Zofia Stanecka

Gdy pada deszcz - Przejście

Saga

Gdy pada deszcz - Przejście

Copyright © 2018, 2019 Zofia Stanecka i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128482

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Fantasy

Fantasy to takie opowieści, które przenoszą nas do innych, magicznych światów. Można w nich spotkać elfy, trolle lub inne fantastyczne istoty, przeżyć niezwykłe przygody i uczestniczyć w walce dobra ze złem. Bohaterowie przedostają się do innego świata dzięki magii lub zamieszkują go już od pierwszych stron opowieści.

Historie te nie dzieją się, jak w baśni, dawno, dawno temu. Rozgrywają się gdzieś obok nas, w dokładnie opisanej i prawdopodobnej, choć magicznej rzeczywistości. Wiele spośród nich przeznaczonych jest dla dorosłych. Książki z gatunku fantasy są zazwyczaj długie i rozbudowane, często wielotomowe. Bo kto by chciał opuszczać ich niezwykły świat, gdy już raz go odwiedzi?

Na podstawie historii fantasy powstają gry fabularne, filmy i muzyka. Jednym z jej najważniejszych twórców był J.R.R. Tolkien.

Padał deszcz. Gaja siedziała na parapecie z nosem przyklejonym do szyby. Na zewnątrz miliony kropelek uderzały o dachy domów z żółtej cegły, wsiąkały w trawę i szeleściły w liściach platanów. Ścieżką od strony niskiej furtki nadchodziła pani Smith, starsza sąsiadka z trzeciego piętra. Uważnie stawiała stopy, jakby w obawie, że się przewróci. W pewnym momencie zatrzymała się i gwizdnęła. Wyglądało to trochę tak, jakby wołała psa, ale w blokach przy skwerze Johna Spencera nie można było trzymać zwierząt. Gaja uważała, że to niesprawiedliwe. Gdyby to od niej zależało, pod domem biegałoby całe stado psów. Skrzypnęły drzwi i do pokoju weszła mama.

– Co robisz? – spytała. – Miałaś sprzątać.

– Pani Smith mówi, że kiedy pada deszcz, wszystko pięknie rośnie – powiedziała Gaja.

Mama rozejrzała się po pokoju.

– Bałagan na pewno – zauważyła.

– Ale kiedy zasadziłam naleśnik, nie urósł ani trochę.

– Naleśniki najlepiej rosną na patelni – powiedziała mama. – A teraz nie kombinuj już, tylko sprzątaj.

Gaja zsunęła się niechętnie z parapetu.

– Deszcz jest głupi – mruknęła. – Głupi i nudny.

Była zła. Na bałagan, który rośnie nie wiadomo od czego. I na to, że nie może mieć psa.

Nadszedł wieczór, a potem noc. Ucichły odgłosy domu: skrzypienie podłogi, jednostajny pomruk zmywarki i szepty rodziców. Zasnął też brat Gai, Feliks. A deszcz wciąż dzwonił o szyby i parapety. Gaja leżała w łóżku i próbowała zasnąć. Mama mówiła, że sen przychodzi, jeśli liczy się owce skaczące przez płot. Na Gaję to nie działało. Po pierwsze deszcz jej przeszkadzał i myliła się w obliczeniach.