Włodzimierz Dzięgielewski

Między polem a istnieniem

Projektant okładki Włodzimierz Dzięgielewski

© Włodzimierz Dzięgielewski, 2026

© Włodzimierz Dzięgielewski, projekt okładki, 2026

Ta książka odsłania praktyczny model pola informacyjnego — oparty na zmienności, pamięci obiektów i realnej relacji człowieka z przestrzenią. Autor pokazuje, jak pole reaguje, jak prowadzi i jak można je odczytywać bez teorii, bez systemów i bez filtrów współczesnych interpretacji.

To zapis wieloletnich doświadczeń, eksperymentów i pracy z obiektem — od radiestezji po świadomość — przedstawiony w sposób, którego brakuje w literaturze naukowej.

To prosty przewodnik relacji człowieka z polem.

ISBN 978-83-8455-009-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

„Świadomość nie jest rzeczą, lecz procesem.” — William James

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być

— kopiowana,

— przechowywana w systemach wyszukiwania,

— ani przekazywana w jakiejkolwiek formie

bez pisemnej zgody autora.

Wszelkie podobieństwa do osób i zdarzeń są przypadkowe,

chyba że zostały opisane jako doświadczenia autora.

Przedmowa

Ta książka powstała z praktyki, nie z teorii.

Z obserwacji, nie z założeń.

Z doświadczenia, które powtarza się u ludzi, miejsc i obiektów — niezależnie od epoki, języka i kultury.

Przez lata pracowałem z polem informacyjnym człowieka, z pamięcią miejsc, z obiektami, które reagują, oraz z ludźmi, którzy widzą więcej, niż potrafią nazwać.

Nie szukałem potwierdzenia w nauce, ale też nigdy jej nie odrzucałem.

W swoich książkach zawsze starałem się niczego nie nadpisywać — nie dokładać obcych znaczeń do tego, co żyje własnym rytmem i własną dziedziczoną pamięcią.

Po prostu widziałem to, czego nauka nie potrafi uchwycić narzędziami stworzonymi do badania rzeczy stałych. Nie zmieniałem tego i nie dopisywałem modnych słów.

Dla mnie symbolika i słowa mają znaczenie — choć wiem, że nie każdy patrzy na nie w ten sposób.

Ta książka nie jest próbą przekonania kogokolwiek.

Jest próbą opisania tego, co istnieje pomiędzy:

— człowiekiem a polem,

— obiektem a świadomością,

— pamięcią a doświadczeniem,

— zmiennością a odczytem.

Jeśli czytelnik znajdzie tu coś, co z nim rezonuje — to dobrze.

Jeśli nie — to też dobrze.

Pole i tak zrobi swoje.

Prolog

Praca w polu wymaga nie tylko techniki, lecz przede wszystkim wrażliwości na własną energię.

Technika jest narzędziem, ale to praktykujący wnosi do pola swoją polaryzację, historię, pamięć i stan.

Jeśli osoba nie czuje siebie, nie zna własnego kierunku, nie rozumie, jak jej energia wpływa na przestrzeń — żadna metoda nie pokaże jej prawdy.

Wielu ludzi żyje w przekonaniu, że wystarczy przeczytać książkę, poznać schemat, zapamiętać instrukcję.

Praktyk bez wrażliwości nie zobaczy zmiany w obiekcie.

Ktoś, kto nie zna siebie, pomyli odpowiedź pola z własnym zakłóceniem.

Osoba, która nie czuje zmienności, zobaczy to, co chce zobaczyć — nie to, co jest.

Dlatego praca w polu nie zaczyna się od techniki.

Zaczyna się od osoby, która wchodzi w przestrzeń.

Od jej świadomości, obecności i zdolności do bycia neutralną wobec tego, co odczytuje.

Pole otwiera się nie przed tym, kto zna metodę, lecz przed tym, kto potrafi usłyszeć subtelną odpowiedź przestrzeni.

Między polem a istnieniem istnieje przestrzeń niewidzialna, dostępna tylko tym, którzy potrafią się na nią otworzyć.

Przestrzeń, która reaguje szybciej niż myśl, pamięta dłużej niż ciało i mówi językiem, którego nie uczą w żadnej szkole.

Reaguje szybciej niż myśl — bo odpowiedź pola pojawia się, zanim świadomość zdąży ją nazwać.

To pole.

Pole, które zapisuje historię miejsc.

Pole, które odpowiada na pytanie, zanim zostanie zadane.

Pole, które zmienia się, gdy pojawia się praktykujący — i praktykujący, który zmienia się, gdy dotyka pola.

Od dziecka widziałem tę przestrzeń.

Nie jako wizję, nie jako metaforę, lecz jako realny proces zachodzący między obiektem a świadomością.

