Inger Gammelgaard Madsen

Czyściciel 1: Lista

Saga

Czyściciel 1: Lista
Przełożyła
Anna Sowa
Tytuł oryginału
Sanitøren 1: Listen
Copyright © 2017, 2019 Inger Gammelgaard Madsen i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726146042

1. Wydanie w formie e-booka, 2019
Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

CZYŚCICIEL

Część 1 z 6
Lista

Była odrobinę zbyt szeroka w ramionach. Pachniała skórą i tytoniem i miała kolor koniaku. Lekko zatrzeszczała, gdy zgiął ramię, aby przywitać innych tym, co nazywali znakiem rozpoznawczym swojego gangu.

Polegało to na uderzeniu się najpierw pięścią w pierś, następnie przyłożeniu palca wskazującego i środkowego do prawej skroni, aby wreszcie z każdym zderzyć się pięścią.

Przywitanie to wymyślił Jack. Podobały mu się takie rytuały, a właściwie każdy rodzaj powtarzalnych czynności. Dzięki temu otrzymał swoją diagnozę i nie musiał już nigdy pracować. Był najstarszy z ich grupy, jesienią miał zostać uczniem stolarza, ale matka zaciągnęła go do psychologa z powodu jego dziwnej, obsesyjnej potrzeby liczenia wszystkiego oraz powtarzania w kółko tych samych ruchów.

Z osobliwą dumą w głosie Jack powiedział im później, że psycholog nazwał jego przypadłość zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym. Wreszcie miał coś, czego nie mieli pozostali.

Bertram marzył o takiej diagnozie. Szukał pracy, odkąd zdał egzaminy gimnazjalne. Dużo wcześniej zdecydował, że nie pójdzie do liceum, ale propozycji zatrudnienia było jak na lekarstwo.

Wtedy właśnie poznał Jacka i pozostałych. Nazywali siebie prześmiewczo Sokołami, szydząc w ten sposób z Nocnych Sokołów, grupy obywateli, którzy nocami patrolowali ulice miast, aby pomóc w utrzymaniu bezpieczeństwa i porządku.

Sokoły są inteligentne i bezwzględne, uzbrojone w liczne ostre wyrostki, żerują na innych ptakach, natomiast członkowie grupy Nocne Sokoły po prostu chodzili późno spać.

- Kuuurde, niezłą masz kurtkę! – powiedział wyraźnie zachwycony Felix, odwracając wzrok od świecącego ekranu tableta, którego blask sprawiał, że jego twarz wydawała się jeszcze bardziej blada i ziemista niż zazwyczaj.

- Skąd, do cholery, ją wytrzasnąłeś? – zapytał Jack, patrząc podejrzliwie na Bertrama, jednocześnie wypuszczając powoli kącikiem ust dym papierosowy .

- Komu buchnąłeś? – spytał Kasper, zakładając, zresztą słusznie, że kurtka jest kradziona.

- Z restauracji – odparł Bertram i wbił ręce mocniej w kieszenie kurtki, aby wyglądać bardziej groźnie. – Droga rzecz, markowa. Schott, wyprodukowana w USA.

- Nie wiedziałem, że gorąca Eva obsługuje tak wytworną klientelę – powiedział Jack, strącając popiół z papierosa i uśmiechając się krzywo.

Betrama zawsze denerwowało, kiedy Jack wyrażał się w ten sposób o Evie Mai. Nigdy nie mówił o niej „mama”. Uważał, że brzmi to zbyt dziecinnie. Nie podobał mu się również sposób, w jaki Jack na nią patrzył - jak gdyby był dojrzałym mężczyzną z ogromnym bagażem doświadczeń w damsko-męskich tematach . Wszyscy wiedzieli, że do tej pory miał tylko jedną dziewczynę, która już po tygodniu się nim znudziła.

Bertram miał ochotę przywalić Jackowi w twarz, ale zdawał sobie sprawę, że to nie najlepszy pomysł. Jego potrzeba powtarzania ciągle tych samych ruchów w połączeniu ze sporymi pięściami mogła okazać się zabójcza. Poza tym brał lekcje boksu. Twierdził, że wyłącznie w celach terapeutycznych.

