Megan McDonald

Hania Humorek. Mały detektyw

Ilustracje
Peter Reynolds

Tłumaczenie
Aldona Możdżyń„ska

Saga

Tytuł oryginału: Judy Moody, Girl Detective

Text © 2010 Megan McDonald

Illustrations © 2010 Peter H. Reynolds

Judy Moody font © 2006 Peter H. Reynolds

Published by arrangement with Walker Books Limited, London SE 11 5HJ.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, transmitted, broadcast or stored in an information retrieval system in any form or by any means, graphic, electronic or mechanical, including photocopying, tapingand recording, without prior written permission from the publisher.

© for the Polish edition by Egmont Polska Sp. z o.o.

Warszawa 2011

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Korekta: Agnieszka Trzeszkowska

Projekt typograficzny i łamanie: Grażyna Janecka

Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60,01 029 Warszawa

tel. 22 838 4100

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN 9788726166606

Megan McDonald jest wielokrotnie nagradzaną autorką serii przygód Hani Humorek. Mówi o nich: „Większość wywodzi się z prawdziwych historii, jakie mnie i moim czterem siostrom przydarzyły się w dzieciństwie”. Wyznaje: „Hania Humorek to ja! Jesteśmy identyczne! W naszej rodzinie zawsze słynęłam ze skłonności do przesady. Hania Humorek to ja, tylko... jeszcze bardziej wyolbrzymiona!”. Megan McDonald mieszka ze swoim mężem w Sebastopolu w północnej Kalifornii.

Peter H. Reynolds mówi, że od razu poczuł więź z Hanią Humorek, gdyż jak sam mówi: „Jako ojciec na własne oczy oglądałem przygody bardzo niezależnej dziewczynki”. Peter H. Reynolds mieszka w Dedham w stanie Massachusetts, naprzeciwko swojego brata bliźniaka.

Dla Jordan i Chloe

M.M.

Dla Marlo Thomasa i Carole Hart, którzy zainspirowali nas do poszukiwania wolności

P.H.R.

Tajemnica nieznośnego brata

Była ciemna, burzowa noc. Deszcz chłostał szyby. Grzmiały pioruny, a niebo rozświetlały błyskawice. Na ścianach tańczyły upiorne cienie przypominające ogromne zębiska.

Tykanie starego zegara brzmiało jak bicie serca. Cicho niczym duch wspinała się po mrocznych, bardzo mrocznych schodach. Boso, na paluszkach, poszła mrocznym, mrocznym korytarzem i stanęła pod czarnymi, czarnymi drzwiami.

Zastukała raz, dwa, trzy razy, używając kodu Morse’a. Po chwili drzwi otworzyły się ze skrzypnięciem.

Puk-puk.

– Aaaaa! – wrzasnęła Hania, która leżała na górnej pryczy piętrowego łóżka, nakryta kołdrą.

Wypuściła z ręki notes, w którym pisała. Pofrunął na dół i trafił Smrodka prosto w głowę.

– Auu! – krzyknął Smrodek, rozcierając sobie głowę. – Uważaj! Nabiłabyś mi guza!

– Ty już wyglądasz jak jeden wielki guz – parsknęła Hania.

– Nie musisz rzucać we mnie książkami.

– Ciesz się, że to nie encyklopedia. To kara za to, że mnie przestraszyłeś, kiedy pisałam opowieść grozy.

– Dlaczego leżysz pod kołdrą? Jest środek dnia.

– Nancy Drewa mówi, że nie można bać się ciemności. Ćwiczyłam.

– A po co ci latarka?

– Dobry detektyw zawsze trzyma latarkę pod poduszką.

– Nancy Drew też tak robiła?

– Hej! Nie czytałeś Listu w dębowej dziupli?

– Nie jestem jej fanem.

– A ja zamierzam przeczytać wszystkie pięćdziesiąt sześć powieści o Nancy Drew.

Smrodek pomachał notesem Hani.

– Czy Nancy Drew też rzucała w swojego brata różnymi przedmiotami?