Przez lata szukałem języka, który pozwoli to opisać — nie ezoterycznego, nie naukowego, lecz prawdziwego.

Ta książka jest próbą uchwycenia tego, co dzieje się pomiędzy:

pomiędzy osobą a polem,

pomiędzy obiektem a pamięcią,

pomiędzy duszą a doświadczeniem,

pomiędzy tym, co widzialne, a tym, co subtelne.

Jeśli otworzysz tę przestrzeń — ona otworzy się przed Tobą.

Wstęp

W historii myśli pojawiają się czasem ludzie, którzy widzą szerzej niż ich epoka.

William James był jednym z nich.

Łączył naukę, filozofię, introspekcję i doświadczenie w sposób, który do dziś pozostaje aktualny.

Jego intuicja była prosta:

człowieka nie da się zrozumieć w oderwaniu od pola, w którym żyje.

To pole — środowisko, relacje, historia, kultura, pamięć, sytuacja życiowa — tworzy z człowiekiem jedną całość.

James nazwał to „totalną sytuacją”.

Nie ma człowieka bez pola.

Nie ma pola bez człowieka.

Ta myśl stała się jednym z fundamentów psychologii, ale jej konsekwencje nigdy nie zostały w pełni rozwinięte.

Nauka zatrzymała się na poziomie psychologicznym, nie sięgając głębiej — do pola informacyjnego, do subtelnych zmian, do polaryzacji, do pamięci miejsc, do dynamiki duszy.

A jednak to właśnie tam — w przestrzeni między człowiekiem a polem — dzieje się najwięcej.

To przestrzeń:

— zmienności,

— rezonansu,

— subtelnych sygnałów,

— pamięci,

— intuicji,

— mediumicznej percepcji,

— relacji między obiektem a świadomością.

To przestrzeń, w której pracuję od dzieciństwa.

Nie jako teoretyk, lecz jako praktyk.

Nie jako badacz z laboratorium, lecz jako ktoś, kto widzi, czuje i odczytuje pole w jego żywej dynamice.

W tej książce nie opisuję teorii w sensie akademickim.

Opisuję doświadczenie, które powtarza się u ludzi, miejsc, obiektów i dusz.

Opisuję zmienność, której nauka nie potrafi uchwycić, bo jej narzędzia badają rzeczy stałe, nie procesy.

Opisuję obiekt, który nie jest rzeczą, lecz stanem.

Opisuję duszę, która nie ma wieku, lecz pamięć i kompetencję.

Opisuję pole, które nie jest metaforą, lecz realną przestrzenią informacji.

To, co Kurt Lewin nazwał „polem psychologicznym”, ja widzę jako pole informacyjne — szersze, głębsze, obejmujące:

— ciało,

— emocje,

— historię,

— pamięć,

— duszę,

— obiekt,

— miejsce,

— relacje,

— i subtelne zmiany, które zachodzą między nimi.

To pole jest dynamiczne. Reaguje na obecność człowieka. Zmienia się w czasie, a jego odpowiedź jest zawsze związana z kontekstem i sytuacją.

Zmienia się, kiedy pojawia się nowy obiekt.

Zapisuje wydarzenia.

Przechowuje pamięć.

I komunikuje się z tymi, którzy potrafią je odczytać.

Ta książka jest próbą opisania tej przestrzeni — przestrzeni między człowiekiem a polem, w której zachodzi cała subtelna praca świadomości.

Nie jest to książka o wierzeniach.

Nie jest to książka o metafizyce.

Nie jest to książka o ezoteryce.

To jest książka o praktyce, o zmienności, o duszy, o polu, o obiekcie, o pamięci, o rezonansie, o odczycie, o relacji, której nauka nie potrafi opisać, bo nie ma do tego narzędzi.

To jest książka o tym, co dzieje się pomiędzy.

Zmienność jest językiem pola — to dzięki niej można odczytać stan człowieka, obiektu i miejsca.

Część pierwsza — pole i obiekt

odkrycia, teoria, spojrzenie na Burkharda Heima

Ta część książki otwiera przestrzeń, w której człowiek przestaje być oddzielony od świata, a świat przestaje być tłem.

Pole informacyjne, obiekt, zmienność i polaryzacja subtelna tworzą jedną całość — dynamiczną, żywą, reagującą na obecność człowieka i jego świadomość.

To tutaj zaczyna się właściwa opowieść o tym, co dzieje się między przestrzenią pola a człowiekiem.

Pole informacyjne jako doświadczenie

Pole nie jest teorią.

Pole jest doświadczeniem.

Nie opisuję pola jako abstrakcyjnej struktury matematycznej, lecz jako żywą przestrzeń informacji, która:

— reaguje,

— zapisuje,

— pamięta,

— rezonuje,

— zmienia się,

— komunikuje się z tymi, którzy potrafią je odczytać.

