Och! — Zrobiła minę politowania. — Czyli jeśli będzie jechał na pana samochód, to zamiast odskoczyć, skorzysta pan z szansy na odszkodowanie za urazy.

Szymon prychnął, zażenowany tym, że Roksana uporczywie zwracała się do niego formalnymi zwrotami. Głowił się, za jakie grzechy ta sztuczna, wyniosła flądra znowu wchodziła mu w paradę.

— Mów dalej. Bawisz mnie — odparł mimo to znużony i kucnął pod ścianą.

— Oby był pan równie rozbawiony, kiedy to mnie wręczą klucze do tego domu.

Szymon zarechotał kpiąco i zaczął stwarzać pozory, że sprawdza coś ważnego w komórce, dając tym Roksanie do zrozumienia, że skończył z nią dyskutować. Urażona przeszła się po korytarzu. Czekała, aż panowie w salonie ją zawołają, przeproszą za kłopoty oraz usłużnie wręczą umowę do podpisania. Przyzwyczaiła się już do myśli o braku sąsiadek za ścianami i nie dopuszczała do siebie możliwości, że wygrana przejdzie jej koło nosa.

Za to Szymon trochę pożałował, że zaufał parabankowi, zamiast wyciągnąć wnioski z historii ludzi oszukanych przez podobne firmy. Wprawdzie nie spodziewał się, że wygra, ale kiedy matka wręczyła mu list z gratulacjami i zaproszeniem do obejrzenia domu, bardzo się ucieszył, że będzie miał jakieś zabezpieczenie finansowe w razie ewentualnej plajty gazety. Planował też, że skończy z przesadnym oszczędzaniem, które Arek ponownie wymuszał, odkąd fachowcy wyremontowali lokal i naprawili elektrykę. Biuro było już niemal całkiem wyposażone i praktycznie gotowe na przyjęcie dziennikarzy. Westchnął z irytacją, sądząc, że niepotrzebnie tutaj przyszedł.

W końcu drzwi stanęły otworem i oboje zostali zaproszeni do salonu. Notariusz wręczył parze po jednym egzemplarzu dokumentów, prosząc o ich przeczytanie. Nagłówki na kartkach głosiły o przeniesieniu własności nieruchomości w części ułamkowej.

— Co to ma być? — wydukała Roksana.

— Coś wam się pochrzaniło — podchwycił Szymon, łypiąc na zgromadzonych mężczyzn.

— Regulamin konkursu przewiduje, że w razie omyłkowej wygranej dwóch lub więcej osób prawo własności do nagrody głównej ulega podziałowi — oznajmił z ulgą przedstawiciel parabanku, który skontaktował się z organizatorem. — Serdecznie gratulujemy oraz życzymy wszystkiego najlepszego.

Roksana i Szymon popatrzyli na niego jak na wariata i wymienili zdumione spojrzenia. Ten jednak pożegnał się z prawnikiem, a na odchodnym poprosił go o przyniesienie podpisanego aktu notarialnego do placówki Goldbanc. Uciekł z salonu, zupełnie ignorując osłupiałe miny nowych właścicieli domu wybudowanego przy ulicy Przyjaznej 8.

— Co?! Masz mieszkać z tą świruską?

— Co?! Masz mieszkać z tym złodziejem?

Druga w nocy. Roksana zamknęła swój laptop, wstała z sofy i po cichu zajrzała do pokoju obok. Klara smacznie spała na nieposłanym łóżku, obok niej leżały kalendarz z rozpiską randek i włączony notebook. Ekran wyświetlał ostatnią stronę regulaminu feralnego konkursu. Roksana wyłączyła komputer i zaczęła przykrywać Klarę kocem, a ta się wtedy obudziła.

— Ojej, nawet nie wiem, kiedy zasnęłam — wymamrotała sennie. — Znowu nie znalazłam żadnego haczyka. Jak tam twoja połowa?

— Też nic — mruknęła Roksana. — Wszystko zgadza się z tym, co mówili goście z banku. Wygląda na to, że zaakceptowałam ten regulamin, choć przyznaję, że go wcześniej nie przeczytałam.

— Co teraz zrobisz? — spytała przejęta Klara i zwlekła się z łóżka. — Zamieszkasz z tym kolesiem?

Roksana usiadła obok niej, myśląc nad odpowiedzią. Zgodnie z regulaminem przez najbliższy rok nie mogła sprzedać nieruchomości osobie trzeciej i dostała kilka innych legalnych opcji:

— Przeczekać.

— Wprowadzić się do wygranego domu i traktować Szymona Urbaniaka jak współlokatora ze stancji, plus punkt pierwszy.

— Odkupić od razu udział Urbaniaka i sprzedać cały dom osobie trzeciej w dowolnym momencie.

— Sprzedać swój udział Urbaniakowi.

— Wynająć swoją część domu osobie trzeciej po otrzymaniu pisemnej zgody Urbaniaka.

— Przekonać Urbaniaka, żeby nie podpisywał umowy, dzięki czemu cała nieruchomość stałaby się własnością Roksany.

Klara potrząsnęła dłonią przyjaciółki.

— Powiedz, co planujesz, zanim znowu zasnę.

Roksana spojrzała na nią zadumana i zmarszczyła brwi.

— Nie dam mu satysfakcji — postanowiła. — Muszę utrzeć nosa temu arogantowi. Dla dobra kolejnych nieszczęśników, z którymi chciałby się awanturować.

— Czyli, że co? — Klara zamrugała trochę zbita z tropu. — Podpiszesz umowę i na serio zamieszkacie razem?

Roksana spojrzała jej twardo w oczy i rzekła sucho:

— A następnie zniechęcę go do mieszkania ze mną.

— Och. Może jednak jakoś dojdziecie do porozumienia?

— Wątpię. Podczas kłótni pod tamtym domem dał mi jasno do zrozumienia, że w nim zamieszka i nie pójdzie na żadną ugodę — westchnęła i machnęła ręką, zmęczona tym tematem.

Klara pokiwała głową, ziewnęła i rzuciła mimochodem:

— Idę jutro na randkę z pewnym programistą.

Roksana popatrzyła mało przychylnie na jej kalendarz z rozpiską randek na cały tydzień, a potem zerknęła na przyjaciółkę i powiedziała taktownym tonem:

— Ostatnio rzucasz chłopaków, gdy zabraknie im kasy albo zaczynają nalegać na coś więcej niż cmokanie w policzek. Dlaczego nie znajdziesz sobie normalnego partnera?

— To wymaga czasu i kasy. Przypominam, że w przeciwieństwie do ciebie dostaję grosze od starych oraz studiuję trzy kierunki, więc nie widzę nic złego w sprzedawaniu moich rzadko wolnych minut kilku dżentelmenom.

Roksana najpierw poczuła się trochę urażona, bo ona też przechodziła trudności, gdy jej rodzice mieli słabą sytuację finansową, i już otworzyła usta, żeby pomarudzić czy prawić morały, ale gdy Klara głośno ziewnęła ze zmęczenia, to sobie odpuściła. Wstała z łóżka.

— Idę spać — rzekła sennie. — Może wyśnię sobie nieobecność pewnego dupka przy podpisywaniu jutrzejszej umowy.

— Oby. Dobranoc — mruknęła Klara i schowała twarz w poduszce.

Roksana zgasiła światło i wróciła do salonu, który nocą służył jej za sypialnię. Zmęczona, leniwie zsunęła z siebie szlafrok, wpatrując się tęsknie w stojącą na komodzie fotografię. Przedstawiała uśmiechniętego blondyna, robiącego serce ze swoich dłoni. Pogładziła zdjęcie palcami i niechętnie położyła się na kanapie. Podciągnęła kołdrę pod samą brodę.

Nocami, kiedy zostawała sama ze swoimi myślami, potwornie tęskniła za narzeczonym, Januszem, który na początku roku akademickiego poleciał do Afryki na roczną misję humanitarną. Roksana zakochała się w nim szybko, doceniała jego dobroć i wrażliwość. Zawsze starał się pomagać ludziom w potrzebie. Nigdy nie przeszedłby obojętnie obok żebrzącego, nawet jeśli wiedział, że to oszust.

Janusz także studiował prawo. Był ze starszego rocznika, jednak poznali się przypadkiem na fakultecie z filozofii. Roksana uśmiechnęła się na wspomnienie romantycznych liścików, którymi wymieniali się w trakcie zajęć. Pomyślała też o wspólnych spacerach po mieście, które kończyły się pocałunkami pod kamienicą przy Cukrowej. Pożałowała, że Janusz teraz poświęcał czas obcym ludziom zamiast jej.

Łaknąc już snu, zgasiła lampkę i spróbowała zasnąć. Niedługo później złapała się jednak na ponownym analizowaniu problemu z wygranym domem. W pewnym momencie poczuła się zmęczona psychicznie, ale i ukojona myślami o narzeczonym. Uznała, że bardziej sobie ceni pokój ducha niż murowane ściany. Podjęła decyzję, że podpisze umowę własności, a potem postawi Szymonowi kebab i ugłaska go, żeby razem wybrali kogoś, komu ona wynajmie swoją część domu.

Zasnęła spokojnym, głębokim snem. W środku nocy nagle rozległo się brzęczenie. Obudziła się z sercem walącym jak szalone i przez moment nie wiedziała, kim jest ani gdzie się znajduje. Moment później wzięła komórkę do ręki i odebrała połączenie z zastrzeżonego numeru. Ktoś po drugiej stronie się rozłączył.

Rozdział 4

Stało się. Umowy zostały podpisane, klasyczny dom wolnostojący przy Przyjaznej 8 zyskał nowych właścicieli. Pozostało tylko umeblować większość pomieszczeń. Choć łazienkę już wyposażono, to w salonie nie było niczego poza kominkiem, natomiast w korytarzu stał jedynie drewniany wieszak z wyrytym logo banku.

Roksana kucnęła w kuchni, wyjęła z kieszeni papierową taśmę i zaczęła ją przyklejać na całej długości wykafelkowanej podłogi, żeby podzielić pomieszczenie na dwie części. Nie wychodziło jej to równo, bo zbyt często przymykała ociężałe powieki. Tak się zirytowała głuchym telefonem, że nie mogła już potem zasnąć.

Szymon stanął w progu i westchnął z politowaniem. Dla niego wspólne korzystanie z kuchni nie stanowiło problemu. Liczył nawet, że zaoszczędzi na zakupach spożywczych.

— Co robisz? — spytał osowiale i oparł się ramieniem o framugę drzwi.

Roksana przestała rozwijać taśmę i prześwidrowała go zirytowanym wzrokiem.

— Ma pan zaburzenia widzenia?

— Chyba ty — odparł z przekąsem. — Strasznie krzywo kleisz.

— Ma pan linijkę w oczach?

— Mózg w głowie. — Popukał się palcem po czole. — Wystarczy, żeby rozróżnić linię prostą od fali.

— Poszłoby mi lepiej, gdyby jakiś idiota nie obudził mnie w nocy głuchym telefonem — wycedziła przez zęby.

Szymon parsknął śmiechem i odpowiedział przemądrzałym tonem:

— Wystarczyło wyłączyć komórkę.

— O! — zawołała pogardliwie i usiadła na piętach. — Więc przyznaje pan, że to pan jest tym idiotą?

— Jeśli pominiemy ostatnie słowo, nie zaprzeczę.

— Czy ty jesteś nienormalny?! Po co do mnie dzwoniłeś?! — Odpuściła sobie w końcu grzecznościowe formy, ponieważ na język cisnęły jej się same inwektywy.

— Zgadnij — droczył się. — Sprawdzimy twoją bystrość.

