Maria Rogacka

Odnaleźć siebie

Tomik wierszy

© Maria Rogacka, 2025

Ten tomik to podróż w głąb duszy — przez ciszę, ciemność i pytania.

To nie tylko poezja, ale ślady emocji, które dojrzały w milczeniu, aż w końcu znalazły swój głos.

Dla tych, którzy są w drodze.

Dla tych, którzy próbują odnaleźć siebie na nowo.

Może te wiersze będą Twoim towarzyszem, a może tylko echem.

ISBN 978-83-8431-080-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Odnaleźć siebie

Mur

Anioł

Azyl

Bez pozwolenia

Chmury

Czucie

Uratuj

Śmingus dyngus

Głodne dusze

Inność

Zniewolenie

Malarz

Manifest

Metafory

Między bólem a byciem

Myśli

Odruchy

Optymista

Pająk

Pies

Plasterek

Słońce

Trwałość

Ty jesteś zbawieniem

Ucieczka staję się oporem

Walka z samym sobą

Zmora 2

Ufać nie wolno

Żołnierz

Cienie

Ciało

Zmora

Zranienia

Niebo

Nów księżyca

Liść

Czasem…

Sen o ojcu

Człowiek niedoskonały

Waga

Wiatr

Być

Serce odmienione trwale, w nim odnalazłeś to, co w sobie już miałeś.

Odnaleźć siebie na szczycie zenitu,

Rozwinąć swe skrzydła bez granic, bez limitu.

Mur

A jakby tak mieć super moc?

Chociaż na jedną chwilę, na jedną noc?

Możnaby wybudować mur

Wokół siebie, bez żadnych dziur.

Mur co nie przecieka i nie prześwituje.

Nie widać by mnie było z daleka.

Mogłabym ukryć, co czuję.

O eureka, może zbuduję!

Nie mam muru na jedną noc,

Ale mam czerwony wielki koc.

Przykryję się nim po samą szyję,

Będę udawać, że nie żyję…

Spokojnie to udawanie,

Nie będę dziś umierać.

To tylko niewyspanie,

Idę łóżko pościelać.

Anioł

Jak anioł stróż nade mną

Czuwałeś z każdej strony

To wszystko nadaremno.

Czy byłeś tym zmęczony?

Nie wolno mnie dotykać!

Tak bardzo to mnie boli.

Z daleka głos już słychać,

Muszę się z tym oswoić.

Oswoić się z tą myślą,

Zapoznać z akceptacją.

Czy stałeś nad kołyską

Z ostrą kolaboracją?

Azyl

W oknach zakładam ciężkie zasłony,

Wyglądam zza nich niebezpiecznie.

Nie rozdziobią mnie czarne wrony,

Odciąć się od świata było konieczne.

Chociaż na chwilę się zaszyć,

W pokoju ciemnym i zimnym,

Światło od razu zgasić,

Na chwilę być samą, niewinną.

W ciemności mogę być sobą,

Staje się ona cichym azylem.

Dla pokoju staję się ozdobą,

Jestem tu. Będę. Żyję.

Z ukrycia na razie nie będę wychodzić,

Potrzeby takowej nie czuję.

Swoją duszę trzeba oswobodzić.

Potrzebuję. Dziękuję.

Bez pozwolenia

Ptaków w oddali słychać kwilenie,

Nie widać w drzewach wiatru.

Nie dałam nikomu pozwolenia

Do bliższego ze mną, (żadnego!) kontaktu.

Jak woda w zimnym stawie

Czuję się lodowata.

Zamarzam od samego patrzenia

W głąb mojego mrocznego świata.

Huśtawka z łańcuchem się kołysze,

Aż czuję w ciele jej wibracje,

A w rękach — zero czucia,

Nawet na nią nie patrzę.

(Dostrzegam w sercu pustą ciszę,

Stwarzam mroczną narrację.)

Chmury

Widziałam tylko chmury.

Myślałam, że się uduszę.

Podnoszę głowę do góry,

Czuję wyrwaną duszę.

W powietrzu ciężar nadziei,

Co dawno zgasła bez echa.

Wszystko, co we mnie się śmieje,

To tylko cisza i przepaść.

W spojrzeniu ratunku nie szukam.

Widzę tam nikłą otchłań,

Co we mnie ciąży z daleka…

Jezu, Ty we mnie zmartwychpowstań.

Nocą sny drapią powieki,

Wchodzą do gardła jak krzyki.

Nie mogę oddychać od lęku,

Jakbym wzięła narkotyki.

Jestem tu, ale bez siebie.

Kroki me dźwięczą bez ciała.

Wśród cieni tańczę na skraju,

Gdzie już nadzieja… nie działa.

Czucie

W trawie suche badyla,

Po zimie pozostały.

Ja głodna, nie przemijam,

Żądam tylko wiary.

Jak suche te patyki,

Tak suche moje czucie.

Zabieram dziś do Ciebie

Na w pół umarłą duszę.

Uratuj

Chłód wieczora powoli otula me ciało,

Na resztkach dobrej woli poddaje mu się cała.

Przenika ziąb aż w nogi

Zdziwiony, że tak może.

Już cała w jego niewoli,

Uratuj mnie, o Boże!

Śmingus dyngus

Na śmingus dyngus głowa robi mi psikusa

To nie 1 kwietnia, woła ma dusza!

Zalewa mnie lawina wspomnień złudnych

Wchodzę po drabinie emocji trudnych.

Przypominam je sobie powoli,

Jak kadry w filmie starym.

Ruszyła machina pokory

W obrazie szarobiałym.

I choć psikus jakby też starawy,

Jest znany mej już głowie.

Wciąż reaguję tak samo,

Czuję ciało w połowie.

Uczucia spływają powolnie,

Jak krople z ciepłego policzka.

Nie ma nikogo koło mnie,

Emocje chłodne jak metalowa miska.

Nie ma tam ciepłych uczuć,

Nie ma tam ciepłych dłoni.

Boże, pozwól mi je poczuć,

Niech Twa Opatrzność mnie chroni…

Głodne dusze

Po jadło przychodzą głodne dusze

Dajmy modlitwy, choćby okruszek.

Uszczyknijmy trochę chleba,

Pomóżmy dostąpić Pańskiego nieba.

Rok cały dusza błąkała się po świecie,

Szukając drogi jak zagubione dziecię.

Po roku żmudnej, cichej tułaczki,

Zjadły jej ciało od środka robaczki.

Inność

Jak można interesować się Bogiem?

Zalewać duchowością?

To wszystko jest już we mnie.

W nadmiarze z nadpobudliwością…..

Inność wypływa z serca.

Wylazła se z natury.

Spuściła ze mnie lejce,

Na szczycie lęku góry.

Zniewolenie

I trawa też zielona,

I liście rozkwitają.

Głowa zniewolona,

Przeleciał obok zając.

Co z tego, że go widzę?

Co z tej ludzkiej prostoty?

Jak ja się emocji brzydzę,

Zaciskam sznura sploty.

Ten sznur mnie w głąb przenika,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.