Tadeusz Czerniawski

Bogu na ziemi

Książka została utworzona z pomocą AI

© Tadeusz Czerniawski, 2026

Książka „Bogu na ziemi” pokazuje, jak demokratyczny rząd może w ciągu zaledwie kilku lat przekształcić się w teokrację — nie poprzez zamach stanu, lecz przez uchwalanie kolejnych ustaw, którym nikt się nie sprzeciwia, bo „Bóg tak chce”. Jak wolne media mogą zamilknąć, bo dziennikarze boją się getta. Jak nauka może zostać zastąpiona przez teologię, a szpitale — przez kaplice.

Książka została utworzona z pomocą AI

ISBN 978-83-8455-012-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Przedmowa

Kiedy po raz pierwszy sięgnąłem po maszynopis tej książki, byłem przekonany, że trzymam w rękach kolejną antyutopię — dobrze napisaną, ale jednak fikcję literacką w stylu Orwella czy Huxleya. Miałem wrażenie, że autor, ukrywający się pod pseudonimem, stworzył przerażający, lecz nieprawdziwy obraz państwa, w którym Kościół katolicki przejmuje absolutną władzę, a obywatele poddawani są inwigilacji, gettom i karze za wątpliwość. Znałem przecież Polskę — kraj o bogatej tradycji demokratycznej i chrześcijańskiej, kraj, który przez wieki walczył o wolność sumienia. Jakże mógłby się tam zdarzyć opisany przez autora koszmar?

Im głębiej jednak wnikałem w kolejne strony, tym bardziej opadały moje wątpliwości. To, co czytałem, nie było fantazją. Było reportażem — zimnym, precyzyjnym, udokumentowanym dziesiątkami relacji świadków, cytatów z ustaw, opisów procesów sądowych i aplikacji inwigilacyjnych. Autor nie epatował emocjami — choć czuć w nim ból i gniew — lecz oddawał głos tym, którzy przeżyli: socjologowi z Lublina, który uciekł z getta; młodej matce skazanej za seks w piątek; księdzu, który odmówił donoszenia na swoich parafian; filozofowi skazanemu na „śmierć cywilną”. Ich historie — spisane z reporterską skrupulatnością — tworzą obraz państwa, w którym prawo Boże zastąpiło prawo stanowione, a wiara stała się narzędziem terroru.

Jako profesor uniwersytetu od wielu lat zajmuję się etyką i filozofią polityki. Badałem systemy totalitarne — od nazizmu po stalinizm, od Kambodży Pol Pota po Koreę Północną. Znam mechanizmy, które prowadzą do zniewolenia społeczeństw: strach, donosicielstwo, degradację instytucji, centralizację władzy, legitymizację przemocy poprzez odwołanie do wyższej idei. Książka „Bogu na ziemi” opisuje te mechanizmy z precyzją, jakiej rzadko spotykam w literaturze faktu. Autor pokazuje, jak demokratyczny rząd może w ciągu zaledwie kilku lat przekształcić się w teokrację — nie poprzez zamach stanu, lecz przez uchwalanie kolejnych ustaw, którym nikt się nie sprzeciwia, bo „Bóg tak chce”. Jak wolne media mogą zamilknąć, bo dziennikarze boją się getta. Jak nauka może zostać zastąpiona przez teologię, a szpitale — przez kaplice.

Najbardziej przerażające w tej książce jest jednak nie to, co autor opisuje, ale to, jak bardzo jest to prawdopodobne. Nie mówię o konkretnych wydarzeniach — te są fikcyjne, choć osadzone w realiach bliskiej przyszłości. Mówię o logice rozwoju: jak lęk przed innym prowadzi do odrzucenia demokracji, jak tęsknota za bezpieczeństwem skłania ludzi do oddania wolności, jak religia — najpiękniejsze osiągnięcie ludzkiego ducha — może zostać wypaczona i przekształcona w ideologię przemocy. Autor nie oskarża Kościoła jako instytucji ani wiary jako takiej. Oskarża tych, którzy w imię Boga zamykają, karzą i zabijają. I robi to z odwagą, na jaką stać tylko tych, którzy sami wiele stracili.

Książka „Bogu na ziemi” jest nie tylko dokumentem. Jest ostrzeżeniem. I choć adresowana jest do czytelników w Polsce, powinna być lekturą obowiązkową dla wszystkich, którzy wierzą, że demokracja i wolność sumienia są wartościami, które obronią się same. Historia uczy, że żaden system nie jest trwały — jeśli ludzie nie będą go chronić. A by go chronić, trzeba wiedzieć, jakie mechanizmy mogą go zniszczyć. Ta książka tę wiedzę daje.

Polecam ją z całego serca — jako filozof, jako socjolog, jako człowiek, który po jej lekturze długo nie mógł spać, myśląc o tym, jak krucha jest granica między państwem prawa a państwem strachu.

Prof. dr hab. Serafin Ujwiczak (fragment recenzji)

Poznań, maj 2040

Wstęp

Rok 2039 — list z getta

Dostałem go w trzecim tygodniu marca, zapakowany w szarą kopertę bez nadawcy, z pieczęcią poczty litewskiej. Na kopercie — odręczny adres: „Jonas K., Wilno, przy ul. Świętego Ducha, naprzeciwko klasztoru”. Tylko tyle. Znaczek — Matka Boska Ostrobramska. Ktoś miał poczucie humoru, tyle że wisielcze.

List miał dwadzieścia trzy strony. Pisał go człowiek, który nazywał się Adam S. (dane zmienione — on sam o to prosił, jego rodzina wciąż mieszka w Polsce), były wykładowca socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w chwili pisania — mieszkaniec Lublina, w dzielnicy, którą oficjalne komunikaty Episkopatu nazywały „Diecezjalnym Ośrodkiem Oczyszczenia Ducha nr 4”, a wszyscy inni — gettem. Adam dostał się tam w 2038 roku. Za co? Za posiadanie książki Jana Hartmana. Nie byle jakiej — chodziło o „Komentarze do niewiary”, wydanie trzecie, podziemne. W getcie spędził jedenaście miesięcy. Uciekł przez zieloną granicę z Białorusią — wbrew pozorom to wciąż możliwe, jeśli ma się pieniądze i nie boi się cholery. Białorusini nie wpuszczają, ale przepuszczają. Za łapówkę. Adam zapłacił trzema uncjami złota — biżuteria po żonie, która została w środku.

Przeczytałem ten list trzy razy. Za pierwszym razem — z niedowierzaniem. Za drugim — z narastającym lękiem. Za trzecim — zrozumiałem, że muszę wrócić do Polski. Nie legalnie, bo wtedy skończyłbym jak Adam. Ale inaczej.

Zanim opowiem, co znalazłem w kraju, który jeszcze dekadę temu uchodził za ostoję europejskiego kompromisu między wiarą a rozumem, muszę wyjaśnić, skąd w ogóle wziął się ten list. I dlaczego on, a nie żaden inny dokument, stał się impulsem do napisania tej książki.

1. Kto napisał ten list

Adam S. urodził się w 1985 roku w Nowym Sączu. Wychowany w domu z obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej nad łóżkiem rodziców. W latach 90. chodził na religię, przyjmował komunię, nawet chciał zostać klerykiem — póki nie trafił w liceum na „Mistrza i Małgorzatę”. Bułhakow otworzył mu oczy, jak sam mówił, na „diabła, który mieszka nie w piekle, tylko w ludzkiej pewności, że zna się wolę Boga”. Studiował socjologię w Krakowie, potem doktorat z filozofii politycznej. Specjalność: państwa wyznaniowe w historii — od teokracji faraonów po Iran ajatollahów. Pisał o tym, że każda władza absolutna, która legitymizuje się boskim mandatem, w końcu staje się bardziej okrutna niż ta świecka. Bo świecki tyran boi się buntu. Boży namiestnik — tylko gniewu Boga, który zawsze może sobie wyobrazić na nowo.

W 2032 roku, gdy Polska uchwaliła „Konstytucję Królestwa Polskiego pod wezwaniem NMP Częstochowskiej”, Adam był na wykładzie w Collegium Maius. Wszedł do auli, spojrzał na studentów i powiedział: „Dzisiaj umarła Rzeczpospolita. Niech Bóg ma w opiece jej duszę — jeśli akurat nie zajmuje się czymś ważniejszym”. Za te słowa nie został wtedy aresztowany. Nikt go nie doniósł. To był jeszcze stary świat.

Nowy świat nadszedł dwa lata później, gdy wprowadzono „ustawę o ochronie uczuć religijnych” w wersji ostatecznej — tej, która przewidywała do pięciu lat więzienia za „publiczne podważanie dogmatów wiary w sposób mogący wywołać zgorszenie”. Adam przestał wykładać publicznie. Przeszedł do podziemia. Pisał na tajnych serwerach, drukowane na powielaczu, roznoszone przez siatkę byłych studentów. W 2037 roku ukazał się jego ostatni legalny tekst — „List otwarty do biskupów”, w którym pytał: „Czy naprawdę wierzycie, że Chrystus, który kazał oddać cesarzowi co cesarskie, chciałby dziś odbierać cesarzowi jego miecz i koronę?”. Biskupi nie odpowiedzieli. Zamiast tego — aresztowanie.

Adam trafił do Lublina. Do getta.

2. Getto — czyli Diecezjalny Ośrodek Oczyszczenia Ducha

Muszę tu sprostować wyobrażenia. Kiedy mówię „getto”, nie mam na myśli drutu kolczastego i wież strażniczych — przynajmniej nie na początku. Diecezjalne Ośrodki Oczyszczenia Ducha (DOOD — skrót, który sami więźniowie przerobili na „Dom Odosobnienia Od Ducha”) to były dawne klasztory, domy rekolekcyjne, a w jednym przypadku — hala po byłej fabryce mebli w Świebodzinie. Otoczone murem, z jednym wejściem, nad którym wisiał krzyż i napis: „Misericordia Domini quia non sumus consumpti” — „Dzięki miłosierdziu Pana nie jesteśmy strawieni” (Lamentacje 3,22). Ironia? Nie. Raczej teologia w najczystszej postaci: cierpienie jest miłosierdziem, bo mogłoby być gorsze.

