Ken McClure

Dawca

Przekład Maciej Pintara

Saga

Dawca

Tłumaczenie Maciej Pintara

Tytuł oryginału Donor

Język oryginału angielski

Zdjęcie na okładce: Shutterstock

Copyright © 1998, 2022 Ken McClure i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788728438268 

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

Miłość bliźniego pokrywa wiele grzechów.

I List św. Piotra, IV-8

Prolog

W pokoju Amy panował przenikliwy chłód; ogrzewanie zostało wyłączone. Na dworze padał śnieg z biało-szarego nieba. Widok z okna przesłaniały wirujące w powietrzu płatki, gdy lekki wiatr ciskał nimi bezdźwięcznie w szybę. Nie słychać było odgłosu spadających kropel deszczu ani kanonady gradu. „Tak powinno być” – pomyślała kobieta wyglądająca na zewnątrz. Pogoda łaskawie dostosowała się do okoliczności. Cały świat wydawał się pogrążony w ciszy, jakby wstrzymał oddech.

Z dołu dochodził przytłumiony gwar rozmów ludzi czekających piętro niżej. Ale podkreślał tylko panującą tu ciszę. A przecież ten pokój tak często rozbrzmiewał dziecięcym śmiechem. Pozornie nic się nie zmieniło. Wszystko było na swoim miejscu. Różowe tapety, zasłony z disneyowskimi motywami, zabawki, lalki, obrazek z chłopięcą orkiestrą na ścianie... Piżamka Amy leżała na poduszce, złożona starannie w kostkę. Na nocnym stoliku piętrzył się stos zeszytów do kolorowania, a na wierzchu spoczywało pudełko kredek. Jednak żadna z tych rzeczy nie miała być już nigdy potrzebna.

Nie będzie więcej jaskrawo pokolorowanych obrazków zwierząt w dżungli, które mógłby podziwiać ojciec, zanim opowie córeczce bajkę na dobranoc, nieprawdopodobnie różowych żyraf ani fiołkowych tygrysów. Czerwone ptaki nie wzlecą ku zielonemu, zachodzącemu słońcu, a Jaś nie zabije już olbrzyma ku wielkiej dziecięcej uldze. Amy nie żyje. Leży w małej, białej trumnie na środku pokoju.

Szpital wydał specjalne zezwolenie – nieczęsto ciała pacjentów opuszczały jego mury po sekcji zwłok. Zazwyczaj trafiały z prosektorium do kostnicy, gdzie pozostawały aż do dnia pogrzebu. Ale matka Amy uparła się i nie dała za wygraną. Chciała, by jej córka wyruszyła w swą ostatnią drogę z domu rodzinnego. Nie miała pojęcia, dlaczego to zrobiła. Przypuszczała, że ktoś poszedł jej na rękę tylko dla świętego spokoju. Widocznie chciano uniknąć długotrwałych scen z udziałem zrozpaczonej kobiety. Teraz, patrząc przez okno, wiedziała jedno. Postąpiła słusznie. Amy rozpocznie ostatnią podróż ze swojego pokoju.

Twarz Jean Teasdale nie wyrażała żadnych uczuć. Jej oczy zwrócone były gdzieś w przestrzeń. Nie było w nich śladu łez – już zostały wypłakane. Ledwo zdawała sobie sprawę z faktu, że przed dom zajeżdża właśnie karawan. Koła toczyły się bezgłośnie po miękkim śniegu. Po chwili w pokoju zrobiło się głośniej, gdy za jej plecami otworzyły się drzwi. Dochodzące z dołu odgłosy ucichły ponownie, kiedy drzwi znów się zamknęły.

– Już czas, Jean – powiedział cicho jej mąż.

– Wytłumacz mi, po co to było? – zapytała.

– Sam chciałbym wiedzieć – odrzekł niemal szeptem.

– Siedem lat życia, a potem nic, pustka... Umarła. Co za strata! Co za głupia, bezsensowna strata!

Frank Teasdale położył delikatnie dłonie na ramionach żony i pocałował ją lekko w tył głowy. Nie odwróciła się, ale wyciągnęła prawą rękę i dotknęła jego dłoni.

– Musimy być dzielni – dodał.

– Wiem, że to głupie, ale nie przestaje mnie martwić ten śnieg na dworze.

– Dlaczego, kochanie?

– Wciąż się boję... Kiedy położą Amy w ziemi... przeziębi się.

Frank Teasdale nie miał już dłużej siły walczyć z własną rozpaczą, choć do tej pory jakoś sobie z nią radził. Po jego policzkach spłynęły łzy. Ramiona trzęsły mu się, kiedy próbował się opanować i zachować jak mężczyzna. Jean odwróciła się w końcu od okna i oboje mocno przylgnęli do siebie, szukając pocieszenia w tym geście. Ale w ich sytuacji nic nie mogło przynieść im ulgi.

Frank odsunął się, wyjął chusteczkę i wytarł nos. Powoli dochodził do siebie.

– Lepiej zejdźmy na dół – zaproponował. – Niech to już będzie za nami. Przyjechali ze szpitala.

Jean skinęła głową.

– To miłe.

Stali przez chwilę nad trumną Amy, dotykając dłońmi wieka w niemym geście pożegnania. Frank spojrzał pytająco na Jean. Skinęła głową. Zeszli na dół, by przyłączyć się do żałobników. U podnóża schodów minęli dwóch czekających pracowników zakładu pogrzebowego.

– Czy możemy już wejść na górę? – zapytał jeden z nich.

– Tak – odparł Frank, nie patrząc na niego.

Trumna Amy została wyniesiona z domu i umieszczona ostrożnie w karawanie. Natychmiast pokryły ją kwiaty od rodziny i przyjaciół. Wyglądały dziwnie nie na miejscu na tle śniegu; kolorowe plamy w ponurym czarno-białym świecie. Frank Teasdale przyłapał się na tym, że wpatruje się w nie jak zahipnotyzowany. Wciąż przykuwały jego uwagę, gdy patrzył przez przednią szybę stojącego za karawanem samochodu. Usadowił się na tylnym siedzeniu i otoczył Jean ramieniem. Nie sposób było nie zauważyć pewnej analogii: piękne, ulotne rzeczy istnieją tylko przez moment, a potem więdną i umierają. Tak urządzony jest świat. Pomyślał, że niedługo będą Święta Bożego Narodzenia.

Przez następną godzinę, podczas mszy żałobnej, Frank i Jean dodawali sobie wzajemnie otuchy. Nie byli w miejscowym kościele Świętego Mungo od chrztu Amy. Przytulili się do siebie ciasno, jakby bojąc się rozdzielić choćby na chwilę. Nie rozłączyli się również wtedy, gdy składano ciało do grobu na przykościelnym cmentarzu. Niemal z ulgą patrzyli, jak pierwsza grudka ziemi rzucona łopatą grabarza spada na wieko trumny. Amy mogła żyć teraz tylko w ich pamięci.

