Joanna Jagiełło

Różowe babeczki

ilustrowła Marta Krzywicka

Saga

Różowe babeczki

Copyright © 2017, 2019Joanna Jagiełłoi SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128048

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Kryminał

W życiu zdarza się tak, że ktoś zrobi coś złego. Na przykład włamywacz wyniesie z domu telewizor, złodziejaszek okradnie staruszkę z całej emerytury, wandal zdemoluje przystanek autobusowy... I o takich sprawach właśnie mówią powieści albo opowiadania kryminalne.

Główną postacią w powieści kryminalnej jest najczęściej detektyw, który próbuje dowiedzieć się, kto popełnił przestępstwo. Żeby to ustalić, przesłuchuje świadków zdarzenia i zastanawia się, kto mógł mieć motyw – czyli powód, aby popełnić dane przestępstwo – a także sposobność do jego popełnienia. Na początku zwykle ma całą listę podejrzanych. Niektórych podejrzanych można jednak oczyścić z zarzutów. Jeśli podejrzany w momencie popełnienia przestępstwa był na przykład na drugim końcu świata – ma tak zwane alibi.

Detektyw bada też miejsce zbrodni i zbiera wszystkie potrzebne informacje, a także ślady, takie jak odciski palców, włosy czy nawet nitki z ubrania. Praca detektywa to bardzo ekscytujące i pożyteczne zajęcie. W końcu chcemy, żeby przestępca został złapany i ukarany, prawda?

Do najważniejszych twórców kryminałów należą Agatha Christie oraz Arthur Conan Doyle, który stworzył postać Sherlocka Holmesa.

Słyszysz? Ktoś biegnie ulicą. To Lusia wraca ze szkoły. Spieszy się, bo równo w południe otwiera się biuro detektywistyczne jej taty, Lucjana Zagadki. Z takim nazwiskiem tata Lusi mógł zostać tylko detektywem! Teraz codziennie rozwiązuje sprawy kryminalne, a Lusia mu w tym pomaga.

Dziewczynka wbiega po schodach i wali w drzwi.

– Luizo, obudzisz cały blok! – protestuje tata, udając zagniewanego.

– Jak to obudzę? Przecież nikt już nie śpi o tej porze… Chyba że ty? Dopiero wstałeś?

– Ależ skąd! Wstałem wieki temu – odpowiada pan Lucjan i ziewa szeroko. – Zdążyłem już nawet zjeść jajko na miękko. Kawy?

– Tatusiu, sześcioletnie dziewczynki nie piją kawy, zapomniałeś? Kakałko mi zrób i pospiesz się, bo zaraz otwieramy.

Jednak nic z tego picia kakao nie wychodzi, bo rozlega się dzwonek. W drzwiach stoi Hanna Bajadera, właścicielka pobliskiej cukierni. Jest tak wzburzona, że nie może złapać tchu.

– Przyniosła nam pani jakieś ciasteczka? – pyta niewinnie Lusia i wyszczerza się w swoim najbardziej zuchwałym uśmiechu.

– Luizo, zachowuj się! – upomina ją tata i rozkłada bezradnie ręce. – Ja sobie z nią nie radzę.

– Właśnie widzę, jest kompletnie rozpuszczona – dyszy pani Bajadera. – Tak to jest, jak dziecko wychowuje się bez matki.

Tata Lusi nie odpowiada. Marszczy tylko brwi i mówi chłodnym tonem:

– Co panią do nas sprowadza?

– Jak to co?! Moje różowe babeczki! To skandal!

– Spokojnie – odpowiada pan Lucjan i szuka swojego notesu, ale że nigdzie go nie widzi, chwyta leżącą na stole gazetę, żeby na niej zanotować zeznania.

– Moja stała klientka, pani Krups, zamówiła rano do kawy różową babeczkę z kremem malinowym! Okazało się, że krem jest niedobry. Że to jakaś dziwna masa! Wygląda jak krem, ale nie pachnie ani nie smakuje jak krem! A przecież sama go robiłam tydzień temu! – opowiada coraz bardziej zdenerwowana pani Hanna.

– Tydzień temu! Fuj! Nie był zbyt świeży... Może się po prostu zepsuł?

– Nieświeży? U mnie wszystko jest świeżutkie! A krem z margaryny, cukru i barwnika spożywczego można przechowywać nawet dwa tygodnie!

Lusia patrzy porozumiewawczo na tatę.

„Jak to dobrze, że rzadko chodzimy do cukierni pani Bajadery” – myśli.

– Ma pani te babeczki? – pyta rzeczowo pan Lucjan.

– Nie. Zostawiłam wszystko, jak jest, zamknęłam i przybiegłam tutaj.

– To świetnie – cieszy się pan Zagadka.

nie zatrzeć śladów

Wkrótce wszyscy są już w kawiarni.