Pole informacyjne jest środowiskiem, w którym człowiek istnieje nieustannie — świadomie lub nie. Można je nazwać polem wszechświata, polem przestrzeni lub po prostu polem. Nazwa nie jest najważniejsza — liczy się to, jak działa.

To nie jest metafora.

To jest rzeczywistość, którą można poczuć, zobaczyć, zmierzyć i odczytać.

Przestrzeń, w której przebywamy, a energia, która w niej wiruje, wpływa na wszystko, co się wydarza.

W tym sensie — tak, można się z tym zgodzić: pole oddziałuje, a my odpowiadamy.

Aby zrozumieć, jak ta wymiana jest możliwa, warto przyjrzeć się temu, jak różne tradycje opisują relację między osobą a polem.

W różnych źródłach pojawiają się różne nazwy pola — od pól morficznych Ruperta Sheldrake’a (ur. 1942), przez pamięć natury i zapis informacji w przestrzeni, aż po koncepcję księgi Akaszy.

Wszystkie próbują opisać to samo zjawisko:

przestrzeń, która przechowuje informację.

Każda z tych teorii dotyka jednego wspólnego punktu:

— istnieje pole,

— pole przechowuje informację,

— pole wpływa na zachowanie organizmów,

–pole reaguje na obecność i intencję.

Nie wiem, na ile te modele są trafne, ale widzę, że wszystkie dotykają jednego wspólnego punktu:

pola, które reaguje, pamięta i oddziałuje. W mojej praktyce pole informacyjne zachowuje się właśnie w taki sposób.

Na pewno nie chodzi tu o pole w sensie pola uprawnego, łanu zboża czy jakiegokolwiek produktu zasianego.

To zupełnie inne znaczenie słowa „pole”.

W tamtych modelach to, co dzieje się z obiektem, zależy nie tylko od niego samego, lecz od całości pola, w którym się znajduje.

To właśnie ta metafora stała się fundamentem myślenia o człowieku w kontekście — nie jako o jednostce oderwanej, lecz jako o istocie zanurzonej w:

— środowisku,

— relacjach,

— kulturze,

— historii,

— sytuacji życiowej,

— pamięci miejsca,

— dynamice pola.

Przeglądając większość materiałów, zauważyłem, że psychologowie szkoły Gestalt, a później Kurt Lewin [1]— psycholog i twórca teorii pola w psychologii — podkreślali, że człowieka nie da się zrozumieć, jeśli potraktuje się go poza jego całościową sytuacją.

Warto dodać, że zanim Lewin opisał pole psychologiczne, William James przeczuwał już, że człowieka nie da się oddzielić od całości, w której żyje.

James widział „totalną sytuację” intuicyjnie — jako jedność doświadczenia i świadomości.

Lewin nadał temu język psychologii.

To, co ja opisuję, jest kolejnym krokiem:

polem informacyjnym, którego oni nie mogli jeszcze nazwać.

Pole — w ich rozumieniu — to dynamiczna całość, która zmienia się za każdym razem, gdy pojawia się w niej nowy element.

To ważne, bo pokazuje coś, co jest kluczowe również w mojej praktyce:

pole nie jest tłem. Pole jest współuczestnikiem — nawet wtedy, gdy mówimy o jednym obiekcie.

[1] Przypis:

Warto zauważyć, że intuicja o jedności człowieka i jego pola pojawiła się już u Williama Jamesa (1842–1910).

James pisał o „totalnej sytuacji” — o tym, że świadomość i doświadczenie nie istnieją w oderwaniu od kontekstu.

Lewin rozwinął tę myśl psychologicznie, tworząc teorię pola.

To, co opisuję w tej książce, jest kolejnym etapem: polem informacyjnym, którego oni nie mogli jeszcze nazwać.

Pole jako całość, która reaguje

Pisząc tę książkę, przeglądałem różne materiały, ale traktuję je jako inspirację, a nie jako fundament. W wielu publikacjach pojawiają się pojęcia, które są nadpisywane współczesnym językiem — przypisuje się je epokom, w których nie mogły istnieć. Tak jak słowo ‘radiestezja’, które powstało dopiero w XX wieku, a mimo to bywa używane do opisywania praktyk sprzed tysięcy lat. Dlatego zawsze zwracam uwagę na kontekst, język i czas, w którym dana treść została napisana. Interesuje mnie, jak ludzie próbowali opisać pole, ale moja praktyka nie wynika z tych teorii — ona wynika z doświadczenia.

Wśród tych materiałów natrafiłem również na zapis dotyczący teorii pola Kurta Lewina (1890–1947)

W teorii pola Lewina każde zdarzenie jest funkcją dwóch elementów:

— osoby,

— i jej środowiska.

