Tadeusz Kwiatkowski

Cały ogień na laleczkę

Saga

Cały ogień na laleczkę

Zdjęcie na okładce: Shutterstock

Copyright © 1990, 2022 Tadeusz Kwiatkowski i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788728227619

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

I

— To mi wygląda na zabójstwo na tle miłosnym — odezwał się nieśmiało sierżant Marly.

Inspektor Merlin spojrzał na niego z zaciekawieniem, lecz nie powiedział ani słowa.

Jechali już dobre kilka minut i milczenie ciążyło sierżantowi, który za wszelką cenę chciał wyrazić swój pogląd na przyczynę morderstwa, dokonanego ubiegłej nocy na osobie Cezarego Pierri, właściciela niewielkiego handelku z owocami.

— Tak — ciągnął dalej nie zrażony zachowaniem inspektora Marly — Pierri miał opinię niepoprawnego kobieciarza. Złamał jakiejś damulce serce i kropnęła go z zemsty. Kobiety to potrafią. Co pan na to, inspektorze?

Merlin poprawił się na siedzeniu samochodu i nie wykazywał ochoty do wyrażania swego zdania o tym, co widzieli przed chwilą w mieszkaniu Pierriego.

Marly przygryzł wargi. Od paru lat starał się przekonać swoich przełożonych, że jego kwalifikacje funkcjonariusza policji zasługują na lepszy los aniżeli na skromny stopień sierżanta, ale nie miał szczęścia. Zawsze znalazł się jakiś bubek, który zbierał owoce jego ciężkiej i ofiarnej pracy. Choćby taki wypadek z szajką szulerów w kasynie gry w Monte Carlo. Wpadł na ślad, poczynił odpowiednie przygotowania do ujęcia szulerów, banda znalazła się w potrzasku, a wszystko przypisano Carpeau, który doskoczył do roboty w ostatniej chwili.

— Moją tezę potrafię poprzeć jeszcze innymi dowodami... — dorzucił chcąc wzbudzić zainteresowanie inspektora. Urwał chytrze zdanie i czekał na pytania Merlina.

Inspektor oderwał wzrok od szyby i spojrzał znowu na sierżanta.

— To bardzo ciekawe — powiedział cicho.

Marly zabierał się do wyłuszczenia swoich przypuszczeń i dowodów. Merlin położył mu rękę na ramieniu.

— Jeśli nie będę czegoś wiedział, zwrócę się do ciebie. A teraz do widzenia! — kazał szoferowi zatrzymać samochód i wysiadł przy najbliższej przecznicy.

— Nie pozwolą się człowiekowi wybić — poskarżył się sierżant szoferowi, który patrzył na niego z drwiącym uśmieszkiem z lusterka nad kierownicą.

— Trzymaj się, stary — rzekł szofer. — Znasz go przecież. On ma już swoją koncepcję. Na pewno jest przekonany, że tego faceta zamordował generał de Gaulle.

— Głupie żarty — obruszył się Marly. — Stań, ja też wysiadam.

Policyjny citroen przepchnął się przez ciżbę samochodów i przypadł do chodnika.

— A od de Gaulle’a się odczep — rzucił Marly wyskakując na ulicę. — Zobaczysz, kto ma słuszność. Nawet głupiec by poznał, że idzie tu o miłość — przyłożył dwa palce do skroni i strzelił ustami.

— Namów jaką, żeby się przyznała. Sukces będzie pewniejszy — szofer nie czekał na odpowiedź i odjechał pełnym gazem. Marly posłał za nim przekleństwo, potem zły wstąpił do najbliższego bistro i zamówił dżin.

Inspektor Merlin wylądował również w barze na placu Wilsona niedaleko gmachu poczty. Usiadł pod oknem i popijając powoli pernod robił, jak to było w jego zwyczaju, szczegółowe notatki z oględzin zwłok i miejsca morderstwa.

„Cezary Pierri, lat 43, właściciel handlu owocami przy ulicy Gounoda, samotny, mieszka w małej willi. Szerokie oszklone drzwi dzielące pokoje, zwłoki na fotelu, w piersiach dziewięć kul z pistoletu maszynowego, wszystkie w okolicy serca. W mieszkaniu nic nie tknięte. Kluczy od mieszkania brak. W szufladzie stołu siedemdziesiąt trzy tysiące franków i kilka sztonów kasyna gry. Morderstwa dokonano między dwunastą a trzecią rano. Powierzchowne badania nie wykazują żadnych śladów osób obcych. Zwłoki odkryła Maria Louis, dochodząca sprzątaczka, zamieszkała przy ulicy Trachel 18. Pracuje u Pierriego od roku. Twierdzi, że zamordowany przyjmował u siebie wiele kobiet, lecz żadną nie interesował się bliżej. Pił wiele, lecz nigdy się nie upijał. Jeszcze przed ósmą rano wychodził z domu, zostawiając jej klucze w skrytce ogrodowej. Louis dzisiaj kluczy nie znalazła i tknięta «złym przeczuciem» zajrzała przez okno do wnętrza pokoju. Ujrzawszy Pierriego całego we krwi na fotelu zaalarmowała policję. Pierri mieszkał w Nicei od roku! Skąd przyjechał? Z kim się kontaktował w życiu prywatnym? Dlaczego pistolet automatyczny i dziewięć kul? Zaskoczenie, fotel, szklanka soku pomarańczowego na stole?”

