Karol Koszorz

Jasna i ciemna strona czerwonego księżyca

Copyright © by Karol Koszorz

Redakcja i korekta: Agnieszka Krizel

Projekt okładki © Agnieszka Krizel

Ilustracja na stronie © Hanna Migała — IG@_blueberry_paint

Zdjęcie autora na okładce © Joanna Prusak

Wydawca © Ridero IT Publishing Spółka z o.o.

ul. św. Filipa 23/4, 31—150 Kraków

Wydanie pierwsze Dublin 2023

Kontakt z autorem: karol.koszorz@gmail.com

All Rights Reserved

Tomik powstał dzięki wsparciu finansowemu

Koordynator projektu: Magdalena Marciak

Redaktor Agnieszka Krizel

Ilustrator Hanna Migała

Projektant okładki Agnieska Krizel

Koordynator projektu Magdalena Marciak

© Karol Koszorz, 2024

© Hanna Migała, ilustracje, 2024

© Agnieska Krizel, projekt okładki, 2024

Tomik Karola Koszorza łączy w sobie plastykę słów z wielowymiarowością

metafor, ktore skladają się na zapadające nam w pamięć frazy. Jasna strona

pełna euforii i zachwytów, proszenia o uwage, odrobine miłości, a takźe ciemna —

bez ubarwiania, bez masek, wykrzyczana wprost. A jesli macie wątpliwosci, jakie

znaczenie mają w naszym życiu kolory, koniecznie sięgnijcie po

tomik tego

mlodego poety. Polecam!

Agnieszka Krizel, MOTYL literacki

ISBN 978-83-8369-010-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Jasna i ciemna strona czerwonego księżyca

Jasna strona

Do następnego razu?

Poczuję to

Nie bądź niecierpliwy

Sen

Czerń czy biel?

Słońce i deszcz

Myślę w niepewności

Zostań

Mogę poczekać

Jesteś wszędzie

Oddam Ci wszystko

Słońce

Śmiech

Straciłem kontrolę

Mona Lisa

Taniec pożałowania

Co byłoby, gdybym!

Czemu jest mi ciemno?

Potrafię

Serce z ołowiu

Sen nocy letniej

Czerwona ballada

Oczy

Czerwona farbka

Same kłamstwa

Pragnę Ciebie

Jak marionetka

Pozwól mi zapomnieć

Biało-czerwone ulice

Niepewny

Czerwony cykl

Niechciany

Czego mi brak?

Bolesna odpowiedź

Nie obchodzi mnie to?

Pod jesiennymi liśćmi

Słowa same się piszą

Rozterka używką serca

W innym świetle

W Tobie ostatnia nadzieja

Serce niczym ćma

Czerwone czy zielone?

Sam na sali

Zagadka czternastu

Ślady

Nie widzę słońca, a Ona wciąż świeci

Za słaby, zbyt cienki

Wyproszony

Bajeczka czy historia prawdziwa?

O Tobie

Po drugiej stronie

Zgaszona gwiazda polarna

Upadek zaskoczenia

Piasek lęków

Płomienne rozmowy przez Sen

Okulary

Motyl lecący przez burzę

Gdzie?

Spadające serce z gwiazd

Łaźnia pełna słonej wody

Puszczę to wszystko z dymem

Plastikowa roślina, a plastikowe uczucia?

Co skrywasz pod makijażem?

Za szmaragdową tapetą

Kamienne klisze

Szamoczące ciało w szuwarach

Udar miłosny

Prawa i lewa

Burza obaw

Spalony z powodu słabej woli

Ciepło szwajcarskiego lodowca

Uśmiech Twój arcydziełem

Szczęśliwa nie ze mną

Czerwone jabłko Adama

Gdzie fale?

Poczta głosowa

Feniks wśród szarych chmur

Serce kontrolą celną

Przez czerwone alko-gogle

Nowy zeszyt, ta sama historia

Déjà vu i czkawka

Kim jestem naprawdę?

Podniosłem zakurzony długopis

Kto dosypał do morza soli?

Jesienny liść przykleił mi się do serca

Strony rozlanego mleka

Pomarańczowy pierścionek znad Pomorza

Uciekam od światła i prawdy

Uciekam od znaków

Niedostarczony list?