Nie ma osoby bez środowiska.

Nie ma środowiska bez osoby.

To jest jedna całość — jeden układ.

Kiedy w polu pojawia się nowy element — człowiek, emocja, obiekt, kamień, intencja — pole zmienia się.

To nie jest metafora. To jest dynamika — pole zmienia się natychmiast, gdy pojawia się w nim nowy element, nawet jeśli człowiek tego nie zauważa.

I tu zaczyna się przestrzeń, w której pracuję.

Czy ta teoria jest ważna

Klasyczna teoria pola mówi o tym, że:

— człowiek jest częścią pola,

— pole wpływa na człowieka,

— człowiek wpływa na pole,

— a zmiana jednego elementu zmienia całość.

Teoria pola tego nie obejmuje, ale ja tak to widzę w praktyce.

— że obiekt ma polaryzację subtelną,

— że obiekt jest procesem, nie stałą,

— że dusza ma dynamikę, nie wiek,

— że pole informacyjne ma pamięć,

— że miejsca mają zapis,

— że zmienność obiektu jest kluczem do odczytu,

— że mediumiczna percepcja jest narzędziem pomiarowym,

— że nauka nie ma języka, by to opisać.

Lewin mówił o polu psychologicznym. Ja mówię o polu informacyjnym — szerszym, obejmującym zarówno człowieka, jak i obiekt oraz przestrzeń.

Ja mówię o polu informacyjnym, które obejmuje:

— ciało,

— emocje,

— historię,

— pamięć,

— duszę,

— obiekt,

— miejsce,

— i relację między nimi.

To jest szersza mapa — i to jest mapa, którą opisuję w tej książce.

Obiekt jako proces, nie stała

W klasycznej nauce obiekt jest rzeczą.

W polu informacyjnym obiekt jest procesem.

Obiekt:

— zmienia się,

— ma polaryzację,

— ma pamięć,

— ma historię,

— ma stan,

— ma dynamikę,

— reaguje na pole,

— wpływa na człowieka.

Obiekt nie jest zamkniętą formą — jest ciągłą wymianą z polem. Jego stan zmienia się w zależności od kontekstu, historii i relacji z człowiekiem.

Kamień, człowiek, miejsce, przedmiot — każdy obiekt jest stanem w polu, a nie stałą fizyczną.

To jest klucz do zrozumienia zmienności.

Polaryzacja subtelna — brakujący element

To, czego nauka nie opisuje, a co w praktyce jest oczywiste, to polaryzacja subtelna.

Każdy obiekt — człowiek, kamień, miejsce — ma:

— kierunek,

— napięcie,

— wektor,

— stan,

— jakość,

— poziom otwarcia lub zamknięcia.

To nie jest „energia” w potocznym sensie.

To jest informacja, która określa, jak obiekt zachowuje się w polu.

Polaryzacja subtelna jest tym, co pozwala:

— odczytać człowieka,

— zrozumieć jego stan,

— zobaczyć jego wzorzec,

— pracować z jego świadomością.

Bez polaryzacji nie ma odczytu.

W rozmowach spotykam się też z odwrotnymi uproszczeniami: że mężczyzna „uwalnia energię żeńską”, a kobieta „ma przewagę energii męskiej”.

Takie opisy brzmią efektownie, ale nie mają nic wspólnego z polaryzacją subtelną.

Polaryzacja nie dotyczy płci, charakteru ani ról społecznych.

Dotyczy kierunku, napięcia i stanu obiektu w polu.

Ciało — tak jak każdy obiekt — potrzebuje przeciwstawnych biegunów, żeby mogło funkcjonować.

Tak jak każdy system ma dwa bieguny, tak samo obiekt ma swoją subtelną polaryzację.

Każdy palec ma swoją polaryzację, każdy organ ma swój kierunek, a każdy obiekt ma swój wektor.

To nie jest kwestia ‘męskiego’ czy ‘żeńskiego’ — to kwestia struktury pola.

Dlaczego Burkhard Heim nie mógł tego opisać

Burkhard Heim (1925–2001), stworzył jeden z najgłębszych modeli pola, ale jego teoria zatrzymała się na poziomie struktury, nie zmienności.

W zapisach, które służyły mi jako inspiracja, Heim:

opisał przestrzeń,

opisał wymiary,

opisał relacje,

opisał matematyczną architekturę pola.

Ale nie mógł opisać:

— polaryzacji subtelnej,

— zmienności obiektu,

— pamięci miejsc,

— dynamiki duszy,

— mediumicznego odczytu,

— relacji między obiektem a świadomością.

Dlaczego?

Bo jego narzędzia były matematyczne.

A matematyka opisuje stałe, nie procesy subtelne.