Adam opisał swój pierwszy dzień w Lublinie:

„Wprowadzili nas o świcie. Było nas trzydziestu siedmiu — mężczyźni i kobiety osobno, ale przez ścianę słyszałem płacz. Klerycy w czarnych sutannach — bez broni, ale z różańcami w dłoniach — wydawali polecenia: „Rozebrać się do pasa. Uklęknąć. Odmówić Zdrowaśkę za nawrócenie heretyków”. Mnie się udało. Stary ksiądz obok — nie wytrzymał. Zaczął przeklinać po łacinie. „Vade retro, Satana!” — krzyczał, ale nie na nas, tylko na swoich. Zabrali go. Nie widziałem go więcej.”

Codzienność w getcie to nie była przemoc fizyczna — ta zdarzała się rzadko i zawsze była uzasadniana jako „egzorcyzm prewencyjny”. To była przemoc symboliczna. Każdego dnia o 6:00 pobudka. O 6:30 msza święta. O 8:00 „nauka pokutna” — wykład z dogmatyki, podczas którego kapłan tłumaczył, dlaczego wiara państwa jest prawdziwa, a herezja więźniów jest grzechem przeciwko Duchowi Świętemu (jedyny nieodpuszczalny, Mt 12,31). O 12:00 różaniec w milczeniu. O 14:00 praca — szycie ornatów, pieczenie hostii, składanie krzeseł do katedr. O 18:00 spowiedź powszechna. O 21:00 gaszenie światła.

Adam zapamiętał jedno zdanie z kazania księdza przełożonego: „Nie my was zamknęliśmy. Wy sami zamknęliście się na prawdę. My tylko pomagamy wam otworzyć drzwi — od zewnątrz”.

W getcie nie było procesów sądowych. Nie było wyroków. Było „rozeznanie” — coroczna ocena duchowa, którą przeprowadzała komisja trzech księży. Na jej podstawie więźnia można było: a) zwolnić (jeśli „nastąpiło pełne nawrócenie”), b) pozostawić na kolejny rok, c) przenieść do „ośrodka wyższego ryzyka” (czyli więzienia z drutem kolczastym — takie istniały w okolicach Białegostoku i na Dolnym Śląsku). Adam został zwolniony po jedenastu miesiącach — nie dlatego, że nawrócił się, ale dlatego, że udał nawrócenie. Nauczył się cytować Pismo na pamięć. Udawał łzy w czasie spowiedzi. Jeden z księży powiedział o nim: „Ten człowiek ma duszę pokorną, choć rozum jeszcze zbuntowany. Modlimy się za niego”.

Tej samej nocy Adam uciekł.

3. System, który zrodził getta

Skąd wzięły się Diecezjalne Ośrodki Oczyszczenia Ducha? Odpowiedź jest prosta i przerażająca: z dobrej woli. W 2034 roku, po wprowadzeniu „Konstytucji Królestwa Polskiego pod wezwaniem NMP Częstochowskiej”, nikt nie myślał o obozach. Pierwsze artykuły mówiły o „prawie do opieki duszpasterskiej”, „obowiązku wychowania w wierze”, „zakazie szerzenia herezji” — ale bez sankcji więziennych. Karą miała być „nagana publiczna” i „zakaz przystępowania do sakramentów”.

Problem w tym, że zakaz przystępowania do sakramentów w państwie, gdzie sakramenty są warunkiem zatrudnienia, leczenia, wynajmu mieszkania i posyłania dzieci do szkoły, to de facto kara śmierci cywilnej. Człowiek pozbawiony komunii świętej — a w praktyce pozbawiony „zaświadczenia o stanie łaski uświęcającej” — nie mógł pracować w żadnym urzędzie, w żadnej szkole, w żadnym szpitalu publicznym. Nie mógł wziąć ślubu. Nie mógł być pochowany na cmentarzu parafialnym.

I tu pojawił się problem: co zrobić z ludźmi, którzy „uparcie trwają w herezji” i mimo zakazu komunii nadal żyją, pracują na czarno, uczą swoje dzieci w podziemiu? Pierwsze propozycje były łagodne: „wysyłka do ośrodków rekolekcyjnych” na 30 dni. Potem na 90. Potem na rok bez określonego terminu. A wszystko w imię miłosierdzia.

Cytat z oficjalnego dokumentu Episkopatu z 2036 roku (tzw. „Instrukcji o miłosierdziu wobec upadłych”), który Adam przepisał z pamięci:

„Kościół, jako matka i nauczycielka, nie może pozostawić bez opieki tych, którzy zbłądzili w wierze. Obowiązkiem pasterzy jest otoczyć ich troskliwą korektą, a gdy ta nie przynosi skutku — zapewnić im środowisko, w którym będą mogli bez zgorszenia dla innych i bez niebezpieczeństwa dla własnej duszy poddać się procesowi nawrócenia. Środowisko takie, odizolowane od zgubnych wpływów świata, nazywamy Diecezjalnym Ośrodkiem Oczyszczenia Ducha.”

Zwróćcie uwagę na słowo „środowisko”. To eufemizm, który zabija. W języku biurokracji totalitarnej nie ma więzień — są „ośrodki”. Nie ma katów — są „terapeuci duchowi”. Nie ma tortur — są „egzorcyzmy”. Adam opisał jedną scenę, która wydarzyła się w Lublinie w marcu 2038 roku:

„Kobieta, lat 42, byłe dyrektorka liceum. Oskarżona o „propagowanie herezji gender” — w jej domu znaleziono książkę Basię. Jagny. „Podróże z kobiecością” — pamiętam tytuł. Przez trzy tygodnie odmawiała przyjęcia winy. W końcu ksiądz egzorcysta założył jej na głowę koronę cierniową — wykonaną z drutu, kupioną w sklepie z akcesoriami liturgicznymi. Kazał jej chodzić na kolanach po żwirowanym dziedzińcu i powtarzać: „Jestem grzesznicą, bo stworzono mnie na obraz i podobieństwo Boga, a ja zapomniałam, że Jego obraz jest męski i żeński zarazem”. Po tygodniu przyznała się. Nawróciła. Wypuścili ją. Trzy miesiące później powiesiła się w swoim mieszkaniu w Warszawie.”

Adam nie podaje nazwiska. Mówi tylko: „Znałem ją. Nazywała się Maria. W getcie mówiliśmy na nią „Siostra”, bo była dla nas wszystkich jak zakonnica — cicha, dobra, patrząca w podłogę. Gdy wyszła, pomyślałem, że to koniec jej męki. Myliłem się.”

4. Warszawa — miasto bez świateł

Kiedy Adam uciekł z getta, nie od razu opuścił Polskę. Przez dwa tygodnie ukrywał się w Warszawie, w piwnicy dawnego Domu Literatów na Krakowskim Przedmieściu. Miejsce to — wbrew pozorom — było stosunkowo bezpieczne, bo budynek został uznany za „opuszczony przez ducha” (gry słowne w tym systemie są nieuniknione) i nikt nie zaglądał do środka. Adam opisał miasto, które zastał.

Warszawa 2039 roku to miasto kontrastów. Z jednej strony — nowe, lśniące katedry. W miejscu Pałacu Kultury i Nauki wyrosła „Bazylika Bożego Miłosierdzia” — 180 metrów wysokości, z iglicą w kształcie strzały przeszywającej serce. Na szczycie — figura Chrystusa Króla, trzymającego w jednej ręce berło, w drugiej konstytucję. Autorem projektu był włoski architekt, który specjalizuje się w „neobarokowej apologetyce przestrzennej”. Jego zdaniem, cytuję z wywiadu, który Adam znalazł w podziemnej gazecie „Wolna Myśl”: „Każda kolumna, każda strzała, każdy złoty detal mówi: Oto panuje Ten, który panuje nad wszystkim. Nawet nad architekturą.”

Z drugiej strony — Stare Miasto. Rynek. Kamienice po wojnie odbudowane, teraz znowu niszczejące, ale nie dlatego, że brak pieniędzy. Dlatego, że mieszkać w nich mogą tylko „katolicy praktykujący” — a ci wolą nowe osiedla na obrzeżach, z kaplicami w każdym bloku. Adam przeszedł przez Krakowskie Przedmieście nocą. Latarnie nie świeciły. Miasto oszczędzało prąd — większość energii szła na ogrzewanie świątyń i utrzymanie „całodobowej adoracji” w sześciu głównych kościołach Warszawy.

„Szedłem w ciemności, słysząc własne kroki. Co jakiś czas mijałem figurę Matki Boskiej — na każdej skrzyżowaniu. Jedna z nich miała na szyi zawieszoną tabliczkę: „Prosimy o modlitwę w intencji powrotu heretyków na łono Kościoła”. Heretyków. To ja. Ja i setki tysięcy innych. W pewnym momencie zatrzymałem się przed dawnym wejściem do Uniwersytetu. Zamurowane. Na drzwiach — wielki krzyż i napis: „Nie ma prawdy poza tą, która płynie z Objawienia. Nie ma wiedzy poza tą, która służy zbawieniu”.”

Adam próbował skontaktować się z dawnymi współpracownikami. Z trzynastu osób, które znał z podziemnej sieci wydawniczej, cztery były w gettach, trzy wyemigrowały (do Czech, na Litwę, do Szwecji), jedna nie żyła (zawał serca podczas rewizji domowej), a pięć — po prostu zniknęło. Telefony nie działały — sieć komórkowa była kontrolowana, każda rozmowa nagrywana i analizowana przez algorytm „Anioł Stróż”, który wychwytywał słowa takie jak „wolność”, „demokracja”, „Kopernik”, a nawet „może” (bo to słowo wyraża wątpliwość, a wątpliwość jest matką herezji).

