Peter Gotthardt

Dzieci królowej elfów 1 - Nieznany świat

Księga pierwsza

Saga

Dzieci królowej elfów 1 - Nieznany świat
Przełożyła
Agata Lubowicka
Tytuł originału
Elverdronningens børn 1 - En ukendt verden
Copyright © 2010, 2019 Peter Gotthardt i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711870112

1. Wydanie w formie e-booka, 2019
Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

1.

W Krainie Elfów wreszcie nadeszła wiosna. Ostatnie resztki śniegu roztopiły się, a słońce zmusiło ciężkie chmury do ucieczki. W lasach i na łąkach zaroiło się od kwiatów.

Córka królowej, Stokrotka, odłożyła książkę i wyjrzała przez otwarte okno. Potem podniosła się i poszła na poszukiwanie swojej przyjaciółki, Borówki. Od dziecka były nierozłączne, mimo że różniły się od siebie tak bardzo, jak różni się odważny sokół od łagodnego gołębia.

Stokrotka odnalazła Borówkę w wielkim ogrodzie za zamkiem. Akurat pomagała tacie, który był ogrodnikiem, sadzić miętę i tymianek.

– Idealny dzień na dłuższą przejażdżkę – stwierdziła Stokrotka. – Wybierzesz się ze mną?

– Z przyjemnością – odparła Borówka. – Jeśli mogę.

– Jedź, jedź – zachęcił ją ojciec. – Już prawie skończyliśmy.

Na ławce pod murem siedział brat Stokrotki. Nazywał się Mniszek. Rycerz Orzech opowiadał mu właśnie jedną ze swoich przygód. Orzech i pozostali rycerze królowej mieli obowiązek walczyć z potworami i innymi wrogimi stworzeniami, które czasami pojawiały się w Krainie Elfów.

Teraz Orzech pozdrowił dziewczęta i zwrócił się do Stokrotki: – Czyżbyś przyszła poćwiczyć?

Stokrotka pobierała bowiem nauki walki mieczem i tarczą. Jej wielkim marzeniem było zyskać takie umiejętności jak jej kuzynka Perła, znana w szerokich kręgach jako Czarny Rycerz.

– Nie dzisiaj – odparła Stokrotka. – Borówka i ja wybieramy się na wycieczkę konną.

– Gdzie się udajecie? – zapytał Mniszek z nagłym zainteresowaniem. – Mogę do was dołączyć?

– Po prostu mamy ochotę się przejechać w tę piękną wiosenną pogodę – stwierdziła Stokrotka. – Same.

– Nie możemy wziąć ze sobą Mniszka? – poprosiła Borówka. Nie miała serca rozczarować chłopaka.

– Jeśli chcesz… – odparła Stokrotka i jako pierwsza ruszyła w stronę stajni.

Na zamkowym dziedzińcu spotkały królową Azarynę. Siedziała pod wielkim drzewem otoczona grupą rycerzy i dworzan. Każdego poranka otrzymywała sprawozdanie z tego, co się dzieje w całym królestwie. Jeśli gdzieś czyhało jakieś niebezpieczeństwo, natychmiast wysyłała tam nieustraszonego rycerza, który miał zapewnić ochronę jej poddanym elfom.

Królowa przywitała się ze swoimi dziećmi i z Borówką i zapytała, gdzie się wybierają.

– Tylko na krótką przejażdżkę – zapewniła ją Stokrotka.

– Nigdzie nie pojedziecie bez kogoś, kto będzie was ochraniał – odpowiedziała stanowczo królowa.

– Ale nie mamy zamiaru się oddalać – zaoponowała Stokrotka.

– Wszystko jedno – odparła królowa. – Niebezpieczeństwa czyhają wszędzie. Macki zła sięgają daleko.

– Pozwól, pani, że będę im towarzyszył wraz z kilkoma przyjaciółmi – zaproponował młody rycerz Zawilec. Pasowano go na rycerza niedawno i bardzo chciał pokazać, na co go stać.

– Wyśmienicie – odrzekła królowa. – Powierzam ci to, co mam najcenniejszego. Zatem strzeż ich jak oka w głowie.

– Obiecuję nie spuszczać ich z oczu – zapewnił Zawilec. Następnie udał się za dziećmi do stajni wraz z czterema innymi rycerzami.

– Ruszajmy stąd – westchnęła Stokrotka, gdy konie zostały osiodłane. – Zanim zechce do nas dołączyć reszta mieszkańców zamku.