— Dzień dobry, inspektorze! — do stolika podszedł przystojny mężczyzna w tweedowym ubraniu.

— Dzień dobry, Carpeau! — Merlin zamknął notes i podał rękę przybyszowi, który usiadł naprzeciw.

— Sprawa dobiega końca — rzekł Alain Carpeau. — Tak jak przypuszczałem, żona pułkownika Herpe zamieszana jest w aferę, i sądzę, że władze zechcą wszystko zatuszować. Zrobiłem swoje. Reszta nie należy już do mnie.

— Ani do mnie — zaśmiał się Merlin. — A panu gratuluję.

— Nie ma czego. Partacka robota. Stara baba nie miała pojęcia, jak się takie rzeczy robi. Popełniła szereg głupstw. Co słychać nowego?

— Mam nowe zajęcie. Ktoś sprzątnął sklepikarza, i to z automatu.

— Czyżby gruba zwierzyna? — gwizdnął Carpeau.

— Jeszcze nic nie wiem. Wygląda dosyć podejrzanie, bo śladów nie ma żadnych. Zupełnie jakby anioł zleciał z nieba, wypuścił serię, po czym się ulotnił drogą powietrzną.

— Zatem powodzenia! — uśmiechnął się Carpeau. — Liczę, że pozwoli mi pan trochę odetchnąć. Mierzi mnie już to kasyno.

— Tak, tak. Należy się panu. Zazdroszczę. Żonę pułkownika pewnie odeślą z honorami do Anglii.

— To już nie nasz interes. Teraz marzę, żeby wyjechać do jakiejś miejscowości niedaleko od Cannes i popływać. Najlepiej odpoczywam w wodzie. — Carpeau pochylił się nad stolikiem. — Widzę, że akcja się zaczęła. Notes się zapełnia.

— Nie wszystko powierzam pamięci.

— No, a jak pan zgubi te notatki?

— Nie zdarzyło mi się dotychczas. I nigdy się nad tym nie zastanawiałem — inspektor wsadził notes do kieszeni. — Biorę tę sprawę, bo podoba mi się ten automat. Mam dość już trucizn, pistoletów i łomów. Robota z automatem wygląda mi na aferę w lepszym stylu. „Grubsza zwierzyna”, jak się pan wyraził.

— Widzę z tego, że wpadłby pan dopiero w entuzjazm, gdyby kogoś zabito z armaty.

— Niestety na ogół mordercy nie mają wyobraźni ani armat.

Carpeau zapalił papierosa.

— Ma pan słuszność. Nieraz mnie złości, jak sami beznadziejnie naiwnie oddają się w nasze ręce. Ja też marzę o walce z kimś o wielkiej inteligencji. A tu taka żona pułkownika pcha się sama do więzienia. Albo ci szulerzy. Ręczę panu, że Marly, który już nieraz wiele głupstw narobił, dałby sobie z nimi radę.

— Pan śni o nadinteligencjach, a ja o jakimś nowym Landru, tak to bywa. Każdy pragnie więcej, niż ma. Trudno, muszę się zadowolić mordercą z automatem.

— Ma pan już jakieś bliższe szczegóły?

— Pierwsze spojrzenia są zwykle złudne. Lubię, jak mi się sprawa uleży. Na gorąco popełnia się błędy. Prędzej czy później będę znał mordercę. No, ale to już pana nie dotyczy. Pan pojedzie moczyć swe ciało w morzu.

— Marzę o tym. Lubię wypłynąć daleko w morze, położyć się na wznak i obserwować chmury. Nazywam to słuchaniem muzyki chmur.

— To już oczywista poezja. Gdy spojrzę na chmury, zawsze dopatruję się konturów poszukiwanych przestępców. Pan ma widocznie duszę poety, a ja policjanta profesjonalisty.

— Krzywdzi pan siebie — zaśmiał się Carpeau kiwając się wygodnie na foteliku. — Widziałem pana w akcji. Czysta poezja.

— Raczej nauki ścisłe. Logika.

— A zatem logika na usługach poetyckiej wyobraźni. Zgodzi się pan przecież, że czasem zdawałoby się absurdalny, wręcz fantastyczny i poetycki pomysł naprowadził pana na właściwy ślad.

Merlin nachylił się i powiedział żartobliwie, osłaniając dłonią usta od strony baru:

— Przyznam się panu, że nic mnie tak nie męczy, jak logiczne myślenie. Po prostu nie cierpię konsekwentnie myśleć.

— W takim razie jest pan genialny, inspektorze.

— Ale niech pan nie mówi o tym nikomu — pogroził palcem inspektor.