Zaufać

Ciemna strona

Ograłaś mnie w pokera

Jasna i ciemna strona czerwonego księżyca

Pajęczyna pochłonęła ponure niebo

Nie tutaj

Następnym razem wyłączę telefon

Cel osiągnięty?

Plus + minus = minus

Kiedyś kogoś kochałem

Już nie do następnego razu

Jasna

i

ciemna strona

czerwonego księżyca

„Chociaż raz

warto umrzeć z miłości.

Chociaż raz.

A to choćby po to,

żeby się później chwalić znajomym,

że to bywa.

Że to jest (…)”.

Agnieszka Osiecka,

Umrzeć z miłości

Tacie Witkowi, z którym w wieku 8 lat, napisałem swój pierwszy wiersz pt. Szkoła

Jasna strona

Do następnego razu?

Powiedz, kierowniczko, skromnego życia

kogo przyprowadzisz pod czerwone drzwi?

Czy otworzyłem je zbyt wcześnie

a ona uciekła przestraszona?

Uchyliłem zbyt wcześnie

swą szansę spaliłem gorliwymi łzami?

Czy była mi jednak pisana

nie w tamtym miejscu, momencie?

Może kiedyś odnajdę Ciebie

a nasze bicia serc będą jak jedno.

Nie, nie pozwolę tego zniweczyć

tym razem będę pamiętał.

Właśnie taka myśl

doprowadziła do utraty Ciebie.

Nie chcę udawać

po prostu będę sobą.

Poczuję to

Umysł przestanie rozszyfrowywać datę

serce zrobi to za niego.

Krztyna zwątpienia nie zakiełkuje

tamtego dnia, po raz pierwszy.

Powietrze pełne uwodzicielskiej woni

nozdrza nucące nadzieję.

Czas zatrzyma spontaniczne poczynania

serce i tak nie umrze.

Tylko Ty i ja

nasze spojrzenia na wieki związane.

Nie potrzeba słów

uśmiechy zdradzą wszystko.

Będę to wiedział i czuł.

Nie bądź niecierpliwy

Szukam i szukam czerwonego skarbu

przemierzając świat wzdłuż i wszerz.

Czy doczekam się tego, czego pragnę

czy odnajdą mnie z łopatą w trumnie?

Ile pieniędzy wydam na tę syzyfową pracę

by okazało się, że nic takiego nie istnieje.

Co powiedzą te, które we mnie wątpiły

czy zaśmieją mi się prosto w serce?

Może zasiądę pod okazałym drzewem

odpocznę, opadną ciężkie powieki.

Może kiedyś obudzę się z wiecznego snu

wyrośnie przede mną obfita jabłoń.

Na soczyste jabłko trzeba trochę poczekać…

Sen

Oczy mrużą powieki wieczoru

serce cichsze od świerszczy.

Popadam w spoczynek głęboki

marząc o kolejnym pięknym śnie.

Pomiędzy nocami koszmarów

jesteś Ty i Twój uśmiech.

Widzę Ciebie w snach tajemniczych

uśmiech Twój promienieje jaśniej niż słońce.

Odkąd Cię poznałem

zasypiam coraz częściej.

Odkąd Cię poznałem

zacząłem śnić, marzyć

uciekać od Snu Wieczystego.

Czerń czy biel?

Na złocistoszkarłatnym niebie

krążą zdradliwe, niemiłosierne bociany.

Parę metrów niżej dusza samotna, zagubiona

rozrywana na strzępy przez sępy.

Leży tam i nic nie czuje

myśli od niej odbierane.

Wróci do domu jak gdyby nigdy nic

połknęła ból niczym pigułkę.

Jednego dnia pokryta bielą

następnego posypana czernią.

Nie ma siły zdecydować.

Jakim odcieniem będzie się mienić.

Słońce i deszcz

Chodzę po ogrodzie obszernym i niewyraźnym

przede mną pola porośnięte chwastami

pomiędzy kiełkujące rośliny.

W oddali moje nasienie.

Idę pośrodku drzew, kwiatów, chwastów

dookoła mnie wiatr unosi ich śpiew

wprost do szarych uszu.

Proszą, bym się nimi zajął.

Odpowiadam ich sercom, że nieznajomy im pisany

nagle za mną — cichutki głosik

śpiewa głośniej niż pozostałe.