Frank poprowadził żonę z powrotem w kierunku parkingu. Niespodziewanie Jean zatrzymała się gwałtownie. Poczuł, jak sztywnieje jej ramię. Podniósł wzrok, by sprawdzić, co ją tak zaintrygowało. Nie opodal ścieżki, między drzewami stała kobieta. Miała na sobie płaszcz przeciwdeszczowy, a na głowie chustę, ale Jean ją rozpoznała.

– To ta pielęgniarka – powiedziała. – Ta przeklęta pielęgniarka! Dlaczego nie zostawi nas w spokoju? Czy musi zatruwać nam życie?

Frank zauważył, że jego żona jest bliska obłędu. Próbował ją uspokoić, zanim zrobił krok w stronę kobiety stojącej pośród drzew. Ta wykonała przepraszający gest, jakby dając do zrozumienia, żeby się nie fatygował; nie zamierzała sprawiać nikomu kłopotu. Zaczęła się wycofywać i po chwili zniknęła mu z oczu.

– Poszła sobie – oznajmił Frank, stając znowu u boku żony.

– Dlaczego wciąż się upiera? – zapytała Jean.

– Naprawdę nie wiem – popatrzył ze smutkiem na drzewa.

1 

– Kto nam powie, skąd się bierze chleb? – zadała pytanie Kate Chapman.

Przed nią siedziało osiemnaścioro dzieci. Uśmiechnęła się, widząc las podnoszących się gorliwie rąk i zapał na twarzach. Lubiła uczyć, zwłaszcza w szkole podstawowej. Było dla niej coś magicznego we wprowadzaniu dzieci w nieznaną krainę odkryć. Jej zdaniem, na tym polegała edukacja. Swoje obowiązki traktowała bardzo poważnie. Czuła się odpowiedzialna za swoich podopiecznych. Nie trafiała jej do przekonania teoria głoszona przez cyników, że maluchy i tak staną się wkrótce kolejnym straconym pokoleniem nastolatków. Chuliganami żłopiącymi piwo i demolującymi przystanki autobusowe, bardziej zepsutymi od poprzedniej generacji młodych ludzi. Kate nie widziała przed sobą niczego poza małymi, niewinnymi twarzyczkami pragnącymi zwrócić na siebie jej uwagę.

– Kerry?

– Od piekarza, proszę pani.

– Dobrze, Kerry! A teraz kto nam powie, w jaki sposób piekarz robi dla nas chleb?

Nie podniosła się żadna ręka.

– No, pomyślcie! Z czego piekarz wyrabia chleb?

Mały chłopiec w okularach z ciemną przesłonką korekcyjną na jednym szkle podniósł impulsywnie rękę, ale zaraz ją opuścił. Potem nieśmiało próbował jeszcze kilka razy wyciągnąć ramię, rzucając wokół ukradkowe spojrzenia jakby w obawie, że się ośmieszy.

Kate wyczuła, że ma dylemat.

– Proszę, Andrew – zachęciła go. – Spróbuj. Jak myślisz, czego używa piekarz do wyrobu chleba?

– Mąki, proszę pani...? – spytał chłopiec, przechylając na bok głowę, po czym włożył koniec ołówka do buzi.

– Tak jest, Andrew! Mąki.

Malec zarumienił się z zadowolenia.

– A teraz... Kto robi mąkę, której używa piekarz?

Kate spojrzała na kolorowe obrazki wiszące rzędem na ścianie i zatrzymała wzrok na tym, który przedstawiał młyn oraz stojącą przed nim czerwoną furgonetkę piekarza.

Kilkoro dzieci zorientowało się, o co chodzi, i z podnieceniem wyciągnęło do góry ręce.

– Słucham, Annie?

– Młynarz, proszę pani.

– Dobrze – odparła Kate. – Masz rację, Annie. A teraz powiedzcie mi, czego potrzebuje młynarz do wyrobu mąki? – Przyjrzała się siedzącym w ławkach dzieciom, zastanawiającym się nad odpowiedzią. Niemal słyszała wytężoną pracę małych umysłów. Widać ją było na skupionych twarzach. Nagle zmarszczyła brwi, gdy jej wzrok padł na ładną dziewczynkę o blond włosach, w drugim rzędzie. Poczuła niepokój. Amanda nie myślała o odpowiedzi. Patrzyła gdzieś w przestrzeń, jakby była nieobecna. Na jej pobladłej twarzy perlił się pot.

– Dobrze się czujesz, Amando? – zapytała.

Dziecko nie odpowiedziało. Klasa zaszemrała niespokojnie.

– Amando...? – powtórzyła.

Dziewczynka odwróciła głowę, ale jej spojrzenie nadal było tępe, nieobecne.

Kate podeszła do niej i otoczyła ją ramieniem.

– O co chodzi? – spytała. Przykucnęła obok ławki i odgarnęła włosy z czoła dziecka. Dotykając dłonią głowy Amandy poczuła, że mała jest cała rozpalona. – O Boże... – westchnęła. – Źle się czujesz, prawda?

Miała teraz problem. Amanda była nie tylko jedną z uczennic, ale również jej córką. Kate potrzebowała pomocy. Jej mąż, Sandy, pracował jako technik laboratoryjny w miejscowym szpitalu i miał teraz dyżur. Nie miała do kogo się zwrócić w nagłej potrzebie. Sprowadzili się do Bardunnock zaledwie kilka miesięcy temu i wciąż byli tu nowi.

Kate stanęła przed klasą i powiedziała:

– Chciałabym, żebyście narysowali, jak wyobrażacie sobie młynarza. Muszę porozmawiać pilnie z panią Jenkins. Macie jakieś pytania?

– Co się stało Amandzie, proszę pani? – zapytała Tracy Johnson, córka miejscowego listonosza.

– Nie czuje się dobrze – odrzekła Kate. – Chyba się przeziębiła.

„Proszę cię, Boże, żeby tylko to” – pomodliła się w duchu. Chwyciła Amandę i pobiegła korytarzem. Była teraz na łasce Isy Jenkins, dyrektorki szkoły.

Isa Jenkins miała właśnie lekcję ze swoją klasą. Kate zajrzała do sali przez szybę w drzwiach. Isa zauważyła ją, wydała uczniom jakieś polecenie i wyszła na korytarz.

– O co chodzi?

– Amanda źle się czuje. Obawiam się, że złapała grypę.

Isa przechyliła głowę na bok i przyjrzała się dziewczynce wtulonej w ramiona matki.

– Biedne maleństwo. Nie wyglądasz najlepiej.

Amanda włożyła palec do buzi i mocniej przytuliła się do Kate.

– Strasznie mi przykro z tego powodu... – zaczęła Kate, ale Isa przerwała jej.

– Nonsens. Poradzimy sobie. Co masz zamiar zrobić? Chcesz zabrać ją do domu czy od razu do ośrodka zdrowia w Colbrax?