— Naturalnie. Zresztą ważne są wyniki. A te — Carpeau skłonił głowę z szacunkiem — wzbudzają ogólny podziw. Ręczę panu, że gdyby mordercy wiedzieli, że ich sprawy weźmie pan w swe ręce, wielu zaniechałoby swych planów.

— To mi pochlebia, ale i usypia moją czujność. Stanę się zarozumiały.

— Co cesarskie cesarzowi, panie inspektorze. — Carpeau rzucił dyskretne spojrzenie na zegarek. — Teczka z materiałami pułkownikowej Herpe zamknięta. Zgłoszę się do starego o urlop.

Podali sobie ręce.

— Życzę pięknych obłoków.

— A ja klucza do automatu.

— Ano, zobaczymy.

— Powodzenia.

Carpeau kiwnął ręką i wyszedł z baru kierując się w stronę gmachu poczty.

Inspektor ciągnął jeszcze przez chwilę małymi łyczkami swój pernod i patrzył przed siebie wzrokiem, z którego łatwo można było wyczytać, iż nic nie dostrzega, lecz pomaga jedynie intensywnemu skupieniu.

Gdy zegar w barze wydzwonił jedenastą, Merlin ocknął się z zamyślenia, wyciągnął notes i napisał:

„Z automatu strzela się z większej odległości celniej aniżeli z pistoletu”.

Potem jakiś czas gryzł koniec długopisu i dodał jeszcze jedno zdanie:

„Kto na taką pogodę chodzi w Nicei w płaszczu?”

Schował notes, uregulował rachunek i cicho gwiżdżąc przez zęby stanął na ulicy. Słońce piekło dotkliwie i Merlin nałożył przeciwsłoneczne okulary. Na najbliższym przystanku wsiadł do autobusu.

II

Stary, którego w urzędzie policji nazywano pułkownikiem, gdyż w czasie ostatniej wojny dochrapał się tego stopnia gdzieś w ruchu oporu, lubił załatwiać sto spraw naraz. Podziwiano go, gdyż miał głowę na karku i nigdy nie pomylił szczegółów kradzieży z poszlakami zabójstwa czy motywów szantażu z zeznaniami bigamisty.

Merlin spoczywał w wygodnym fotelu naprzeciw biurka starego i obserwował jego misterną robotę z trzema telefonami. Mówił prawie jednocześnie do trzech słuchawek i słuchał z uwagą swoich rozmówców, zręcznie przerzucając to jedną, to drugą słuchawkę do ucha. Mrugał przy tym do inspektora na znak, że uważnie śledzi przebieg zdarzeń, które mu Merlin relacjonował.

— Wdowę Raboux wsadźcie tymczasem do aresztu — mówił do słuchawki w lewej ręce, a do słuchawki w prawej niemal natychmiast: — Dolary sprawdzone. Amerykański bank potwierdził numery. — Do trzeciej grzmiał: — Ja was każę, sierżancie, wykastrować, jak mi będziecie tak partolić wszystko, co wam się poleci. — I znowu druga słuchawka podjechała blisko ust. — W najbliższym czasie bank poda nam bliższe dane co do tych dolarów. Szukajcie dalej, powinno być ich więcej...

I tak ciągle. Merlin skończył i czekał na swoją kolejkę między telefonami. Kiedy aparaty uspokoiły się, stary opadł na krzesło, ale nie przestał mówić.

— Morderstwo Pierriego składam wam w upominku. Nareszcie coś ciekawego w naszym spokojnym życiu. Można skonać z nudów z tymi dolarami, niewydarzonymi trucicielami i samobójcami z Monte. Więc co? Rodzaj automatu, kaliber, odległość, skąd oddano strzał, pewnie pan już ma, czekam w najbliższych dniach na przedstawienie mi mordercy. Bardzo lubię oglądać ich za kratkami. Wydają mi się wtedy najmilszymi ludźmi pod słońcem.

Merlin nie zdążył odpowiedzieć, gdy dźwięknął najpierw jeden telefon, potem drugi i stary na powrót zaczął uprawiać żonglerkę ze słuchawkami.

— Do widzenia, panie pułkowniku — inspektor dźwignął się z fotela.

— To jeszcze nie wyjaśnione? Co u diabła, wymagacie chyba cudów. Do widzenia, inspektorze. Co? Porwano dziecko miss Francji? Niemożliwe. Miss według regulaminu musi być dziewicą, to jest, chciałem powiedzie, panną — uśmiech starego pożegnał Merlina, gdy zamykał za sobą drzwi gabinetu.

W hali maszynistek Merlin przywitał się z panną Rouy całując ją w rękę, a pannie Camlis posłał gorące spojrzenie. Reszta dziewcząt oderwała się od maszyn i wodziła za nim wzro̧kiem pełnym uwielbienia.

Inspektor był rzeczywiście przystojnym mężczyzną w wieku, który skłania dwudziestokilkuletnie kobiety do westchnień i umotywowanych nadziei. Pasemka siwych włosów na skroniach dodawały mu uroku, tak jak dobremu dżinowi dodaje prawdziwego smaku kilka kropel vermouthu. Maszynistki uwielbiały inspektora i niejedna skrycie marzyła o zajęciu niepośledniego miejsca w jego sercu.