Jak zwykle Bertram powściągnął gniew.

- Myślisz, że Handlarz będzie chciał to opchnąć? – zapytał Kasper, który był w dużej mierze odpowiedzialny za to, że Handlarz cały czas ich nękał. Prawda, był w stanie sprzedać wszystko, co zwinęli, ale ten łysiejący, stary łajdak działał Bertramowi na nerwy. Za bardzo się wtrącał, tak jakby nieustannie musiał ich nadzorować. Czemu nie mógł po prostu sam sobie kraść?

Bertram nie ufał Handlarzowi, a Handlarz nie ufał Sokołom. Na początku, kiedy byli sami, mieli dużo więcej frajdy, bo okradanie sklepów było tylko zabawą. Owszem, zarabiali teraz na kradzieżach niezłą kasę, ale nie przychodziło im to łatwo.

- Nie chcę, żeby Handlarz się o tym dowiedział.

- Chcesz ją sobie zostawić? – zapytał zdziwiony Kasper.

Bertram usiadł obok Jacka na drewnianym pomoście zwróconym w kierunku strumienia. Słońce postanowiło obdarować swoimi promieniami ten kwietniowy dzień, sprawiając, że w powietrzu czuło się wiosnę. Cieszył się jednak, że ma na sobie kurtkę - wciąż wiał chłodny wiatr.

Spojrzał w górę, na ozdobną tęczę okalającą szczyt budynku muzeum Aros, i na zwiedzających, którzy wyglądali za kolorową szybą jak drobne pyłki kurzu. Tęcza wyglądała jak statek UFO, który wylądował na masywnym kwadratowym budynku muzeum. Zupełnie jakby kosmici cierpliwie czekali za szkłem, planując atak na miasto.

W nocy, gdy nie mógł spać (bo zazwyczaj spał do południa), siadał przy komputerze i pisał o tego typu rzeczach: zombie, wampirach, złych duchach, o krwi i przemocy. Też pewnie zostałby zdiagnozowany, gdyby tylko jakiś psychiatra przeczytał jego zapiski. Splunął do brunatnej wody w strumieniu i pokiwał głową.

- Handlarz się wścieknie, jeśli się dowie. Mógłby sporo zarobić, gdyby ją sprzedał, a my...

- Zamknij się, Felix! Uzgodniliśmy, że możemy zachować niektóre rzeczy dla siebie. Handlarz nie musi wiedzieć wszystkiego – warknął gniewnie Jack.

Felix wlepił wzrok w tablet i znów przeniósł się do swojego świata.

- Opróżniłeś portfel? Mogłeś chociaż tym się podzielić – kontynuował Jack z irytacją w głosie. Rzucił niedopałek do wody, tam, gdzie przed chwilą splunął Bertram.

- W kieszeniach nic nie było.

- Czyli nie masz pojęcia, do kogo należała? A co, jeśli właścicielem jest gliniarz lub ktoś w tym stylu? Może nawet ten, który złapał cię wczoraj wieczorem.

O mały włos zostaliby aresztowani, bo sprzedawca w sklepie z elektroniką zauważył, co robią. Najprawdopodobniej zupełnie przypadkowo niedaleko przejeżdżał patrol, normalnie nie zjawiliby się tak szybko. Jeden z policjantów wyskoczył z samochodu i złapał Bertrama za kołnierz, ale udało mu się wyrwać i uciec.

Niestety gliniarz widział jego twarz i na pewno łatwo by go rozpoznał po brązowym znamieniu wielkości pięciogroszówki przy prawym oku. Dość dokładnie mu się przyjrzał.

Bertram wzruszył ramionami.

- A jak udowodni, że należy do niego?

- Ten ślad z tyłu ramienia, czy to przypalenie?

Bertram nie zauważył śladu wcześniej, ale faktycznie wyglądało jak po zbyt bliskim spotkaniu z zapalonym papierosem.

- Cholera! – zaklął.