– Może raczej do domu... – odrzekła Kate. – Położę ją do łóżka i zobaczę, co będzie dalej. Ma gorączkę, ale może minie tak szybko, jak się pojawiła. Wiesz, jak to jest z dziećmi.

– Chyba już powinnam – uśmiechnęła się Isa. Była nauczycielką od trzydziestu dwóch lat.

– Naprawdę bardzo cię przepraszam, ale... – znów zaczęła Kate.

– Nonsens – powtórzyła Isa. – Do dzwonka zajmę się obiema klasami. – Spojrzała na zegarek. – A do końca lekcji zostało już tylko półtorej godziny. Nie ma problemu. Co zadałaś swoim dzieciakom?

– Mają narysować młynarza.

– W porządku. Leć do domu.

– Dzięki, Iso. Jestem ci bardzo wdzięczna – odrzekła Kate. Miała jeszcze jeden powód, by stwierdzić, że podoba jej się życie w Bardunnock.

O szóstej Kate, będąc w kuchni, usłyszała odgłos samochodu Sandy’ego. Zielony, ośmioletni ford escort, nazywany w rodzinie Esmeraldą, pokonał zakręt u stóp wzgórza, wspiął się na szczyt i skręcił ostro w prawo na podjazd przed domkiem.

– Gdzie jest moja księżniczka? – zawołał od progu Sandy Chapman. Przez chwilę wycierał starannie buty, stojąc na słomiance, po czym wszedł do mieszkania. Po raz pierwszy nie powitał go tupot małych stóp i dziecięcy śmiech. Z kuchni wyłoniła się Kate, wycierając ręce.

– Obawiam się, że z twoją księżniczką jest niedobrze. Po południu musiałam zabrać ją ze szkoły.

Sandy schylił się, pocałował żonę w czoło i otoczył ją ramieniem.

– Co się stało? – zapytał.

– Myślałam, że to tylko przeziębienie, ale teraz nie jestem pewna. Chciałam zaczekać na twój powrót przed wezwaniem lekarza.

Sandy skinął głową z zafrasowaną miną. Wszedł po schodach na piętro i otworzył drzwi do pokoju Amandy. Mała nie podniosła głowy z poduszki, ale spojrzała na niego.

– Cześć, Księżniczko – powitał ją cicho.

Amanda nie odpowiedziała. Jej wzrok powędrował ku oknu, ale sprawiała wrażenie, jakby wciąż była gdzieś daleko.

W małym pokoju starego domku Sandy niemal sięgał głową sufitu, a jego ramiona wypełniały prawie całą szerokość drzwi. Usiadł na podłodze obok córki i oparł łokieć na łóżku.

– Biedna Księżniczka – westchnął. – Złapałaś jakiś brzydki zarazek?

Przesunął dłonią po czole Amandy i poczuł pod palcami warstewkę potu pokrywającą jej pobladłą twarz.

– Chyba zadzwonimy do doktora Telforda, żeby dał ci jakieś lekarstwo. Od razu poczujesz się lepiej. – Spojrzał znacząco na Kate. Zrozumiała, poszła zatelefonować. Został sam z córką.

– Powiedz tatusiowi, co cię boli. Brzuszek?

Amanda pokręciła wolno głową.

– Całe ciałko?

Przytaknęła.

– Byłaś dziś w łazience?

– Nie pamiętam.

– A pamiętasz, co jadłaś na lunch?

Nie odpowiedziała.

– To samo, co inne dzieci?

Skinęła głową.

– Ale nie brałaś do buzi żadnych owoców rosnących na krzakach w ogrodzie, prawda, Księżniczko?

Pokręciła powoli głową.

– Dobrze. Poleż teraz spokojnie. Niedługo przyjedzie pan doktor i poczujesz się lepiej. – Sandy położył obok Amandy pluszowego misia i poprawił jej kołdrę.

– Co o tym myślisz? – zagadnęła Kate, gdy zszedł na dół.

Wzruszył ramionami.

– To samo, co ty. Przypuszczam, że to tylko przeziębienie, co najwyżej grypa. Lepiej jednak zasięgnąć opinii specjalisty.

Kate oparła głowę na jego piersi. Objął ją.

– O Boże... Mam nadzieję, że to nic poważniejszego – szepnęła.

– Może niepotrzebnie się martwimy – odparł Sandy, ale zaraz spojrzał na zegarek i zapytał: – Wiesz, kiedy może zjawić się lekarz?

– W rejestracji powiedzieli mi, że za pół godziny. Musi jeszcze odwiedzić kilku pacjentów.

W pokoju Amandy było zbyt mało miejsca, by mogły się tam pomieścić trzy dorosłe osoby, toteż po przybyciu lekarza Sandy został na dole. Podczas badania Kate trzymała córkę za rękę, aby dodać jej odwagi. Sandy czekał cierpliwie, patrząc przez okno na ogród. Nie mógł pozbyć się niepokoju, choć wiedział, że w dziewięciu przypadkach na dziesięć obawy rodziców okazują się bezpodstawne. Pewnie za chwilę doktor zejdzie na dół wraz z Kate, śmiejąc się i żartując, po czym będą go musieli przepraszać za zbędną fatygę.

Uznał, że z powodu swojej pracy w szpitalu jest przewrażliwiony, bo wciąż styka się z poważnymi chorobami. Skrzywienie zawodowe. Zastanawiał się, czy podobnie jest z policjantami. Czy też wszędzie widzą przestępców? Usłyszał, że drzwi pokoju Amandy otwierają się, więc podszedł do schodów. Doktor Telford schodził pierwszy, za nim podążała Kate. Na ich twarzach nie było uśmiechów.

Sandy znał George’a Telforda ze szpitala. Lekarze ogólni praktykujący w okolicy zajmowali się swoimi pacjentami również podczas ich pobytu w miejscowym szpitalu.

– I co pan o tym sądzi? – zapytał Sandy.

– Szczerze mówiąc, wcale mi się to nie podoba – odrzekł Telford z zatroskaną miną. – Uważam, że powinniśmy zabrać ją do szpitala i przeprowadzić badania.

– A co pan podejrzewa?

– Że jej nerki nie funkcjonują prawidłowo. Mogę się mylić, ale nie zaszkodzi zrobić kilka testów biochemicznych.

– Chyba warto... – przyznał Sandy. Kate podeszła do niego i stanęła obok. Otoczył ją ramieniem.

– Czy w ciągu ostatnich kilku dni nie skarżyła się, że ma problemy z drogami moczowymi? – dopytywał się jeszcze Telford.

Sandy spojrzał na Kate. Pokręciła głową.

– Nie! Była żdrowa jak ryba.

– No cóż... Szczegółowe badania powinny rozwiać nasze wątpliwości.

– Gdzie zostaną zrobione? – spytał Sandy.

Telford zamyślił się.