Paczka czekoladek została w lot rozchwytana i Merlin z uśmiechem zmiął firmową torebkę. Codzienna porcja czekoladek, którą składał w ofierze sekretarkom, pogłębiała ich uczucia i pozwalała mu również zyskać ich przychylność.

Pannie Rouy okazywał szczególne względy, to całując jej dłoń, to zakrywając oczy, gdy udało mu się zaskoczyć ją znienacka nad maszyną, to dmuchnąwszy w jej jasne włosy. Była na pewno najbrzydsza spośród wszystkich, i w dodatku najstarsza, lecz inspektor hołdował żelaznej zasadzie: „Skoro znajdujesz się w jaskini lwów, wybierz na przyjaciela najgroźniejszego”. A panna Rouy miała przykry charakter połączony z nadczynnością tarczycy, które to elementy w symbiozie czynią z człowieka wieczny huragan, zmiatający wszystko, co na drodze.

— Mamy dzisiaj ładną pogodę — powiedział inspektor poprawiając krawat — aż przykro patrzeć, że tak marniejecie w tych murach.

— Zapraszam pana po czwartej na plażę! — zawołała panna Camlis przekrzywiając filuternie głowę w jasnych lokach.

— Nie umiem pływać — Merlin podniósł bezradnie ręce do góry.

— Nauczymy pana! — wrzasnęły chórem pozostałe. — To nie taka wielka sztuka.

Panna Rouy odezwała się z wyrzutem w głosie!

— Wstyd, żeby taki człowiek jak pan, inspektorze, nie umiał pływać.

— Może kiedyś jeszcze poproszę o lekcję — powiedział Merlin udając zawstydzonego. Skierował się ku drzwiom.

— Niech pan zapamięta. Byłam mistrzynią pływacką, zdobyłam złoty medal na konkursie! — krzyknęła panna Camlis.

— To świetnie! — Merlin pożegnał dziewczęta skinieniem ręki i wyszedł na korytarz. W swoim pokoju wezwał telefonicznie detektywa Bartou. Czekając na jego przyjście przejrzał jeszcze notatki.

Zjawił się Bartou, niepozorny mężczyzna w szarym urzędniczym ubraniu. Z uszanowaniem skłonił się inspektorowi.

— Jestem do dyspozycji.

— Panie Bartou — rzekł Merlin zapraszając go do zajęcia miejsca obok biurka — czy w pańskiej ewidencji figuruje człowiek o nazwisku Pierri? Cezary Pierri.

Bartou zamyślił się, po czym wyciągnął z bocznej kieszeni marynarki niewielki zeszyt. Chwilę szperał w kartkach, zapisanych maczkiem.

— Nie, panie inspektorze. Człowiek o takim nazwisku nie był nigdy w konflikcie z policją. Nie widzę go również na mojej liście ludzi podejrzanych — podniósł na Merlina zatroskane oczy.

— Zatem to nazwisko nic panu nie mówi na terenie kasyna?

— Niestety, nie.

— Średniego wzrostu, przystojny mężczyzna po czterdziestce, z pochodzenia Włoch, czarne włosy, lekko kręcone — Merlin próbował opisać Pierriego. — O, tak wyglądał — wyjął niewielką fotografię zamordowanego i wręczył detektywowi.

Bartou pokręcił przecząco głową.

— Nie widziałem. Widocznie nie bywał w kasynie.

— Raczej bywał.

Detektyw rozłożył bezradnie ręce.

— Ja go nie widziałem na oczy. Zresztą trudno znać wszystkich bywalców kasyna. Interesujemy się tylko szczególnymi osobami. Sam pan wie o tym najlepiej, panie inspektorze.

— No nic. Dziękuję panu.

Bartou wycofał się z pokoju z uniżonym ukłonem. Merlin przetarł oczy, poprawił machinalnym ruchem popielniczkę na biurku. W pokoju było duszno i mroczno. Okna wychodziły na wysoką ścianę budynku, który oficyną przylegał do oficyny prefektury.

Po chwili wrócił do pokoju maszynistek. Panna Rouy oznajmiła mu, że szukał go Carpeau.

— Carpeau świetnie pływa — powiedział żartobliwie Merlin. — Coś dla pani, panno Camlis.

— Ona woli uczyć — zauważyła nie bez złośliwości panna Rouy.

— Carpeau, bardzo przystojny chłopak — wtrąciła jedna z maszynistek.

— Nie w moim typie — panna Camlis wydęła pogardliwie wargi.

— A mnie się podoba — orzekła panna Rouy.

— Wygląda jak swój własny syn — oswiadczyła przekornie panna Camlis — cerę ma jak przed pierwszą komunią.

Dziewczęta zachichotały rzucając na siebie porozumiewawcze spojrzenia.

— Ładny, ładny — uciął dyskusję inspektor. — Z takim warto zgrzeszyć. I z góry udzielam rozgrzeszenia — wykonał w powietrzu gest absolucji.

