Barbara Cartland

Polowanie na męża - Ponadczasowe historie miłosne Barbary Cartland

Irena Przybysz

Saga

Polowanie na męża - Ponadczasowe historie miłosne Barbary Cartland
Tłumaczenie
Irena Przybysz
Tytuł oryginału
The Husband Hunters
Font na okładce: Copyright (c) 2010-2012 by Claus Eggers Sørensen (es@forthehearts.net), with Reserved Font Name ’Playfair’
Copyright © 1976, 2020 Barbara Cartland i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711770511

1. Wydanie w formie e-booka, 2020

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

ROZDZIAŁ 1

Rok 1816

Znalazłam wyjście!

Drzwi jadalni otworzyły się gwałtownie i mówiąca te słowa wbiegła do pokoju.

— Leżałam w nocy, nie śpiąc, i rozmyślałam. I teraz wiem już dokładnie, co powinnyśmy zrobić.

Dwie młode dziewczyny siedzące przy stole zwróciły się w jej stronę i dwie pary błyszczących oczu spojrzały na nią z zaciekawieniem.

— Co wymyśliłaś, Andrino? Powiedz!

Andrina podeszła do stołu i usiadła u jego szczytu. Patrząc na te trzy siedzące razem siostry, trudno było sobie wyobrazić, że gdziekolwiek na świecie mogą istnieć trzy dziewczyny równie piękne i jednocześnie tak różne.

Andrina była z nich najstarsza i najmniej rzucająca się w oczy. Druga z kolei, Cheryl, mająca osiemnaście i pół roku, była tak piękna, że ludzie, widząc ją po raz pierwszy, milkli z podziwu nad jej urodą. Miała włosy złote jak dojrzałe zboże, błękitne, świetliste oczy i białoróżową cerę, przywodzącą nieodmiennie na myśl truskawki ze śmietaną. A co więcej, miała szczupłą, zgrabną sylwetkę i poruszała się z wielką gracją.

Sharon, najmłodsza z sióstr, podobna do ojca, była brunetką z cerą białą jak płatki magnolii i błękitnymi oczami, które czasem wydawały się fiołkowe.

Pułkownik Maldon mawiał, że Sharon wzięła urodę po ich hiszpańskim przodku, który występował gdzieś tam w ich drzewie genealogicznym. Lecz jakiegokolwiek przodka przypominała, Sharon była prześliczną panną, a w dodatku najweselszą i najdowcipniejszą z całej trójki. Wszystko ją bawiło i była nienasycenie ciekawa życia i ludzi. Tęskniła za wirem życia towarzyskiego, o którym czytała w pismach dla pań, a czasem w poważniejszym dzienniku Morning Post, który codziennie otrzymywał jej ojciec.

Andrina mogłaby zwrócić uwagę swoją urodą w każdym towarzystwie, gdyby nie było tam jej sióstr; można ją było uznać za coś pośredniego między nimi, ponieważ jej włosy nie były ani jasne, ani ciemne.

— Myszowata — mówiła o sobie pogardliwie, lecz jej matka utrzymywała z przekonaniem, że właśnie kolory cienia przynoszą ukojenie i ochronę ludziom zmęczonym oślepiającym światłem słońca.

Odpowiednio do koloru włosów, Andrina miała szare oczy, które w pewnym oświetleniu wydawały się zielone. Myślała czasem ze smutkiem, że gdyby natura była dla niej łaskawsza, dałaby jej rude włosy dla lepszego efektu. Za to jej twarz miała wyraz słodyczy, jakiego nie miała żadna z jej sióstr.

Ponieważ była najstarsza, zmuszała się, aby być praktyczną i rozsądną, a po śmierci matki przed pięcioma laty, choć miała wówczas zaledwie piętnaście lat, przejęła rządy nad całym domem.

Ich ojciec chorował przez ostatnie dwa lata swego życia; Cheryl i Sharon były bardzo młode, więc na Andrinę spadły obowiązki pani domu, gospodyni, pielęgniarki, nauczycielki i dziewczyny do wszystkiego.

Dziewczęta uczyły się pod kierunkiem guwernantki, która dochodziła ze wsi. Ale to Andrina, pamiętając wszystko, czego nauczyła ją matka, przekazywała siostrom swą wiedzę, wpajała w Sharon i Cheryl doskonałe maniery, które według pani Maldon były nieodzowne dla młodych dam, zasady etykiety, których należy przestrzegać, i wszystkie zalety, które, jak sądziła Andrina, jej matka życzyłaby sobie widzieć u każdej ze swych córek.

Łatwo jej było nimi kierować, nie tylko dlatego, że ją kochały, ale także dlatego, iż Cheryl była z natury zbyt łagodna i dobra, aby się przeciwstawić czemukolwiek, co jej proponowano, a Sharon, z kolei, wykazywała wiele ambicji.

