PO PRZECZYTANIU KSIĄŻKI:

Czy Psotnice przydałyby się na twoim podwórku? Wymyśl im trzy zadania.

Na który kurs organizowany przez Akademię Dziwnych Umiejętności chciałbyś się zapisać? Dlaczego?

Zrobiłeś komuś kiedyś dowcip? Opowiedz o tym!

UWAGA!

Słowa zaznaczone gwiazdką *
zostały wyjaśnione w słowniczku
na końcu książki.

SPIS TREŚCI

Rozdział 1. Wszystko, co trzeba wiedzieć o psotnicach podwórkowych

Rozdział 2. Pierwsza psota

Rozdział 3. Druga psota

Rozdział 4. Psoty trzecia i czwarta

Rozdział 5. Za dużo psot

Rozdział 6. Akademia Dziwnych Umiejętności

Rozdział 7. Wróżki podwórkowe

P.S. Test dla kandydatek na wróżki

Alfabetyczny słowniczek trudniejszych wyrazów

Strona redakcyjna

Psotnice podwórkowe

Okładka

Strona tytułowa

Spis treści

Rozdział 1. Wszystko, co trzeba wiedzieć o psotnicach podwórkowych

Rozdział 2. Pierwsza psota

Rozdział 3. Druga psota

Rozdział 4. Psoty trzecia i czwarta

Rozdział 5. Za dużo psot

Rozdział 6. Akademia Dziwnych Umiejętności

Rozdział 7. Wróżki podwórkowe

P.S. Test dla kandydatek na wróżki

Alfabetyczny słowniczek trudniejszych wyrazów

Strona redakcyjna

Psotnice podwórkowe

ROZDZIAŁ 1
WSZYSTKO, CO TRZEBA WIEDZIEĆ O PSOTNICACH PODWÓRKOWYCH

Są na świecie czarodziejki, wiedźmy i nimfy. Są wróżki, syreny i rusałki. Ale nie wszyscy wiedzą, że są też psotnice podwórkowe.

Jak wyglądają? Są małe i ruchliwe. Mają sprytne oczka i długie włosy, których nie da się rozczesać. Ich nogi i ramiona są cienkie jak patyki, a skóra ma kolor dzikiego miodu. To dlatego, że dużo przebywają na słońcu. Poza tym noszą poszarpane sukienki z dużą liczbą kieszonek. W tych kieszonkach chowają przybory do psocenia.

Trudno je wypatrzyć, bo wciąż gdzieś pędzą. Kiedy im się spieszy, to mogą nawet podfrunąć kawałeczek. Na czarach się nie znają, ale potrafią robić psikusy. Kiedy uda im się jakaś psota, głośno chichoczą.

Pewnego dnia dwie takie psotnice zamieszkały na skwerku przy ulicy Kota w Worku. Nazywały się Olka i Olcia i były bliźniaczkami. Istniał tylko jeden sposób, aby odróżnić Olkę od Olci – po pępkach. Olka miała pępek wystający, a Olcia wklęsły. Jednak na co dzień ich pępki pozostawały zakryte. Dlatego naprawdę trudno było zgadnąć, która psotnica w danej chwili psoci, a która odpoczywa.

Odkąd Olka i Olcia sprowadziły się na skwerek przy ulicy Kota w Worku, psociły dużo i z zapałem. Był tylko jeden kłopot: nie podobało się to bywalcom* skwerku. Kiedy spotykali się pod budką z wodą mineralną, narzekali:

– Co te psotnice sobie myślą?

– Po co tak psocą?!

– Dlaczego nie pójdą psocić gdzie indziej?

Potem rozmawiali o tym, jak się psotnic pozbyć. Każdy chciał wymyślić najlepszy sposób. Jeden na przykład proponował, żeby zastawić na psotnice pułapkę w piaskownicy. Inny chciał wysłać je do szkoły z internatem*. Kolejny zaś miał pomysł, żeby je sprzedać do wesołego miasteczka.

Codzienne wyczyny psotnic były nie do zniesienia. Ale one same wcale się tym nie przejmowały. Kiedy słyszały narzekania na swój temat, tylko chichotały.

– Nigdy nie damy się stąd przepędzić! – mówiła jedna.

– I nigdy nie przestaniemy psocić! – dodawała druga.

Potem zadowolone przybijały piątkę i zabierały się do obmyślania kolejnej psoty.

ROZDZIAŁ 2
PIERWSZA PSOTA

– Co by tu spsocić? – zastanawiały się Olka i Olcia w dniu, w którym sprowadziły się na ulicę Kota w Worku.

– Psota powitalna powinna być wyjątkowa! – zauważyła Olka.

– O tak, to nie może być zwykłe byle co – zgodziła się Olcia.