Gdzieś z kąta padło pytanie.

— A pan nigdy nie grzeszy?

Inspektor zaśmiał się wesoło.

— W moim wieku grzech w oczach Pana Boga przemienia się w śmieszność.

— Cóż za skromność! — obruszyła się z udawaną powagą panna Camlis.

— No, dzieci — inspektor rozłożył ramiona — radzę wam zainteresować się Carpeau. Chłopak na wydaniu. Przeanalizujcie to sobie, a ja muszę zmykać. Życzę dobrej wody — przeciskając się między stolikami przeszedł do pokoju dyżurnego oficera.

— Samochód. Wyjeżdżam do kasyna. Coś masz skwaszoną minę, Jakubku?

Oficer połączył się z garażami i wydał polecenie.

— Żona rodzi, a ja tu siedzę na dyżurze.

— Idź do starego i powiedz mu, że wykonałeś wyższe zadanie z punktu widzenia polityki populacyjnej i żądasz nagrody za udany w pełni efekt.

Oficer machnął ręką.

— Stary nie cierpi bachorów. Gotów mi wrzepić jeszcze coś w nocy. Za karę.

— Zwróć się do premiera. On lubi.

— Nie jestem usposobiony do żartów.

— Ja też nie. Bywaj.

Przed gmachem czekał już czarny citroen. Merlin kazał się wieźć do Monte Carlo. Szofer bez słowa wepchał się w sznur samochodów i w parę minut później wypadł na wspaniałą drogę prowadzącą do Monte Carlo.

Merlin, mimo iż znał te dwadzieścia kilometrów drogi łączącej Niceę z Monte prawie na pamięć, z przyjemnością wpatrywał się w ciemną linię Alp, z dala robiących wrażenie dzikości i naturalnego piękna.

Szofer nie żałował samochodu i pędził kładąc się miękko na ostrych zakrętach szosy, wijącej się wzdłuż brzegu. Merlin z zadowoleniem uśmiechał się, gdy spadali z góry w dół, zdawać by się mogło prosto w pianę morską, by nagle skręcić o siedemdziesiąt stopni i mknąć szybciej od wiatru. Czasem mijali wagony elektryczne, które z hukiem wpadały w mroczne tunele, wykute w litej skale.

Minęli Cap Ferrat, potem Beaulieu. Morze błyszczało w słońcu jakby powleczone warstwą złota. Palmy jak baletnice tańczyły wzdłuż drogi. Merlin mógł na to patrzeć setki razy.

Monte Carlo powitało ich policjantami w białych mundurach, bogato upstrzonych złotymi galonami. Byli tak malowniczy jak okolica, w której żyli. Wysokie czaka z pióropuszami podkreślały ich operetkowy wygląd, ale jeśli człowiek rozejrzał się tylko baczniej wokoło, szybko pojmował, że znajduje się w kraju z baśni, w czymś, co zostało wymyślone dla zabawy, po prostu dokomponowane do przyrody, by było jeszcze weselej i śmieszniej.

A kasyno? Inspektor niejednokrotnie porównywał je już do niemodnej szkatułki, jaką otrzymuje się w spadku po krewnym o nie najlepszym smaku artystycznym. Ale wspaniała, egzotyczna oranżeria przed budynkiem kasyna, olbrzymia kawiarnia, obok dziesiątki sklepów z najdroższą biżuterią i kioski sprzedające z wielkim powodzeniem tysiące broszur z niezawodnymi wskazówkami, jak należy grać, by w krótkim czasie stać się milionerem — wzruszały go. To wszystko razem miało w sobie coś urzekającego, coś z zamierzchłej przeszłości, która eszcze trzyma się kurczowo życia, utrwalona snobizmem i namiętnością ludzi bogatych.

Szofer zaparkował tuż przy zwalistych samochodach amerykańskich. Merlin udał się do biur kasyna. W kilka minut później rozmawiał już w jednym z gabinetów z Błockiem, detektywem kasyna, wytwornym starszym panemubranym z angielska, z białym goździkiem w klapie.

— Panie Block — zaczął Merlin przyjmując papierosa — czy nie przypomina pan sobie przypadkiem człowieka o nazwisku Pierri? Cezary Pierri — to mówiąc podsunął detektywowi zdjęcie.

Block przyjrzał się fotografii, po czym utkwił wzrok w suficie i tak skupiony myślał kilkadziesiąt sekund. Wreszcie twarz mu się rozjaśniła. Wiedział, o kogo chodzi.

— Tak — rzekł głaszcząc starannie wygoloną brodę — przypominam sobie. Kilka razy grał bez powodzenia. Przegrał w sumie około stu tysięcy franków.

— Czy pan jest tego pewien?

Detektyw spojrzał na inspektora zdumiony.

— Nie rozumiem pytania, panie inspektorze. Nie zdarzyło się, aby pamięć mnie kiedykolwiek zawiodła.

Merlin zaśmiał się dobrodusznie.

— Wiem, że pan ma genialną pamięć. I kto dwa razy przekroczy progi kasyna, pozostaje na stałe w pańskiej ewidencji. O tym, kto gra trzy razy, wie pan wszystko.