To właśnie Sharon podsunęła starszej siostrze myśl, nad którą głowiła się całą noc i którą wyjawiła teraz w wielkim podnieceniu.

— Zdecydowałam, że muszę natychmiast pojechać do Londynu.

— Do Londynu? — wykrzyknęła Sharon. — Ale po co? I dlaczego ty?

— Zaraz wam powiem — odpowiedziała Andrina, nalewając sobie kawy z dzbanka stojącego na stole. Po chwili ciągnęła dalej:

— Myślałam w nocy o tym, co mi powiedziałaś, Sharon.

— Powiedziałam — wtrąciła Sharon — że jeśli panny Gunning podbiły Londyn i zrobiły tak świetną karierę, my możemy zrobić to samo. A w dodatku jest nas trzy!

— Powiedziałaś też — zauważyła Cheryl — że według ciebie jestem ładniejsza niż Elżbieta Gunning, a Andrina jest równie ładna jak Maria.

— Tak powiedziałam — przyznała Sharon. — Ale ja...

— I o tym właśnie myślałam — przerwała jej Andrina. — To jest absolutna prawda. Jesteście obie bardzo ładne, o wiele ładniejsze ode mnie — ale ja powinnam pojechać, aby się wami opiekować.

Przerwała, a po chwili mówiła dalej:

— Rozważmy naszą sytuację. Nie będziemy w stanie żyć tutaj we względnym komforcie, nie mówiąc już o luksusach, mając tylko to, co nam ojciec zostawił.

— To znaczy ile, dokładnie? — spytała Sharon.

Andrina zaczerpnęła głęboko powietrza.

— Niecałe dwieście funtów rocznie — rzekła. — Jesteśmy właścicielkami domu, ale wymaga on wielu napraw. Nie wydaje mi się też, abyśmy mogły utrzymać więcej niż jednego konia, jeśli mamy same się ubrać i wyżywić.

Zapadła cisza, podczas której siostry patrzyły na Andrinę z niepokojem.

— I wtedy, gdy uznałam, że nasza sytuacja jest rozpaczliwa — kontynuowała Andrina — znalazłam wyjście!

— Jakie, Andrino? — spytała Sharon. — Powiedz nam, prędko!

— Pojadę do Londynu zobaczyć się z księciem!

— Z księciem? Jakim księciem? — pytały jak echo siostry. — Nie miałyśmy pojęcia, że znamy jakiegoś księcia?

— Nigdy go nie spotkałyśmy — odpowiedziała Andrina — ale ojciec mówił, że jest naszym dalekim krewnym i jest moim ojcem chrzestnym.

— Nie najlepszym — powiedziała lekceważąco Sharon. — O ile pamiętam, nigdy nie przysłał ci żadnego prezentu.

— Nigdy nie zwracał na mnie żadnej uwagi — powiedziała Andrina — więc najwyższy czas, żeby to zrobił.

— Kto to jest? — spytała Cheryl.

— Książę Broxbourne — odparła Andrina. — Musi już być bardzo stary, ale ojciec bardzo go lubił. W młodości jeździł ze swoim ojcem do majątku księcia i opisywał, jaki wielki i wspaniały miał dom.

— Jak to się stało, że został twoim ojcem chrzestnym? — dopytywała się Cheryl.

Andrina uśmiechnęła się.

— Nie jestem pewna, ale myślę, że to dzięki mamie. Wiecie, jak ona zawsze pragnęła, żebyśmy miały znajomości wśród „ludzi na poziomie”. Mama i ojciec bywali w świecie, zanim on nie stracił wszystkich pieniędzy, grając w karty.

— Jak on mógł zrobić coś tak głupiego? — spytała z gniewem Sharon.

— Sam siebie o to zapytywał wiele razy — powiedziała Andrina. — Bardzo się wstydził, że utracił swoje dziedzictwo w tak idiotyczny sposób. Myślę, że nie było łatwo powstrzymać się, aby nie iść w ich ślady, gdy wszyscy znajomi hazardowali się w klubach londyńskich na wielką skalę, a on był przystojny i skory do zabawy.

— Mogę zrozumieć, że robił to przed ślubem — zauważyła Sharon — ale później mama powinna była odwieść go od tego.

— Próbowała — odparła Andrina — ale sama była wtedy tak młoda i lekkomyślna. Poza tym uwielbiała ojca, więc chciała, żeby był szczęśliwy.

— Za to my teraz nie jesteśmy szczęśliwe — stwierdziła Sharon.

— Tak, wiem — zgodziła się Andrina. — Dlatego mam zamiar zobaczyć się z księciem i skłonić go, żeby coś dla nas zrobił.