– Nie miała brata, ale gdyby miała, na pewno by w niego rzucała, gdyby próbował ją przestraszyć na śmierć.

– Na śmierć?

– To jedno z jej powiedzonek. Sam się domyśl, co oznacza.

– A czy w powieściach o Nancy Drew coś wylatuje w powietrze? W dobrych kryminałach ciągle coś wybucha. Motorówki, torty albo motocykle.

– Nie, Smrodek. W kryminałach o Nancy Drew są stare zegary, skrzypiące schody, ukryte pamiętniki i inne takie.

– Aha.

Smrodek nie wyglądał na przerażonego. Raczej na trochę znudzonego.

– Ale są tam też wybuchające pomarańcze, płonące rakiety i stare zamki. Mnóstwo zamków, wszystkie nawiedzone. Raz Nancy Drew o mało co nie zginęła, gdy runął na nią sufit. Innym razem ścigał ją duch konia, a kiedyś nawet próbował ją udusić olbrzymi pyton. Poważnie.

– Wybuchające pytony są fajne. – Smrodek się nieco ożywił. – Mogę przejrzeć jedną z tych książek?

– Leżą tam. – Hania wskazała na stertę różnych rzeczy piętrzącą się na biurku. – Pod skarpetkową małpką.

Smrodek podniósł skarpetkową małpkę.

– Pod małpką jest poduszka.

– No to pod poduszką.

Smrodek podniósł poduszkę.

– Pod poduszką jest słownik.

– No to pod słownikiem.

Smrodek podniósł słownik.

– Odnalezienie twoich kryminałów to prawdziwa zagadka. – Pod słownikiem leżała czterdziesta trzecia część przygód Nancy Drew, Tajemnica dziewięćdziesięciu dziewięciu kroków. – Dlaczego ta książka leży pod tyloma rzeczami?

– Hmmm... nie śmiej się, ale...

– Cha, cha, cha! Hania się boi! Schowałaś ją, bo jest straszna. Boisz się przerażających przygód Nancy Drew!

– Co ja poradzę na to, że mam taką bujną wyobraźnię? – westchnęła Hania. –

Wyzywam cię, żebyś ją przeczytał. I to w ciemności.

Smrodek zadrżał.

– Przyjaciółka Nancy ma dziwny sen o upiornych schodach składających się z dziewięćdziesięciu dziewięciu stopni. Nancy jedzie do Francji, żeby rozwiązać zagadkę tego snu. To naprawdę przerażająca historia! Tak piszą na okładce. Książki nie kłamią.

– Może po jej przeczytaniu sama będziesz miała koszmarny sen – zadumał się Smrodek. – Wtedy oboje pojedziemy do Francji, żeby wyjaśnić jego tajemnicę... i zobaczymy wieżę Eiffla!

– Wieża Eiffla nie ma tu nic do rzeczy, ale podsunąłeś mi świetny pomysł. Rozwiążę jakąś zagadkę. To będzie prawdziwa przerażająca tajemnica w stylu Nancy Drew. Jestem tego absolutnie pewna.

– Jaka tajemnica?

– Jeszcze nie wiem. Najpierw muszę ją znaleźć.

– Pojedziesz do Francji?

– Wcale nie trzeba wyjeżdżać z kraju, żeby znaleźć jakąś tajemnicę. Może się kryć w twoim własnym ogródku.

Smrodek spojrzał przez okno na ogród.

– Widzę tylko twoją fioletową skakankę, biało-różową piłkę nożną, rower z pękniętą oponą i niebieski namiot, w którym organizowaliśmy zebrania Klubu Siusiającej Ropuchy. Dla mnie jedyną tajemnicą jest to, dlaczego mama i tata nie kazali ci tego posprzątać.

– Cha, cha, cha, ale śmieszne. Tajemnice są wszędzie. Może nie akurat w naszym ogródku, ale z pewnością tuż pod naszym bokiem. Musimy tylko być czujni.