To, co Heim zbudował, jest fundamentem. To, co ja opisuję, jest kontynuacją — w obszarze, którego matematyka nie obejmuje, a który można zobaczyć tylko w praktyce.

Heim nie używał pojęć związanych z polem subtelnym, bo pracował jako matematyk. Jego teoria opisuje strukturę pola, ale nie obejmuje praktyki pracy z polem subtelnym, którą rozwijają naturopatia czy radiestezja — obszary, które poznałem poprzez wieloetapowe szkolenia i doświadczenie.

Zmienność jako klucz do odczytu pola

Zmienność jest tym, co pozwala:

zobaczyć stan człowieka,

odczytać jego wzorzec,

zrozumieć jego historię,

zobaczyć jego kierunek,

pracować z jego świadomością.

Zmienność jest językiem pola.

Wahadło, radiestezja, kamienie, percepcja mediumiczna — wszystkie te narzędzia działają dlatego, że pole zmienia się, a obiekt reaguje.

I odwrotnie:

obiekt ma możliwość wpływania na pole.

Zmienność jest tym, czego nauka nie widzi, bo szuka stałych.

Pole jest procesem — przestrzenią, w której zmienność ujawnia się w odpowiedzi na człowieka, niezależnie od tego, jaki jest:

silny czy słaby, harmonijny czy zaburzony, otwarty czy zamknięty.

Część druga — narzędzia i praktyka

(radiestezja, wahadło, szablony, kamienie, miograf)

W tej części przechodzimy od teorii do praktyki — do narzędzi, które pozwalają zobaczyć to, co pole ujawnia w kontakcie z człowiekiem, obiektem i przestrzenią

Radiestezja jako instrument pola

Radiestezja, choć dziś nazywana w ten sposób, jest znacznie starsza niż samo słowo. W różnych epokach funkcjonowała pod innymi nazwami i w innych kontekstach, ale zawsze opierała się na tym samym — na reakcji wahadła umieszczonego nad obiektem, który znajduje się w polu informacyjnym.

Wahadło było znane już w starożytnych Chinach, Egipcie i Grecji.

W różnych epokach zmieniała się tylko forma narzędzia — narzędzie zmieniało formę, ale zasada pozostawała ta sama:

pole reaguje na obiekt, a wahadło tę reakcję ujawnia.

Praktyka odczytu subtelnych pól istniała setki, a prawdopodobnie tysiące lat wcześniej, pod określeniami takimi jak:

— różdżbiarstwo,

— geomancja,

— odczyt pól ziemi,

— praca z wahadłem,

— praca z czułością dłoni.

Dopiero Abbé Alexis Bouly w 1930 roku wprowadził termin radiesthésie (od radius + aisthesis), formalizując coś, co było znane od dawna.

Nazwa była nowa — praktyka nie.

Radiestezja jest jednym z najstarszych sposobów komunikacji z polem informacyjnym.

Nie polega na zgadywaniu, lecz na odczycie subtelnych reakcji obiektu i przestrzeni.

Wahadło jest instrumentem — narzędziem trzymanym w dłoni, które przekazuje informację, ale to, co człowiek z nią zrobi, jest już osobnym zagadnieniem.

Wahadło, różdżka i szablony są narzędziami pracy z polem, a miograf jest urządzeniem rejestrującym subtelne sygnały.

Wszystkie te narzędzia pokazują to samo — reakcję pola na obiekt.

Żadne z nich nie jest „magiczne” — pełnią funkcję interfejsów, które pozwalają zobaczyć to, co pole ujawnia w odpowiedzi na pytanie.

W mojej praktyce używam również własnego, opatentowanego wahadła clavidełko®, zarejestrowanego w Urzędzie Patentowym.

Radiestezja jest więc instrumentem pola — narzędziem, które pozwala zobaczyć zmienność obiektu, odpowiedź przestrzeni i subtelne sygnały, których nie widać gołym okiem.

To pierwszy krok do pracy z polem informacyjnym, zanim przejdziemy do wahadła, szablonów, kamieni i pamięci miejsca.

Wahadło i szablony — język zmienności

Wahadło i szablony są narzędziami, które pozwalają zobaczyć zmienność pola. Nie są to przedmioty „magiczne”, lecz interfejsy reagujące na obiekt znajdujący się w polu informacyjnym. Ich działanie zależy od warunków, przestrzeni i sposobu użycia.

Wahadło a warunki pracy

Wahadło nie jest narzędziem uniwersalnym w każdej sytuacji.

Na zewnątrz — przy wietrze, ruchu powietrza, zmianach temperatury — delikatne, lekkie wahadła nie nadają się do pracy, bo każdy podmuch wprowadza zakłócenia. W pomieszczeniach można używać wahadeł lżejszych, bardziej czułych.

