Maciej Adamski

Przebudzić sny

Moje wiersze

Korektor Paulina Jaguś

Ilustrator Maciej Adamski

© Maciej Adamski, 2021

© Maciej Adamski, ilustracje, 2021

„Przebudzić sny” jest trzecim tomikiem z serii „Moje wiersze”. Stanowi zbiór 50 wierszy, które tworzą odbicie tego co w życiu jest nieuchwytne: wrażeń, oczekiwań oraz zmysłów. W każde słowo zostało włożone całe serce.

ISBN 978-83-8273-253-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Przebudzić sny

Kilka słów wstępu

Gwiazda sceny

Pustka serca

Uwielbienie

Samotne serce

Szczera prawda

Inna

Tej kobiecie

Jeden dzień

Przebudzić sny

Napisz list

Pod maską

Szukając słów

W szaleństwie

Kilka kobiet

Ta jedyna

Głupia miłość

Nierozłączni

Ślubowanie

Nieuchwytna

Symfonia natury

Bociany

Tęsknota

Drugie skrzypce

Jak Ty

Takiej miłości

Magia teatru

Dzieło miłości

Jeszcze pali

Przed Tobą

Miłość

Kilka wcieleń

Czy powrócisz

Dziękuję Ci

Wracaj proszę

Moja Dama

Jej spojrzenie

Dwa światy

Współczesny świat

Kamienne serce

Nieznajoma

Stoi człowiek

Po latach

Aniele

W ringu

Do naprawy

Moja różo

Nadzieja

Maturalna niepewność

Miłosne zapewnienie

Poszukiwania

Podziękowania

Kilka słów wstępu

Trzymasz w ręku kolejny tomik, który zawiera 50 wierszy. Mam nadzieję, że ich wybór przypadnie Ci do gustu, podobnie jak nowe ilustracje.

W każde słowo włożyłem całe serce, by w swej szczerości przekazać wszystkie ważne dla mnie treści. Życzę przyjemnej lektury oraz dużo uśmiechu.

PS Najlepiej czytać po 22, jeżeli lekarz nie przepisze inaczej.

Maciej Adamski

Gwiazda sceny

Zasługujesz żeby istnieć,

stać na środku wielkiej sceny

W pełnym świetle świat czarować,

by ten obraz oczy cieszył

Nie potrzeba Ci diamentów,

na nic Tobie długie suknie

Piękne treści nosisz w sercu,

niechaj płoną nadal dumnie

Więc nie pozwól obcym ludziom,

by ściągnęli Twą kurtynę

Jesteś sama sobie Panią,

tylko nie mów, że się mylę

Pustka serca

Tak mi Ciebie tutaj brak,

czy tam z góry wszystko widać?

W moich wierszach Ciebie mam,

w prostych słowach żal nie znika

Choćbym pisał życia pół,

nie wypełnię serca pustki

Coraz mniejszy jest nasz stół,

w mej tęsknocie żyją smutki

Jednak przyjdzie taka chwila,

sny przybiorą jasne barwy

Białe brzegi lekko śpiące,

łyk nadziei sercom dajmy

Pamięci kochanej Babci

Uwielbienie

Wielbię ziemię, którą kroczysz,

płatki róży rano zbieram

Tworzysz obraz mego szczęścia,

w perły słowne Cię ubieram

Z naszych wspólnych chwil miłosnych,

Tobie jednej komponuję

Psalmy z głębi mojej duszy,

tak jak serce mi dyktuje

Świat bez Ciebie nie istnieje,

nie usłyszysz śpiewu ptaków

Więc pozostań ile możesz,

by otworzyć bramy raju

Samotne serce

W pustym domu wciąż się budzi,

starych kadrów nie zdejmuje

Szuka ślepo swego szczęścia,

prostych wzruszeń oczekuje

Jak zapewnić sobie spokój,

myśl za myślą ciągle goni

W dobre ręce chce się oddać,

dawne rany tak zagoić

Najpierw musi zamknąć bramy,

ból przeszłości w sobie stłumić

Wzrok skierować gdzie nieznane,

dać miłości znów przemówić

Szczera prawda

Lekko rzucasz ciężkie słowa,

by zagłuszyć głos sumienia

Nienawiścią świeci mowa,

by podpalić śmiech zburzenia

W każdym widzisz swoje grzechy,

gorzkie żale przypisujesz

By przez moment czuć się lżejszy,

wszak ich w sobie nie znajdujesz

Problem leży w Twoim sercu,

gdzieś głęboko w środku krzyczy

Lecz dopóki nie pokochasz,

zawsze będziesz czuć się brzydszy

Inna

Jakże ona była inna,

pozostali widzą czerń

Ona jedna w swej dobroci,

wyciągała z resztek biel

Wciąż nie może ich naprawić,

gubią w kółko dobre rady

Nie potrafią nigdzie dotrzeć,

bez kompasu i bez mapy

Jednak ona będzie trwała,

wielka wiara jest jej siłą

Choćby z tego nic nie miała,

jej uczynki nie zamilkną

Tej kobiecie

Potrafiła zdobić dni,

które dawno już skreśliłem

Otwierała dobre drzwi,

które zamknąć już zdążyłem

Była lekka niczym wiatr,

jednym gestem mnie bawiła

Dla niej zdobyć mogłem świat,

żeby tylko się zjawiła

Teraz błądzi gdzieś we mgle,

drogowskazu nie znajduje

W myślach został tylko sen,

choć nadzieja wciąż paruje

Jeden dzień

Nie ma Ciebie raptem dzień,

a już wszystko wokół milczy

Stary zegar mierzy czas,

wspólne chwile szybko liczy

Na ulicy ucichł gwar,

w samym centrum puste tłumy

Gdy Cię nie ma pada śnieg,

dusza cierpiąc woła w głuszy

Bo nie można serca dzielić,

tylko w pełni może świecić

Więc, gdy wrócisz Skarbie do mnie,

wnet rozpuszczą się znów śniegi

Przebudzić sny

Możesz zdobyć każdy szczyt,

zrywać kwiaty z wielkiej góry

W proch zamienić swe problemy,

zdmuchnąć z planszy czarne chmury

Zacznij dzisiaj mocno wierzyć,

poukładaj piękne sny

Nie uciekną wtedy nigdzie,

póki z wiarą tworzysz byt

Podaj tylko swoje ręce,

a pokażę niebo złote

Nie zatańczą więcej mrozy,

dziś wyruszmy w wspólną drogę

Krótka droga do mych snów

Napisz list

Napisz do mnie długi list,

opisz proszę swe marzenia

Będę czytał aż po świt,

stał w kolejce do spełnienia

Nie unikaj trudnych słów,

odgrywają ważne role

Zapomniane kilka snów,

wciąż czekają na Twym stole

Gdy już skończysz daj mi znać,

to przy oknie będę czekać

Zamiast w karty sennie grać,

w jasnych barwach wolę biegać

Pod maską

Zdejmij dla mnie białą maskę,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.