– Właśnie się zastanawiam, czy zabrać ją na noc do szpitala rejonowego, czy może od razu do Szpitala Chorób Dziecięcych w Glasgow.

– Nie wygląda na to, żeby czuła się aż tak źle – odezwała się Kate z nadzieją, że w ten sposób wpłynie na decyzję lekarza i przeważy szalę na korzyść miejscowego szpitala. O wiele bardziej wolała mieć Amandę w pobliżu, niż wysyłać ją aż do Glasgow.

– To prawda – przyznał Telford. – A zatem umieścimy ją u nas i wstępne testy wykonamy na miejscu. – Spojrzał na zegarek. – Będę musiał zadzwonić do dyżurnego technika w laboratorium. Pan dziś nie pracuje?

– Nie, dzisiaj nie mam nocnego dyżuru – potwierdził Sandy.

– Zostanę z nią na noc w szpitalu – zapowiedziała Kate. Wiedziała od Sandy’ego, że w takich okolicznościach rodzicom małych dzieci wolno nocować w pokoju gościnnym.

– Dobry pomysł – zgodził się Telford.

Było tuż po wpół do dziewiątej, gdy Kate zwróciła się do męża.

– Pewnie umierasz z głodu. Nic nie jadłeś.

Siedzieli w małej, bocznej sali na zewnątrz oddziału. Amanda była już pod opieką pielęgniarek.

– Nie jestem głodny – odparł Sandy.

– Ja też nie. Co o tym wszystkim myślisz? – zapytała z niepokojem.

Nie musiał upewniać się, o co jej chodzi.

– W ciągu ostatniej godziny chyba poczuła się gorzej – odpowiedział.

– Może to tylko stres związany z przyjazdem do szpitala?

– Może... – przyznał Sandy, ale nie zabrzmiało to przekonująco.

– Jedź do domu – zaproponowała Kate. – Oboje nie jesteśmy tu potrzebni. Wystarczy, jeśli ja zostanę.

Sandy skinął głową, ale sprawiał wrażenie, jakby słowa żony nie dotarły do niego.

– Chyba wpadnę do pracowni. Zobaczę, jak Charlie radzi sobie z próbkami. Może poczekam na wyniki? Jeśli wszystko będzie w porządku, pojadę do domu. Zadzwonisz, gdyby coś się działo?

– Oczywiście – zapewniła Kate. – I nie stój Charliemu nad głową. Pamiętaj, że jesteś stroną zainteresowaną.

Sandy skinął głową. Pocałował żonę w czoło i wyszedł.

Szpitalne laboratorium nie mieściło się w głównym gmachu, lecz w oddzielnym, małym budynku z cegły, ukrytym za rzędem drzew iglastych. Wiatr szarpał gałęziami, gdy Sandy opuścił ciepłą poczekalnię i podążał ścieżką do celu. Przez uginające się konary widział zapalone światła w oknach pracowni. Właśnie poczuł na twarzy lodowate krople deszczu, kiedy mógł się schronić w porośniętym bluszczem ganku. Drzwi wejściowe były zamknięte. Sięgnął do kieszeni po klucz i wtedy przypomniał sobie, że zostawił go w domu. Musiał nacisnąć nocny dzwonek. Po kilku chwilach w progu ukazał się niski, ciemnowłosy mężczyzna o wyglądzie intelektualisty. Miał na sobie biały fartuch laboratoryjny, a na nim drugi, plastikowy, w zielonym kolorze. W grubych okularach w ciemnej oprawie, jakby za dużych do jego okrągłej twarzy, przypominał starą, mądrą sowę.

– Cześć, Charlie – rzucił na powitanie Sandy. Wszedł do środka i zamknął za sobą drzwi. Charlie Rimington uśmiechnął się.

– Spodziewałem się ciebie od czasu, kiedy zobaczyłem nazwisko na etykietce dołączonej do próbek. Jak ona się czuje?

– Kiepsko, ale z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. A jak testy?

– Na ukończeniu. Pewnie chcesz zaczekać na wyniki?

– Jeśli nie masz nic przeciwko temu.

– Pamiętaj, ja też jestem ojcem.

Uporczywy dźwięk brzęczyka elektrycznego zegara przerwał ich rozmowę. Sandy odwrócił się i wyłączył aparaturę, obok której stał. Tysiące razy badał próbki cudzych dzieci. Nigdy jeszcze nie czuł się tak, jak teraz.

Nagle uzmysłowił sobie, że to nie on pełni tutaj dyżur. Sytuacja zrobiła się niezręczna, więc odsunął się, aby Rimington mógł otworzyć komorę i wyjąć z niej probówkę. Zobaczył nalepkę przyklejoną do szkła: „Amanda Chapman”. Poczuł dziwne ssanie w żołądku.

Rimington oderwał wysunięty z aparatu wydruk i usiadł z ołówkiem w ręce za biurkiem, w kręgu światła lampy. Sandy stanął za jego plecami, nie mogąc doczekać się wyniku. Udało mu się jednak pohamować odruch zniecierpliwienia. Nie na długo. Po trzydziestu sekundach nie wytrzymał.

– No i...? – zapytał.

– Nie widzę oznak infekcji ani obecności substancji toksycznej – odrzekł Rimington.

– Ale... – ciągnął z niepokojem Sandy.

– Wszystko wskazuje na... ostrą niewydolność nerek.

– Jezu! – szepnął. Musiał przytrzymać się krawędzi biurka. Przez chwilę milczał, po czym wziął od Rimingtona wydruk i sam przeczytał wyniki. – Jezu – powtórzył. – Tu konieczna jest dializa.

– Obawiam się, że tak – przyznał Rimington.

Sandy czekał bez słowa, aż jego kolega poda przez telefon wyniki analizy na oddział. Nie miał wątpliwości: Amanda musiała być umieszczona w szpitalu wyposażonym w sztuczną nerkę. Im szybciej, tym lepiej. Miejscowy szpital nie miał takiego urządzenia. Najbliżej było do Glasgow. Poczuł ogarniający go strach. Bał się śmiertelnie o Amandę, ale nie mógł tego okazać w obecności Kate. Należało zorganizować przeniesienie. Kate mogłaby podróżować w karetce z Amandą. On pojechałby za nimi Esmeraldą, by potem wrócić razem z Kate do domu. Kiedy miałoby to nastąpić, nie potrafił na razie przewidzieć.

– Pracą się nie przejmuj – odezwał się Charlie Rimington. – Ja i Andrew zastąpimy cię. Weź tyle wolnego, ile ci potrzeba.

– Dzięki – odrzekł Sandy, szykując się do wyjścia. – Jestem ci wdzięczny.

Na dworze lało jak z cebra. Zanim dotarł z powrotem do szpitala, był przemoczony do suchej nitki. Musiał przystanąć w wejściu, żeby wytrzeć mokrą twarz i odgarnąć z czoła włosy lepiące się do twarzy.