Zmrużyła gniewnie oczy.

— Myślałeś, że zaśpię i sam podpiszesz umowę.

— Brawo — pogratulował z drażniącym uśmieszkiem. — W nagrodę życzę ci, żebyś się stąd jak najszybciej wyprowadziła.

— Poślę cię do więzienia. — Pogroziła mu palcem.

— A cóż to, bycie pomysłowym jest karalne?

Prychnęła i gwałtownie przerwała taśmę rękami. Pluła sobie w brodę za to, że chciała być miła, nastawiona pokojowo i w ogóle do rany przyłóż. Ten zamiar przeszedł jej po tym, jak się dowiedziała, że ten podstępny nikczemnik przybył tu przed umówionym czasem i chciał podpisać umowę własności bez niej, próbując przekonać przedstawicieli banku, że pani Remiszewska zrezygnowała z nagrody. Wskutek tego natychmiast wdrożyła w życie plan B.

Zerwała się na równe nogi, a potem wskazała na część kuchni mającą dostęp do drzwi i zarządziła stanowczo:

— Ta połowa jest moja.

Szymon omiótł szybko wzrokiem pomieszczenie.

— Okej! — zaczął podejrzanie uległym głosem. — Moja połowa jest mniejsza, będę musiał do niej skakać, ale chociaż podepnę kuchenkę i zlew. — Popatrzył znacząco na rury i łącze gazowe. — O, prąd też jest tylko u mnie — dokończył z satysfakcją, spoglądając na ścianę z oknem, obok którego były zamontowane trzy gniazdka elektryczne.

Roksana rozejrzała się po pomieszczeniu i przygryzła wargę z zakłopotania. Nie miała najmniejszej ochoty na montowanie nowych instalacji. Jak gdyby nigdy nic, zerwała taśmę z podłogi, rzuciła rolkę w kąt i przygarbiła się z rezygnacją.

— W sumie kuchnia jest mała, więc po co ją zagracać? — bardziej stwierdziła, niż zapytała. — Może ja załatwię kuchenkę, a ty zajmiesz się zlewem? Za to meble będziemy mieli osobne.

— Bądź konsekwentna, blondi. Ja zajmuję tamtą połowę, tak jak kazałaś.

— Wcale nie. To była otwarta propozycja — oznajmiła z udawaną wesołością.

„I nie mów do mnie per blondi, bezczelny, wstrętny, parszywy dupku”, dodała w myślach.

Szymon oderwał się od framugi, powoli obszedł kuchnię i stanął tuż przed Roksaną, czym zmusił ją do podniesienia głowy. Spojrzała mu w zielone oczy, nerwowo pocierając sobie dłonie. Rozbawiła go jej uległa mina.

— Dobra. Niech tak będzie — odparł po głębszym przemyśleniu, a zanim zdążyła się ucieszyć, dodał stanowczo: — Ja decyduję, który pokój na poddaszu będzie mój, i biorę dwie trzecie salonu.

— Chyba sobie kpisz! Salon ma być wspólny w całości albo przynajmniej podzielony na pół.

Psotne oczy Szymona zalśniły.

— Dobrze — odparł z wyczuwalnie fałszywą łagodnością. — Tak jak kuchnia według twojego pierwszego postanowienia.

Roksana ściągnęła wściekle brwi, a potem odwróciła się na pięcie i z głośnym świstem wypuściła powietrze nosem. Nie miała czasu na dyskusje, bo spieszyła się na pociąg do domu.

— Niech ci będzie — syknęła i ruszyła do drzwi. — Rzadko będę tam przebywać, bo zamierzam unikać twojego podłego widoku.

— Wspaniała wiadomość — wymruczał Szymon i podniósł z podłogi rolkę z papierową taśmą.

Pozostało mu iść po miarkę i mógł przystąpić do dokładnego podzielenia salonu. Nie mógł pozwolić na to, żeby Roksanie przypadł choćby jeden milimetr przestrzeni za dużo.

Wieczorem tego samego dnia Roksana odwiedziła swój dom rodziny, który leżał w urokliwym miasteczku otoczonym czystymi jeziorami, górami zrębowymi i lasami sosnowymi. Zasiadła do kolacji z rodzicami, ucieszonymi jej wizytą.

— Wciąż nie mogę uwierzyć w twoją wygraną. — Barbara przytuliła córkę jedną ręką.

— Ja też — odparła Roksana z nutą goryczy w głosie, bo niechciany domownik, o którym nie zamierzała nikomu nawet wspomnieć, zabrał jej całą przyjemność z nagrody.

Wzięła z ozdobnego talerzyka dwa plasterki cytryny, jakby jej było za słodko w życiu. Jeden wrzuciła do swojej szklanki z herbatą, drugi — do kubka siostry, która spóźniała się na posiłek.

— Że też nam się kończy urlop — kwęknął Zenon. — Tak to byśmy pojechali, obejrzeli, pomogli.

Roksana potaknęła głową, z udawanym żalem wypisanym na twarzy. Rodzice często snuli plany wyjazdowe, ale nich z nich nie wynikało. Oboje cierpieli na chorobę lokomocyjną i ich dolegliwości nie łagodziły żadne środki, a ponadto długie podróże męczyły ich psychicznie.

Poopowiadała, co nowego na studiach, napomknęła oględnie o rozmowie, jaką odbyła w Kancelarii Adwokackiej Florczewski & Zygmunciak, a potem już miała przekazać pozdrowienia od Klary, gdy Barbara wystrzeliła:

— Przez telefon wspominałaś coś o mandacie z tramwaju.

Roksana napięła się jak struna i zrobiła taką minę, jakby już zapomniała o zdarzeniu i teraz pomyślała o nim pierwszy raz od dawna.

— Anulowali mi go — jej głos zabrzmiał zbyt entuzjastycznie, za głośno i przesadnie piskliwie.

Napchała do buzi jedzenia, żeby nie musieć nic więcej mówić. Zataiła przed rodzicami parkową sprzeczkę oraz to, jaki pechowy obrót sprawy przybrało wygranie domu. Liczyła, że rozprawi się z Szymonem na tyle szybko, że nie warto martwić rodziców.

Barbara ani nie wyłapała niczego dziwnego w odpowiedzi córki, ani nie pojęła jej aluzji.

— A co było w tej paczce, którą zamówiłaś?

Roksana zmarszczyła czoło w namyśle, nie rozumiejąc pytania matki. Barbara pomyślała, że ta nie pamiętała o przesyłce, i wyjaśniła:

— No, dzwonił kurier. Powiedział, że podałaś mój numer do weryfikacji, i kazał podać twój adres, żeby mógł ci dostarczyć jakąś paczkę.

— Ach, tak. — Roksana uśmiechnęła się krzywo, próbując naprędce wymyślić wiarygodne kłamstwo. To oczywiste, że paczka była kryptonimem torebki. — Kupiłam książkę przez Internet.

W tym momencie Zenon przerwał krojenie kiełbasy, popatrzył to na żonę, to na córkę, to znowu na żonę i zaproponował z entuzjazmem:

— Basiu, może w sobotę ktoś mnie zastąpi w pracy i skoczymy do Roksanki przynajmniej na kawę?

Roksana się zakrztusiła i zaczęła kaszleć. Nie przestawała przez dobre pół minuty, ledwie słysząc rodziców i czując klepanie po plecach. Wtem coś ją mocno ścisnęło w klatce piersiowej i zobaczyła, że kawałek skórki od chleba ląduje w szklance z herbatą.

— O mój Boże — westchnęła z ulgą Barbara.

— To nie Bóg — sapnęła Renata i usiadła przy stole. — Puszczałam wam tyle filmów z udzielania pierwszej pomocy, a wy o wszystkim zapomnieliście. Miałam nadzieję, że po uśpieniu marudnego czterolatka przeżyję resztę wieczoru w spokoju.

— Jedz już, bo wszystko zaraz wystygnie. — Matka podsunęła jej talerz z ugotowaną kiełbasą.

— Wolę coś lżejszego. — Sięgnęła po półmisek z grecką sałatką.

„Jasne, nie przejmujcie się, że właśnie prawie umarłam”, pomyślała Roksana, lecz zaraz poczuła ulgę, że przez moment nikt nie skupiał na niej uwagi. Wstała od stołu i podeszła do kredensu, żeby wyjąć czystą szklankę. Napiła się wody, bo nieprzyjemnie drapało ją w gardle. Ku jej uciesze rodzice nie wrócili już do rozmowy o wygranym domu i zaczęli dyskutować na temat ostatniego odcinka popularnego publicystycznego talk-show. Zniknął sens wspominania o Szymonie. Warto było się zadławić.

Po kolacji zwiedziła piwnicę, w której rodzice chomikowali stare, ale wciąż sprawne sprzęty domowe. Wypatrzyła kuchenkę i lodówkę, które przydałyby się jej w nowym domu. Postanowiła również zabrać ze sobą łóżko oraz parę półek.

Później pokazała rodzinie zdjęcia podglądowe różnych sukien ślubnych, zaproszeń, bukietów i dekoracji. Zaczerpnęła opinii na ich temat, wysłuchała rad na temat muzyki weselnej i menu, a także podyskutowała o tym, jak usadzić gości przy stolikach. Omawianie ślubnych spraw zmęczyło ją tak bardzo, że spokojnie przespała całą noc.

Następnego dnia wybrane rzeczy z piwnicy wylądowały w służbowej furgonetce Łukasza, męża Renaty. Roksana pożegnała się z wylewnymi rodzicami, siostrzeńcem i szwagrem, a potem weszła do samochodu. Za kierownicą siedziała już Renata, która jako jedyna miała nazajutrz wolne.

— Prowadź ostrożnie, Reniu. Roztopy są — ostrzegł Zenon.

— A ty, Roksanko, odwiedzaj nas częściej — nakazała wzniośle matka i uścisnęła córkę jeszcze raz, zanim trzasnęły drzwi.

Rozległ się chroboczący ryk silnika i siostry ruszyły w drogę. Roksana przez chwilę popatrzyła w szybę, a potem wyciągnęła komórkę, żeby poprzeglądać portale plotkarskie. Siedziała w milczeniu, bo Renata czuła się niepewnie za kierownicą i potrzebowała największego skupienia.

Rozbrzmiało piknięcie. Nowa wiadomość od Klary, z linkiem do oferty sprzedaży ładnej komody. I w Roksanę jakby grom z jasnego nieba strzelił. Drgnęła i posłała siostrze przestraszone spojrzenie. Uświadomiła sobie bowiem, że musi ją u siebie przenocować.

Szymon powoli urządzał się w swojej nowej sypialni. Powiesił koszule w szafach, poukładał spodnie na półkach, a teraz kucał przy komodzie i chował skarpetki do szuflady. Do jego uszu dobiegło skrzypnięcie drzwi. Podniósł wzrok i zobaczył matkę.

— Włożyłam ci mrożonki do zamrażarki — oznajmiła szorstkim tonem, choć miała troskliwą minę. — Wczoraj ją rozmroziłam. Dbaj o nią, dopóki nie kupisz jakiejś mniejszej. Przydaje się na święta.

— Jasne. — Włożył ostatnią parę skarpetek do szuflady i wstał, decydując się na chwilę odpoczynku.

Ten dzień zaczął się dla niego o świcie. Wypożyczył samochód dostawczy i z pomocą wynajętego tragarza przywiózł tu ciężkie sprzęty i meble, podarowane mu przez matkę. Później długo układał swoje rzeczy w kuchni. Przeprowadzka zmęczyła go bardziej, niż się spodziewał. Przez chwilę zatęsknił za wynajmowanymi dawniej mieszkaniami. Mieściło się w nich o wiele mniej rzeczy.