— Pierri grał sześć razy — rzekł Block, oglądając sobie czubki butów — zanim został zamordowany.

— O, już pan wie?

Block wskazał na południową gazetę leżącą na stole.

— To chyba jasne, inspektorze, że ten, kto ginie w okolicach kasyna, bardzo nas interesuje. Dbamy o reputację.

— Na to liczę. Potrzebuję bliższych danych. Kto mieszka blisko Monte Carlon i ma pieniadze, grywa zwykle w kasynie. W kasynie załatwia się również wiele interesów pomiędzy rozegraniem dwóch banków.

— Po to tam właściwie jesteśmy, ażeby coś wiedzieć o tych interesach.

— Doskonale. Stąd każda wiadomość, pewna wiadomość o osobie zamordowanego może przysłużyć się śledztwu. Co pan sobie jeszcze przypomina?

Wzrok Blocka powędrował na sufit. Merlin cierpliwie czekał. Po chwili detektyw ożywił się.

— Pierri był raz tylko w towarzystwie drugiego osobnika. Tak, ten drugi był wyższy od niego, nosił wąsy ufarbowane na czarno i miał na palcu sygnet z niezłym topazem.

— Nie wie pan, kim był ten drugi?

Block odpowiedział z grymasem niezadowolenia:

— Powiedziałem panu, że drugiego widziałem tylko jeden raz.

Inspektor poskrobał się ołówkiem po policzku.

— No to nadal nic nie wiemy.

Detektyw wzruszył ramionami.

— Bardzo mi przykro. Sprawa ta nas nie interesuje. Dowiedzieliśmy się, że był to właściciel sklepu i przegrana stu tysięcy wyklucza samobójstwo. Morderca nie należy do naszych kompetencji.

— A czy w stosunku jednego do drugiego nie zauważył pan czegoś szczególnego? Czy byli to starzy znajomi, czy też znajomość zawarta niedawno? To da się wyczuć ze sposobu bycia, prawda?

— Zachowywali się jak dobrzy znajomi. Wyszli w najlepszej zgodzie, w dobrych humorach.

— Dziękuję, panie Block. To na razie wszystko.

— Przykro mi, że nie zdołałem pana zadowolić — rzekł detektyw z lekką ironią. Wstał i elegancko skinął głową. — Chciałem jeszcze nadmienić, że z biegiem lat pamięć moja raczej się doskonali.

— Och, panie Block — inspektor potrząsnął jego ręką — cenimy pana jak rzadko kogo. Niejednokrotnie żałowałem, że pan nie pracuje z nami.

Detektyw skrzywił się z niesmakiem.

— Nie lubi pan policji? — zdziwił się z udaną powagą inspektor. — No cóż. Nie każdy lubi.

— Moi pracodawcy zaspokajają moje wymagania w zupełności, panie inspektorze.

— W takim razie powodzenia.

— Powodzenia.

Inspektor wyszedł na dwór i spojrzał z tarasu na mrowie kolorowych ludzi kręcących się po alejach. Wiał lekki wiatr od strony morza, osłabiając żar słońca stojącego wysoko na niebie.

Chwilę sycił oczy barwną panoramą. Potem zszedł do kawiarni. Wypił filiżankę kawy, zapisując uwagi detektywa kasyna gry. Obok przy stolikach różnojęzyczny tłum. Gwar głosów, śmiechu, nawoływań. Do uszu jego dolatywały strzępy rozmów. Słychać było słowa niemieckie, angielskie, włoskie, czeskie, serbskie.

Zamknąwszy notes inspektor wyszedł znowu przed kasyno, odnalazł swój samochód i w niespełna parę minut citroen wiózł go z powrotem do Nicei.

W prefekturze dowiedział się od dyżurnego oficera, że pytał o niego jakiś mężczyzna.

— Czy podał nazwisko?

— Nie.

— Czy nie powiedział, czego chce ode mnie?

— Nie.

Merlin był przyzwyczajony do różnego rodzaju odwiedzin. Codziennie ktoś pragnął dostać się do niego, aby nudzić swoimi podejrzeniami co do trybu życia sąsiadów czy swoimi koncepcjami na temat ostatnich wydarzeń kryminalnych. Machnął ręką. Dyżurni wiedzieli, że mają strzec czasu inspektora i nie dopuszczać nikogo bez poważniejszych powodów.

— Jak wyglądał? — zapytał bez zainteresowania, kierując się do swego pokoju.

Oficer zmarszczył czoło.

— Jak wyglądał? Raczej nieciekawie. Szczupły, wysoki, no nieciekawy. W każdym razie nie wyglądał na człowieka, z którym chętnie spędziłby pan weekend.

Inspektor roześmiał się.

— To dobrze, że ominęła mnie ta wizyta.

— Pewnie jakiś goguś — oficer skrzywił się. — Nie znoszę ludzi, którzy czernią sobie wąsy.

Merlin zatrzymał się w drzwiach.

— Miał uczernione wąsy?