Szablony: liniowe, półksiężyce, okręgi

Pierwsze szablony radiestezyjne były liniowe — proste skale, na których odczytywano wartości.

Później pojawiły się szablony półksiężycowe, okrągłe, promieniste, bardziej dopasowane do pracy z ruchem wahadła.

Szablony dobrze by było zaopatrzyć się w tak zwane zdepolaryzowane — to znaczy, żeby nie nosiły ładunku, historii, emocji ani energetycznych ładunków znajdujących się w pobliży wykonywaniu pomiaru.

Szablon, który ma własny ładunek, będzie przesuwał odczyt — nawet jeśli operator o tym nie wie.

Dla początkujących jest to szczególnie ważne, bo każdy dodatkowy ładunek wprowadza zakłócenia.

Lewoskrętne wahadła i błędy w praktyce

Często widzę osoby, które łączą oczyszczanie robiąc to wahadłem lewoskrętnym, próbując na końcu„energetyzować” człowieka.

Nie oceniam pracy ludzi, ale:

wahadło lewoskrętne nie służy do energetyzowania.

To nie kwestia opinii — to kwestia konstrukcji i kierunku pracy narzędzia.

Każde wahadło ma swoją charakterystykę i kierunek pracy.

Wystarczy zajrzeć do technicznego opisu danego modelu, żeby zrozumieć, dlaczego użycie go „na odwrót” daje efekt przeciwny do zamierzonego.

Wahadło neutralne — proces, czy ktoś to pamięta

Robiłem, tworzyłem i projektowałem wahadła drewniane.

Wiem dokładnie, jak wygląda proces tworzenia wahadła neutralnego.

I mogę powiedzieć jedno: nie używam wahadeł z półki.

Aby wahadło drewniane było naprawdę neutralne, musi być:

— zdepolaryzowane,

— złożone z dwóch elementów ustawionych przeciwnie,

— połączone tak, aby struktura materiału znosiła własne ładunki,

— przygotowane przed obróbką w sposób, który usuwa pamięć materiału.

To jest proces.

To jest technologia.

To jest praca z materiałem, a nie z marketingiem.

Czy wahadła sprzedawane w sklepach są neutralne?

Neutralność to proces — nie nazwa.

Wahadło neutralne drewniane powinno mieć na sobie widoczny ślad połączenia elementów, bo to właśnie połączenie tworzy neutralność.

Jeśli wahadło wygląda jak jednolity kawałek drewna — nie jest neutralne.

I co ważne — nie powinno być polakierowane.

Lakier jest nośnikiem sztuczności.

Pokrycie wahadła lakierem zmienia jego zachowanie w polu, bo lakier:

— ma własną polaryzację,

— ma własną pamięć chemiczną,

— tworzy warstwę, która oddziela drewno od pola,

— wprowadza obcy wektor, który zaburza odczyt.

Wahadło pokryte lakierem może być ładne, ale nie jest neutralne.

Jest nienaturalne — i to wystarczy, żeby proces odczytu został zakłócony.

Neutralność jako brak ingerencji w świadka

Neutralność wahadła nie polega na tym, że ono „nic nie robi”.

Neutralność polega na tym, że nie wpływa na informację, którą odczytujemy — ani z obiektu, ani z przestrzeni.

Neutralne wahadło:

— nie absorbuje sygnatury obiektu,

— nie miesza jej ze swoją,

— nie nadpisuje jej własnym wektorem,

— nie dominuje w polu,

— nie przesuwa odczytu w swoją stronę.

Dlatego neutralność nie jest cechą estetyczną — jest cechą konstrukcyjną.

Jego zadaniem jest tylko jedno:

przenieść informację obiektu do ręki operatora — tak, aby ciało mogło ją zarejestrować, choć czasami samo nie byłoby w stanie jej odczuć.

Wahadło aktywne „gra swoją melodię”.

Wahadło neutralne oddaje głos miejscu badania.

To, co z tym zrobimy, zależy od naszej wiedzy, praktyki i sposobu zadawania pytań.

Na skali otrzymamy odpowiedź „tak”, „nie”, kierunek, ślad energetyczny — ale tylko wtedy, gdy spełnimy kilka warunków pracy z polem.

Wahadło Mermeta — przykład neutralności z procesu

W tym miejscu warto wspomnieć o wahadle Mermeta, bo jest jednym z nielicznych przykładów konstrukcji, w której neutralność wynika z samej budowy.

Mermet stworzył wahadło metalowe, ale nie z jednego kawałka metalu.

Jego korpus był wykonany z warstwowo wytopionego i obrabianego stopu, którego struktura była przygotowana tak, aby znosiła własne ładunki.

W środku znajdowała się komora pamięci — komora na świadka.

To nie była ozdoba, lecz punkt odniesienia, wzorzec informacyjny, z którym pracowało wahadło.