— W schowku obok łazienki znajdziesz miotłę — powiedziała Matylda. — Musisz dokupić szufelkę, bo nie miałam dwóch.

— To nic. Jutro zrobię zakupy — odparł lekko Szymon i podniósł pustą walizkę, żeby przenieść ją pod ścianę.

— Potrzebujesz jeszcze czegoś ode mnie? — zapytała ponaglająco.

— Chyba nie, a co?

— Mam niedługo dyżur. — Ruszyła do korytarza.

— Może zdążymy jeszcze wypić razem herbatę? Jesteś moim gościem, więc możesz słodzić trzy — zażartował, próbując ją zatrzymać.

Matylda zmierzyła go jednak karcącym spojrzeniem, pokręciła stanowczo głową i zeszła na parter. Odprowadził ją do wyjścia, nic już nie mówiąc. Wiedział, że wciąż była zła za jego kłamstwa, i próbował przeczekać, aż jej przejdzie. Szybko założyła płaszcz i pożegnała się oschle.

Resztę dnia Szymon spędził w swojej części salonu, leżąc z laptopem na starym fotelu leniwcu. Czytał odpowiedzi na zamieszczone przez niego w Internecie oferty pracy. Szukał dziennikarzy umiejących pisać artykuły z wyszczególnionych dziedzin lub na oryginalne tematy, których próżno było szukać w innych czasopismach. Proponował dobre wynagrodzenie i posadę w prężnie rozwijającej się gazecie, liczył więc na duży odzew.

Otrzymał sto wiadomości zwrotnych, z czego połowa była zwykłym spamem. W reszcie odpowiedzi większość potencjalnych kandydatów przedstawiała jedynie własne wygórowane warunki pracy. Ostatecznie uwagę Szymona przykuły dwa listy motywacyjne — dwudziestodwulatki studiującej zaocznie historię i trzydziestoletniego blogera, który recenzował w sieci debiutanckie powieści krajowych autorów. Oboje wydawali się pracowici oraz mieli ciekawe referencje. Szymon wysłał do wybrańców wiadomość, że oczekuje ich za kilka dni w redakcji celem odbycia rozmowy kwalifikacyjnej.

Później sprawdził terminarz rozgrywek hokejowych. Pomimo lokalnej tradycji zupełnie nie kręciły go dyscypliny sportów zimowych. Zbliżał się jednak finał w drugiej lidze i szumnie zapowiadano mecze mające się odbyć na miejscowym lodowisku, nagrodzonym za najlepszą krajową inwestycję. Byłoby żal nie napisać o tym artykułu.

Szymon spojrzał na niezagospodarowaną część salonu i ogarnęła go irytacja na myśl, że pojawią się tu rzeczy Roksany. Wprowadził się z postanowieniem, że jeśli ta dziewczyna tu zamieszka, to tak jej obrzydzi życie, że ona pryśnie gdzie raki zimują. Musiał wymyślić, jak to zrobić. Wiedział, że wychodził na emocjonalnego gówniarza, lecz przecież był niewykształconym dwudziestosiedmioletnim studentem bez pracy, z pożyczką na karku oraz wariackimi planami na przyszłość. Było mu wolno.

Niedługo przed końcem podróży zamigała czerwona kontrolka informująca o niskim stanie paliwa. Korzystając z okazji do napełnienia pustych żołądków, siostry Remiszewskie zaparkowały za stacją benzynową i odwiedziły czynną gospodę. Roksana zamówiła frytki ze schabowym, Renata — małą sałatkę caprese. Kelner przyniósł potrawy już pięć minut po zabraniu menu. W lokalu przebywało niewielu ludzi, choć wystrój był przytulny, a dębowe stoły i krzesła lśniły czystością.

Roksana zamoczyła frytkę w ketchupie, a potem spytała skrzywiona:

— Od kiedy jesz jak królik?

— To się nazywa dieta. Mam fałdki na brzuchu.

— Przesadzasz. — Parsknęła śmiechem. — Zresztą, zimą każdej kobiecie przybywa ciałka.

— Zobaczymy, czy będziesz tak mówiła po ślubie. Wiesz, że koszule nocne są już na mnie przyciasne? Wstydzę się w nich chodzić przed Łukaszem — wyznała zmęczonym głosem Renata.

Roksana potrząsnęła głową, rozbawiona. Nie traktowała narzekań siostry poważnie, choć naszła ją myśl, czy i ona kiedyś będzie się tak wstydzić przed Januszem. Byłoby to kompletnie bezsensowne, bo nie powiedziałby złego słowa nawet jakby przytyła sto kilo.

— Jedz szybciej — ponagliła ją Renata. — Chcę już przytulić łóżko.

Roksana zerknęła na nią z lękiem. Nadal nie poinformowała siostry o niechcianym domowniku. Trochę obawiała się jej reakcji, bo Renata wyznawała bardzo konserwatywne poglądy i wpadała w szał, gdy coś ją bulwersowało. Mogła zacząć krzyczeć lub nawet zadzwonić ze skargą do rodziców.

Dokończyła posiłek zamyślona, a potem spojrzała badawczo na siostrę, która wyglądała słabo, była blada i miała przymrużone oczy. Istniała minimalna szansa, że ze zmęczenia przyjmie wszystkie rewelacje na spokojnie.

— Nie mieszkam w mojej nagrodzie sama — wyjawiła w końcu Roksana i upiła duży łyk wody, aby pozbyć się suchości w gardle, zanim przejdzie do opowiadania szczegółów.

Moment później, już po wyjaśnieniach, Renata patrzyła na nią całkiem przytomnym, pełnym wyrzutów wzrokiem. Co za szczęściara. Nie musiała pić energetyków, żeby się rozbudzić. Wystarczało, żeby dowiedziała się o czymś oburzającym.

— Mieszkasz pod jednym dachem z jakimś facetem? — wydusiła z niedowierzeniem, przykładając dłoń do ust.

— To chwilowe.

— To straszne! Jak mogłaś to zrobić Januszowi?!

— Ale co? Nawet nie gadam z tamtym typem. — Roksana nie uznała tego za kłamstwo, bo uważała, że jej kłótniom z Szymonem daleko do rozmów. — On jest nikim. Po prostu na skutek pomyłki też wygrał ten dom.

— Nie powinnaś mieszkać z żadnym obcym ani nieobcym mężczyzną — piekliła się Renata. — Jesteś zaręczona!

— Wiem, że jestem.

— Więc dlaczego popełniłaś takie głupstwo?! To ryzykowne po tylu miesiącach samotności!

— Słucham? Chyba nie myślisz, że mogłabym zdradzić Janusza z tym wstrętnym bucem? Mam czekać, aż będę mogła sprzedać ten dom, i do tego czasu użerać się z kilkoma walniętymi sąsiadkami zamiast z jednym palantem? Byłoby mu to bardzo na rękę. Dlaczego akurat ja mam ustępować?!

— Co? — Renata zmarszczyła czoło. — Nie rób z siebie ofiary, dobrze?! Mówimy o czymś kompletnie innym!

— Obrażasz mnie, Renia. Gdy mieszkałam z Klarą i jej chłopakiem, nie byłaś taka przejęta.

— O! Weź ją ze sobą. Wtedy dochowam tajemnicy.

— Proponowałam jej to, ale powiedziała, że miałaby za daleko na swoje uczelnie — powiedziała z żalem Roksana. — Poza tym nie lubi mieszkać z kimś w jednym pokoju. Nawet ze mną.

— Oddajcie jej salon.

„Jakie to proste”, pomyślała kpiąco, bo siostra brzmiała tak, jakby dziwiła się, że nikt wcześniej nie wpadł na taki pomysł. Westchnęła ciężko i mimowolnie obróciła głowę w stronę baru. Stało za nim kilka osób z obsługi, które szybko uciekły przed jej wzrokiem. Zawstydzona poprosiła o rachunek.

Północ. Szymon przewrócił się na drugi bok, zirytowany swoją bezsennością. Urok spania w nowym miejscu. Nagle usłyszał łupnięcie. Jedno, drugie, dziesiąte. Odgarnął kołdrę i wyszedł z pokoju, żeby sprawdzić, co się dzieje. Gdy stanął na szczycie schodów, zobaczył dwie kobiety, które próbowały przepchnąć łóżko przez drzwi wejściowe. Jedną z nich była jego domowa konkurentka. Odwrócona do niego tyłem, trzymała mebel za wezgłowie, jęcząc coś o śliskim chwycie. Naprzeciwko niej wyłaniała się z ciemności pucołowata brunetka. Zauważywszy Szymona, upuściła łóżko z rąk i nastąpił głośny huk.

— No jak ty trzymasz — stęknęła Roksana.

Widząc strwożoną minę Renaty, podążyła za jej wzrokiem i obejrzała się za siebie. Widok półnagiego Szymona prawie zwalił ją z nóg. Nie dlatego, że zrobił na niej wrażenie. Wyglądał komicznie w bokserkach w neonowe kleksy. Jednak to musiało zadziałać przeraźliwie negatywnie na wyobraźnię siostry, która już niemal była skłonna dochować sekretu przed rodzicami.

Nabrawszy nowych sił, Renata popchnęła łóżko przed siebie, dzięki czemu wylądowało wreszcie w korytarzu. Z hukiem zatrzasnęła drzwi i stanęła przed siostrą, żeby zasłonić jej widok na schody. Zlustrowała Szymona chłodnym spojrzeniem i zagadnęła oschle:

— A więc to pan demoralizuje moją siostrę.

— Nic o tym nie wiem — odparł rozbawiony. — Zresztą, biorąc pod uwagę problemy, jakich mi przysporzyła, chyba już mnie ktoś w tym wyręczył. — Zaczął schodzić po schodach.

— Ona z pewnością nie chadza nago przy obcych ludziach — wycedziła.

— Chyba myli pani swoją wyobraźnię z rzeczywistością, bo jeszcze coś na sobie mam.

— Pan jest ordynarny.

— Skądże. Dawno nie byłem taki miły jak dziś — rzekł szarmancko, po czym spojrzał Renacie przez ramię, zdziwiony milczeniem jej pyskatej siostry.

Roksana stała oparta o ramę łóżka, wbijając wzrok w podłogę i przeklinając bezgłośnie pod nosem. Wyczuła, że Szymon jej się przygląda i zerknęła na niego krzywo. A potem uśmiechnęła się na siłę i burknęła z rezygnacją:

— Poznajcie się. To moja starsza siostra, Renia.

— Szymon jestem. — Wyciągnął dłoń do Renaty, na co ona wyraźnie się obruszyła.

— Mężczyzna nie podaje pierwszy ręki kobiecie.

— A gospodarz gościowi?

— Na pewno nie wtedy — fuknęła — gdy gospodarz ma na sobie tylko majtki, a gość stoi w kurtce.

— Cóż. — Uniósł brew, nieco zakłopotany takim popisem arogancji. — Wyrwałyście mnie ze snu.

Roksana mimowolnie omiotła go spojrzeniem. Gdyby się wcześniej polubili, mogłaby przyznać, że ma całkiem atrakcyjne ciało. Aż sobą pogardziła za tę myśl.

— Niech pan wraca do swojego pokoju. — Renata machnęła ręką, jakby odganiała natrętną muchę.

— A co z tym łóżkiem? — zapytał łagodnie.

— Wniesiemy je na górę.

— Pomogę — zaoferował się, bo nie miał ochoty wysłuchiwać kolejnych hałasów.