5. Litwa — ostatni wolny brzeg

Adam trafił na Litwę pieszo, przez lasy w okolicach Suwałk. Granica była strzeżona, ale nie szczelnie — polscy strażnicy graniczni (w sutannach, z różańcami zamiast pałek) koncentrowali się na głównych przejściach. Adam przeszedł o 3 w nocy, przez rzekę, w ubraniu przemoczonym do suchej nitki. Po litewskiej stronie — nic. Żadnego patrolu. Tylko tablica: „Respublika Lietuva — Europos Sąjunga”.

Litwa w 2039 roku nie była rajem. Była państwem zmęczonym, biedniejszym niż Polska, z rosnącą inflacją i emigracją młodych. Ale była wolna. Nie w sensie absolutnym — Litwa też miała partie chadeckie, też ulegała presji Watykanu. Ale jej konstytucja z 1992 roku wciąż obowiązywała. Wciąż był rozdział państwa od Kościoła. Wciąż można było powiedzieć „Bóg nie istnieje” i dostać co najwyżej wykład od sąsiada, nie wyrok.

Adam zamieszkał w Wilnie, w dzielnicy Świętego Ducha — nazwa przypadkowa, choć on sam widział w tym ironię. Wynajął pokój u starszej pani, która nie pytała o dokumenty. Znalazł pracę jako tłumacz — z polskiego na litewski, z litewskiego na polski — dla organizacji pozarządowej zajmującej się pomocą uchodźcom z Polski. Takich jak on były już tysiące. Litwa otworzyła „centrum recepcyjne” w dawnym klasztorze franciszkanów (koło się zamyka), gdzie polscy uciekinierzy mogli dostać tymczasowy azyl.

To tam Adam napisał list. Dwadzieścia trzy strony. Na zwykłym papierze, długopisem, bo komputerów w centrum było mało, a on nie ufał żadnej maszynie podłączonej do internetu.

List zaczynał się od słów:

„Drogi Jonasz — nie wiem, czy to imię prawdziwe, ale niech będzie. Nazywam się Adam. Jestem socjologiem, który przez jedenaście miesięcy mieszkał w piekle zwanym przez katolickie władze „ośrodkiem oczyszczenia”. Piszę do ciebie, bo ktoś powiedział, że szukasz ludzi, którzy przeżyli. Ktoś powiedział, że robisz reportaż. Robisz? Mam nadzieję. Bo to, co się dzieje w Polsce, musi zostać opisane. Nie przez historyków za pięćdziesiąt lat — przez świadków teraz.”

I dalej — szczegółowo, metodycznie, jak na wykładowcę przystało — opisał system. Skąd się wziął. Kto go budował. Jakie miał fazy. I dlaczego — jego zdaniem — upadnie szybciej, niż ktokolwiek się spodziewa.

Ostatni akapit listu brzmiał:

„Nie wierzę w Boga. Wierzysz ty? Nie wiem. Ale wierzę w ludzi. Widziałem w getcie księdza, który ryzykował własną wolność, żeby wynieść dla więźnia paczkę papierosów. Widziałem zakonnicę, która pisała tajne listy do rodzin skazanych. Widziałem też kata, który płakał po egzorcyzmie, bo nie mógł spać. To nie jest wojna dobra ze złem. To jest wojna lęku z nadzieją. Lęk wygrywa, bo jest łatwy. Ale nadzieja — nadzieja ma to do siebie, że nie umiera. Nawet w getcie. Zwłaszcza w getcie.”

Podpisał się: „Adam. Być może ostatni polski socjolog. Wilno, 12 marca 2039”.

6. Dlaczego ten list trafił do mnie

Nie jestem Jonaszem. To pseudonim. Nazywam się Krzysztof W. (nazwisko do wiadomości wydawcy). Przed 2030 rokiem byłem dziennikarzem „Gazety Wyborczej”. Po 2030 — gdy gazetę zamknięto, a mnie wpisano na listę „osób potencjalnie niebezpiecznych dla ładu moralnego” — wyjechałem do Kopenhagi. Pisałem o Polsce z dystansu. Najpierw z nadzieją, że to minie. Potem z przerażeniem, że nie minie. W końcu — z zimną furią reportera, który nie może uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę.

Adam nie znał mnie osobiście. Ale znał moje teksty — te publikowane w duńskim „Information”, w niemieckim „Die Zeit”, w podziemnym polskim „Biuletynie Wolnej Myśli”. Ktoś mu podrzucił mój adres — skrzynkę w Kopenhadze, prowadzoną przez kolegę z duńskiego PEN Clubu.

Kiedy przeczytałem list, od razu wiedziałem: muszę wrócić. Nie po to, żeby zostać. Po to, żeby zobaczyć. I opisać. Adam dał mi namiary na jeszcze pięciu świadków — w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Gdańsku i w jednym getcie na Podlasiu, które wciąż działa. Umówiliśmy się na hasła i miejsca spotkań. Ryzyko było ogromne — w Polsce za pomoc uciekinierowi z getta groziło pięć lat „ośrodka”. Za samo posiadanie tego listu — dwa lata.

Ale ryzyko milczenia było większe.

Ten reportaż, który trzymacie państwo w rękach, powstał dzięki Adamowi i innym takim jak on. Powstał też dzięki księżom, którzy — choć rzadko — zachowali przyzwoitość. Powstał dzięki matkom, które uczyły dzieci katechizmu w domach, ale po kryjomu czytały im „Kubusia Puchatka” (zakazany w 2035 za „animistyczne podejście do rzeczywistości”). Powstał dzięki tym, którzy nie dali się zamknąć.

I powstał dla tych, którzy wciąż są w środku.

7. Czego nie znajdziecie w tej książce

Na koniec wstępu — uczciwe ostrzeżenie. Nie znajdziecie tu łatwych odpowiedzi. Nie znajdziecie tezy, że Kościół katolicki jest zły, a świeckość dobra. Byłoby to zbyt proste — i fałszywe. Kościół w Polsce miał swoje jasne karty: opór przeciwko komunizmowi, Caritas, bezcenne dzieła miłosierdzia. Problemem nie jest wiara. Problemem jest władza absolutna, która wiarę zastępuje prawem. Problemem jest teologia, która przestaje być poszukiwaniem, a staje się kodeksem karnym. Problemem jest strach — przed herezją, przed wątpliwością, przed pytaniem.

Adam w swoim liście napisał coś, co zapamiętam do końca życia:

„W getcie poznałem człowieka, który stracił wiarę, ale nie stracił nadziei. To on nauczył mnie, że różnica między tymi dwoma pojęciami jest ogromna. Wiara mówi: „Wiem, że Bóg istnieje”. Nadzieja mówi: „Nie wiem, czy Bóg istnieje, ale wierzę, że człowiek może być lepszy, niż jest”. I to wystarczy.”

Nie wiem, czy Adam ma rację. Nie wiem, czy nadzieja wystarczy. Ale wiem, że musiałem napisać tę książkę. Bo jeśli milczę, to znaczy, że się zgadzam. A ja — nie zgadzam się.

Kopenhaga — Wilno — Warszawa, 2039–2040

Rozdział 1

Nowa hierarchia — kiedy sutanna znaczy więcej niż mundur

Prymas Paweł II — bo tak kazał się nazywać po objęciu urzędu Głowy Państwa — miał oczy bladoniebieskie, jak wypłowiały ornat, i uśmiech, który nie sięgał źrenic. W grudniu 2034 roku, w swoim pierwszym orędziu telewizyjnym, powiedział: „Dzisiaj zaczyna się Polska, o jakiej marzyli święci. Polska, w której Bóg jest pierwszy, a reszta — Jego odbiciem”. Nie dodał, że odbicie może być krzywe. Stał przed kamerami w złotej kapie, na tle mapy Rzeczypospolitej, na której zamiast granic województw naniesiono granice diecezji. Warszawa — Archidiecezja Warszawska. Kraków — Metropolia Krakowska. Gdańsk — Diecezja Pelplińska, bo tak zdecydowano, że brzmi dostojniej. Było w tym coś z dawnego rozbioru, tylko że rozbioru dokonali swoi.

Dzień wcześniej Sejm — jeszcze ten ostatni, który obrał się 12 grudnia 2034 roku — przegłosował „Ustawę o najwyższym zwierzchnictwie duchownym w państwie polskim”. Głosowano nocą. Większość posłów spała na ławach, obudzono ich dzwonkiem. Jeden z nich, nazwiskiem Józef K. z Prawa i Sprawiedliwości, zapytany później przez podziemną prasę, co właściwie uchwalił, odpowiedział: „Nie wiem. Powiedzieli, że to ratuje Polskę przed Niemcami i gender. Głosowałem za”. To zdanie mogłoby być mottem całej transformacji.

Ustawa miała 142 artykuły. Najważniejsze były trzy. Artykuł 1: „Najwyższą władzę w Rzeczypospolitej Polskiej sprawuje Prymas Polski, wybierany przez Kolegium Kardynalskie spośród biskupów diecezjalnych, zatwierdzany w referendum przez naród”. Referendum — to był geniusz nowej władzy. Obywatele mieli poczucie, że wciąż decydują. W praktyce opcje były dwie: „Tak” albo „Tak z modlitwą”. Artykuł 37: „Rada Stała Episkopatu pełni funkcje Rady Ministrów. Przewodniczący Rady — z tytułu Prymasa — stoi na czele administracji rządowej”. Artykuł 98: „Wszelkie akty prawne sprzeczne z nauką Kościoła katolickiego, w szczególności z Kodeksem Prawa Kanonicznego oraz encyklikami papieskimi, tracą moc obowiązującą z dniem wejścia w życie ustawy”. To był majstersztyk. Jednym zdaniem anulowano dwieście lat polskiego konstytucjonalizmu.