— Tak, takie duże — policjant pokazał na swojej twarzy ich długość.

— A na palcu sygnet z topazem?

— Sygnet? Rzeczywiście. Na średnim palcu prawej ręki nosił sygnet. Z żółtym topazem. Zgadza się. Pański znajomy?

Merlin prztyknął palcami.

— Czy zapowiedział, że przyjdzie ponownie?

— Nic nie mówił.

— Niech sobie pan przypomni. Może jednak coś powiedział?

Oficer zaprzeczył ruchem głowy.

Inspektor zaklął pod nosem.

— Gdybym wiedział, że panu zależy na nim, wyciągnąłbym coś z niego — usprawiedliwiał się oficer, widząc nagłe zdenerwowanie inspektora.

— Nie traćmy nadziei — rzekł Merlin — może zjawi się jeszcze raz.

— Teraz już wiem, że trzeba go dać panu.

— Tak, tak — powiedział spiesznie inspektor — trzeba mi go dać natychmiast. A gdyby mnie nie było, poprosić, żeby zaczekał.

— A jak nie będzie chciał czekać?

Merlin spojrzał twardo na oficera.

— Nie wypuścić z budynku.

— Tak jest, panie inspektorze.

III

W nocy ostry dzwonek telefonu wyrwał inspektora z głębokiego snu. Półprzytomny namacał słuchawkę telefonu stojącego przy łóżku i usłyszał służbisty głos.

— Czy inspektor Merlin?

— Merlin.

— Tu mówi sierżant Gobin. Pan inspektor chciał bliższych wiadomości o człowieku z uczernionymi wąsami i sygnetem na palcu.

— Do diabła z wąsami! — krzyknął Merlin. — Czy zdajecie sobie sprawę, która godzina? — inspektor dopiero teraz spojrzał na tarczę zegarka z fosforyzowanymi wskazówkami. Była trzecia czterdzieści osiem.

— Tak jest, panie inspektorze. Miałem rozkaz obudzić pana inspektora. Przepraszam, ale rozkaz to rozkaz.

— Któż wydał takie idiotyczne polecenie. Noc chyba należy do mnie?

— Pułkownik Renaud.

Merlin sapnął z wściekłości.

— No to mów, o co chodzi.

— Przed godziną znaleziono zwłoki niejakiego Candy’ego. Rysopis zgadza się z człowiekiem, którego pan poszukiwał.

Merlin siadł na łóżku i mocniej ścisnął słuchawkę. Głos sierżanta informował dalej.

— Pułkownik oświadczył, że morderstwo to szczególnie zainteresuje pana, gdyż Candy został zastrzelony z pistoletu automatycznego, podobnie jak ten wczoraj.

Inspektor naraz stracił ochotę do spania. Szybko zapalił papierosa i wysłuchał danych dotyczących ulicy i miejsca, gdzie popełniono mord. Gobin dodał, że za kwadrans zjawi się samochodem pod jego mieszkaniem.

Candy zajmował parterowy dom w dzielnicy willowej. Kiedy wkroczyli z sierżantem Gobin do ogrodu, przyjął ich policjant strzegący bramy wejściowej.

— Ładna robota — powiedział z uznaniem.

— To się zobaczy — rzekł spokojnie Gobin.

— Zupełnie jak w amerykańskim filmie — dorzucił policjant — przekonacie się.

Weszli do oświetlonego przedpokoju, a potem znaleźli się w obszernym pokoju. Na fotelu, z rękami zwieszonymi bezwładnie, siedział z głową do tyłu odrzuconą mężczyzna z dużymi czarnymi wąsami. Czujne oko inspektora dojrzało natychmiast gruby sygnet z żółtym kamieniem na średnim palcu prawej ręki. Candy ubrany był w koszulę białą, obecnie całą we krwi i poszarpaną na piersiach od kul.

Od ściany oderwał się urzędnik policji, w płaszczu z postawionym kołnierzem.

— Witam, inspektorze — powiedział przykładając dłoń do czoła. — Jourbet! — zawołał. — Chodź no tutaj. Inspektor już jest.

Z przedpokoju wyszedł mundurowy policjant. Zasalutował stając na baczność przed inspektorem.

Mężczyzna w płaszczu objaśnił:

— Jourbet upiekł dwie pieczenie na jednym ogniu. Opowiedz, jak to było.

Policjant głęboko wciągnął powietrze. Inspektor słuchał obserwując topografię pokoju.

— Było tak. Miałem obchód jak zwykle. O trzeciej przeważnie dochodzę do bistro ojca Jakuba, tam wypijam oranżadę i idę dalej. Nagle nie spodobał mi się jeden taki, co przemykał się przede mną. Już ja mam oko na takich. Udaję, że jestem zajęty czym innym, ale mam go na uwadze. On widział, że ja nie tego, więc buch tu, ja po cichutku za nim. Drzwi były nie domknięte i sączyło się wąskie pasemko światła. On do środka, ja za nim. Często goście po pijanemu zapominają zamknąć drzwi za sobą, wtedy trzeba się zabawić w lokaja, no nie? — zaśmiał się sam do siebie. — Po co ma ich kto skrzywdzić. Policjant jak dobra gospodyni.