— Poradzimy sobie — syknęła Renata i ściągnęła kurtkę. — Roksano, może zdejmiesz swój pierścionek zaręczynowy? Szkoda by było go uszkodzić — rzuciła niby od niechcenia.

— Będę ostrożna.

— Jak wolisz, ale pamiętaj — mówiła twardo Renata, mocno akcentując poszczególne słowa — że twój narzeczony, którego poślubisz tego lata, sporo za niego zapłacił.

— Subtelnie — wymamrotał pod nosem Szymon. — Skoro jesteśmy w temacie, nie minęłyście się przypadkiem z moim chłopakiem?

— Z chłopakiem? — powtórzyły jednocześnie zaskoczone siostry.

— Tak. Wysoki, przystojny, z dredami. Łatwo wpada w oko. Nie wiem, kiedy wyszedł.

— Uhm, nie — wydukała Renata już przyjaźniejszym tonem. — Jest ciemno, a latarnia przy bramie jest zepsuta.

— Może do niego zadzwonię, żeby zawrócił, i on wam pomoże?

— Oj, po co mu robić taki kłopot? — spytała z serdeczną miną.

— Szczerze? Myślę, że same nie dacie rady wtargać łóżka tak wysoko. Schody są dość wąskie i strome, a skoro mnie wyganiacie… — zawiesił głos, żeby jego słowa dobrze wybrzmiały, i spojrzał wyczekująco na Roksanę.

Spuściła wzrok, zdając się na decyzję siostry.

— Może jednak skorzystamy z twojej pomocy, o ile propozycja jest jeszcze aktualna — powiedziała Renata uprzejmym, formalnym tonem i odeszła na bok, żeby powiesić kurtkę na wieszaku.

Szymon zbliżył się do Roksany niby przypadkiem, i szepnął jej do ucha:

— Znów jesteś mi coś winna.

Zmierzyła go brzydkim spojrzeniem i mruknęła powątpiewająco, a potem jeszcze w płaszczu ruszyła do łazienki, żeby się odświeżyć i przy okazji ochłonąć. Miała tylko nadzieję, że zostawienie siostry samej z Szymonem nie spowoduje dalszych problemów. Po tym gnojku spodziewała się wszystkiego.

Puste pomieszczenie, w którym Roksana urządzała swoją sypialnię, początkowo od podłogi po sufit tonęło w bieli i na pierwszy rzut oka wydawało się dość duże, jednak szybko dało się odczuć, że sporo przestrzeni zabiera skos ściany. Teraz jednobarwną kolorystykę przełamywało łóżko z jasnego drewna, ustawione od ściany z oknem do ściany skośnej. Roksana zasłała je kołdrą i zapytała:

— Kto śpi z brzegu?

— Ja. — Renata oparła się tyłem o parapet i natarła twarz kremem. — Muszę wcześnie wyjechać, żeby zdążyć odebrać Alanka z przedszkola.

Roksana machnęła ręką, jakby to nie był dla niej problem.

— I tak musimy razem wypakować resztę gratów z furgonetki — przypomniała, na co Renata rzuciła tylko beztrosko:

— Szymon by mi pomógł. Obiecał.

Roksana spojrzała na nią z takim zdziwieniem, jakby zobaczyła ją pierwszy raz w życiu, a potem westchnęła z dezaprobatą. Nie chciała być nic winna temu chamowi. Zaczekała, aż siostra zgasi światło i wskoczy do łóżka, a potem zapytała opryskliwie:

— Dlaczego stałaś się dla niego taka miła?

— Bo nie zostanie twoim kochankiem.

— Za kogo ty mnie masz?

— Jesteś młoda, naiwna…

Ich rozmowa przeszła w monolog. Renata długo mędrkowała na temat niemoralnych relacji damsko-męskich, w których kobiety łatwo padały łupem mężczyzn. Roksana strasznie nie lubiła jej troski skrywającej protekcjonalną wyższość.

— Nie będę tego słuchać — burknęła w końcu i zaczęła się wiercić, żeby znaleźć wygodną pozycję. — Dobrze, że Janusz mi ufa.

— On w ogóle o wszystkim wie?

— Nie, nie dzwonił od trzech tygodni.

— To jeszcze nie wiadomo, czy ci ufa.

Roksana poczuła taką złość na siostrę, że aż ją paliło we wnętrzu. Opanowała nerwy i powiedziała z wymuszoną, śpiewną wesołością:

— Przecież Szymon jest gejem, to o czym my rozmawiamy?

— Może do siebie zaprosić heteroseksualnych kolegów — rzuciła chłodno Renata. — Na razie nie powiem o niczym rodzicom, ale Klara i tak ma się tu wprowadzić.

Roksana zdążyła odczuć ulgę, nim dotarł do niej sens reszty tej wypowiedzi.

— Musiałybyśmy znaleźć jeszcze jednego lokatora na Cukrową — zirytowała się i odwróciła do siostry tyłkiem. — Z trudem znalazłam dziewczynę na swoje miejsce. Zresztą mówiłam, że Klara nie chce tu mieszkać.

— W takim razie marna z niej przyjaciółka.

Gdy Roksana usłyszała te słowa, zaswędział ją język, ale powstrzymała się od dalszej dyskusji, bo już była skłonna wyrzucić siostrę z łóżka. Zamknęła oczy i wzięła głęboki wdech dla uspokojenia. Pocieszyła się, że za kilka godzin zyska trochę wytchnienia. W końcu Renata nie mogła jej kontrolować na odległość.

W gabinecie szefa „Kutego na Cztery Nogi” panował lekki zaduch przemieszany z zapachem świeżo malowanych ścian i nowych mebli. Kaloryfer grzał za mocno, bo zepsuło się pokrętło, a do tego nie można było uchylić okna przez zepsutą klamkę.

— Wie pan, że w jedenastym wieku chłostano wiernych, którzy rozmawiali podczas mszy? — spytała ruda dziewczyna, podczas gdy Szymon z zainteresowaniem przeglądał jej referaty, które napisała w toku studiowania historii.

Hanna, ogromna pasjonatka średniowiecza, aspirowała na stanowisko dziennikarki działu kulturalnego. Co rusz poprawiała okulary na nosie i chwaliła się, że jej teksty były już publikowane na portalach historycznych. Raczyła Szymona różnymi ciekawostkami, jakby chciała się podlizać, ale gdy ochoczo zaproponował jej pracę, poprosiła o czas do namysłu.

Wstał, żeby odprowadzić ją do drzwi. Zapięła pod samą szyję puchatą kurtkę i ruszyła z wahaniem w kierunku wyjścia. Na odchodne rozejrzała się jeszcze po pomieszczeniu z boksami, a potem rzuciła:

— A nie ma pan drugiego biura? Tu jest ciasno i komputery wyglądają na nieżywe. To znaczy, wiem, że nie mogą żyć, bo to są urządzenia. Czy one działają?

— Nie mam — burknął Szymon, urażony obrazą jego starych pecetów.

Zaraz jednak uznał, że Hanna pewnie bała się spytać, czy na wiekowych sprzętach działa Internet. Nie działał, ponieważ go jeszcze nie założył z braku czasu. Początki prowadzenia własnej firmy okazały się trochę trudniejsze, niż przypuszczał. Spojrzał na boksy, oddzielone od siebie o kilkadziesiąt centymetrów, i pomyślał, że pomieszczenie stanie się bardziej przestronne, jeśli je złączy.

— Zrobimy tu przemeblowanie — oznajmił z optymizmem.

— Mówił pan o hybrydowym trybie pracy — pociągnęła, wciąż nieco sceptyczna. — Co to oznacza?

— Możesz pracować w swoim domu, jeśli zechcesz.

— Tak bez pana kontroli? — zapytała nieśmiało. — Czy będę musiała zainstalować jakieś kamery?

— Jasne, że nie.

— Całe szczęście — westchnęła z ulgą. — Jestem mało fotogeniczna i nie lubię być podglądana. To znaczy, nie mówię, że pan chce mnie podglądać, tylko tak ogólnie.

— Zrozumiałem — uspokoił ją Szymon i rozejrzał się nerwowo, trochę już zniecierpliwiony. — Wróć jutro, proszę. I mów mi na ty.

— Dobrze, do widzenia.

Nie zabrzmiało to przekonująco, dlatego z obawy, że ruda historyczka nie wróci, Szymon postanowił z miejsca zatrudnić Mateusza, blogera literackiego. Duży wpływ na tę decyzję miał też fakt, że jego stronę odwiedzało pięćdziesięcioro internautów dziennie. To mogli być potencjalni nabywcy pisma. Wystarczyło wejść z tym gościem w kumpelskie relacje i poprosić o darmową reklamę na blogu. Ten jednak niespodziewanie zaczął wyczytywać z kartki trudne pytania:

— Czy będziesz mi fundował powieści do recenzji? Czy mam przeprowadzać jakieś wywiady z autorami i będziesz opłacał ewentualne podróże? Czy mam się ograniczać tylko do treści książek, czy wyciągać jakieś brudy z życia pisarzy? Jak wygląda system premii?

Szymon zmarszczył brwi i ściągnął usta. Zdobycie nowego kolegi mogło się okazać kłopotliwsze, niż przypuszczał. Myślał, że szybko dojdą do porozumienia i zabierze się za kolejne obowiązki.

— Słuchaj, Mateuszu — zaczął znużonym tonem. — Dziennikarz działu kulturalnego to nie jakiś ochroniarz prezydenta, żeby ustalać od razu tyle spraw. Będziesz mi przedstawiał propozycje artykułów, ja dokonam wyborów. Reszta wyjdzie w praniu. — Uśmiechnął się krzywo.

— Przez takie podejście, jakie właśnie zaprezentowałeś, ta gazeta może szybko paść — odparł uszczypliwie Mateusz. — Zanim udasz zdziwionego, wiedz, że nie jestem głupi.

— Skoro nie owijamy w bawełnę, zdradzę ci, że chyba cię nie polubię.

— Mam już przyjaciół.

Mateusz rozejrzał się po gabinecie, oddzielonym ściankami działowymi od boksów, wydając z siebie pełne pogardy westchnienie. Wszystkie meble sprawiały wrażenie niedopasowanych i lichych, a on zwykł pracować w lepszych warunkach.

— Wezmę tę robotę — stwierdził łaskawie po dłuższej chwili. — Potraktuję to jako hobby.

Szymon sam nie wiedział, czy powinien być zadowolony, że zyskał kolejnego pracownika, czy żałować, że będzie miał do czynienia z kimś, kto dobrze dogadałby się z Roksaną.

Ostatnią zatrudnioną tego dnia osobą był Xavier, jeden z trzech studentów politologii, których na rozmowę kwalifikacyjną podesłał Arek. Zaskarbił sobie sympatię Szymona tym, że działa aktywnie w gazetce studenckiej i publikowano już jego artykuły w kilku ogólnopolskich czasopismach. Na dodatek Xavier nie liczył na duży zarobek, ponieważ chciał pracować w gazecie głównie dla realizowania swoich pasji. Z tego powodu zyskał od razu największą sympatię u początkującego szefa tygodnika „Kuty na Cztery Nogi”.

Upłynął tydzień, odkąd dom na Ulicy Przyjaznej 8 zyskał mieszkańców. Nowy dzień Roksany zaczął się od kolejnej nieudanej rozmowy w sprawie praktyk w sądzie. Opuściła budynek przygnębiona i wracała do domu piechotą zamiast tramwajem, żeby rozchodzić przykre niepowodzenie.