2.

Elfy jechały powoli szerokim traktem. W krzewach i w koronach drzew ptaki wyśpiewywały najpiękniejsze trele, a na wszystkich polach chłopi byli w trakcie orki i siewu.

Zawilec i pozostali rycerze trzymali się nieco z tyłu, aby dziewczęta mogły w spokoju porozmawiać. Mniszek jechał razem z rycerzami. Zawilec odpowiadał cierpliwie na jego niekończące się pytania dotyczące broni i ćwiczeń w posługiwaniu się nią.

Koło południa zatrzymali się na odpoczynek, puszczając konie na wypas. Elfy usiadły na wzgórzu w cieniu wielkiego drzewa. U stóp zbocza po zielonej łące wiła się leniwie wstęga rzeki.

Na brzegu jakaś kobieta prała ubrania, nucąc melodię starej pieśni. Jej dwoje dzieci obok bawiło się ze sobą.

– Co to jest, o tam? – zapytał nagle Mniszek, pokazując w przeciwną stronę.

Po trawie prześlizgiwał się czarny, bezkształtny cień. Wyglądał jak urywek nocy, który żyje własnym życiem.

– Ten czarny cień zbliża się do dzieci – zauważyła Borówka z przerażeniem – Co robić?

– No jak to, ratować! – Stokrotka zerwała się na równe nogi. – Chodźcie!

Pobiegła w dół zbocza z Borówką i Mniszkiem sunącymi tuż za nią.

– Ejże! Gdzie to? – zaniepokoił się Zawilec.

Stokrotka nie odpowiedziała. Była już w połowie drogi do kobiety i dzieci.

– Uważajcie! – krzyknęła do kobiety. – Zbliża się do was cień! Dzieci!

Teraz Zawilec także dostrzegł czarny cień.

– Stokrotko! Mniszku! – zawołał i rzucił się za nimi w pogoń. – Borówko! Wracajcie! To zbyt niebezpieczne!

Elfy go jednak nie słuchały. Zawilec przyspieszył, żeby je dogonić. Pozostali rycerze podnieśli się i pobiegli w ślad za nim.

Kobieta usłyszała ich krzyki. Wypuściła z rąk mokre ubrania, chwyciła dzieci w objęcia i uciekła.

Cień nagle się uniósł i przybrał swoją prawdziwą postać. Był to stary czarownik, chudy niczym kościotrup i wściekły jak rozdrażniona żmija.

– Elfy! – zasyczał. – Wszędzie muszą wściubić swój nos! Ale nie ujdzie wam to na sucho!

Dmuchnął w rozwarte dłonie i w powietrzu pojawiła się szara wirująca kula, która poszybowała w stronę trojga elfów.

Zawilec wyciągnął miecz i rzucił się na czarownika.

Tymczasem kula rosła w zatrważającym tempie. Elfy próbowały uskoczyć przed nią na bok. Było jednak za późno. Kula je dogoniła i pochłonęła. I zniknęła…

3.

– Ach, moja głowa! – zajęczała Stokrotka. Otworzyła oczy i ostrożnie usiadła.

– Gdzie jesteśmy? – zapytała Borówka i rozejrzała się ze zdumieniem dookoła. Leżeli na płaskim szczycie skały. Z każdej strony, jak okiem sięgnąć, ciągnął się gęsty, zielony las. Jedynie w oddali rysowały się łańcuchy górskie spowite stalowoszarymi chmurami.

– Jakim cudem się tutaj znaleźliśmy? – zapytał Mniszek.

– Sprawiły to czary – odparł Zawilec, pomagając Borówce i Mniszkowi się podnieść. – Słyszałem kiedyś o czymś podobnym. Kula wchłonęła nas czworo, bo staliśmy najbliżej, a potem rzuciła nas aż tutaj. A my weszliśmy prosto w tę otchłań z tobą na czele, Stokrotko. O czym ty w ogóle myślałaś, szalona dziewczyno?

– Wiem, że to moja wina – wymamrotała Stokrotka. – Mama będzie wściekła, kiedy się o tym dowie. Ale…

– Ale będzie także z ciebie dumna – dodał Zawilec. – Rzuciłaś się prosto w paszczę niebezpieczeństwa, aby ratować innych. Wielu rycerzy mogłoby się od ciebie uczyć odwagi.

– Nie dostanę zatem reprymendy? – zdziwiła się Stokrotka.

– Powinienem ci ją dać – odparł Zawilec.