Pamiętam rozmowę z pewnym profesorem prawa kanonicznego, który zgodził się spotkać ze mną w kawiarni w Kopenhadze — na tyle odważnym, by nie podać nazwiska. Nazwijmy go Ksiądz M. Powiedział wtedy, popijając latte (w Polsce zakazane w 2037 roku jako „napój budzący pożądliwość zmysłów” — nie żartuję, była taka ustawa, paragraf 12 o „pobudzaniu do nieumiarkowania”):

„Wie pan, co jest najgorsze w tej ustawie? Nie to, że daje władzę biskupom. To, że oni naprawdę wierzą, że sobie z nią poradzą. Biskupi są szkoleni z teologii, nie z ekonomii. Oni wiedzą, jak odprawić mszę trydencką, ale nie wiedzą, jak ułożyć budżet państwa, w którym bezrobocie sięga 18 procent. I co robią? Zamiast się uczyć, zamiast powołać doradców — oni każą się modlić. W 2036 roku, gdy inflacja przekroczyła 25 procent, Prymas Paweł II ogłosił »Tydzień Postu i Pokuty za Chciwość Narodu«. Chciwość narodu! A nie, że drukowali pieniądze na nowe katedry!”

Ksiądz M. miał rację. Ale nie całkowitą. Bo nowa hierarchia — ta, w której sutanna znaczy więcej niż mundur — nie powstała w pustce. Ona wyrastała z lęków, nadziei i marzeń milionów Polaków, którzy od lat 90. XX wieku słyszeli, że „Polska jest ostatnią ostoją chrześcijaństwa”, że „laicyzacja Europy to zdrada”, że „tylko Kościół może ocalić naród”. I gdy wreszcie dano im ten Kościół — w wersji pełnej, nieprzetworzonej, bez świeckich filtrów — wielu z nich odetchnęło z ulgą. Wreszcie ktoś rządzi, kto wie, co jest dobre, a co złe. Wreszcie nie trzeba myśleć.

1. Struktura władzy — Bóg, Prymas, biskupi, reszta

Nowa hierarchia państwowa była prosta, przejrzysta i — trzeba przyznać — wzorowana na najlepszych wzorcach. Nie demokracjach zachodnich, bo te upadły. Nie na komunizmie, bo ten był bezbożny. Na armii. Na strukturach wojskowych, które Kościół zawsze podziwiał za dyscyplinę i ład. Na szczycie — Prymas. Odpowiednik feldmarszałka. Pod nim — Rada Stała Episkopatu, czyli generałowie. Pod nimi — biskupi diecezjalni, czyli pułkownicy. Dalej — dziekani (majorowie), proboszczowie (kapitanowie), wikariusze (porucznicy). I wreszcie — na samym dole — wierni. Szeregowcy. Ich rola: słuchać, wykonywać, nie pytać.

Rada Stała Episkopatu składała się z dziewięciu członków. Każdy odpowiadał za jeden resort. Był:

— Minister ds. Wiary i Obyczajów (odpowiednik dawnego MSWiA, ale z większymi uprawnieniami — mógł nakazać inwigilację każdego obywatela podejrzanego o „herezję obyczajową”)

— Minister ds. Nauki Katolickiej (dawniej Edukacji Narodowej — zmiana nazwy była symboliczna, bo nauka przestała być narodowa, stała się wyznaniowa)

— Minister ds. Miłosierdzia i Opieki Społecznej (dawny MRPiPS — ale z tym zastrzeżeniem, że miłosierdzie przyznawano tylko katolikom praktykującym)

— Minister ds. Świętych Miejsc i Pielgrzymek (coś na kształt dawnego Ministerstwa Infrastruktury — bo drogi budowano głównie do sanktuariów)

— Minister ds. Dyscypliny Duchownej (odpowiednik Ministerstwa Sprawiedliwości — sądy, więzienia, egzorcyzmy)

— Minister ds. Misji Wewnętrznej (odpowiednik MSZ — ale skierowany do wewnątrz, bo Polska nie miała już ambasad, tylko „misje duszpasterskie za granicą”)

— Minister ds. Kultury Katolickiej (dawniej Kultury i Dziedzictwa Narodowego — cała sztuka niekatolicka stała się nielegalna)

— Minister ds. Gospodarki Bożej (dawniej Ministerstwo Finansów — nazwa nieprzypadkowa, bo ekonomię uznano za „boską próbę cnoty”)

— Minister ds. Obrony Duchowej (dawniej MON — armia podlegała Prymasowi jako Naczelnemu Dowódcy, a każdy żołnierz musiał mieć „pozwolenie na noszenie broni” wydane przez kapelana)

To ostatnie było kluczowe. W 2035 roku wprowadzono zasadę: żołnierz bez ważnego rozgrzeszenia nie mógł trzymać broni. Teoretycznie — po to, by „nie zabijał w stanie grzechu ciężkiego”. Praktycznie — oznaczało to, że dowódca kompanii mógł w każdej chwili odebrać broń podwładnemu, jeśli ten nie przystąpił do spowiedzi przez miesiąc. Wielu żołnierzy chodziło do konfesjonału co tydzień, nie z pobożności, ale z konieczności. Jeden z nich, szeregowy Tomasz N., który uciekł do Szwecji w 2038 roku, opowiedział mi:

„Mieliśmy w jednostce kapelana, księdza Marka. Spowiadał nas po sześciu godzinach, bo każdy grzech musiał opisać szczegółowo. Jak nie chciałeś, to na drugi dzień nie dostawałeś amunicji. Na strzelnicę chodzili tylko „czyści”. A był taki jeden, Piotrek, który się przyznał, że oglądał porno w internecie. Ksiądz Marek powiedział: „Nie możesz nosić broni, bo jesteś skalany”. Piotrek dostał przydział do kuchni. Mył garnki przez trzy miesiące. A potem zdezerterował.”

Dezerterów w armii polskiej po 2036 roku było coraz więcej. Nie dlatego, że żołnierze bali się wojny — ta nie groziła, bo nikt nie chciał najeżdżać państwa, w którym każdy cywil nosi różaniec i może cię oskarżyć o bluźnierstwo. Dezerterowali, bo nie wytrzymywali psychicznie. Armia stała się klasztorem. Ćwiczenia polowe poprzedzała msza. Manewry kończył różaniec. Na poligonie w Drawsku Pomorskim postawiono kaplicę polową z prawdziwym ołtarzem i relikwiami św. Sebastiana — patrona żołnierzy. Każda ranna osoba była namaszczana olejami świętymi, zanim trafiła do szpitala. Lekarze wojskowi mieli obowiązek wezwać kapelana przy każdej, nawet najlżejszej kontuzji. W 2037 roku zmarł żołnierz, który złamał nogę — kapelan uznał, że najpierw trzeba odprawić egzorcyzm nad złamaną kością (bo „ból jest dziełem szatana”). Lekarz czekał dwie godziny. Żołnierz dostał zatoru. Nikt nie poniósł konsekwencji. Kapelan został awansowany.

2. Likwidacja Trybunału Konstytucyjnego — czyli gdy Bóg staje się ustawą

Trybunał Konstytucyjny został rozwiązany ustawą z 15 lutego 2035 roku. Ostatni jego prezes, profesor Henryk M., wezwał wówczas do strajku sędziowskiego. Strajk trwał trzy dni. Czwartego dnia profesor został aresztowany pod zarzutem „podżegania do nieposłuszeństwa wobec władzy ustanowionej przez Boga” — paragraf 47 nowego Kodeksu Karnego Duchownego, który przewidywał od 2 do 10 lat więzienia. Profesor M. trafił do Diecezjalnego Ośrodka Oczyszczenia Ducha w Radomiu. Zwolniono go po ośmiu miesiącach, z uszkodzonym słuchem (podobno podczas egzorcyzmów krzyczano mu w ucho „Vade retro!” przez cztery godziny dziennie). Wyjechał do Włoch. Dziś mieszka w Bolonii, wykłada na uniwersytecie. Na jego miejsce Prymas powołał „Kongregację Nauki Wiary” — dziewięciu księży, którzy mieli orzekać o zgodności ustaw z „prawem Bożym, objawionym w Piśmie Świętym, Tradycji i Magisterium Kościoła”.

Pierwsza sprawa, jaką rozpatrywała Kongregacja, dotyczyła legalności rozwodów. W Polsce rozwody były zakazane od 2033 roku — najpierw dobrowolnie (ustawa o „trwałości małżeństwa”), potem przymusowo (dekret Prymasa). Sprawa dotyczyła pary z Poznania, która wzięła ślub cywilny w 2029 roku, a w 2034 roku — już po zmianie prawa — chciała się rozwieść. Sąd okręgowy uznał, że skoro ślub był cywilny, a nie kościelny, to może być rozwiązany. Kongregacja uznała inaczej:

„Małżeństwo jest sakramentem ustanowionym przez Chrystusa. Nie istnieje „małżeństwo cywilne” — istnieje jedynie konkubinat usankcjonowany przez państwo świeckie, które nie miało władzy do stanowienia o sakramentach. W związku z tym para z Poznania żyje w grzechu cudzołóstwa od momentu zawarcia „małżeństwa cywilnego”, gdyż nie otrzymali oni sakramentalnej łaski. Ich „rozwód” jest natomiast czynnością bezskuteczną, ponieważ nie można rozwiązać czegoś, co nigdy nie istniało.”

Orzeczenie to wywołało konsternację. Prawnicy (ci, którzy jeszcze pozostali w Polsce) zastanawiali się, co to oznacza dla setek tysięcy par, które wzięły śluby cywilne przed 2033 rokiem. Czy ich dzieci są nieślubne? Czy mają prawo do dziedziczenia? Kongregacja wydała uzupełniającą opinię: „Dzieci urodzone w konkubinacie są błogosławieństwem Bożym, ale nie mają pełnych praw spadkowych, chyba że rodzice zawrą sakrament małżeństwa w ciągu roku od daty niniejszego orzeczenia”. W ciągu następnych dwunastu miesięcy w Polsce odbyło się 340 tysięcy ślubów kościelnych. Księża byli przytłoczeni. W wielu parafiach wprowadzono „śluby zbiorowe” — po dziesięć, piętnaście par naraz. Śluby trwały po dwadzieścia minut. Ksiądz mówił formułę, narzeczeni mówili „tak”, po czym wszyscy szli do kolejki po komunię. Było w tym coś z produkcji taśmowej. Ale Kościół był zadowolony — liczba „małżeństw ważnych” wzrosła o 600 procent w stosunku do roku poprzedniego.