W pewnym momencie natknęła się na kancelarię prawną, której nie dostrzegała nigdy wcześniej. Przystanęła, żeby uważnie obejrzeć lokal. Mieścił się pomiędzy dwoma sklepami spożywczymi. Na jego dachu stał skromny szyld reklamujący usługi adwokackie Moniki Iwaszczyńskiej, ledwo widoczny z chodnika.

Nie mając nic do stracenia, Roksana weszła do środka. Od razu zauważyła, że wnętrze, choć małe, wyglądało na eleganckie. W przeszklonym gabinecie naprzeciwko wejścia dostrzegła stół konferencyjny, zasypany stosem papierów, i szafę pokrytą przezroczystą folią, ale ani żywej duszy. Zamknęła za sobą drzwi i nadstawiła ucha.

— Halo? Jest tu ktoś? — zawołała nieśmiało.

— Tak! — Z łazienki wyskoczyła filigranowa szatynka o krótkich włosach z zielonymi pasemkami.

Roksana gwałtownie zamrugała, nie wierząc w to właśnie, co zobaczyła. Opanowała zaskoczenie.

— Dzień dobry. Nazywam się Roksana Remiszewska. Chciałabym porozmawiać z panią adwokat Iwaszczyńską.

— Tak, słucham? Zapraszam do gabinetu, tak? — Prawniczka ruszyła w lewo.

Roksana zwróciła uwagę na to, że kobieta miała tunele w uszach i akwamarynowy kolczyk w nosie, co stanowiło kontrastujący dodatek do jej szarej garsonki. Taki wygląd odbiegał od wyobrażeń Roksany o jakichkolwiek przełożonych, szczególnie takich, którzy odbyli aplikację prawniczą. Odniosła wrażenie, jakby Iwaszczyńskiej brakowało profesjonalizmu.

Pomimo złych przeczuć zdjęła płócienny płaszcz, usiadła przy stole konferencyjnym i wyjęła swoją kartę ocen, wyjawiając powód wizyty. Monika uśmiechnęła się szeroko, po czym oznajmiła z prędkością karabinu maszynowego:

— Chętnie panią przyjmę na te praktyki. Moja sekretarka w ostatniej chwili zrezygnowała, więc dopóki nie znajdę nowej, każda pomoc na wagę złota, tak?

Roksana zawahała się, bo nie wiedziała, czy potraktować to pytanie jako retoryczne. Właściwie miała ochotę natychmiast uciekać. Pod naporem wyczekującego spojrzenia Moniki skinęła jednak głową.

— Pani jest na piątym roku, tak? Ach, skończmy z formalizmami. — Prawniczka klepnęła dłońmi o stół. — Mówmy sobie po imieniu, tak? W końcu wszyscy jesteśmy jedną wielką rodziną.

— Jasne.

— Jaką dziedzinę prawa lubisz najbardziej? A chcesz coś do picia? Bo robię sobie kawę, tak? — Monika wyciągnęła rękę, próbując dosięgnąć czajnika na drugim końcu stołu.

Roksana wzniosła oczy do nieba.

— Nie, dziękuję — bąknęła. — Prawo karne jest dla mnie najciekawsze.

— Dla mnie też! Jednak nie wybrzydzam, jeśli muszę wziąć udział w jakimś postępowaniu administracyjnym, tak? Ale to najnudniejsze, co może być!

Uśmiechnęła się sztucznie, zaciskając ręce na brzegu krzesła. Jeszcze nawet nie zdążyła wygodnie usiąść, a już przerażała ją myśl, że akurat w tej kancelarii mogła mieć ostatnią szansę na odbycie kilkutygodniowych praktyk. Ani myślała się tak wpakować.

Po skończeniu wieczornych zajęć na uczelni Szymon wpadł do swojego kuzyna, żeby oddać mu auto oraz zdać szybką relację z przebiegu rozmów kwalifikacyjnych. Nie przewidział jednak, że trafi na porę usypiania dzieci i zostanie usadzony w kuchni. Znudzony zaczął przeglądać kobiece pismo, które dostrzegł na parapecie.

Po chwili nie mógł się nadziwić, że trafiło ono w ogóle do druku. Artykuły były oklepane, grafika — tandetna, reklamy — natrętne. I te horoskopy… Ktoś je w ogóle jeszcze czytał? Wątpił w to. Gdy skończył przeglądać gazetę, wrócił jego kuzyn. Arek opadł ciężko na krzesło i otworzył lodówkę, którą miał na wyciągnięcie ręki. Wziął z najniższej półki dwie butelki piwa, strącił ich kapsle o krawędź stołu i kwęknął:

— Szkoda, że kobiety nie rodzą od razu piętnastolatków.

— Okres dojrzewania też daje w kość — odparł lekko Szymon, biorąc od niego butelkę.

— Założę się, że ciocia Matylda dodałaby jeszcze parę lat do poziomu nieznośnego wieku.

— Nie psuj mi humoru.

— No to co tam w „Kutym”? — zapytał Arek powściągliwym tonem.

Szymon uniósł kciuk i zadowolony opowiedział o nowych nabytkach w firmie. Arek nie podzielał jednak tego entuzjazmu. Na wieść o planowanym zatrudnieniu dwóch osób w dziale kulturalnym prawie się zachłysnął.

— Właściwie to nie wiem, czy Hanka wróci. — Szymon niby chciał pocieszyć kuzyna, ale nie zdołał ukryć niepokoju swoim w głosie. — Jeżeli wróci, będzie dobrym pracownikiem. Dzięki niej i Mateuszowi będziemy mieli różnorodne tematy. Warto zabulić za to ciut więcej.

— To takie ciut jak wtedy, gdy Maja budzi mnie o ósmej i krzyczy, że już dwunasta.

— Kto rano wstaje, temu MOPS nie daje.

Arek nie był w nastroju do żartów. Pokręcił głową z dezaprobatą i pociągnął z butelki solidny łyk piwa. Szymon pozwolił mu ponarzekać, podzielić się wątpliwościami, a potem obiecał złote góry i razem uzgodnili, że gazeta będzie tygodnikiem kulturalno-polityczno-społecznym.

Kiedy dopili piwo, wyszli do korytarza i wzięli w ręce walizki podróżne Arka, żeby je znieść do samochodu. Na parterze prawie zderzyli się z Rafałem, który niespodziewanie otworzył przed nimi drzwi do klatki schodowej. Szybko odskoczył na bok i zmierzył ich zaciekawionym spojrzeniem.

— Co robicie?

— Wypływam rano, zapomniałeś? — wyburczał Arek, po czym przeniósł torby nad progiem i ruszył brukową ścieżką w kierunku schodów, którymi należało wejść na parking.

Szymon poprawił reklamówki pod pachami, wyszedł za kuzynem i przeciągnął po ziemi dużą walizkę na terkoczących kółkach. Rafał wyminął kumpla i przytrzymał zamykające się drzwi.

— To ja poczekam na górze — oznajmił, zmarznięty po długim spacerze.

— Zapomnij — zawołał Arek. — Dopiero położyłem dzieciaki spać. Po co przyszedłeś?

— Pogadać, ty niewdzięczniku.

— Więc przejdź do rzeczy.

Szymon obejrzał się przez ramię i zobaczył, że Rafał niechętnie puścił drzwi, zanim podążył za kolegami. Zaczekał, po czym razem skręcili w stronę trawnika. Podeszli pod murek oddzielający parking od deptaka i przerzucili walizkę na drugą stronę.

Dotarli do golfa jako pierwsi. Gdy Arek się do nich zbliżył, pożartowali z jego ślimaczego tempa, a on nic nie powiedział, przyzwyczajony do wygłupów tych leni. Wcisnął guzik na pilocie i usłyszeli podwójne piknięcie. Szymon poczekał, aż kuzyn otworzy bagażnik i pomógł mu ułożyć w środku torby. Potem zaczęli wciskać walizkę na tylne siedzenie. Rafał oparł się plecami o przednie drzwi, przysłuchując się ich wymianie myśli odnośnie do ułożenia bagażu.

— Słuchajcie — zagaił w końcu, zniecierpliwiony. — Ostatnio spędziłem upojną noc z pewną…

— Ślepa jakaś?

— Wal się, Szymon. Kobiety lubią misiowatych facetów. Nabierz trochę masy, to zobaczysz. Mężatki przestaną cię rzucać.

Szymon wysunął się z samochodu i spiorunował kumpla spojrzeniem.

— Po pierwsze, ja je rzucam — sprostował stanowczo. — Po drugie, pewna mężatka o mało nie padła z wrażenia na mój prawie nagi widok, więc…

— Uważaj, bo uwierzę. — Rafał prychnął. — Ona cię nienawidzi.

— Myślisz, że mówię o blondi? Która mężatka zamieszkałaby w nowym domu z obcym facetem? Chociaż czekajcie, czekajcie. Ona jest zaręczona — rzucił Szymon takim tonem, jakby dopiero w pełni pojął znaczenie tych słów.

Miał tak intensywny tydzień, że w ogóle o niej nie myślał, ale teraz zastanowiło go, dlaczego narzeczony Roksany jeszcze jej nie zabrał z domu na Przyjaznej 8. Co więcej, dziwne, że ona wcale nie bała się spać pod jednym dachem z nieznajomym mężczyzną. I do tego znienawidzonym od pierwszego wejrzenia. Szymon rozważył możliwość, że w pewien sposób mu zaufała. Postrzegała jako wystarczająco przyzwoitego, żeby dzielić z nim dom. Po chwili przegonił tę myśl z głowy, uznając, że po prostu złośliwy upór Roksany pozbawiał ją zdrowego rozsądku. No i obecnie prawie się nie widywali, więc kiedy miała się go bać?

— O kim mówiłeś, skoro nie o blondi? — zapytał zaintrygowany Rafał.

— O jej siostrze. — Szymon popchnął jeszcze raz walizkę i wyprostował się przy drzwiach. — Przywiozły razem parę mebli. Nawet pomogłem im je wnieść.

— Dziwne masz sposoby na zatruwanie komuś życia — zadrwił Rafał.

— Poobijałyby wszystkie ściany. Nie miałem czasu, żeby się nią zająć, ale zrobię to, zanim ona się obejrzy.

— Wiecie, że darowanemu koniowi się w zęby nie zagląda? — wtrącił Arek, pokazując się z drugiej strony samochodu. — Co w tym złego, żebyście żyli ze sobą jak cywilizowani ludzie? — spytał z naganą. — I tak sporo zarobicie, gdy sprzedacie swoje udziały.

— Wszyscy pozostali zwycięzcy wygrali całe domy. Dlaczego on ma być gorszy? — wyburczał Rafał, niczym obrażone dziecko.

Szymon zerknął na niego z wdzięcznością.

— No, właśnie. Muszę walczyć o swoje.

— Nie tylko ty jesteś pokrzywdzony — uświadomił mu Arek. — Ona też pewnie wolałaby mieszkać sama.

— Jesteś mięczakiem. — żachnął się Rafał. — Mniejsza z tym, wróćmy do mojej przygody.

Szymon gestem pozwolił mu kontynuować, natomiast Arek zatrzasnął drzwi, bagażnik i stanął z niezadowoloną miną.

— Jak już wspomniałem, sprawiłem dużo przyjemności pewnej kobiecie. — Rafał wypiął dumnie pierś. — Tak dużo, że chciała się odwdzięczyć.

Szymon uniósł brwi, sądząc, że kumpel koloryzuje, i popatrzył wymownie na Arka, który wyglądał, jakby miał zaraz zwymiotować.

— Załatwiłem wam darmowe zakupy w jej hurtowni papieru! — Rafał wyszczerzył zęby w krzywym uśmiechu i rozłożył ramiona w oczekiwaniu na uścisk.