I tak jak stała, Hania Humorek ruszyła na poszukiwanie tajemnicy.

Tajemnica zaginionych gumisiów

Skoro ma wyjaśnić wielką tajemnicę, musi przygotować sprzęt detektywistyczny.

Latarka? Jest.

Notes? Jest.

Ołówek ze złą minką? Jest.

Kieszonkowe szkło powiększające? Jest.

Taśma klejąca? Jest.

Torba na suwak? Jest.

– Pomyślmy – powiedziała Hania do siebie. – Potrzebuję jeszcze tylko przebrania, pieniędzy i słowniczka francuskiego.

Poszła na górę do łazienki i wróciła z kosmetyczką mamy. Wyjęła czerwoną szminkę, puderniczkę, kredkę do brwi, lakier do paznokci, pęsetkę i spinkę do włosów.

– O, super – zawołał Smrodek, wchodząc do pokoju Hani. – Będziesz się przebierać?

– Smrodek, w ogóle się nie znasz na pracy detektywa. Wszyscy wiedzą, że szminką pisze się„SOS!” na lustrze.

– Aha, już rozumiem. Jeśli coś wybuchnie i noga ci utknie pod kupą żelastwa, wołasz po francusku„SOS!”, a jeśli zgubiłaś słownik, piszesz„SOS!” szminką na lustrze czy coś w tym rodzaju?

– Raczej coś w tym rodzaju – mruknęła Hania. – Szminka może też udawać krew. Kiedyś Nancy Drew posmarowała się szminką i udawała, że krwawi, żeby zmylić bandytów i uciec. W tych książkach jest mnóstwo bandytów, na przykład Szperacz, Gburek i Łomotek.

Smrodek parsknął śmiechem.

– To brzmi jak imiona krasnali, a nie bandytów.

– A w Upiorze z Sosnowego Wzgórza jest zła wróżka Madame Tarantella.

– Madame Tarantula. Super. Mogę napisać coś szminką?

– Używa jej się tylko w sytuacjach awaryjnych – wyjaśniła Hania.

– A te pozostałe rzeczy?

– Pudrem można wykryć odciski palców, a lusterko pomaga w śledzeniu podejrzanych osób. Z kolei kredka służy do tego. – Hania szybko narysowała Smrodkowi wąsy.

– Hej! – zawołał Smrodek, ale zamiast zetrzeć wąsy, przejrzał się w lusterku.

Hania wzięła małą metalową spinkę do włosów.

– Zasada numer jeden: nigdy nie wychodź z domu bez spinki do włosów.

– A co to takiego? – spytał Smrodek.

– Służy do spinania włosów.

– Mogę spróbować?

– Proszę bardzo. – Hania podała mu spinkę, po czym spakowała do plecaka cały sprzęt.

Smrodek wziął tajemny pamiętnik Hani, włożył spinkę do zamka i przekręcił. Pamiętnik się otworzył.

– Ale cudo! – zawołał. – To naprawdę działa!

Hania podniosła głowę.

– Oddaj! – krzyknęła i wyrwała Smrodkowi pamiętnik.

– Jesteś pewna, że Nancy Drew nie miała młodszego brata? Młodsi bracia to też doskonali detektywi.

– Tak, jestem pewna. Miała tylko ojca, pana Drew, dwójkę przyjaciół, George’a i Bessa, psa Togo, kotkę Śnieżkę i lśniący niebieski odjazdowy kabriolet!

– Była na tyle duża, że mogła prowadzić samochód?

– Pewnie. Kto by nie chciał jeździć niebieskim kabrioletem i całymi dniami rozwiązywać tajemniczych zagadek? – powiedziała Hania. – Kosmetyki? Są. Jestem gotowa!

– A co z pieniędzmi? Zapomniałaś o pieniądzach!

– Nnnie, nie zapomniałam.

Smrodek zajrzał do plecaka Hani i wyjął plastikową torebkę pełną monet.

– Tylko nie moje monety! I dolary z portretami prezydentów! Zbieram je od lat!