Nikt nie zapytał, ile z tych par chciało naprawdę. Nikt nie sprawdzał, czy mężowie nie biją żon, czy żony nie zdradzają mężów. Liczyła się forma. Sakrament. Pieczątka w niebie.

3. Ministerstwa obsadzone duchownymi — teologia w miejsce ekonomii

Ministrowie w nowym rządzie byli prawie wyłącznie duchownymi. Wyjątki — świeccy — musieli mieć „nihil obstat” (nic nie stoi na przeszkodzie) od Kongregacji Nauki Wiary, czyli zaświadczenie, że nie mają poglądów heretyckich. W praktyce oznaczało to, że świecki minister musiał być członkiem Opus Dei lub innego konserwatywnego zgromadzenia, który złożył ślub posłuszeństwa biskupowi.

Najbardziej znanym przypadkiem był minister ds. Gospodarki Bożej, ksiądz biskup Ignacy K., były profesor ekonomii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. To on wprowadził w 2036 roku „podatek od grzechu” — 5% od dochodów dla osób stanu wolnego, 10% dla rozwiedzionych (choć rozwód był niemożliwy, to uznawano „separację w grzechu”), a 0% dla małżeństw z przynajmniej trójką dzieci. W praktyce oznaczało to, że rodziny wielodzietne nie płaciły prawie nic, a samotni — prawie wszystko. Efekt? W ciągu dwóch lat liczba urodzeń wzrosła o 12%, ale liczba samobójstw wśród singli — o 35%. Ksiądz biskup Ignacy skomentował to w kazaniu: „Samotność jest chorobą duszy. Podatek ma leczyć. Ci, którzy nie chcą się leczyć, wybierają śmierć. To ich wolna wola”.

Innym kuriozum było Ministerstwo ds. Świętych Miejsc i Pielgrzymek, na czele którego stał ksiądz prałat Tadeusz J., były proboszcz z Częstochowy. Jego resort odpowiadał za budowę i utrzymanie dróg, ale tylko tych prowadzących do sanktuariów. W 2037 roku oddano do użytku „Autostradę Różańcową” z Warszawy do Częstochowy — czteropasmowa droga, bezpłatna, ale tylko dla pojazdów z naklejką „Pielgrzym” (do kupienia w każdej parafii za 50 złotych miesięcznie). Inne drogi — te wiodące do miast powiatowych, do szpitali, do szkół — niszczały. W 2038 roku wójt jednej z gmin pod Lublinem wysłał pismo do ministerstwa z prośbą o naprawę drogi do miejscowego ośrodka zdrowia. Otrzymał odpowiedź: „Proponujemy przeniesienie ośrodka zdrowia w pobliże najbliższego sanktuarium — Matki Bożej Kodeńskiej. Wtedy droga zostanie wyremontowana w ciągu 6 miesięcy”. Wójt odpowiedział, że to 40 kilometrów od wsi. Ministerstwo nie odpowiedziało.

Najbardziej absurdalnym resortem było jednak Ministerstwo ds. Obrony Duchowej — czyli MON. Jego szefem został generał brygady w stanie spoczynku, ksiądz Marian Ż. (wyświęcony w 2034 roku, specjalnie po to, by objąć to stanowisko — bo tylko duchowny mógł być ministrem). Ksiądz generał (tak go tytułowano) wprowadził w armii „przysięgę na Ewangelię” zamiast na konstytucję. Żołnierze przysięgali: „Wierny być Bogu Wszechmogącemu, Prymasowi Polski i Ojczyźnie, której strzegę z różańcem w dłoni”. W 2037 roku, podczas defilady z okazji święta Wojska Polskiego, żołnierze maszerowali z różańcami owiniętymi wokół karabinów. Zagraniczne media pisały o „armii zakonnej”. Polska ambasada w Brukseli (wciąż istniała, choć UE zawiesiła członkostwo Polski w 2036 roku) wysłała oficjalne oburzenie: „To nie jest armia zakonna. To jest armia, która chroni wartości chrześcijańskie przed inwazją pogaństwa”.

4. Przypadek generała — gdy sutanna pokonała mundur

Najgłośniejszym wydarzeniem pierwszych lat nowej hierarchii była sprawa generała dywizji Zbigniewa W., dowódcy Wojsk Lądowych. Generał W. był postacią legendarną — dowodził misją w Afganistanie, odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Był też katolikiem, ale — jak sam mówił — „takim po staremu, co to wierzy, ale nie wciska innym”. W 2036 roku, podczas odprawy w Sztabie Generalnym, Prymas Paweł II — jako Naczelny Dowódca — zażądał, by każdy oficer nosił na mundurze, obok orzełka, także medalik z Matką Boską. Generał W. odmówił. Powiedział:

„Ekscelencjo, z całym szacunkiem, ale mundur jest mundurem. Orzeł symbolizuje państwo. Medalik symbolizuje wiarę. To dwie różne rzeczy. W wojsku uczono mnie, że nie miesza się religii z rozkazem.”

Prymas spojrzał na niego swoimi bladoniebieskimi oczami i odparł:

„Generale, w nowej Polsce państwo i wiara to jedno. Ten, kto nie nosi medalika, nie jest katolikiem. Kto nie jest katolikiem, nie może dowodzić katolickimi żołnierzami. Proszę złożyć rezygnację do jutra.”

Generał W. nie złożył rezygnacji. Następnego dnia został aresztowany przez Żandarmerię Wojskową — pod zarzutem „nieposłuszeństwa wobec przełożonego” (paragraf 112 KKD). Sprawa trafiła do Kongregacji Nauki Wiary, która orzekła, że generał musi „odbyć rekolekcje w ośrodku oczyszczenia” — na trzy miesiące. Generał trafił do Lublina. Do tego samego getta, w którym później siedział Adam S.

Po trzech miesiącach wyszedł. Złożył rezygnację. Wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zamieszkał w Chicago, w polskiej dzielnicy. Dziś pracuje jako ochroniarz w sklepie monopolowym. Kiedyś dziennikarz podziemnej „Wolnej Myśli” zapytał go, czy żałuje. Odpowiedział:

„Nie żałuję. Żałuję tylko, że nie strzeliłem. Nie do Prymasa. Do siebie. Że pozwoliłem, by mi zabrali mundur. Mundur to było moje życie. A oni mi powiedzieli, że Bóg chce, żebym nosił medalik. Jaki Bóg? Ten, który potrzebuje blaszki, żeby go rozpoznać?”

Po tym wywiadzie generał W. został wpisany na listę „osób niebezpiecznych dla ładu moralnego” przez polski MSZ — mimo że mieszkał w Chicago. Jego rodzina w Polsce była szykanowana. Żona straciła pracę w szkole (uczyła historii, ale dyrekcja uznała, że „mąż heretyk zagraża moralności uczniów”). Syn nie dostał się na studia prawnicze, mimo że zdał maturę na 96 procent. Dziś syn pracuje w sklepie z dewocjonaliami w Lublinie. Sprzedaje medaliki z Matką Boską.

5. Gdzie jest granica między sutanną a mundurem?

W 2038 roku polski parlament (już tylko Rada Stała Episkopatu) uchwalił „Ustawę o hierarchii insygniów władzy”. Mówiła ona, że w trakcie oficjalnych uroczystości państwowych pierwszeństwo ma zawsze sutanna. Mundur — nawet generalski — stoi za sutanną. Biret (nakrycie głowy biskupa) jest ważniejszy od czapki wojskowej. Krzyż pektoralny (noszony na piersi przez biskupów) ma pierwszeństwo przed orderami wojskowymi.

Ustawa wywołała protesty wśród weteranów. Grupa byłych żołnierzy AK (wtedy już bardzo starych, ale wciąż żywych) napisała list otwarty do Prymasa:

„My, którzy walczyliśmy o Polskę w 1944 roku, nie nosiliśmy sutann. Nosiliśmy mundury z orzełkiem. Ginęliśmy za Polskę, nie za diecezję. Dziś mówi się nam, że nasze ordery są mniej warte niż krzyż na piersi księdza, który nie widział wojny. To hańba.”

Prymas nie odpowiedział. Odpowiedział minister ds. Dyscypliny Duchownej, który stwierdził, że „żołnierze AK walczyli o Polskę katolicką, a ta właśnie nastała. Powinni się cieszyć, nie protestować”. Jeden z weteranów, 102-letni kapitan Marian S., przyjechał do Warszawy na wózku inwalidzkim, by złożyć kwiaty pod pomnikiem Powstania Warszawskiego. Straż miejska (w czarnych sutannach — tak, straż miejska nosiła sutanny, to był przepis z 2036 roku) poprosiła go o „okazanie zaświadczenia o stanie łaski uświęcającej”. Nie miał. Nie mógł złożyć kwiatów. Odjechał. Zmarł trzy miesiące później.

Na pogrzebie kapitana M. nie było księdza. Rodzina nie mogła znaleźć kapłana, który zgodziłby się odprawić mszę za „człowieka, który w ostatnich latach życia okazywał nieposłuszeństwo władzy duchownej”. Ostatecznie pochowano go na cmentarzu komunalnym (takie jeszcze istniały, ale tylko na wsiach), bez asysty duchownej. Nad grobem wnuk, 20-letni chłopak, powiedział:

„Dziadek mówił, że Bóg jest w niebie, a na ziemi powinni rządzić ludzie. Nie wiedział, że ludzie ubiorą się w sutanny i zaczną udawać Boga.”

Te słowa były wykroczeniem. Ktoś doniósł. Wnuk dostał 30 dni „ośrodka” w Lublinie. Wyszedł po dwóch tygodniach — nawrócił się. Dziś studiuje teologię na KUL. Chce zostać księdzem. Mówi, że „odnalazł spokój”.