Kuzyni się zdziwili i skrzyżowali ręce na piersiach. Czekali na dalsze informacje, bo choć Rafał bezinteresownie pomagał im przy remoncie biura, czuli, że tym razem zażąda czegoś w zamian. Dobrze znali tę jego minę.

— Czym możemy się odwdzięczyć? — zapytał teatralnie Szymon.

— Otóż, skoro nalegacie. — Rafał wziął się pod boki. — U mnie w sklepie pracuje pewna piękna niewiasta. Studiuje dietetykę, ale marzy, żeby zostać dziennikarką. Zatrudnijcie ją.

— Co ty będziesz z tego miał?

Rafał przywołał na twarz wyraz lubieżności i zaśmiał się sprośnie.

— A co z kobietą z hurtowni? — spytał ostro Arek.

— Na nią też znajdę czas.

— Czy ona wie, że wykorzystujesz przysługę do poderwania innej dziewczyny?

Rafał się zmieszał, burknął coś pod nosem, po czym rzucił wyraźnie i twardo:

— Zatrudnijcie Esterkę chociaż na miesiąc. Niech się nauczy podstaw, a potem zobaczymy.

Szymon westchnął sceptycznie. Nie chciał dawać pracy komuś bez doświadczenia, bo sam był wystarczająco niedoświadczony. Potrzebował dziennikarzy, którzy będą go wspierać profesjonalizmem, pomocą i dobrymi radami. Miał nadzieję, że kuzyn go wyręczy w odmówieniu Rafałowi przysługi.

— Dziennikarz powinien mieć jakieś umiejętności — stwierdził Arek.

— Ty nie umiesz pływać, a pracujesz na statku — wytknął wzgardliwie Rafał. — Ona jest specjalistką w dietetyce, mówię wam.

Arek machnął ręką, nie mając już do niego siły, ale ten zupełnie nie przejmował się jego decyzją i spoglądał wyczekująco na drugiego kumpla. Dźgnął go palcem w ramię.

— Przypominam, że przegrałeś zakład — rzekł niby-niezobowiązującym tonem, choć w jego głosie wyczuwało się przechwałkę. — Jeśli nie chcesz zacząć pochłaniać hamburgerów, kebabów i zapiekanek, to daj jej szansę.

Szymon mruknął niedbale, uważając słowa kumpla za żart, bo często nie dotrzymywali warunków swoich zakładów, a potem spojrzał na jego twarz i zobaczył wymalowany na niej upór i entuzjazm. Stało się jasne, że „Kuty na Cztery Nogi” zyskał nowego pracownika.

Rozdział 5

Ciężkie brzmienia heavymetalowego utworu brutalnie wyrwały Roksanę ze snu. Uchyliła powieki i podniosła się na łokciach, zdezorientowana nagłym hałasem. Jej pokój spowijała ciemność, podświetlany budzik wskazywał szóstą rano. Przyłożyła dłoń do ciężkiej głowy, odgarnęła kołdrę i postawiła stopy na podłodze. Wyczuła pod nimi mocne wibracje.

Chwiejnym krokiem podreptała na korytarz, słuchając upiornego jazgotu. Stanęła na szczycie schodów i dostrzegła światło wydobywające się z salonu. Zmarszczyła brwi, a potem zbiegła na dół i ujrzała Szymona, który robił dynamiczne wykroki z żeliwnymi hantlami. Obok niego stał laptop z włączonym odtwarzaczem muzyki, podpięty do pary wzmacniaczy. Nie bacząc na wydzielone taśmami granice, Roksana podeszła do sprzętów i sfrustrowana wyrwała wtyczki z kontaktów. Zapadła błoga cisza.

— Co tu się wyprawia? — Szymon upuścił ciężary w udawanym zdziwieniu i wyjął z uszu gumowe zatyczki. — Natychmiast opuść moje terytorium.

— A ty spieprzaj z mojego! Słuchowego! — wycedziła.

— O co ci chodzi? — zapytał z miną niewiniątka.

— Obudziłeś pewnie całe osiedle!

— Cisza nocna minęła.

Spojrzała na niego jak na idiotę.

— Jestem u siebie, blondi — rzekł śpiewnie.

— Nie mów tak do mnie, czubku!

— Hola, hola. — Zrobił zawiedzioną minę. — Ocaliłem ci skórę przed twoją starszą wersją, a ty mnie obrażasz?

— Nie prosiłam cię o to! — Tupnęła nogą. — Wracam spać! Do jedenastej ma być absolutna cisza!

— Myślałem, że zaczynasz zajęcia wcześniej, i polubisz taką formę pobudek — odparł z szatańskim błyskiem w oku i sięgnął po butelkę stojącą na szafce. — W ramach zadośćuczynienia dam ci radę, okej?

— Jeśli chcesz powiedzieć coś głupiego, lepiej się nie odzywaj — wysyczała.

— To będzie najlepsza rada w twoim życiu — powiedział przymilnie.

Roksana zmrużyła oczy, skupiając wzrok na irytującej twarzy Szymona.

— Wyprowadź się stąd — oznajmił tonem zastrzeżonym dla największych oczywistości. — Po co masz mieć zmarnowane wszystkie poranki?

Wziął łyk napoju energetycznego, nie wykazując żadnego zainteresowania odpowiedzią Roksany.

— Wsadź sobie w dupę tę groźbę. — Obróciła się na pięcie, żeby wrócić do swojej sypialni. — Chcesz wojny, będziesz ją miał!

— Zakład, że przegrasz? — parsknął.

— Niedoczekanie twoje!

Roksana, rozbudzona ze złości, tupała na schodach tak mocno, że aż bolały ją stopy. Potykała się co rusz o zbyt długie spodnie od piżamy. Kiedy stanęła na ostatnim stopniu, usłyszała gwizdnięcie. Odwróciła się. Szymon stał przy poręczy, stukając szyjką butelki o drewniany ornament.

— Chcesz coś powiedzieć? — warknęła, licząc na jakieś przeprosiny.

— Tak — odrzekł przeciągle. — Przesadziłem…

— Nie wierzę, że zdałeś sobie z tego sprawę — prychnęła.

— …z cichością muzyki. Dokupię głośnik. Albo dwa.

Roksana zacisnęła usta z wściekłości, po czym parsknęła ponurym śmiechem i wysyczała powoli:

— Jeśli jeszcze raz usłyszę jakikolwiek hałas, wezwę policję.

— Nic mi nie zrobią.

— Chyba że zgłoszę przemoc domową. Jestem cholernie dobrą aktorką.

— Tak, to już wiemy — wymamrotał.

Ciągle uważał, że Roksana powinna poczuć się do winy za potrącenie go w parku. Albo przynajmniej od razu odkupić kwiaty, które zniszczyła. Bez słowa zaczął wchodzić po stopniach, stwarzając pozory, że zmierza do swojego pokoju. Roksana zaczekała, żeby przypilnować, by szedł po swojej połowie schodów.

Kiedy stanął na tym stopniu, na którym stała ona, jedną nogą nadepnął taśmę, drugą postawił tuż przy Roksanie i omiótł ją zaciekawionym spojrzeniem.

— Może pomogę ci zasnąć? — zaproponował z szelmowskim uśmieszkiem.

Popatrzyła na niego morderczym wzrokiem i wciągnęła głośno powietrze. Jeszcze nic nigdy nie kosztowało jej tyle, co powstrzymanie się od zepchnięcia Szymona ze schodów. Z trudem pohamowała swoją złość, zacisnęła pięści i poszła do sypialni.

Szymon oparł się o boks Hanny, popatrzył przez chwilę, jak dziewczyna szuka czegoś w wyszukiwarce komputera, i zapytał wesoło:

— Co tam wymyśliłaś?

Podskoczyła z zaskoczenia.

— Nieźle się pan skrada. — Na jej policzki wypłynęły rumieńce. — Nie żeby mi to przeszkadzało. Po prostu jestem mało spostrzegawcza.

— Mam nadzieję, że na piśmie jesteś tak rozwlekła jak w mówieniu — wymamrotał mimowolnie. — Co tu mamy?

Hanna się zaczerwieniła.

— Chcę napisać o pałacyku wybudowanym w osiemnastym wieku na północy miasta — zaczęła nieco urażonym tonem. — Legenda mówi, że pewien arystokrata wybudował go dla swojej kochanki, którą później zasztyletowała jego żona. Ja jednak dotarłam do źródeł, z których wynika zgoła inna historia.

— No to pisz — odparł przymilnie Szymon.

— Za pół godziny pójdę do książnicy. Nie mam jeszcze wszystkich materiałów.

Pokiwał głową, ciesząc się w duchu z powrotu Hanny. Omiótł wzrokiem pozostałych pracowników i podszedł do czajnika, postawionego na taborecie w rogu magazynu.

— Chcecie coś do picia?

— Ja chętnie. Z czego mogę wybrać? — spytała Hanna. — Jeśli mogę, oczywiście.

— Herbata owocowa, czarna albo kawa rozpuszczalna.

— Poproszę tę drugą. Przepraszam, że nie wzięłam swojej.

— To nic. Zadbałem o wszystko.

— Miło z pana strony. Nie żeby to miało pana do czegoś zobowiązać. — Pokraśniała, zawstydzona swoim szczebiotaniem.

— Ja bym się kawy napił — powiedział Xavier.

Szymon zauważył, że pracownik spojrzał z sympatią na rudą dziennikarkę. Zajmowała boks za nim i większość czasu byli do siebie odwróceni plecami, ale ten często się za nią oglądał. Xavier wstał od biurka i pokazał szefowi kartkę z rozpisanymi konspektami dwóch artykułów.

— Mam pisać o przekrętach przy obsadzaniu naszych radnych czy zarzucić ogólnokrajowym tematem o aferze korupcyjnej w opozycji?

— Ograniczmy się na razie do tego, co dotyczy naszego miasta — zdecydował Szymon. — W miarę możliwości. A kiedy „Kuty” urośnie, to rozwiniemy skrzydła.

— Przecież ta gazeta padnie po wydaniu pierwszego numeru — burknął Mateusz, nie wyściubiając orlego nosa ze swojego boksu.

— Dlaczego tak mówisz?

— Nie będę tłumaczył oczywistych rzeczy, szefie.

Szymon uśmiechnął się ironicznie i nalał gorącej wody do kubków. Najchętniej natychmiast wyrzuciłby Mateusza za drzwi, bo miał dosyć jego negatywnego nastawienia, nawet jeśli było uzasadnione. Musiał mu jednak pobłażać, dlatego że chciał darmowej reklamy na jego blogu.

— Może podasz chociaż jeden powód, dla którego „Kuty” miałby paść? Chyba że cię to przerasta — wypalił w końcu, bo nie potrafił odmówić sobie drobnej uszczypliwości.

— W kioskach są tanie gazety z większą ilością treści — stwierdził szorstko Mateusz.

— Wymyślimy jeszcze jakieś ogłoszenia, krzyżówki… czy inne horoskopy, skoro są takie ważne — w głosie Szymona zabrzmiała desperacja.

Popatrzył na Xaviera, jakby szukał w nim poparcia, ale on zasiadł z powrotem za swoim biurkiem, obrócił się na obrotowym krześle i robił maślane oczy do Hanny. Kobieta tego nie widziała, bo spoglądała ku boksowi blogera, wyraźnie zmartwiona jego pesymistycznymi wypowiedziami.

— Pierwszy numer będzie promocyjny. — Szymon spróbował rozluźnić atmosferę i zaczął roznosić pracownikom gorące napoje. — Brakuje nam jeszcze połowy dziennikarzy.