Kate rozmawiała z George’em Telfordem. Lekarz zaznajamiał ją właśnie z wynikami testów. Na jej twarzy malował się przestrach. Zobaczyła Sandy’ego i ruszyła w jego kierunku.

– Och, Sandy... – zaszlochała.

Wziął Kate w ramiona i mocno przytulił.

– No, no, Kate... – szukał słów pocieszenia. – Wszystko będzie dobrze, zobaczysz. Musimy ją tylko na trochę zostawić w dobrych rękach.

– Doktor Telford mówi, że trzeba przenieść Amandę jeszcze dziś wieczorem – chlipnęła Kate.

– To jej tylko wyjdzie na dobre – zapewnił Sandy.

– Ale jak my...

Położył palec na ustach Kate.

– Spokojnie. Wszystko po kolei. Pojedziesz z Amandą w karetce. Ja za wami naszym samochodem. Potem zobaczymy, co powiedzą lekarze w Glasgow i zadecydujemy, co dalej. Kate skinęła głową i otarła łzy.

– W porządku – powiedział łagodnie. – Nie możemy pokazywać Amandzie, że jesteśmy załamani.

Podążając za szpitalnym ambulansem drogą w kierunku Glasgow, Sandy chwilami tracił orientację, dokąd jedzie i po co. Było mu trudno pogodzić się z tym, że w życiu jego rodziny nastąpiła tak gwałtowna zmiana. Wszystko stanęło na głowie. Jeszcze przed kilkoma godzinami myślał, że wieczór spędzi spokojnie w domu, oglądając z Kate telewizję przy ciepłym kominku, podczas gdy Amanda będzie spała smacznie w pokoiku na górze. Tymczasem w deszczu i ciemnościach podążał szosą wiodącą na północ, za pojazdem, w którym znajdowały się poważnie chora córeczka i załamana żona. Bardzo pragnął, żeby to wszystko okazało się tylko złym snem. Za chwilę obudzi się w swoim łóżku i zastanie normalny stan rzeczy. Jadąca przed nim karetka zmieniła pas ruchu, żeby wyprzedzić wielką ciężarówkę. Sandy zrobił to samo i bryzgi wody wyrzucane spod kół ciężkiego pojazdu przesłoniły mu na moment widoczność. Ustawił wycieraczki na maksymalną prędkość. To nie był sen, lecz koszmar na jawie.

Kate i Sandy siedzieli na ławce w szpitalnym korytarzu. Amanda przechodziła następne testy. Wstali, gdy pojawił się lekarz, który badał ich córeczkę.

– Państwo Chapman? Jestem doktor Turner – przedstawił się.

– Jaki jest jej stan, panie doktorze? – zapytała Kate.

– Niezbyt dobrze się czuje, ale muszę podkreślić, że nic jej nie grozi. Ma we krwi substancje toksyczne z powodu kłopotów z nerkami. Kiedy krew zostanie z nich oczyszczona, poczuje się dużo lepiej, mogę to państwu obiecać.

– Czy wie pan, skąd się wziął cały problem? – spytał Sandy.

– Na tym etapie trudno cokolwiek powiedzieć – odparł Turner. – W najbliższych dniach będziemy musieli przeprowadzić dalsze testy.

– Czy można zakładać, że chodzi tylko o chwilowe niedomaganie? – chciała wiedzieć Kate.

Na twarzy Turnera pojawił się wyraz zakłopotania, charakterystyczny dla człowieka nie mogącego udzielić pokrzepiającej odpowiedzi, której się od niego oczekuje. – Prawdę mówiąc... nie sądzę, aby tak to można było traktować.

– Uważa pan, że nie skończy się na jednej dializie? – zapytał Sandy.

– Za wcześnie na stanowcze wnioski, ale... obawiam się, że nie. Tak zazwyczaj bywa w tego rodzaju przypadkach.

Sandy poczuł, że traci cały hart ducha. Wydawało mu się, że nagle nogi robią się ciężkie jak z ołowiu. Więc Amanda miała odtąd funkcjonować dzięki sztucznej nerce, aż do czasu... Odrzucił od siebie myśli o jakiejkolwiek przyszłości. Lepiej było skoncentrować się na tym, co przyniesie nadchodząca noc.

– Czy będziemy mogli tu zostać?

– Oczywiście – odparł Turner. – Jeśli jednak mógłbym coś doradzić, proponuję, żeby pojechali państwo do domu. Odpoczniecie, a dziecko jest pod dobrą opieką.

– Ale jeżeli Amanda będzie nas potrzebowała...

Turner potrząsnął głową.

– Damy jej środki uspokajające. Proszę się o nic nie martwić i przyjechać jutro. Będziemy mogli powiedzieć państwu coś więcej po wykonaniu kolejnych testów.

Chapmanowie niechętnie skorzystali z rady lekarza. Instynkt podpowiadał Kate, że powinna zostać z córką. Mieli przed sobą trzydziestomilową drogę powrotną do Ayrshire, ale na drodze nie było nocą dużego ruchu, a ulewa zamieniła się na szczęście w mżawkę. W milczeniu szli do samochodu boczną, brukowaną alejką prowadzącą do parkingu szpitalnego. Oboje pogrążeni byli w niewesołych myślach i nie potrafili znaleźć słów otuchy, żeby się wzajemnie pocieszyć. Czarny kot, który na ich widok czmychnął między śmietniki, wydawał się poza nimi jedyną żywą istotą w ciemnościach nocy.

W domu panowało przenikliwe zimno. Ogrzewanie wyłączyło się samoczynnie przed kilkoma godzinami. Chłód potęgował uczucie pustki i przygnębienia.

– Jesteś głodny? – zapytała Kate, gdy Sandy przyklęknął, by zapalić kominek gazowy w saloniku.

– Nie. Ale chętnie napiłbym się czegoś mocniejszego.

Kate nalała whisky do dwóch szklanek. Usiedli po obu stronach kominka. Nawet nie zdjęli płaszczy.

– Za dobrze nam się układało – powiedziała Kate. – Coś takiego musiało się zdarzyć.

Sandy spojrzał na nią pytającym wzrokiem.

– Najpierw ty dostałeś pracę, potem ja. Znaleźliśmy domek we wspaniałej okolicy. Szło zbyt gładko, więc musiało się tak skończyć.

– Nonsens – zaprotestował cicho Sandy. – Typowo szkockie gadanie.

– Bo jesteśmy przecież typowymi Szkotami – odrzekła Kate.

– Co nie znaczy, że musimy wyznawać filozofię, według której za wszystko, co się w życiu udaje, trzeba koniecznie odpokutować.

– Może masz rację – przyznała Kate ze słabym uśmiechem.

– Zadowolonych z siebie spotka surowa kara – oświadczył groźnie Sandy, naśladując głos prezbiteriańskiego pastora.

Tym razem Kate uśmiechnęła się szeroko. Wstała i zaproponowała:

– Zrobię kilka tostów. Przecież musimy coś zjeść.