W opisach pracy Mermeta często pojawia się określenie „wahadło neutralne”, ale nigdzie nie znajdziemy technicznego opisu, w jaki sposób ta neutralność była osiągana. To, że proces nie został opisany, nie oznacza, że go nie było.

W tamtych czasach wiele technik przekazywano ustnie — dlatego dokumentacja nie zawsze oddaje cały proces.

Neutralność nie powstaje sama z siebie — materiał musi być wcześniej przygotowany, oczyszczony z pamięci i pozbawiony własnego wektora. W moim rozumieniu depolaryzacja była koniecznym etapem, nawet jeśli Mermet nie nazwał jej wprost. Jego konstrukcja wskazuje, że neutralność była efektem świadomego przygotowania materiału, a nie przypadkiem.

Depolaryzacja metalu — pierwszy krok do neutralności

Aby metal mógł być neutralny, musiał zostać wcześniej:

— oczyszczony z pamięci pola,

— pozbawiony kierunkowości,

— pozbawiony własnego wektora,

— przygotowany tak, aby nie narzucał sygnatury.

Depolaryzacja — w moim rozumieniu — nie była zabiegiem symbolicznym.

Była technologicznym procesem, który usuwał nagromadzone oddziaływania energetyczne:

to, co materiał nosił w sobie, oraz to, co ściągał z pola. Jej celem było przywrócenie pełnej neutralności, tak aby obiekt niczego nie wnosił, niczego nie gromadził i niczego nie absorbował z otoczenia.

Obiekt po depolaryzacji, nie wzmacniał, nie osłabiał — pozwalał wyłącznie na czysty odczyt oraz działanie w tej strefie.

Warstwowy wytop — serce konstrukcji Mermeta

Mermet nie używał jednego metalu.

Używał stopu, który łączył metale o przeciwnych charakterach:

— miedź — wektor ujemny,

— cynk — wektor dodatni,

— aluminium — wektor neutralny.

W odpowiedniej temperaturze te metale:

— łączyły się,

— stabilizowały,

— znosiły swoje kierunki,

— tworzyły materiał „cichy” w polu.

Stop musiał być:

— jednorodny,

— stabilny,

— bez rozwarstwień,

— bez kruchych faz,

— bez reakcji chemicznych między metalami.

Dlatego Mermet mógł stosował ściśle określone proporcje i temperatury.

Dlaczego odlew z jednego metalu nigdy nie będzie neutralny

Odlew z jednego materiału:

— ma jedną pamięć,

— jeden kierunek,

— jedną polaryzację,

— jeden wektor.

Taki obiekt zawsze będzie aktywny, nigdy neutralny.

Dlatego wahadło neutralne Mermeta nie mogło być zwykłym odlewem z mosiądzu czy brązu.

Nie każdy stop się nadaje

Nie wszystkie metale łączą się w sposób stabilny.

Niektóre:

— rozwarstwiają się,

— tworzą kruche fazy,

— nie mieszają się krystalicznie,

— reagują chemicznie.

Dlatego Mermet używał tylko takich stopów, które tworzą jednorodną strukturę, a nie przypadkową mieszaninę.

Komora pamięci — tylko na neutralnym korpusie

I tu trzeba dopowiedzieć coś, co często jest pomijane:

działa poprawnie tylko wtedy, gdy sam korpus wahadła jest neutralny.

Jeżeli materiał nie jest neutralny, to:

— miesza sygnaturę świadka,

— nadpisuje ją własnym ładunkiem,

— wprowadza zakłócenia,

— a odczyt staje się nieczytelny.

Dlatego Mermet tak bardzo dbał o proces wytopu.

Nie chodziło o „ładny kształt”, lecz o neutralność konstrukcji, która pozwalała świadkowi działać bez zakłóceń.

Jeżeli metal można zdepolaryzować i ułożyć warstwowo i przygotować tak, aby był neutralny, to tym bardziej można to zrobić z drewnem.

Materiał musi być przygotowany w określony sposób — inaczej nie będzie neutralny.

Drewno jako materiał neutralny — ale tylko po procesie

Drewno ma własną pamięć, własną polaryzację i własny kierunek wzrostu — ale można je przygotować tak, aby te cechy nie wpływały na pracę wahadła.

Tak właśnie powstały moje wahadła drewniane:

— z dwóch elementów ustawionych przeciwnie,

— połączonych tak, aby struktura znosiła własne ładunki,

— przygotowanych w sposób, który usuwa pamięć materiału.

Neutralność nie wynika z samego materiału, lecz z tego, jak materiał został przygotowany i ułożony w procesie.

To proces tworzy neutralność — a materiał jedynie daje możliwość jej osiągnięcia.

Dlatego wahadło neutralne Mermeta nie było zwykłym odlewem z mosiądzu czy brązu.