— Jak będziesz mogła nalegać? — zapytała Cheryl.

— Nie wiem sama — odparła Andrina. — Może sumienie go ruszy, kiedy zda sobie sprawę, że zapomniał nie tylko o ojcu, swoim przyjacielu i krewnym, ale i o nas wszystkich, przez te lata, odkąd tu mieszkamy.

— Tatuś raz powiedział, że bogaci nie potrzebują biedaków, którzy siedzą pod ich bramami — zauważyła Sharon.

— Takie widocznie jest też przekonanie księcia — rzekła Andrina — ale ja mam zamiar wmówić w Jego Wysokość, że najmniejsze, co może zrobić, to wprowadzić nas do londyńskiego towarzystwa i pomóc wam obu znaleźć sobie mężów.

— Mężów? — wyjąkała ze zdumieniem Cheryl.

— Oczywiście — odparła Andrina. — A po co innego miałybyście jechać do Londynu?

— Tak, masz absolutną rację — wykrzyknęła Sharon. — Tak właśnie zrobiły siostry Gunning! Elżbieta poślubiła księcia, a właściwie dwóch — a Maria hrabiego!

Ta historia była ulubioną opowieścią Andriny.

Dwie rozpaczliwie biedne siostry przybyły z Irlandii do Londynu z matką w roku 1751 i szturmem zdobyły londyńskie towarzystwo.

Codzienne pisma donosiły o ich poczynaniach, w tygodnikach zamieszczano o nich wierszyki.

Znając Elżbietę tylko jeden miesiąc, książę Hamilton ofiarował jej serce i rękę; pobrali się o północy w Wielkiej Kaplicy na Curzon Street.

Pięć dni później Maria poślubiła hrabiego Coventry i pojechała z nim do posiadłości lorda Ashburnhama w Charlton w Kent, aby tam „skonsumować małżeństwo”.

Elżbieta, nie tylko piękna, ale również lojalna, współczująca i dzielna, potrzebowała wszystkich tych zalet, gdy odkryła, że poślubiła notorycznego pijaka. Kiedy dwoje dzieci przyszło na świat — w tym chłopiec, przyszły dziedzic — książę, zrujnowawszy sobie zdrowie brakiem wstrzemięźliwości, zmarł, mając zaledwie trzydzieści trzy lata.

Elżbieta, samotna i nieszczęśliwa, wkrótce zawarła związek małżeński po raz drugi. Jej mężem został pułkownik Jan Campbell, człowiek nieskazitelnego charakteru, o szlachetnych ambicjach, który później uzyskał tytuł Piątego Księcia Argyllu.

Dla Andriny była to najbardziej romantyczna historia, jaką znała, i myśląc o niej, dochodziła do wniosku, że Elżbieta nie mogła być piękniejsza od Cheryl.

— To ty, Sharon, powinnaś poślubić księcia — mówiła siostrze Cheryl. — Bo dla mnie byłoby to straszne, gdybym została księżną.

— Marzę o tym, żeby zobaczyć cię jako księżnę wtrąciła Andrina. — Nigdy nie byłoby piękniejszej od ciebie. Jestem pewna, że w Londynie każdy mężczyzna, który cię ujrzy, oświadczy ci się — z wyjątkiem tych, którzy oświadczą się Sharon.

— A co z tobą? — spytała Cheryl.

— Nie będę miała czasu myśleć o sobie aż do chwili, gdy zobaczę was ostatecznie zabezpieczone — odparła Andrina. — Pamiętajcie, dziewczęta, że kwestia czasu jest sprawą istotną, bo pieniędzy starczy nam tylko na jeden sezon, nie dłużej!

— Jak zdobędziemy nawet tyle? — spytała Sharon.

— Czy zapomniałaś o naszyjniku mamy? — zapytała Andrina.

Obydwie siostry wykrzyknęły zgodnym chórem:

— Naszyjnik mamy! Oczywiście! Musi być wart setki funtów!

— Z wyjątkiem szmaragdów, kamienie nie są zbyt duże — zauważyła Andrina. — Ale mama była pewna, że gdyby go chciała sprzedać, dostałaby za niego pięćset funtów.

— To bardzo dużo pieniędzy! — wykrzyknęła Cheryl.

— Wystarczy na nasz cel — orzekła Andrina. — Nie zapominajcie, że powodem, dla którego mama trzymała go w ukryciu przez tyle lat, była chęć zapewnienia nam pomocy w nagłej potrzebie.

— Zastanawiam się, dlaczego ojciec nie skłonił jej, aby go sprzedała? — zapytała Sharon.