Oboje nie mogli zasnąć. Z ulgą powitali nadejście nowego dnia. Wreszcie można było wstać i zająć się różnymi sprawami. Zatelefonowali do szpitala i dowiedzieli się, że noc minęła Amandzie spokojnie. Poradzono im jednak, by przyjechali dopiero wczesnym popołudniem. Do tego czasu lekarze powinni uzyskać wyniki testów i będą mogli powiedzieć coś konkretnego.

Kate zadzwoniła do Isy Jenkins, opowiedziała jej wszystko i uprzedziła, że nie przyjdzie do szkoły.

– O nic się nie martw – uspokoiła ją Isa. – Spodziewałam się tego. Twoje małe biedactwo nie wyglądało zbyt dobrze. Wieczorem załatwiłam na wszelki wypadek zastępstwo. Chwilowo na twoje miejsce przyjdzie nauczycielka z Ayr, więc poradzimy sobie.

Sandy zatelefonował do Charliego Rimingtona, do domu, i dostał podobne zapewnienie.

– Mili ludzie – stwierdził, odkładając słuchawkę. Kate przytaknęła głową.

– Doktor Grayson i doktor Turner proszą państwa do siebie – powiedziała pielęgniarka, zaglądając do poczekalni. Sandy i Kate poszli za nią korytarzem. Zostali wprowadzeni do małego, słonecznego pokoju, w którym siedzieli dwaj mężczyźni. Obaj wstali, po czym Grayson przedstawił się jako lekarz konsultant na oddziale nefrologii.

– Dziś Amanda wygląda dużo lepiej – powiedział z uśmiechem Turner, widząc zaniepokojoną minę Kate.

Skinęła głową.

– Tak.

– Porządnie się wyspała, w przeciwieństwie do państwa, jak się domyślam.

Sandy przyznał mu rację.

Grayson zakończył te uprzejmości, przechodząc do rzeczy. Miał około czterdziestu pięciu lat, przerzedzone, szpakowate włosy i przyprószone siwizną wąsy. Jego ciemny garnitur wyglądał na bardzo drogi i skrojony przez dobrego krawca z milimetrową wręcz precyzją. Śnieżnobiałe mankiety koszuli wystawały z rękawów marynarki dokładnie na odległość jednego centymetra, a złote spinki ustawione były pod tym samym kątem, gdy trzymał ręce złożone przed sobą na biurku. Sandy miał wrażenie, że sztywny kołnierzyk Graysona musi być bardzo niewygodny. Sięgał wysoko, ale świetnie pasował do ciemnego, uniwersyteckiego krawata. Mężczyzna wyglądał na człowieka przywiązującego wyjątkową wagę do każdego drobiazgu.

– Będę szczery. Sprawa nie przedstawia się dobrze.

Sandy poczuł się tak, jakby go potrącił pociąg. Przełknął ślinę i spojrzał na Kate. Była również wstrząśnięta. Wyciągnął rękę i ścisnął mocno jej dłoń.

– Niewydolność nerek u Amandy jest bardzo poważna, choć nie jesteśmy w stanie znaleźć przyczyny. Zareagowała całkiem dobrze na dializę, jednak nie tak dobrze, jak oczekiwaliśmy. Co do prognoz, to w dającej się przewidzieć przyszłości należy się nastawić, że dializa będzie jej codziennością.

Sandy potarł czoło. Grayson nie owijał niczego w bawełnę, mówił prosto z mostu. Najgorsze obawy zaczęły przybierać realną formę.

– Mogę wiedzieć, czym się państwo zajmują? – zapytał Grayson.

– Jestem pracownikiem naukowym laboratorium medycznego, w szpitalu rejonowym w Dunnock – odrzekł Sandy i zerknął na żonę. Siedziała ze wzrokiem utkwionym w podłodze. Nie mając pewności, czy sama odpowie, wyręczył ją. – Kate jest nauczycielką.

– Dobrze. W takim razie powinniśmy pomyśleć o domowej aparaturze do dializy dla Amandy, by zdobyć to urządzenie, gdy tylko będzie dostępne. Oczywiście oboje państwo zdajecie sobie sprawę z tego, że wiążą się z tym pewne wymagania.

Sandy uniósł lekko prawą rękę, jakby chciał dać do zrozumienia Graysonowi, że nie nadąża za tokiem jego rozumowania.

– Powiedział pan „w dającej się przewidzieć przyszłości”. Co to dokładnie znaczy?

– To znaczy, że Amanda będzie musiała korzystać z dializatora tak długo, aż znajdziemy dla niej odpowiednią do przeszczepu nerkę – wyjaśnił Grayson.

Wydawało się, że na dźwięk słowa „przeszczep” Kate doznała szoku. Wpatrywała się w Graysona oczami wielkimi z przerażenia.

– Przeszczep... – powtórzył wolno Sandy.

– Tak.

– Więc sprawa jest aż tak poważna? Ale jak? Kiedy? To znaczy, jak długo...?

– Jest o wiele za wcześnie, żeby o tym mówić – odparł Grayson. – Musimy przeprowadzić jeszcze mnóstwo testów. – Wyglądał, jakby myślami był już gdzie indziej. Zanim Chapmanowie zdążyli cokolwiek powiedzieć, wstał, przeprosił i wyszedł z gabinetu, pozostawiając ich z Clivem Turnerem.

Turner sprawiał wrażenie bardziej czułego na ludzkie cierpienie. Zachowanie Graysona wyraźnie wprawiło go w zakłopotanie.

– Wiem, co państwo teraz myślą – zaczął łagodnie – ale w dzisiejszych czasach transplantacja nerki jest bardzo rozpowszechnionym zabiegiem, nie stwarzającym problemów.

– Potrzebny jest jednak odpowiedni dawca – zauważył Sandy.

Turner skinął głową.

– Zgadza się. Właśnie dlatego trzeba czekać. Musimy ustalić typ tkanki Amandy i wprowadzić dane do międzynarodowego rejestru. Kiedy znajdzie się dawca, będziemy mogli zdobyć potrzebny organ i przeprowadzić operację.

– Jak długo to potrwa? – zapytała Kate. Sandy z trudem rozpoznał jej zmieniony głos.

Turner wzruszył niepewnie ramionami.

– No cóż, jakiś czas.

– Tygodnie? miesiące? lata? – nie ustępowała Kate.

– Może upłynąć nawet rok – przyznał Turner.

Sandy spojrzał na żonę. Nie pamiętał, żeby kiedykolwiek wyglądała na bardziej nieszczęśliwą. Jej świat nagle się zawalił.

2 

Konwój złożony z trzech limuzyn i policyjnego radiowozu wjechał na dziedziniec Szpitala Médic Ecosse w Glasgow i zatrzymał się przed wejściem. Z samochodów wyskoczyli kierowcy i usłużnie otworzyli drzwi, prężąc się z szacunkiem przed wysiadającymi pasażerami. Ośmiu mężczyzn rozejrzało się wokół, poprawiło krawaty i zapięło guziki marynarek. Po chwili w rozsuwanych, szklanych drzwiach budynku ukazał się oficjalny komitet powitalny. Na wszystkich twarzach zagościły uprzejme uśmiechy.