Mateusz mruknął nieprzyjemnie i zaszeleścił papierami. Szymon postawił szklankę z kawą na biurku Xaviera, a potem wziął swój kubek i skierował kroki do gabinetu. Stęknął w duchu na myśl o papierkowej robocie, z którą mógł nie zdążyć, bo musiał wyjść wcześniej z redakcji.

— Poradzicie sobie beze mnie, gdy będę na uczelni, prawda? — rzucił mimochodem.

— Kolejny powód — burknął Mateusz. — Szef jest studentem.

Szymon zignorował przytyk. W gabinecie zamknął za sobą drzwi, ale się nie domknęły i przez niewielką szparę dotarły do niego szmery. Przykazał sobie, żeby w wolnej chwili wezwać kolejnego fachowca, i usiadł za biurkiem.

Dość niechętnie przeczytał kilka tekstów źródłowych, przygotowując się do pisania swojego artykułu. Kiedy dla relaksu upił łyk kawy, od razu wypluł ją z powrotem do szklanki i skrzywił się z niesmakiem. Kawa była obrzydliwie słona. Zaskoczony, przyjrzał się jej konsystencji. Wtedy zza drzwi doszły do niego jęki podwładnych. Dezorientacja Szymona przeszła w przypuszczenie.

Wrócił do głównej części redakcji, żeby obejrzeć paczkę cukru przyniesioną z domu. Sprawdził dokładnie zawartość opakowania, nabrał na palec nieco podejrzanej substancji i ściągnął brwi. Zrozumiał, że Roksana podmieniła mu cukier na sól. Poczuł się trochę zawstydzony, trochę upokorzony, ale przede wszystkim wkurzony, a potem zachciało mu się śmiać. Dziewczyna okazała się bardziej zadziorna, niż przewidywał. Postanowił, że potraktuje jej psotę jako wyzwanie.

Roksana nie miała ochoty siedzieć zbyt długo we wciąż urządzanej kancelarii Moniki, więc zaproponowała, że rozniesie ulotki reklamujące usługi szefowej. Kiedy zostało już tylko kilka ostatnich sztuk, postanowiła skorzystać z okazji i odwiedzić przyjaciółkę, a przy tym powrzucać broszury do skrzynek pocztowych byłych sąsiadek.

— Super, że wpadłaś. — Klara postawiła na stoliku szklanki z ginem i tonikiem. — Właśnie miałam do ciebie dzwonić, że dziewczyna, która zajęła twoje miejsce, chce tu mieszkać ze swoim chłopakiem i najemca się na to zgodził.

— No co ty mówisz? — Twarz Roksany wyrażała szczere zmartwienie. — Nie wiedziałam, że ona tak odwali.

Klara machnęła beztrosko ręką i rozsiadła się wygodnie w fotelu.

— Mój kuzyn niedługo opuszcza tanią kawalerkę dwie ulice stąd — oznajmiła. — Polecił mnie wynajmującemu i tam się przeprowadzę, ale muszę przekimać u ciebie przez jakiś czas, bo nie chcę przebywać z tą dwójką. Gdy on do niej przychodzi, to ciągle się migdalą.

— Świetnie, kimaj u mnie, ile chcesz — ucieszyła się Roksana i usiadła na skraju kanapy. — Renia ciągle suszy mi głowę, że masz ze mną zamieszkać.

— Powiedziałaś jej o odległości moich uczelni od twojej nowej chałupy i dyskomforcie, jaki odczuwam, kiedy muszę spać z kimś w jednym pokoju?

— Mam w salonie sofę.

— O nie, nie, nie. Twój kulturysta nie będzie mnie rano podglądał.

Roksana poczuła, jakby coś próbowało wykręcić jej wnętrzności od środka.

— Żaden mój — odparowała opryskliwie i poczęstowała się napoczętymi przez przyjaciółkę ciastkami — Dużo mu brakuje do kulturysty.

Klara parsknęła śmiechem, mruknęła powątpiewająco, bardziej dla żartu niż celem przytyku, i westchnęła głośno.

— Ile bym dała, żeby zobaczyć minę Renaty na widok jego nagiego ciała.

Roksana zrobiła brzydką minę.

— Nie był nagi.

— Dla niej był. Pamiętasz, jakie miała do mnie pretensje podczas wypadu na plażę? — przypomniała wzniosłym tonem Klara. — Założyłam zwykły dwuczęściowy strój kąpielowy, a ona krzyczała, że jest zbyt wycięty, zbyt ciasny, zbyt kuszący…

Rozmowę przerwał stłumiony dźwięk telefonu komórkowego. Roksana odstawiła szklankę i pobiegła na korytarz. Wyjęła telefon z torebki. Na wyświetlaczu widniał nieznany numer z zagranicznym prefiksem.

— Halo? — odebrała przejętym głosem.

— Cześć, kochanie!

Podskoczyła z radości.

— O! Mój! Boże! Już myślałam, że jakąś Kongijkę sobie przygruchałeś!

— Angolkę jak już — powiedział wesoło męski głos w słuchawce. — Dwa tygodnie temu przyjechałem do Angoli. Przepraszam, że tak rzadko dzwonię.

— Rozumiem, że nie zawsze masz jak, kochanie.

— Rzygam tęczą! — jęknęła Klara, która ze swojego miejsca dobrze widziała i słyszała przyjaciółkę.

Roksana pokazała jej język dla żartu, a potem przeprosiła ją gestem i przymknęła drzwi do salonu, żeby porozmawiać z narzeczonym na osobności.

— Jak się masz, kochanie? — spytał Janusz, ledwo słyszalny przez hałasy dzieci w tle.

— Dobrze, a ty?

— Trochę zmęczony. Od kilku dni zastępuję kierowcę, który wozi ludzi do szpitala. Sporo drogi.

Roksana wydała z siebie głęboki jęk zmartwienia.

— Mnie nie żałuj. Wczoraj pędziłem z moją uczennicą chorą na malarię. Wiozłem też chłopca po postrzale — dopowiedział, zagłuszając kolejny jęk narzeczonej. — Prawie umarł na moich rękach.

— Po postrzale? Miałeś unikać niebezpiecznych miejsc! — wytknęła, ogarnięta strasznym niepokojem.

— Chłopak oberwał w domu. Niby przypadkiem, od młodszego brata.

— Żadna pociecha — stwierdziła i z nerwów zaczęła chodzić po wąskim korytarzu. — Zostaniesz już w Angoli na stałe?

— Zobaczymy. Poproszono mnie, żebym od przyszłego miesiąca pomagał przy transportach leków, żywności i odzieży. Trochę bym wtedy migrował.

— Co? Chyba tego nie rozważasz? To niebezpieczne, miałeś głównie uczyć!

— Umiem o siebie zadbać, a nauczycieli jest tu aż nadto — odparł Janusz takim tonem, jakby się zastanawiał, o co jej chodzi. — Jak tam na uczelni? — zmienił temat.

Roksana była zbyt zmartwiona planami narzeczonego, żeby chcieć opowiadać o sobie.

— Zaczęłam praktyki u Moniki Iwaszczyńskiej — burknęła niezadowolona.

Janusz mruknął coś w zamyśleniu, po czym odrzekł powściągliwie:

— Nie znam jej.

— Jest nowa. Straszna z niej gaduła, mówię ci. — Wygięła usta w grymasie niezadowolenia. — Sądziłam, że tam nie wrócę, ale pogodziłam się z tym, że nie znajdę nic lepszego.

— Byłoby szkoda, gdybyś zawaliła ten rok.

— Wiem, wiem. — Westchnęła udręczona i przycupnęła na brzegu komody. — Wracaj już. Nie wytrzymam do lipca.

— Kochanie — rzekł takim głosem, że zrobiło jej się ciepło w sercu. — Nawet się nie obejrzysz, a już będę z powrotem.

Roksana spochmurniała.

— Wymigujesz się od wszystkich przygotowań — wypaliła z pretensją, którą tłamsiła w sobie, odkąd podjął decyzję o wyjeździe na misję.

— Poradzisz sobie z pomocą Klary — odparł lekko. — Muszę lecieć. Buziak, Roksanko! Kocham cię!

— Ja też cię… kocham — wyznała, lecz ze słuchawki wydobywał się już dźwięk przerwanego połączenia.

Posiedziała chwilę w milczeniu, wpatrując się w jeden punkt na ścianie, a potem włożyła telefon do torebki. Usłyszała skrzypnięcie zawiasów w drzwiach. Podniosła wzrok i natknęła się na karcącą minę Klary.

— Dlaczego nie powiedziałaś mu o domu?

Roksana mruknęła zmieszana i podrapała się w zamyśleniu po brodzie. Mogłaby odpowiedzieć, że w trakcie rozmowy z narzeczonym zapomniała o otaczającym ją świecie, ale wiedziała podświadomie, że celowo próbowała nie myśleć o nagrodzie.

— Mieszkam z obcym facetem — rzuciła dosadnie, choć obie wiedziały, że od początku robiła wszystko, żeby unikać widoku Szymona. — Renia ma chyba rację, Janusz byłby zazdrosny.

— Co, jeśli on do niej zadzwoni?

— A zrobił to chociaż raz przez ostatnie pół roku? Nie. Rozmawia tylko ze mną.

— Stąpasz po kruchym lodzie. — Klara obrzuciła ją wyjątkowo surowym spojrzeniem.

— Wykurzę tego nadętego gnojka z mojego domu — zadeklarowała Roksana. — A jeśli nie, zgodzi się z pocałowaniem ręki, żebym wynajęła komuś swoją połowę. Potrzebuję tylko trochę czasu.

— Jedno z was powinno odkupić własność drugiego za grosze. Później sprzedalibyście dom za cenę rynkową i podzielilibyście się kasą, a jeszcze później żylibyście osobno, długo i szczęśliwie. — Klara wymówiła ostatnie słowa z chrypką, przez co zabrzmiała, jakby przepowiedziała złą wróżbę; Odchrząknęła.

— Po tym, czego dopuścił się ten drań, w życiu nie powierzyłabym mu nic do sprzedania — odparła uparcie Roksana. — A biorąc pod uwagę pewne wydarzenie z dzisiejszego poranka, podejrzewam, że on mi także nie. — Uśmiechnęła się cynicznie, pewna, że obrzydziła Szymonowi poranną herbatę.

Klara sceptycznie pokręciła głową.

— Wiesz, że im dłużej będziecie ciągnąć tę wojnę, tym bardziej będziecie się nienawidzić?

— To nie ja zaczęłam.

— Dobra — westchnęła. — Jeśli ten koleś nie zbastuje, pozbędziemy się go razem.

Roksana pokiwała głową, bardzo zadowolona, że przyjaciółka przyjdzie jej z pomocą. W końcu Klara udowodniła, że nie miała sobie równych w kłótniach czy starciach. Sąsiadki wielokrotnie doprowadzała do białej gorączki, a oprócz tego regularnie przeganiała je z ich ulubionej ławeczki pod blokiem. Inna sprawa, że od zawsze miała słabość do wysokich, zielonookich brunetów.

W pustym sklepie „Rafi. Grzejniki i Grzałki” wybiła szesnasta. Szymon chodził w kółko po lokalu i uskarżał się Rafałowi na psikusa Roksany. Jojczył, że nie wie, czy grzebała w jego rzeczach po tym, jak obudził ją jazgoczącą muzyką, czy raczej wcześniej — po tym, jak wniósł z Renatą łóżko po schodach. Skłaniał się ku temu drugiemu i sądził, że głośna pobudka, którą jej urządził, była całkowicie usprawiedliwiona.