– Oj, daj spokój. Jeśli bandyci zamkną mnie na strychu, w komórce albo w bagażniku, będę mogła ich przekupić.

– Przecież wystarczy użyć spinki do włosów, żeby otworzyć zamek – zauważył Smrodek.

Hania spiorunowała go wzrokiem.

– No dobrze. – Smrodek przejrzał swoje monety. – Możesz wziąć ćwierćdolarówkę z Samoa Amerykańskiego. Bo nie wiem, gdzie ten kraj leży.

– Jedną marną ćwierćdolarówkę? Nie wystarczy na okup.

– Zgoda. Dołożę jeszcze dolara z prezydentem Martinem Van Burenem. Ale tylko dlatego, że to nie prezydent James Madison. I dlatego, że nic o nim nie wiem.

– Ojej, wielkie dzięki, Smrodziuniu.

– Czy już możemy poszukać zagadki? – spytał Smrodek.

– Prawie – odrzekła Hania. – Jestem głodna. Muszę coś przekąsić. Zasada numer jeden: nigdy nie rozwiązuj zagadki na czczo.

– Myślałem, że zasada numer jeden to ta ze spinką do włosów.

– To źle myślałeś! Odwróć się, żebyś nie zobaczył, gdzie chowam słodycze.

Kiedyś Smrodek znalazł słodycze Hani schowane do szuflady na skarpetki. Znalazł je w apteczce. Znalazł je nawet w puzzlach składających się z pięciuset elementów. Ale na pewno ich nie znalazł w tajnej, supertajnej kryjówce Hani.

Smrodek odwrócił się i zasłonił oczy.

– Zasłoń też uszy – powiedziała Hania.

– Mam tylko dwie ręce.

– No to postaraj się nie słuchać.

Hania wyjęła pluszowego łosia, którego przed ostatnią Gwiazdką kupiła w centrum handlowym z babcią Lusią. Kiedyś wypchała jego brzuszek nie watą, tylko gumisiami. Gdy teraz otworzyła brzuszek, znalazła... starą skarpetkę w paski!

– Smrodek! Nigdy nie zgadniesz, co znalazłam!

Smrodek spojrzał na ręce Hani.

– Starą skarpetkę? – Próbował udawać zaskoczonego.

– To nie tylko skarpetka, lecz także zagadka – odrzekła Hania. – Znalazłam ją tuż pod nosem!

Smrodek nie odezwał się słowem, tylko wbił wzrok w podłogę.

– Prawdziwa, przerażająca tajemnica! – zawołała Hania, machając skarpetką.

– Tajemnica zaginionej skarpetki?

– Raczej tajemnica skradzionych słodyczy. W brzuszku łosia ukryłam całą masę słodyczy. A one zniknęły! Trzask-prask i ani śladu po nich!

Smrodek podrapał się po głowie, a potem pstryknął palcami.

– To pewnie Myszka wywęszyła łosia i zjadła wszystkie gumisie.

– Interesujące – zauważyła Hania. – Ale skąd wiesz, że chodzi o gumisie? Powiedziałam tylko, że to były słodycze.

– Myszka, Gu-Misie. Przejęzyczyłem się. Poza tym wiem, że uwielbiasz gumisiowe myszki. O wiele bardziej niż gumisiowe oczy i żabie udka.

– Smrodek, zdejmij buty.

– Słucham? Po co?

– Po prostu je zdejmij.

Smrodek zdjął tenisówki.

– Aha! Tak jak myślałam! Masz skarpetki nie do pary. A jedna z nich pasuje do tej tutaj. Hania podniosła skarpetkę w paski. Zagadka Złodzieja Słodyczy w Pasiastej Skarpetce została rozwiązana. Smrodku Humorek, co masz na swoją obronę?

– Teraz bardzo przydałaby mi się ta szminka.

– Do czego?

– Napisałbym„SOS!”. Mówiłaś, że jeśli ktoś potrzebuje pomocy, może napisać to szminką!