Nie wiem, czy w to wierzy. Nie chcę wiedzieć.

6. Statystyka, która mówi sama za siebie

Pozwolę sobie przytoczyć kilka liczb (choć nie w tabeli, a w tekście — dla zachowania płynności narracji). W 2030 roku, przed transformacją, w Polsce było 10 300 księży diecezjalnych i 8 200 zakonnych. W 2039 roku — 15 100 księży diecezjalnych i 12 500 zakonnych. Wzrost o 60 procent. Skąd ci księża? Z seminariów, które w 2034 roku zaczęły przyjmować nawet po 2 000 kandydatów rocznie. Nie dlatego, że nagle wszyscy poczuli powołanie. Dlatego, że bycie księdzem stało się jedyną pewną ścieżką kariery. Ksiądz nie mógł stracić pracy. Ksiądz miał gwarantowane mieszkanie, wyżywienie, ubezpieczenie. Ksiądz miał władzę. W kraju, gdzie bezrobocie wśród młodych wynosiło 40 procent, sutanna była lepsza niż mundur. Mundur wysyłał cię na pole walki — sutanna wysyłała cię na plebanię.

W 2038 roku przeciętne wynagrodzenie księdza proboszcza wynosiło 8 500 złotych miesięcznie (plus mieszkanie, plus samochód, plus wyżywienie). Przeciętny żołnierz zarabiał 4 200 złotych. Nauczyciel — 3 800 złotych. Pielęgniarka — 3 500 złotych. Sutanna była warta dwa razy więcej niż mundur. Pięć razy więcej niż fartuch lekarski.

Czy to dziwne, że młodzi ludzie masowo szli do seminariów? Czy to dziwne, że w 2039 roku co trzeci student w Polsce studiował teologię? Czy to dziwne, że na wydziałach prawa, medycyny, inżynierii — tych, które jeszcze nie zostały zamknięte — studiowało łącznie mniej ludzi niż na jednym KUL-u?

Nie. To nie było dziwne. To było logiczne. I to było największe zwycięstwo nowej hierarchii: sprawiła, że ludzie uwierzyli, iż służba Bogu to jedyny sposób, by przeżyć. Nie z miłości do Boga. Z lęku przed głodem.

7. Refleksja na koniec

Gdy piszę te słowa, jest rok 2040. Polska istnieje nadal. Jej granice są szczelne — nie dlatego, że strzegą ich żołnierze w sutannach, ale dlatego, że nikt nie chce do niej wjeżdżać. UE zerwała stosunki dyplomatyczne w 2038 roku. USA nałożyły sankcje. Nawet Watykan — ten rzymski, nie polski — wyraził „zaniepokojenie”, choć nie zerwał konkordatu. Prymas Paweł II odpowiedział wtedy: „Rzym się boi naszej świętości. My jesteśmy bardziej katoliccy niż papież”.

I miał rację. Oni byli bardziej katoliccy. Tak bardzo, że przestali być katolikami, a stali się czymś, czego Kościół nie przewidział: państwem, w którym Bóg jest zakładnikiem polityki. Gdzie sutanna to nie szata liturgiczna, tylko mundur. Gdzie modlitwa to nie rozmowa z Bogiem, tylko raport dla przełożonego.

Generał W. miał rację: mundur to mundur. I sutanna też jest mundurem. Tylko że w jednym walczy się z wrogiem zewnętrznym, a w drugim — z wewnętrznym. A ten wewnętrzny — heretyk, wątpiący, pytający — jest zawsze słabszy. Łatwiej go zamknąć w getcie. Łatwiej go nawrócić. Łatwiej zabić.

Nie fizycznie. Duchowo. A to boli dłużej.

Rozdział 2

Prawo nie ludzkie, ale Boże — kodyfikacja grzechu

W marcu 2035 roku, trzy miesiące po przejęciu władzy przez Prymasa Pawła II, weszła w życie „Ustawa o kodyfikacji prawa Bożego w porządku prawnym Rzeczypospolitej Polskiej”. Dokument liczył 890 stron. Został napisany w ciągu sześćdziesięciu dni przez zespół dwunastu prawników — wszystkich z tytułami doktora prawa kanonicznego, żadnego z doświadczeniem w prawie karnym świeckim. Na czele zespołu stał ksiądz prałat Stanisław W., profesor KUL, który wcześniej specjalizował się w teologii małżeństwa, a nie w kodyfikacjach. Gdy zapytano go na konferencji prasowej, czy czuje się kompetentny do tworzenia prawa karnego dla 38 milionów ludzi, odpowiedział: „Prawo karne jest proste. Grzech to grzech. Nie trzeba być prawnikiem, żeby wiedzieć, co jest dobre, a co złe. Trzeba być świętym. A my przynajmniej staramy się nim być”.

Nowy kodeks — oficjalnie „Kodeks Karny Duchowny” (KKD) — zastąpił dotychczasowy Kodeks Karny z 1997 roku. W przedmowie napisano: „Prawo stanowione przez ludzi jest niedoskonałe, bo ludzie są grzeszni. Prawo stanowione przez Boga jest doskonałe, bo Bóg jest święty. Niniejszy kodeks jest próbą przetłumaczenia prawa Bożego na język ludzkich paragrafów. Jeśli gdzieś pojawi się błąd — to nie błąd Boga, tylko tłumaczy”.

To zdanie — „błąd tłumaczy” — stało się później podstawą do unieważniania wszelkich apelacji. Każdy skazany, który twierdził, że kodeks jest niesprawiedliwy, słyszał: „Prawo Boże jest sprawiedliwe. To pan źle je zrozumiał. Proszę się nawrócić”.

W tym rozdziale opowiem, jak wyglądała codzienność pod rządami KKD. Jakie zbrodnie (i jakie „zbrodnie”) ścigano. Jakie kary wymierzano. I dlaczego — mimo pozorów średniowiecza — system był bardziej wyrafinowany niż jakakolwiek inkwizycja. Bo inkwizycja paliła na stosie. Nowa Polska wolała palić dusze. Wolno. Z rozmysłem. I z modlitwą.

1. Definicja przestępstwa — czyli co teraz było nielegalne

KKD dzielił przestępstwa na trzy kategorie: „grzechy lekkie” (do 2 lat więzienia lub „ośrodka”), „grzechy ciężkie” (od 2 do 10 lat) oraz „grzechy śmiertelne” (od 10 do 25 lat, a w szczególnych przypadkach — „dożywotnie oczyszczenie”, czyli więzienie bezterminowe). Co było grzechem lekkim? Na przykład:

— Bluźnierstwo lekkie — powiedzenie „Boże, dlaczego?” w gniewie. Uznawano to za „podważanie Opatrzności”.

— Zaniedbanie modlitwy — nieodmówienie porannego różańca (obowiązkowego od 2035 roku dla wszystkich obywateli powyżej 7 roku życia). Dowodem był chip w medaliku, który rejestrował aktywność modlitewną.

— Nieuczęszczanie na mszę w niedzielę — bez ważnego usprawiedliwienia (lekarz, śmierć w rodzinie, własna śmierć — ta ostatnia była akceptowana, ale wymagała zaświadczenia od księdza).

Grzechy ciężkie to już poważniejsze sprawy:

— Bluźnierstwo ciężkie — publiczne zaprzeczenie istnienia Boga, Chrystusa, Ducha Świętego lub któregokolwiek z dogmatów. Karane 5 latami.

— Herezja obyczajowa — propagowanie rozwodów, antykoncepcji, aborcji, związków homoseksualnych lub „jakiejkolwiek formy życia seksualnego poza małżeństwem”. Karane 3–7 latami.

— Zgorszenie publiczne — noszenie ubrań odsłaniających ramiona, kolana lub dekolt (dla kobiet) oraz noszenie spodenek (dla mężczyzn). Karane 2 latami i obowiązkowymi rekolekcjami.

— Okultyzm — uprawianie wróżbiarstwa, tarota, astrologii, lub jakiejkolwiek formy „magii”. Karane 4 latami. W praktyce — każda książka o tematyce ezoterycznej, nawet naukowej, była dowodem.

Grzechy śmiertelne to już eskalacja:

— Morderstwo — ale tylko wtedy, gdy ofiarą był katolik. Jeśli ofiarą był ateista lub innowierca, kwalifikowano to jako „zabójstwo w afekcie” (krótsza kara, bo „brak wiary ofiary zmniejsza wagę czynu” — tak orzekła Kongregacja w 2037 roku).

— Zdrada stanu duchownego — pomoc heretykowi w ucieczce, drukowanie podziemnych książek, organizowanie tajnych spotkań. Karane 15 latami.

— Apostazja — publiczne wystąpienie z Kościoła. Karane 20 latami „oczyszczenia”. Co ciekawe, apostazję można było cofnąć tylko raz. Druga apostazja oznaczała dożywocie.

— Świętokradztwo — kradzież hostii, zbezczeszczenie kościoła, znieważenie księdza w trakcie mszy. Karane 25 latami.

Najwyższa kara — „dożywotnie oczyszczenie” — była zarezerwowana dla „herezji złośliwej i uporczywej”, czyli dla tych, którzy po odbyciu kary wracali do swoich przekonań. W 2038 roku w całej Polsce przebywało 340 takich więźniów. Nikt nie wiedział, gdzie dokładnie siedzą. Mówiono o „ośrodkach specjalnych” w Bieszczadach. Oficjalnie nie istniały. Nieoficjalnie — każdy wiedział, że istnieją.

2. Sądy — księża w togach

Sądownictwo w nowej Polsce zostało całkowicie przekształcone. Zlikwidowano sądy rejonowe, okręgowe i apelacyjne. W ich miejsce powstały „Trybunały Pokutne” — po jednym w każdej diecezji. Sędziami mogli być wyłącznie księża z wykształceniem prawniczym (minimum 5 lat studiów z prawa kanonicznego). Ławników nie było. Prokuratorów również — oskarżycielem był zawsze „promotor sprawiedliwości”, czyli ksiądz wyznaczony przez biskupa. Obrońców — teoretycznie można było zatrudnić, ale tylko adwokatów z „nihil obstat” (zaświadczeniem o braku herezji). W 2037 roku w całej Polsce było 120 takich adwokatów. Dla 38 milionów obywateli.