— Ciesz się, że nie dodała ci środka na przeczyszczenie — powiedział Rafał, oparty łokciami o ladę.

— Wszystko przed nią — burknął Szymon i uniósł palec dla podkreślenia wagi swoich dalszych słów. — Wyprałem parę kolorowych koszul i wyblakły.

— To niby jej wina?

Podszedł do kumpla i spojrzał na niego z bardzo poważną miną.

— Ustawiłem pokrętła jak należy, poszedłem po brudne ciuchy, a ona wysypała z przegródki mój proszek, wlała wybielacz i nie pisnęła ani słowa, gdy wróciła ze swoją białą spódnicą, a ja akurat zamykałem w bębnie moje kolorowe koszule — opowiedział na jednym wdechu. — Oczywiście, że to jej wina.

— Przypadek — skwitował wyrozumiale Rafał. — Pewnie nie wiedziała, że zająłeś pralkę.

— Chciała wyprać tylko jedną rzecz. Kto tak robi?!

— Nie wymagajmy zbyt wiele od blondynki.

Szymon roześmiał się maniakalnie, jakby usłyszał najlepszy w świecie żart, a zaraz potem z jego ust wydobył się długi jęk. Przyjaciel przypatrywał mu się w milczeniu, strapiony jego reakcją, aż w końcu uśmiechnął się przebiegle.

— Wiem, jak przegonić twoją zmorę.

Już miał wyjawić swój plan, kiedy drzwi się rozsunęły i do sklepu weszła Estera, była kasjerka. Jej długie, jasnobrązowe włosy podwiał przeciąg, a różowe szorty i bolerko przyciągały wzrok. Stukała głośno obcasami wysokich kozaków, a w rękach niosła stos papierów.

— Panie szefie Szymku — zatrajkotała. — Przepraszam, że nie przyszłam dzisiaj do redakcji, ale było mnóstwo promocji w centrum handlowym. Tu mam materiały do moich artykułów. — Położyła papierzyska na ladzie. — Pan szef przejrzy i mi powie, który temat jest najlepszy. Lecę, bo fryzjer czeka. Pa!

— No, pa! Do wieczora! — zawołał zalotnie Rafał, a kiedy zobaczył zmieszaną minę kumpla, rzucił tylko jedno słowo w celu wyjaśnienia. — Kino.

— Ile ona ma lat? Osiemnaście?

— Dwadzieścia jeden. — Poklepał dłonią papiery. — Zobacz, ile pomysłów ci przyniosła.

Szymon przejrzał pobieżnie kilka stron i skrzywił się zniechęcony. Tak jak wcześniej myślał, Estera tylko dokładała mu roboty. Dobrze, że chociaż miał jak to przewieźć. Dzień wcześniej kupił używany motocykl, który stał teraz na parkingu pod sklepem.

— Pożyczysz mi ścigacza na wieczór? — zagadnął błagalnie Rafał.

— Nie masz prawa jazdy.

— Za to mam kumpli w drogówce. — Zrobił rozanieloną minę. — Przeleciałbym ją na tym kotku.

— Zapomnij.

Rafał prosił dalej, niczym dziecko, któremu obiecano lizaka, ale Szymon pozostawał nieugięty, bo poznanie Estery skutecznie wyleczyło go z takiej uległości. Chciał za to wiedzieć, na jaki pomysł wpadł kumpel, bo sam był tak pochłonięty pracą i studiami, że nie miał kiedy wymyślić, czym dokuczyć swojej domowniczce. Odnosił wrażenie, że przegrywał wojnę i potrzebował zagrywki, którą przepłoszy Roksanę raz na zawsze.

Roksana wślizgnęła się do pokoju Szymona. Na palcach podeszła do cyfrowego zegara, powieszonego obok drzwi, zdjęła go ostrożnie ze ściany i przestawiła godzinę z siódmej na szóstą. To samo zrobiła budzikowi, leżącemu przy łóżku na podłodze, a na dodatek wyłączyła w nim automatyczne budzenie o siódmej rano. Na koniec dorwała pozostawiony na biurku telefon komórkowy. Ku jej ogromnemu zdumieniu nie był zablokowany. Rozsiadła się więc wygodnie na wyświechtanym fotelu i położyła nogi na biurku. Zmieniła w telefonie ustawienia godziny, a potem zaczęła przeglądać prywatne wiadomości Szymona. Była pewna, że przeczyta coś na swój temat, ale widziała same komunikaty służbowe.

Gdy usłyszała skrzypnięcie dochodzące z łazienki, po cichu opuściła pokój. Z niewinną miną zeszła do kuchni, gdzie wstawiła wodę na herbatę, a potem sprawdziła przezornie zawartość swoich szafek.

— Spokojnie. Miałem zbyt zajęte dni, żeby ci odpowiedzieć na głupie dowcipy — odezwał się miękki głos za jej plecami.

Odwróciła się i rzuciła nieprzyjazne spojrzenie Szymonowi. Zobaczyła, że miał na sobie jedynie bokserki.

— Głupia była twoja muzyka — wyburczała.

— Usłyszenie paru fajnych dźwięków niczego cię nie kosztowało. Ja jestem przez ciebie stratny.

— Poszperaj w paczce od cukru. Może znajdziesz parę złotych.

— O, i ty jeszcze żyjesz? Twój wąż w kieszeni musi być przecież cholernie jadowity. — Szymon uśmiechnął się krzywo, choć jego oczy pozostały nachmurzone. — Nie rób sobie jaj, blondi. Masz mi oddać również za koszule.

— Sam jesteś sobie winien — odparła z uśmieszkiem satysfakcji i spuściła wzrok, ogarnięta dziwnym wstydem.

Wyjęła czystą szklankę z szafki, próbując ukryć swoje zakłopotanie. Prawda była taka, że kolorowe ubrania ucierpiały przypadkiem. Nie wiedziała, że nastawił sobie pralkę i poszedł po ubrania.

Zrobiła sobie herbatę, a potem, ignorując Szymona, który wpatrywał się w nią natarczywie, zaczęła kroić nożem chleb.

— Nawet nie myśl, że odpuszczę ci te koszule — warknął.

Westchnęła z irytacją.

— Trzeba sprawdzać pralkę przed użyciem.

— Zgaduję, że powtórzysz to swojemu mężowi po nocy poślubnej.

Roksana zapowietrzyła się z oburzenia. Otworzyła szeroko usta, żeby wyzwać Szymona, ale odzyskała kontrolę nad sobą i oznajmiła wolno spokojnym tonem:

— Po pierwsze, nie sprowokujesz mnie do kłótni, a po drugie, czy ty jesteś ekshibicjonistą?

— Ja? — Podniósł rękę i oparł się ramieniem o framugę.

— Tak. Mamy słabe ogrzewanie, a ty co wieczór paradujesz po domu prawie goły. — odstawiła nóż na blat i przejrzała lodówkę.

— Zawsze tak śpię — odparł, rozbawiony jej zakłopotaniem. — Nigdy nie widziałaś mężczyzny w bokserkach?

— Jeśli chcesz mnie speszyć, to uwierz mi, marnie ci to idzie — siliła się na obojętność.

— A może raczej boisz się, że zajdziesz w ciążę od patrzenia na takiego faceta jak ja?

Roksana parsknęła śmiechem, a potem rzuciła pogardliwie:

— Jedyne, czego można dostać od patrzenia na ciebie, to odruchów wymiotnych.

— Nikt cię tu nie trzyma. — Rozłożył ręce. — Możesz cierpieć na mój widok albo uciekać gdzie pieprz rośnie. Ewentualnie zrewanżować się równie roznegliżowaną stylizacją. Chociaż nie… — zawahał się. — Dostałbym raka psychiki.

Chwyciła pierwsze, co miała pod ręką, i rzuciła w jego stronę. Szymon zwinnie odskoczył i na drewnianej posadzce korytarza pojawił się malowniczy rozbryzg z pomidora. Roksana wciągnęła głęboko powietrze i z udawanym spokojem wróciła do przygotowywania kolacji, ignorując zanoszącego się perlistym śmiechem Szymona. Pożałowała, że nie rzuciła w niego nożem. Może wtedy by trafiła.

Po zjedzeniu kolacji Roksana posprzątała w korytarzu, a później poszła wziąć prysznic. W łazience zamknęła się na klucz, powiesiła koszulę nocną na wieszaku i popatrzyła na swoje odbicie w lustrze nad umywalką. Zauważyła, że ma rozmazany tusz przy oku, i zastanowiła się ze wstydem, czy Szymon to widział. Skarciła się za tę bezsensowną myśl.

Rozebrała się, rzuciła ubrania na kaloryfer, i rozsunęła drzwi kabiny. Wstawiła jedną nogę do środka, a drugą trzymała jeszcze w powietrzu, gdy odruchowo spuściła wzrok i… znieruchomiała z przerażenia. Oto na środku brodzika, tuż przy jej stopie, był pająk; wielki, owłosiony, wręcz szczerzący kły. Próbował się wydostać spod przezroczystego pojemnika na kanapki. Jego długie czarno-białe odnóża wystawały poza krawędzie i drapały złowieszczo falowane podłoże.

— O Boże!

Spanikowana Roksana odskoczyła gwałtownie do tyłu. Jeszcze nigdy nie widziała na żywo takiego potwora. Z hukiem zatrzasnęła drzwi kabiny, niezdarnie owinęła się ciasno ręcznikiem i wybiegła z łazienki, potykając się o własne nogi.

Kiedy pędziła schodami na górę, natknęła się na Szymona, który na jej widok zastygł jak słup soli i wytrzeszczył szeroko oczy. Minęła go bez słowa, przeskakując po dwa stopnie. Moment później zbiegała z powrotem na dół, przebrana w gruby dres. W ręce dzierżyła packę na muchy.

— Co ty chcesz zrobić? — spytał skonsternowany Szymon i pognał za nią do łazienki.

— Zabić twojego pająka, dupku!

— Tym? — parsknął z niedowierzaniem.

— To twarde! — wydarła się.

— Rany boskie. Zwariowałaś.

— A ty?! Co ty sobie myślałeś, kiedy wrzucałeś mi tego wstrętnego robala pod prysznic?! Serio myślałeś, że ucieknę z piskiem i będziesz miał dom dla siebie?!

— Powinnaś się leczyć, skoro dostajesz wścieklizny z powodu małego pajączka, który nic ci nie zrobił — stwierdził z satysfakcją.

Roksana stanęła z rozdziawioną buzią i opuściła ręce, wyrzucając sobie w duchu, że pozwoliła się sprowokować. Przecież to ona miała denerwować tego podstępnego drania. Zdusiła w sobie złość i otworzyła kabinę prysznicową. Nakazała Szymonowi zabrać pająka z łazienki. Ich oczom ukazało się jednak przewrócone pudełko na kanapki. Ptasznik zniknął. Została po nim krzta wyczesanych włosków parzących.

Szymon przeszukał cały dom, próbując zlokalizować uciekiniera. Nie udało mu się to pomimo stosunkowo niewielu zakamarków. Zrezygnowany jeszcze raz sprawdził łazienkę, po czym poszedł do kuchni, żeby się czegoś napić. Roksana siedziała skulona na stole, otoczona talerzami, którymi chciała rzucać w pająka, gdyby zobaczyła go w pobliżu. Nad głową trzymała rozłożony parasol.

— Może pomogłabyś szukać, zamiast histeryzować? — rzekł karcąco Szymon. — To ptasznik białokolanowy, nie zabije cię jadem.

— Wyglądało, jakby szczerzył na mnie zęby, głąbie!

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.