Jack znów krzywo się uśmiechnął. Kiedyś powiedział im, że ma taki uśmiech przez operację rozszczepionej wargi, którą przebył jako dziecko. Inni twierdzili jednak, że to rezultat jedynej przegranej bójki, w trakcie której przeciwnik rozwalił mu wargę. To spowodowało również, że zaczął trenować boks. Spojrzał znużony na coś, co pojawiło się za Bertramem.

- Kurwa! O wilku mowa! Patrzcie, kto do nas idzie.

Bertram obrócił głowę i zobaczył niskiego, grubego mężczyznę dreptającego po trawie obok siedzących pod drzewem studentów pogrążonych w lekturze. Mimo że pogoda wciąż nie była całkiem wiosenna, w parku Mill było naprawdę sporo ludzi.

Handlarz zatrzymał się przed nimi, próbując złapać oddech. Jego koszula była całkowicie przepocona pod pachami.

- Tak myślałem, że tu będziecie, jak zwykle. Mam dla was robotę wieczorem.

- Płatną robotę? – zapytał Jack, próbując zabrzmieć tak, jakby go to nie obchodziło.

- Cholernie dobrze płatną, jasne. Dostaniecie tyle co zwykle. Handlarz wytarł nos grzbietem dłoni.

- Ale potrzebuję tylko dwóch. Musi być cichaczem, rozumiecie. Jack, ty będziesz pierwszy.

- Dlaczego ja? – zaprotestował Jack.

- Bo tylko ty masz skończone 18 lat i prawo jazdy. Samochód jest przygotowany. Kasper, pojedziesz z nim. Wydajesz się być najsilniejszy.

Handlarz popatrzył na całą czwórkę uważnie, jakby widział ich po raz pierwszy w życiu. Nie zauważył urażonego spojrzenia które rzucił mu Jack, przekonany oczywiście, że to on jest najsilniejszy. Fakt, że był najbardziej agresywny z nich wszystkich, nie podlegał dyskusji.

Kasper wstał i strzepnął ziemię ze spodni. Zawsze się denerwował, kiedy Handlarz do nich przychodził. Bertram nie miał pojęcia, skąd się znali, ale nie miał wątpliwości, że mężczyzna przerażał Kaspra.

- A my co mamy robić? – zapytał Bertram, wskazując na siebie i  Felixa.

Handlarz zmrużył zaczerwienione oczy i przez chwilę się w niego wpatrywał. Krążyły plotki, że wszystkie pieniądze z kradzieży wydawał na alkohol. Ale dopóki dostawali swoją działkę, Bertrama nie obchodziło, co Handlarz robił z własnymi pieniędzmi.

- Możecie pomóc później, kiedy trzeba będzie dostarczyć towar do kupca. Mamy zamówienie na kilka sztuk markowych mebli. Teraz są w magazynie w Hasselager.

Handlarz podał Jackowi kartkę z zapisanym adresem, to musiało być gdzieś na przedmieściach, oraz zdjęcie czarnego fotela. Kiedyś ukradli już podobny. Handlarz nazywał go „jajem”.

Bertram nie widział w nim nic wyjątkowego i nie mógł zrozumieć, jak coś takiego może być warte 70 tysięcy norweskich koron. Handlarz wciąż się na niego gapił.

- Masz bardzo ładną kurtkę, kolego. Dobrze ci się powodzi, co? – zapytał.

W tym momencie przez park przeszedł chłodny powiew wiatru, aż uniosły się i zaszeleściły suche liście. Bertram zadrżał.

- Ja... eee, odkładałem trochę z każdej działki od ciebie – wymamrotał.

Handlarz pokiwał głową z brwiami uniesionymi mocno do góry. Oczywiście nie wierzył w to, co usłyszał.

- Najwyraźniej za dużo wam płacę. Wygląda na bardzo drogą.

- Eva Maja trochę mi dołożyła – skłamał.

- Eva Maja? Twoja matka? A skąd ona wytrzasnęła na to kasę, pracując w takiej dziurze?

- To nie jest żadna dziura, tylko porządna restauracja.

- Porządna! – prychnął Handlarz. – Nie ma nic porządnego ani w tej dziurze, ani w twojej matce.

Wytrząsnął papierosa z paczki i spróbował go zapalić, osłaniając zapalniczkę od wiatru obiema rękami.