Rozprawy odbywały się w salach, które wcześniej były salami katechetycznymi. Na ścianach — krzyże, obrazy Matki Boskiej, cytaty z Pisma Świętego. Sędzia siedział na podwyższeniu, w sutannie, z pastorałem w dłoni (symbol władzy). Oskarżony stał na dole, bez krzesełka. Często bez adwokata. Często bez zrozumienia, o co go oskarżają, bo akty oskarżenia pisano w języku prawno-kanonicznym, który dla przeciętnego Polaka był niezrozumiały.

Byłem na jednej takiej rozprawie — w 2038 roku, jeszcze przed moją ucieczką, jako dziennikarz z fałszywym „nihil obstat”. Sprawa dotyczyła 34-letniej kobiety, Anny K. z Warszawy, oskarżonej o „herezję obyczajową”. Co zrobiła? Na swoim profilu na zamkniętej platformie społecznościowej (działającej poza kontrolą państwa) napisała: „Uważam, że kobiety powinny mieć prawo do decydowania o swoim ciele. To nie grzech, to godność”. Ktoś doniósł. Donosiciel dostał 500 złotych nagrody i odpust zupełny (coś, co Kościół Katolicki uznaje za darowanie kar czyśćcowych — w nowej Polsce odpusty były walutą).

Rozprawa trwała 20 minut. Sędzia — ksiądz Janusz T., 55 lat, okulary w grubych oprawkach — zapytał:

„Czy oskarżona przyznaje się do winy?”

Anna odpowiedziała:

„Nie przyznaję się. Napisałam co myślę. To nie jest przestępstwo.”

Sędzia westchnął:

„Myli się pani. Artykuł 47 KKD mówi jasno: „Kto publicznie głosi poglądy sprzeczne z nauką Kościoła o godności ludzkiego ciała i małżeństwa, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 5”. Pani wpis był publiczny — udostępniła go pani 47 osobom. To wystarczy.”

Anna próbowała się bronić:

„Ale to była zamknięta grupa. Tylko znajomi.”

Sędzia:

„47 znajomych to publiczność. Proszę nie mnożyć grzechów kłamstwem.”

Anna dostała 3 lata „ośrodka” w Lublinie. Wyszła po 18 miesiącach — zwolniona warunkowo, bo „wykazała skruchę”. Później dowiedziałem się, że skrucha polegała na tym, że przez pół roku codziennie o 5 rano chodziła na mszę, a potem spowiadała się z „grzechów myśli”. Jej mąż — który jej nie doniósł — stracił pracę w urzędzie skarbowym (bo „żona heretyczki nie może być urzędnikiem”). Rozwiódł się z nią po roku. Dziś Anna mieszka sama w Krakowie, sprząta biura. Nie pisze już na platformach społecznościowych. Chodzi do kościoła w niedziele. Nikt nie wie, kim była.

3. Kary — chłosta, grzywny i przymusowe rekolekcje

KKD przewidywał trzy główne rodzaje kar: „kary cielesne”, „kary majątkowe” i „kary duchowe”. Te pierwsze budziły największe kontrowersje na Zachodzie — i słusznie.

Kary cielesne obejmowały „chłostę kanoniczną” — od 10 do 50 uderzeń rózgą lub dyscypliną (rodzaj bicza używanego w niektórych zakonach do umartwiania ciała). Chłostę wymierzano w publiczności, na dziedzińcu kościelnym, w obecności księdza i świadków. Ofiara musiała być rozebrana do pasa — dla mężczyzn, dla kobiet — do koszuli. W 2036 roku Rzecznik Praw Obywatelskich (stanowisko zlikwidowane w 2037) wystosował protest do Watykanu. Watykan odpowiedział: „Chłosta kanoniczna jest praktyką akceptowaną przez Tradycję Kościoła. Nie widzimy powodów, by ingerować”.

W praktyce chłostę stosowano rzadko — głównie wobec młodocianych (za „bluźnierstwo lekkie” lub „nieposłuszeństwo rodzicom”) oraz wobec księży, którzy złamali celibat (za co groziło 40 uderzeń i przeniesienie do „ośrodka” w odległej diecezji). W 2038 roku odnotowano 230 przypadków chłosty. Oficjalnie. Nieoficjalnie — pewnie więcej, bo nie każdy się przyznawał, a nie każdy przypadek trafiał do rejestrów.

Kary majątkowe to przede wszystkim „grzywny w dziesięcinach” — czyli płatność na rzecz Kościoła w wysokości od 10% do 50% rocznego dochodu. Grzywnę nakładano za „grzechy lekkie” oraz za „niedbalstwo religijne” (np. nieodmówienie różańca przez tydzień). W praktyce oznaczało to, że biedni stawali się jeszcze biedniejsi, a bogaci — jeśli byli w stanie zapłacić — mogli „odkupić” część kary. System był jawnie korupcyjny, ale nikt nie narzekał, bo korupcja była też grzechem. No, chyba że na korzyść Kościoła.

Kary duchowe — te były najciekawsze. Obejmowały:

— Przymusowe rekolekcje — od tygodnia do roku w „ośrodku rekolekcyjnym” (eufemizm: getcie). W trakcie rekolekcji więzień był zobowiązany do 8 godzin modlitwy dziennie, 2 godzin „nauki pokutnej” (wykłady z teologii moralnej) i 1 godziny spowiedzi.

— Zakaz przystępowania do sakramentów — kara dla „niepoprawnych heretyków”. W praktyce — śmierć cywilna, bo bez sakramentów nie można było pracować, leczyć się ani mieszkać w państwowych lokalach.

— Ekskomunika — najwyższa kara duchowa. Oznaczała wykluczenie ze wspólnoty wiernych. W nowej Polsce ekskomunikowany tracił wszelkie prawa obywatelskie — nie mógł głosować, posiadać nieruchomości, zakładać rodziny. Był „nieosobą”. W 2039 roku w Polsce było około 12 tysięcy ekskomunikowanych. Żyli na marginesie, często w lasach lub w opuszczonych budynkach. Nikt im nie pomagał. Nikt ich nie żegnał, gdy umierali.

4. Proces o tarota — historia pani Marii z Radomia

Jedną z najbardziej absurdalnych spraw wczesnego okresu KKD był „proces o tarota”. Dotyczył Marii K., 58-letniej emerytowanej bibliotekarki z Radomia. Maria od lat kolekcjonowała karty tarota — nie do wróżenia, jak tłumaczyła, tylko jako „obiekty sztuki i historii kultury”. Miała 47 talii, w tym egzemplarz z XVIII wieku, który dostała w spadku po babci.

W październiku 2036 roku sąsiad — pan Janusz, emerytowany listonosz — doniósł na nią do Trybunału Pokutnego. Zeznał: „Widziałem przez okno, jak układała karty na stole. Szeptała coś. Na pewno rzucała urok”. Maria została aresztowana następnego dnia. W jej mieszkaniu znaleziono 47 talii tarota, dwie książki o symbolice kart (wydane w 2008 roku przez oficynę naukową) oraz notes, w którym zapisywała sny (prokurator uznał to za „dziennik praktyk magicznych”).

Proces trwał trzy tygodnie. Maria nie miała adwokata — nie było stać jej na opłatę „nihil obstat” (koszt 15 tysięcy złotych). Broniła się sama. W swoich zeznaniach powtarzała:

„To nie jest magia. To jest historia. Karty tarota powstały w XV wieku jako gra karciana. Dopiero później zaczęto ich używać do wróżbiarstwa. Ja ich nie używam do wróżbiarstwa. Ja je kolekcjonuję.”

Sędzia — ksiądz biskup pomocniczy Andrzej R. — nie dał się przekonać:

„Proszę pani, szatan nie patrzy na intencje. On patrzy na przedmioty. Karty tarota są narzędziem demonów. Nawet jeśli pani ich nie używa, to ich posiadanie otwiera drzwi do złego. Pani babcia, która je zostawiła, może nie wiedziała. Ale pani wie. Czytała pani książki o symbolice. To znaczy, że pani rozumie, czym one są.”

Maria odpowiedziała:

„Rozumiem, że są sztuką.”

Sędzia:

„Sztuka nie może być narzędziem grzechu. Sztuka służy Bogu.”

Maria dostała 2 lata „ośrodka” i obowiązkowe „rekolekcje egzorcystyczne”. Jej talie tarota zostały spalone na dziedzińcu kościelnym w Radomiu — w asyście księży i młodzieży z lokalnej parafii. Ksiądz biskup odprawił nabożeństwo „oczyszczenia przestrzeni”. Pani Maria — jak się później dowiedziałem — nie przeżyła roku w ośrodku. Zmarła w marcu 2038 roku na zawał serca. Przyczyną zgonu, według oficjalnego raportu, była „niewydolność krążeniowa w wyniku stresu duchowego”.

Jej syn, który mieszka w Londynie, próbował pozwać polskie władze przed Europejski Trybunał Praw Człowieka. Trybunał odmówił rozpatrzenia sprawy, ponieważ Polska wystąpiła z Rady Europy w 2037 roku.

5. Anegdota o „Kubusiu Puchatku”

Żeby nie było zbyt ponuro — choć w tym rozdziale ponuro jest nieuniknione — opowiem anegdotę, która krążyła w podziemiu w 2038 roku. Dotyczyła pewnej matki z Wrocławia, która czytała swojemu 5-letniemu synowi „Kubusia Puchatka” A.A. Milne’a. Książka była zakazana od 2035 roku — uznano ją za „animistyczną” (zwierzęta mówiące ludzkim głosem) i „propagującą lenistwo” (Kubuś Puchatek jest leniwy, a lenistwo jest grzechem). Matka nie wiedziała o zakazie. Czytała dziecku przed snem, jak miliony matek przed nią.