Na czoło wysunął się Leo Giordano, dyrektor administracyjny szpitala należącego do grupy kapitałowej Médic International Health, i uścisnął dłoń Neilowi Bannonowi, wiceministrowi w Urzędzie do spraw Szkocji. Wysoki i przystojny Giordano był Amerykaninem z drugiego pokolenia, ale ciemne włosy i oliwkowa cera zdradzały jego śródziemnomorskie pochodzenie. Bannon był niski, rudy i zaczynał tyć. Niedawno zapuścił wąsy, łudząc się daremnie, że dodadzą powagi jego obliczu. Złośliwi obserwatorzy twierdzili jednak, że teraz jeszcze bardziej przypomina sprzedawcę używanych samochodów.

Obaj mężczyźni spotkali się już kilka razy w okresie, gdy planowano budowę szpitala. Teraz wymienili grzeczności, po czym Giordano dokonał formalnej prezentacji. Ze względu na siąpiący deszcz i zimny wiatr ceremonia nie trwała długo. Cała grupa, kuląc się, weszła pospiesznie do środka.

– Proponuję, żebyśmy napili się kawy, zanim przystąpimy do omawiania interesów. Ludzie będą mogli się lepiej poznać.

Bannon skinął głową bez entuzjazmu. Nie odezwawszy się ani słowem, ruszył za Giordanem przez hol wyłożony dywanem do długiej, niskiej sali z dużymi oknami wychodzącymi na park. O tej porze roku krajobraz był typowo zimowy, charakterystyczny dla północnej strefy klimatycznej. Na tle szarego nieba odcinały się nagie gałęzie drzew, a kamienne ścieżki pokrywał jedynie mech. W zimnie i wilgoci trudno było się spodziewać kwitnących roślin. Pośrodku parku widniał sztuczny staw ze sterczącą z niego rzeźbą w stylu starogreckim. Figura myśliwego wyglądała żałośnie i nie na miejscu z dala od swej ciepłej ojczyzny.

Kelnerki w bladoróżowych uniformach z logo Médic Ecosse wniosły kawę na srebrnych tacach.

– Nic dziwnego, że są w takich tarapatach finansowych – szepnął jeden z gości, członek Partii Pracy i miejscowy radny. – To nie szpital, to jakiś cholerny pałac! Spójrzcie! Wszędzie dywany, klimatyzacja, uniformy szyte na miarę. Placówka medyczna nie powinna tak wyglądać.

– Wręcz przeciwnie – zaoponował jego kolega. – Może woli pan wiktoriańskie rudery śmierdzące środkami dezynfekcyjnymi, gdzie w sobotnie wieczory słychać pijackie przekleństwa? Ja uważam, że tak właśnie powinny wyglądać wszystkie szpitale i im szybciej do tego dojdziemy, tym lepiej.

– Prywatyzacja, co...? – uśmiechnął się z przekąsem radny. – Dobra dla bogaczy, ale nie dla nas. Proszę mi powiedzieć... A co z przewlekle chorymi i cierpiącymi na zaburzenia umysłowe? Kto ma się nimi opiekować?

Drugi z mężczyzn najwyraźniej nie zamierzał wdawać się w spór i wysuwać po raz kolejny starych argumentów. Problem wydawał się nie do rozwiązania. Machnął ręką z rezygnacją.

– W porządku, znam dobrze tę piosenkę. Nie musimy powtarzać sobie wszystkiego od początku.

– Coś panu powiem – oświadczył radny. – Jeśli myślą, że zgodzę się dalej finansować tę oazę dla uprzywilejowanych z pieniędzy podatników, grubo się mylą. Zapowiadali, że placówka stanie się samowystarczalna w ciągu dwunastu miesięcy, a po osiemnastu zacznie przynosić pokaźne dochody. Obiecywali nam nowe miejsca pracy i wkład w rozwój regionu. I co z tego wyszło? Minęły trzy lata od zadeklarowanych terminów, a oni znów wyciągają rękę po wsparcie. Istny skandal! Społeczeństwa na to nie stać.

Oburzony radny odszedł. Jego miejsce zajął członek osobistego personelu Bannona, który słyszał całą rozmowę.

– Nie wiem jak pan, ale ja nie widzę alternatywy – zagadnął. – Skoro już utopiliśmy w tym projekcie dwadzieścia siedem milionów, trudno teraz spisać je na straty i po prostu wycofać się. Poza tym opozycja miałaby powód do radości.

– Zgadzam się z panem. Pamiętam, jaki podnieśli szum, kiedy powstał projekt. Grozili, że nie dopuszczą do jego realizacji. Ich zdaniem, większą szansę miałaby budowa gorzelni w Rijadzie albo fabryka konserw wieprzowych w Tel Awiwie. A jednak w Glasgow, w sercu okręgu Partii Pracy stanął ekskluzywny, prywatny szpital. Mój Boże... – Mężczyzna uśmiechnął się.

– Przeważyło jedynie wysokie bezrobocie w budownictwie. Perspektywa utraty tak dużego zamówienia byłaby zbyt wygórowaną ceną czyjegoś uprzedzenia – przypomniał wysoki urzędnik.

– Kiedy chodzi o duże pieniądze, pryncypia zwykle przeistaczają się w uprzedzenia – zauważył mężczyzna.

Urzędnik uśmiechnął się z miną świadczącą o znajomości rzeczy. Wyraz jego twarzy był właściwy człowiekowi, który wie, na czym polega ta gra.

– Jak duże mają kłopoty?

– Moim zdaniem, do wygrzebania się z nich wystarczyłaby rozsądna polityka marketingowa. Interes nie rozkręca się tak szybko, jak się spodziewano, i bardzo możliwe, że macierzysta firma, czyli Médic International sonduje, jaka będzie reakcja rządu. Uważają zapewne, że władze nie dopuszczą do bankructwa szpitala, bo co wtedy z miejscami pracy i opinią publiczną? Więc firma nawet nie próbowała uporać się z problemami we własnym zakresie, tylko podjęła grę o większe inwestycje z publicznej kasy. Podobno Bannon dostaje na tym punkcie szału.

– Ale dlaczego interes nie rozkręca się wystarczająco szybko? Gdzie są ci wszyscy bogaci pacjenci i ich rodziny? Z jakich powodów nie korzystają z placówki, która jest w stanie zapewnić najwyższy poziom usług na świecie?

– Trudno powiedzieć. Może wolą jeździć do Londynu, żeby tam wszczepiać sobie bypassy i prostować skrzywione biodra – odparł urzędnik. – W końcu, zawsze mogą liczyć na to, że dostarczą im jedzenie z „Dorchestera”. A jak poczują się lepiej, wyskoczą na bezalkoholowe piwo do „Annabelle”.