Odlew z jednego materiału nie spełnia warunku neutralności — wymaga jej dopiero proces warstwowego przygotowania.

Neutralność powstaje dopiero wtedy, gdy materiał jest:

— przetopiony,

— ułożony warstwowo,

— przygotowany w odpowiednich parametrach,

Język zmienności

Wahadło i szablony tworzą razem język zmienności.

Pole nie jest stałe.

Obiekt nie jest stały.

Człowiek nie jest stały.

Wahadło pokazuje tę zmienność, a szablony pozwalają ją uporządkować.

To nie jest metoda wróżebna — to metoda obserwacji pola.

Kamień jako obiekt informacyjny — analiza i sugestie

W praktyce pola kamień nie jest minerałem o „właściwościach”, jak opisują to katalogi wellness.

Nie jest też dekoracją, którą można położyć na osobie zgłaszającej się do nas „dla relaksu” chyba że tego oczekuje.

Chyba że celem jest wyłącznie relaks — wtedy kamień działa tylko termicznie.

Kamień jest obiektem informacyjnym — nośnikiem pamięci, kierunku i zmienności, który reaguje na człowieka i na przestrzeń, w której się znajduje.

To, co w popularnych opisach nazywa się „energią kamieni”, w rzeczywistości jest polem obiektu, które:

— przechowuje historię miejsca,

— reaguje na temperaturę, dotyk i intencję,

— wchodzi w relację z polem człowieka,

— może stabilizować lub rozpraszać,

— może otwierać proces lub go zamykać.

Dlatego lito- i termoterapia nie są technikami dekoracyjnymi.

To praca z obiektem, który ma własną pamięć, własną polaryzację i własną dynamikę — i który wymaga odpowiedzialności, odpowiedniego podejścia oraz precyzji.

1. Kamień jako pamięć miejsca

Każdy kamień niesie w sobie zapis:

— procesów geologicznych,

— historii terenu,

— zdarzeń, które się tam rozegrały,

— ludzi, którzy go dotykali,

— zmian, które zachodziły w jego otoczeniu.

Dlatego dwa kamienie o identycznym składzie mineralnym mogą działać zupełnie inaczej.

Nie decyduje chemia.

Decyduje pamięć.

Kamień z rzeki ma inną dynamikę niż kamień z góry.

Kamień z ruin — inną niż kamień z lasu.

Kamień z miejsca tragedii — inną niż kamień z miejsca świętego.

To nie jest metafora.

To jest praktyka.

2. Termoterapia — temperatura jako zmiana stanu obiektu

Podgrzewanie kamienia nie jest do końca tym zabiegiem relaksacyjnym.

To jest zmiana informacyjna.

— Kamień zimny — zamyka, stabilizuje, wycisza.

— Kamień ciepły — otwiera, rozluźnia, uwalnia pamięć.

— Kamień gorący — wchodzi w pole przestrzeni i zmienia strukturę na którą ma oddziaływać.

Kamień gorący jest w stanie przejściowym — i wtedy pracuje najgłębiej.

Ale z chwila wystudzenia co się dzieje wiesz?

Wraz z wystudzeniem kamień wraca do swojej pierwotnej struktury informacyjnej — a to oznacza zmianę działania.

Dlatego termoterapia wymaga odpowiedzialności.

To jest praca z obiektem, który wpływa na pole przestrzeni.

3. Naturalny kamień a kamień przetopiony

Bazalty używane w masażu gorącymi kamieniami są przetopione w temperaturze ok. 1200°C.

W wyniku tego:

— tracą naturalną biegunowość,

— nie mają wartości informacyjnej,

— działają wyłącznie termicznie.

To nie są kamienie do pracy energetycznej.

To są kamienie do pracy fizjologicznej.

Naturalny kamień działa inaczej — bo ma pamięć, kierunek i polaryzację.

I dlatego wymaga radiestezyjnego dopasowania.

Sam doświadczyłem tego podczas zabiegu:

najpierw ciepło, potem chłód, a na końcu zimno — to była zmiana stanu obiektu, nie „magia”.

4. Polaryzacja kamienia — kierunek działania

Każdy naturalny kamień posiada:

— biegunowość (plus/minus),

— kierunek przepływu,

— zdolność pobierania lub oddawania energii,

— własne pole możliwe do odczytania radiestezyjnie.

Ułożenie jedną stroną może działać:

— pobudzająco,

— wzmacniająco,

— energetyzująco.

Ułożenie inną stroną może działać:

— chłodząco,

— ściągająco,

— redukująco.

To nie jest teoria.

To jest praktyka potwierdzona odczytami i reakcjami ludzi.

5. Zgodność i niezgodność kamieni

Nie każdy kamień może pracować obok innego.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.