— Do rzeczy, do rzeczy — zniecierpliwił się tajny agent.

— To ja za nim, jestem przy wejściu, już mam wkroczyć do przedpokoju, gdy drzwi się otwierają i ktoś wali się na mnie. Cap ptaszka za kołnierz i mam cię. On coś bredzi i pokazuje ręką na oświetlony korytarz. Znam się na takich sztuczkach. Zobaczyć, owszem, można, ale wpierw ubezpieczenie. Założyłem ptaszkowi kajdanki jak należy i dopiero idę za nim do środka. I zobaczyłem to — pokazał na zwłoki.

— O której to było? — zadał pytanie inspektor.

— Dokładnie druga trzydzieści osiem. Zaraz to sobie zanotowałem w pamięci. A tego tu trzymamy. Czy pan inspektor chce z nim pogadać?

— Później — inspektor zaczął ostrożnie poruszać się po pokoju. Tajny agent objaśnił:

— Candy, tak nazywa się oficjalny podnajemca tego domu, ma w sobie kilkanaście kul. Nie liczyłem, ale tak to wygląda. Na pewno pistolet automatyczny. Nic nie jest naruszone, nawet nie chodziliśmy po dywanie, przypilnowałem tego dokładnie.

Inspektor spojrzał na nogi. Stał na miękkim dywanie niebieskiego koloru. Agent i policjant stali pod ścianą nie zbliżając się nawet do dywanu.

— Może odnajdziemy jakieś ciekawe ślady — dodał agent.

Inspektor podszedł do otwartego okna o niskim parapecie. Za oknem był ogród i parę metrów dalej niezbyt wysokie, rozłożyste drzewo mandarynkowe. Odwrócił się twarzą do pokoju. Candy siedział na fotelu, zwrócony akurat przodem do okna. Zatem strzały padły z ogrodu. Drugi fotel stał obok stoliczka z przyborami do kawy. Jedna filiżanka napełniona była do połowy brunatnym napojem.

— Cóż — rzekł inspektor — podobna historia co zeszłej nocy. — Czy znaleźliście klucz od mieszkania?

— Nie, panie inspektorze — wyprężył się policjant. — Specjalnie szukałem.

— Dajcie mi teraz tego osobnika.

— Rozkaz — policjant zrobił w tył zwrot i wymaszerował z pokoju. Zaraz wrócił w towarzystwie chudego mężczyzny ze skutymi rękami.

— To nie ja — aresztowany uderzył od razu w lamentujący ton. — Jak to zobaczyłem, od razu uciekłem. Prawda, że od razu uciekłem? — szukał potwierdzenia u policjanta.

— Zgadza się. Co prawda, to prawda — rzekł zgodnie Jourbet.

— Czego tu szukałeś? — spytał agent.

— Ano tak wstąpiłem — chudzielec spuścił głowę.

— Czy znasz go? — spytał inspektor wskazując na zwłoki.

— Nie, nie znam. Widzę go po raz pierwszy w życiu.

— Czego więc tu szukałeś?

— Czego? — aresztowany miał rozlatane oczy i starał się ukryć strach unikając wzroku inspektora i agenta. — Zobaczyłem, że jest otwarte, więc wstąpiłem, żeby poprosić o... o szklankę wody. Tak, o wodę, bo miałem pragnienie. Napiłem się i miałem pragnienie — odetchnął z ulgą, pewny, że wyjaśnienie to miało bardzo przekonujący argument

— Złodziejaszek — rzekł z pogardą policjant.

— Pan mnie obraża — podskoczył skuty. — Typowa pomyłka. Proszę zbadać moją kartotekę...

— Jeśli masz czystą hipotekę — zaśmiał się agent — to znaczy, że maczałeś ręce w tym morderstwie.

— Kto ma dzisiaj czystą hipotekę? — rzekł filozoficznie chudzielec — ale ja go nie machnąłem. No, nie wierzycie? Słowo daję.

Inspektor kazał się im wynieść. Policjant wyprowadził aresztowanego. Pozostał agent.

— Będziemy pracować normalnie? — odezwał się agent.

Merlin potaknął.

— Może pan inspektor ma jeszcze jakieś życzenia?

— Nie, przebadacie mi pokój. Oczywiście wszystkie dane personalne, i to jak najszybciej, kontakty towarzyskie, sąsiedzi, miejsce pracy, daktyloskopia.

— Postaram się, aby pan inspektor był zadowolony — rzekł agent. — Na razie znaleźliśmy w kieszeni marynarki tę kartkę. — Podał Merlinowi drukowane zaproszenie do nocnego lokalu „Cacadou”, reklamującego nowy program.

— Dobre i to — powiedział inspektor, następnie dłuższą chwilę przyglądał się zwłokom. Nachylił się nad ciałem i badał wloty kul nie dotykając zamordowanego. Potem uśmiechnął się z zawodową uprzejmością do agenta i wyszedł przed dom.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.