Mężczyzna skwitował uśmiechem aluzję do abstynencji z przyczyn religijnych.

– Ale przeszczepy to chyba co innego. Pod tym względem Médic Ecosse cieszy się już reputacją jednego z najlepszych szpitali w kraju.

– Bez wątpienia – zgodził się urzędnik. – A James Ross należy z pewnością do najlepszych transplantologów.

– Miałem okazję poznać go osobiście. Miły facet. Rzadko spotyka się kogoś tak błyskotliwego, a jednocześnie sympatycznego.

– O ile wiem, ma również imponujący dorobek naukowy. Takich publikacji w fachowych periodykach mogłoby mu pozazdrościć wiele ośrodków uniwersyteckich. Może jego prestiż zaważy w jakiś sposób na ostatecznej decyzji.

– Wkrótce się przekonamy – powiedział mężczyzna, widząc, że minister i dyrektor administracyjny zbierają się do wyjścia. Stojący obok nich wysoki człowiek ruszył wraz z nimi. – To jeden z waszych czy ktoś od nich? – zapytał.

– Nazywa się Dunbar. Przyleciał z Londynu – odparł urzędnik. – Tylko niech pan mnie nie pyta, po co.

Człowiek, o którym była mowa, czyli Steven Dunbar, miał tytuł doktora. Był wysokim, ciemnowłosym mężczyzną, a jego ciemny, elegancki garnitur wskazywał na to, że korzysta z usług dobrego, londyńskiego krawca. Nosił krawat świadczący o tym, że służył w Pułku Spadochroniarzy. Miał inteligentne oczy i bystre spojrzenie. Naprawdę nigdy się nie uśmiechał, choć szerokie usta sprawiały mylne wrażenie, że za chwilę roześmieje się od ucha do ucha.

Został przysłany przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, a ściślej mówiąc, przez jego specjalną komórkę, znaną pod nazwą Inspektoratu Naukowo-Medycznego. Składała się ona z niewielkiej grupy inspektorów dochodzeniowych posiadających rozległą wiedzę w wielu różnych dziedzinach nauki i medycyny. Inspektorzy pracowali na zlecenie rządu, prowadząc dyskretne śledztwa w sprawach, z którymi nie mogliby się uporać zwyczajni policyjni eksperci.

Wprawdzie policja posiadała specjalistyczne wydziały, jak na przykład Wydział do spraw Nadużyć, czy wykwalifikowanych oficerów znających się na dziełach sztuki, ale na polu nowoczesnej nauki często bywała bezradna, o czym wiedziano powszechnie. W takich sytuacjach na scenę wkraczali ludzie z Inspektoratu Naukowo-Medycznego. Do nich należało rozstrzygnięcie, czy zgłoszone nieprawidłowości lub niezwykłe zdarzenia dają podstawę do wszczęcia oficjalnego śledztwa.

Dunbar był specjalistą w dziedzinie medycyny.

Ponieważ uznanymi autorytetami są zazwyczaj ludzie drażliwi, a jednocześnie wpływowi i ustosunkowani, wskazane było dyskretne i ostrożne postępowanie. Toteż pełnomocnictwa Dunbara nie zostały nikomu ujawnione. Oficjalnie występował jako urzędnik państwowy z Londynu, oddelegowany czasowo do Urzędu do spraw Szkocji. Tylko Neil Bannon znał prawdę o jego specjalnej misji.

Od chwili przybycia na miejsce poprzedniego dnia, Dunbar traktowany był przez swych gospodarzy uprzejmie, lecz z rezerwą. Nie przejmował się tym jednak. Przywykł do tego, że zawsze działa sam i wszędzie uważany jest za obcego. To mu odpowiadało. Im mniej ludzi musiał wtajemniczać w swoje sprawy służbowe, tym lepiej. Łatwiej mu się pracowało. Idealnie wykonana misja powinna wyglądać tak: zjawić się na miejscu, dowiedzieć się tego, co trzeba, i zniknąć, zanim ktokolwiek czegoś się domyśli. Nikt nie lubi, gdy na jego terenie kręci się jakiś ciekawski facet i wtyka wszędzie nos. A zwłaszcza wtedy, gdy tak naprawdę nie ma czego szukać. A tak często bywało.

Utrzymanie śledztwa w tajemnicy stanowiło w pracy Dunbara chyba najtrudniejszy, a jednocześnie zapewne najważniejszy, problem. Każda sugestia na temat czyjejś niekompetencji lub niewłaściwego leczenia wywoływała w środowisku medycznym jak najgorsze reakcje. Żadna inna grupa zawodowa nie demonstrowała lepiej tak obłudnego oburzenia i nie zwierała szczelniej swych szeregów. Musiał być absolutnie pewny, że ma rację, zanim wysunął jakiś zarzut. Teraz mógł się opierać jedynie na nie popartych żadnymi dowodami oskarżeniach dwóch byłych pielęgniarek tutejszego szpitala. Potrzebował o wiele więcej faktów, by móc ujawnić swą prawdziwą rolę.

Dunbar zajął miejsce w wyściełanym fotelu za dębowym stołem. Bilecik z jego nazwiskiem wskazał mu, gdzie ma usiąść. Z kryształowej karafki nalał do szklanki trochę wody i sącząc ją obserwował, jak zasiadają wokół stołu pozostali uczestnicy zebrania. Gruby dywan sprawiał, że cała operacja przebiegała w dziwnej ciszy. Niewiele wiedział o przyczynach przyjazdu do Médic Ecosse specjalnej delegacji. Właściwie tylko tyle, że szpital ma jakieś kłopoty finansowe i liczy na rządową pomoc. Przełożeni Dunbara uznali to za świetną okazję do wprowadzenia go tutaj bez potrzeby ujawniania jego prawdziwej funkcji. Wszystko odbyło się dość pospiesznie. Urząd do spraw Szkocji dostarczył mu niewielu informacji. Trochę udało mu się podsłuchać podczas powitalnej kawy. Zdążył się już zorientować, o co chodzi i kto gra główne role. Teraz zamierzał przyjrzeć się interesującemu starciu.

James Ross, chirurg konsultant i zarazem dyrektor oddziału transplantacji, należał do dwuosobowej reprezentacji personelu medycznego Médic Ecosse. Drugim przedstawicielem kadry lekarskiej był doktor Thomas Kinscherf, dyrektor do spraw medycznych. Uśmiechał się często i sprawiał wrażenie człowieka mającego wprawę w obcowaniu z ludźmi. Ross siedział naprzeciw Neila Bannona, słuchał uprzejmie tego, o czym mówiono i od czasu do czasu również się uśmiechał. Sporadycznie rzucał okiem na zegarek, zdradzając lekkie zniecierpliwienie. Najwyraźniej nie mógł się doczekać właściwej części zebrania.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.