Tam, przy czerwonym płocie, moje miejsce.

Wracam, nie widzę już chwastów

przede mną dywan kwiatów

muśnięte ogniem niechciane rośliny.

Ziemia zwyczajnie czekała, aż ktoś je wyplewi.

Pod każdym chwastem rośnie żółty żonkil

przed każdym drzewem wyschnięte gałązki

by oddały życie jarzębinowemu pniu.

Potrzebne jest im słońce i deszcz.

Stoję nad małym energicznym nasieniem

czeka na słońce i deszcz

by wyrosnąć na rubinową różyczkę.

Do pożyczenia mam tylko parę kropelek.

Tak czekam na ciepło Słońca

jestem jedynie chmurą, kropię słonym powietrzem

zaczynam się bać, że wrosnę w ziemię.

Kiedyś odkopany, zmieniony w serce z popiołu.

Oświeć mnie Twym blaskiem

ciepłem, które pozwoli mi płakać

łzami ulgi i miłości.

Myślę w niepewności

Widzę Twą twarz za szklaną celą

słyszę słowa choć usta ukryte.

Głowię się nad tym

czy są ciepłe, czy zimne.

W ciemności wiję się z niepewności

stworzyłem w myślach portret czarno-biały.

Rozstrojona rozterka nęka

czy czujesz co rano to samo?

Otwieram skrzynię czterokłódkową

serce szamocze się pełne uczucia.

Żyły plączą palce, nie wiedzą

czy pokazać Ci je czy nie.

Zostań

Zostań ze mną

chociaż na chwilę.

Odpocznijmy

pod migoczącymi gwiazdami.

Pomarz razem ze mną

zanim oczy Twe zmienią się w konstelacje.

Czemu musi to być koniec

przecież świat się budzi?

Tak długo zajęło nam odnalezienie siebie

miłość krótka jak deszcz poprzedniego lata.

Niech będzie nam za rok dane

znów wymienić się elektronicznym uśmiechem.

Wolę utonąć i umrzeć w Twych objęciach

niż płynąć, tuląc chłodną kotwicę.

Wolę drżeć z zimna, płakać przy Twej fotografii

niż ogrzewać ciepłem pisma.

Zostań ze mną

chociaż na moment, jedną chwilę dłużej.

Mogę poczekać

Dziś siedziałem

z myślami, z sercem.

Powieki mosiężne opadały

nie miały na co patrzeć.

Czekałem sam, długo

aż słońce pomachało mi na pożegnanie.

Uszy wybrały by zacząć krwawić

nie miały czego posłuchać.

W ciemności dryfowałem

głową wśród pajęczyn i gwiazd.

Neurony ruszyły by radośnie tańczyć

miały o czym marzyć.

Czekałem sam, wiecznie

aż powróciło do mnie światło.

Serce jednak wiedziało

że nie było to słońce.

Na Ciebie zawsze poczekam.

Jesteś wszędzie

Chodzę po wijących się uliczkach Paryża

są oświetlone czerwonym światłem przechodniów.

Blask księżyca tuli i kłuje w oczy

przypomina tamte dni.

Siadam pod wiosenną wierzbą

pełną trzepoczących liści, rozbawionych wiatrem.

Ukryłem się przed jedwabnym światłem

pragnę zasnąć i pomarzyć o słońcu.

Zieleń trawy prosi

bym Cię dalej nie szukał.

Wiem, że latasz po niebie

i marzysz o spadającej gwieździe.

Pamiętam Twoją twarz wśród rues de Paris

czuję Twój błogi blask emanujący od księżyca.

Słyszę Twój głos w szumie liści

widzę Cię zakochaną w tańczących przestworzach.

Lecz oczy, one boją się zrozumieć

że nie widzisz mnie w Swoim lustrze.

Oddam Ci wszystko

Słowa same wlatują do głowy

tworzą się wersy, zdania, strofy.

Rytm pulsuje w sercu, przeszywa kości

melodyjnie przesuwa płuca.

Będę Twoim kwiatkiem, Twoim drzewem

Twoim niebem, Twoim słońcem daleko stąd.

Będę czymkolwiek tylko zechcesz

nadam wierszu rym.

Przed Tobą wydepczę drogę

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.