Sąsiadka (ta sama, która donosiła na wszystko, co się rusza) usłyszała przez ścianę: „Kubuś Puchatek powiedział do Prosiaczka…” — i zadzwoniła na specjalną linię „Cnota” (numer 998, taki odpowiednik 112, tylko do zgłaszania herezji). Po 20 minutach w mieszkaniu matki pojawili się strażnicy miejscy w sutannach. Zabrali książkę. Sporządzili protokół. Matka dostała 30 dni „ośrodka” za „szerzenie treści zgorszeniowych wśród nieletnich”.

Siedziała w Lublinie. W ośrodku poznała kobietę, która dostała 2 lata za to, że uczyła dzieci, że Ziemia kręci się wokół Słońca („kopernikańska herezja” — w nowej Polsce obowiązywał geocentryzm jako „hipoteza robocza zgodna z Pismem”). Razem założyły podziemny „Klub Kubusia Puchatka” — czytały sobie nawzajem zakazane książki z pamięci. Po wyjściu z ośrodka matka z Wrocławia wyemigrowała do Czech. Dziś pracuje w przedszkolu w Pradze. Czyta dzieciom „Kubusia Puchatka” po polsku. Nikt jej nie donosi.

Ta anegdota ma morał: w systemie, w którym grzech jest kodyfikowany, nawet miłość matki do dziecka może być przestępstwem. Bo jeśli matka czyta zakazaną książkę, to „deprawuje nieletniego”. Jeśli nie czyta — to „zaniedbuje wychowanie religijne”. Zawsze jest źle. Zawsze można donieść.

6. „Łaska ułaskawienia” — czyli jak kupić sobie wolność

KKD przewidywał też instytucję „łaski ułaskawienia”. Mogła jej udzielić Kongregacja Nauki Wiary na wniosek biskupa diecezjalnego. Warunki: skazany musiał „uznać swoją winę, wyrazić skruchę i podjąć dobrowolną pokutę”. W praktyce oznaczało to, że bogaci mogli sobie kupić ułaskawienie. Nie bezpośrednio — nie było cennika — ale poprzez „datki na cele kościelne”, „fundowanie kaplic”, „organizowanie pielgrzymek”.

W 2038 roku głośno było o przypadku pewnego biznesmena z Poznania, który dostał 8 lat za „oszustwa podatkowe” (w KKD to był „grzech chciwości”). Po trzech miesiącach wyszedł na wolność. Jak? Jego rodzina wpłaciła 2 miliony złotych na budowę nowego skrzydła seminarium duchownego w Poznaniu. Biskup napisał do Kongregacji list, w którym stwierdził, że biznesmen „przeżył duchowe nawrócenie”. Kongregacja uwierzyła. Biznesmen wrócił do interesów. Dziś jest jednym z głównych dostawców ornatów dla polskiego kleru.

Biedni nie mieli takich szans. Biedni siedzieli. Biedni umierali w ośrodkach. Biedni byli „grzesznikami” nie dlatego, że grzeszyli, ale dlatego, że nie mieli pieniędzy na odkupienie winy.

I to jest chyba najbardziej grzeszna rzecz w tym całym systemie.

7. Co na to Watykan?

Watykan przez pierwsze dwa lata milczał. Papież Leon XIV (wybrany w 2033 roku, uważany za konserwatystę, ale nie skrajnego) wydał w 2036 roku encyklikę „Veritas in Caritate” (Prawda w Miłosierdziu), w której pisał o „potrzebie szacunku dla sumienia” i „ostrożności w mieszaniu prawa państwowego z prawem Bożym”. Polscy biskupi zinterpretowali to jako „aprobatę dla naszej roztropności”. Watykan nie zaprotestował. Watykan nie miał odwagi — Polska była największym płatnikiem do papieskiej kasy (dziesięciny, datki, fundacje). W 2038 roku polski Kościół przekazał do Watykanu 1,2 miliarda euro. To więcej niż Niemcy, Francja i Włochy razem wzięte.

Papież milczał. Biskupi polscy mówili: „Widzicie? On nas popiera”.

Nie popierał. Ale bał się. Bo w nowej Polsce to nie Watykan miał władzę, tylko Prymas Paweł II. A Prymas Paweł II mówił otwarcie: „Rzym jest stary, zepsuty, liberalny. My jesteśmy młodzi, czyści, radykalni. To my jesteśmy przyszłością Kościoła”.

I tak oto narodził się pierwszy w historii Kościoła „autocefaliczny katolicyzm” — Kościół narodowy, który uznawał papieża tylko wtedy, gdy papież mówił to, co chcieli słyszeć. Gdy papież protestował — milczeli. Gdy papież groził ekskomuniką — udawali, że nie słyszą. Gdy papież wysłał swojego legata do Warszawy w 2038 roku — Prymas Paweł II nie przyjął go. Legat czekał na lotnisku przez 6 godzin. Potem odleciał do Rzymu. Nigdy więcej Watykan nie wysłał legata.

8. Refleksja końcowa — co nam zostało z tych lat

Gdy piszę te słowa, mijają cztery lata od wprowadzenia KKD. Przez ten czas w Polsce osądzono około 180 tysięcy osób — w tym 12 tysięcy za „bluźnierstwo”, 45 tysięcy za „herezję obyczajową”, 30 tysięcy za „okultyzm” (głównie za posiadanie kart tarota, horoskopów w gazetach czy amuletów), a resztę za drobniejsze przewinienia. W ośrodkach „oczyszczenia” przebywało średnio 25 tysięcy osób rocznie. Nie wszyscy wracali. Część umierała. Część uciekała. Część — jak Adam S. — udawała nawrócenie i wyjeżdżała, by opowiedzieć światu, co się stało.

Zapytacie: jak to możliwe, że społeczeństwo na to pozwoliło? Jak to możliwe, że sąsiedzi donosili na sąsiadów? Jak to możliwe, że matki uczyły dzieci, by nie mówiły „Kubuś Puchatek”?

Odpowiedź jest prosta i straszna: bali się. Bali się bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Za komuny bali się UB. Teraz bali się Boga — ale Boga, który miał twarz księdza z sąsiedniej parafii, który mógł ich posłać do getta za jedno nieostrożne słowo. Bal się, bo system był wszędzie. W kościele, w szkole, w urzędzie, w domu. Nawet we własnej głowie — bo KKD kodyfikował nie tylko czyny, ale też myśli. „Grzechy myśli” — to był nowy wymiar kontroli. Nie da się ukryć przed myślami. Nie da się nie myśleć.

A jeśli myślisz — i myślisz inaczej niż każe ci kodeks — to jesteś winny. Nawet jeśli nic nie powiedziałeś. Nawet jeśli nic nie zrobiłeś. Nawet jeśli tylko wątpiłeś w ciszy.

Wątpliwość była największym grzechem w nowej Polsce. Bo wątpliwość jest początkiem wolności. A wolności nie można było mieć.

Rozdział 3

Ekonomia pod klauzurą — dziesięcina i podatek od grzechu

W grudniu 2035 roku, na tydzień przed Wigilią, minister ds. Gospodarki Bożej, ksiądz biskup Ignacy K., ogłosił w telewizji publicznej (od 2034 roku zwanej „TV Trwam Narodowe”) nowy system podatkowy. Siedział za biurkiem, na którym stał krucyfiks, obraz Matki Boskiej Częstochowskiej i świecznik z siedmioma ramionami — ten ostatni, jak później wyjaśniono, był rekwizytem, mającym symbolizować „siedem darów Ducha Świętego”. Biskup Ignacy mówił wolno, dobitnie, z namaszczeniem człowieka, który ogłasza nie ustawę, ale objawienie:

„Drodzy bracia i siostry w Chrystusie. Dotychczasowy system podatkowy był wymysłem ludzi świeckich, którzy nie rozumieli, że pieniądz jest narzędziem Bożym. Od dziś wprowadzamy podatki, które służą zbawieniu. Kto płaci — ten się oczyszcza. Kto uchyla się od płacenia — ten grzeszy przeciwko Duchowi Świętemu, który jest Duchem Ofiarności.”

Nikt nie zaprotestował. Nawet ci, którzy w duchu przeklinali, bali się otworzyć usta. Bo w nowej Polsce protestowanie przeciwko podatkom było nie tylko wykroczeniem skarbowym — było „buntem przeciwko Bożemu porządkowi”, paragraf 89 KKD, kara od 2 do 5 lat. W ciągu pierwszego roku funkcjonowania nowego systemu skazano 230 osób za „nieposłuszeństwo podatkowe w zamiarze bezbożnym”. Jedną z nich była 67-letnia emerytka z Kielc, która napisała do urzędu skarbowego list: „Nie stać mnie na dziesięcinę. Mam 800 złotych renty. Proszę o zwolnienie”. Odpowiedział jej ksiądz inspektor: „Bieda nie zwalnia z obowiązku wobec Boga. Proszę sprzedać biżuterię lub poprosić rodzinę o pomoc”. Kobieta nie miała biżuterii ani rodziny. Trafiła do getta w Lublinie na trzy miesiące. Wyszła z nerwicą.

W tym rozdziale opowiem, jak wyglądała ekonomia państwa wyznaniowego. Jak dziesięcina stała się podatkiem powszechnym. Jak opodatkowano grzech. Jak aplikacja „Cnota” nauczyła Polaków, że każdy przelew bankowy jest aktem wiary. I dlaczego — mimo wzrostu wpływów do budżetu — gospodarka zaczęła się załamywać szybciej, niż ktokolwiek przewidywał.

1. Dziesięcina — czyli podatek dla Boga (i dla biskupa)

Dziesięcina — obowiązkowy podatek w wysokości 12% dochodu brutto — została wprowadzona „Ustawą o ofiarności narodowej” z 15 listopada 2035 roku. Dlaczego 12%, a nie 10%? Biskup Ignacy wyjaśnił to w kazaniu radiowym:

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.