— Prawdopodobnie mama namówiła go dość wcześnie, aby go odłożyć na czarną godzinę, a potem ojciec pewnie o nim zapomniał — odpowiedziała Andrina. — W każdym razie jestem pewna, że mama sprzedałaby go, gdyby któraś z nas wychodziła za mąż, i teraz sprzedamy go właśnie na ten cel.

— Jeżeli dostaniemy za niego pięćset funtów — zauważyła praktycznie Sharon — to wyniesie prawie sto sześćdziesiąt siedem funtów dla każdej.

— Tak, jeślibyśmy podzieliły tę sumę równo między siebie — zgodziła się Andrina. — Ale jeśli pozostanie ona w całości, to starczy nam na wynajęcie domu w Londynie na dwa miesiące i na kupno kilku pięknych sukien.

— Siostry Gunning miały tylko jedną suknię na dwie — przypomniała Sharon.

— Wy będziecie miały więcej — powiedziała Andrina. — Mam wrażenie, że teraz ludzie mają większe wymagania niż w czasach, gdy panny Gunning wywołały taką sensację.

— Fasony sukien są obecnie prostsze — stwierdziła Sharon — ale zakrywają o wiele, wiele mniej. W Magazynie Pań pisano w zeszłym tygodniu: „Suknie paryskie prezentowane przez dziewczęta w Vauxhall i innychmiejscach, są bardzo przezroczyste i pokazują żarliwym wielbicielom zarysy piersi i nóg”.

— Sharon! — wykrzyknęła Andrina. — Nigdy nie słyszałam o czymś tak niewłaściwym! Ani ty, ani Cheryl nie będziecie nosić takich sukien.

— Ależ musimy być ubrane zgodnie z modą, Andrino — odparowała Sharon. — W La Belle Assemblée pisali, że „damy w Paryżu i Londynie, w sposób wielce naganny, zwilżają suknie muślinowe, aby bardziej przylegały do ciała i w ten sposób wyglądają jak nagie”.

— Nie wiem, co to za rodzaj „dam” — oburzyła się Andrina. — Wy macie wyglądać skromnie, nie inaczej. Jestem pewna, że tacy mężowie, jakich dla was pragnę, nie życzyliby sobie, aby ich żony wyglądały na „łatwe kobietki” lub zachowywały się niewłaściwie.

— Zrobimy wszystko, czego sobie życzysz — powiedziała Cheryl.

Andrina uśmiechnęła się do niej i twarz jej złagodniała.

— Dziękuję ci, Cheryl. Chcę, abyście miały do mnie zaufanie i wierzyły, że wiem, co jest dla was najlepsze. To naprawdę bardzo ważne, abyśmy nie popełniły jakiegoś błędu i nie zjawiły się w Londynie pod złymi auspicjami.

— To prawda — zgodziła się Sharon — a najważniejszą rzeczą, ważniejszą od wielu innych, jest, abyśmy dostały się do „Almacku”.

— Co to jest „Almack”? — spytała Cheryl i obie z Andriną spojrzały wyczekująco na Sharon, która, mając dopiero siedemnaście lat, posiadała zdecydowanie większą wiedzę od nich w sprawach mody i elegancji.

— „Almack” — wyjaśniła Sharon — to najbardziej ekskluzywny i najważniejszy klub w Londynie, z restauracją i dansingiem.

— Opowiedz o nim — poprosiła Cheryl.

— Czytałam o tym — mówiła Sharon. — Jest prowadzony przez grupę „patronek”, są to damy z arystokracji, jak: lady Jersey, lady Castlereagh, lady Cowper, księżna de Lieven i kilka innych — przerwała patrząc na siostry i dokończyła dramatycznie: — Jeśli ktoś nie znajdzie się na ich liście i nie otrzyma karty wstępu wydanej przez jedną z patronek, nie wejdzie tam nigdy i będzie towarzyskim wyrzutkiem.

— To bardzo snobistyczne — zauważyła Andrina.

— One chcą, aby tak było — rzekła Sharon i wstała od stołu.

— Przeczytam wam o tym wiersz. Znalazłam go w jednym piśmie z zeszłego roku, zaraz go przyniosę.

Wybiegła z pokoju, a Andrina spojrzała na Cheryl, która w blasku wiosennego dnia wyglądała niezwykle pięknie, a jej włosy, tam gdzie dotknął ich promień słońca, lśniły czystym złotem. Andrina pochyliła się do niej z uśmiechem i rzekła:

— Nie powinnaś tu dłużej wegetować Cheryl, nie widując nikogo, prócz Hugona Rentona.

— Ale ja lubię Hugona — zaprotestowała Cheryl.

— To bardzo miły chłopak — zgodziła się Andrina — ale wiesz równie dobrze jak ja, że on nie ma żadnych własnych pieniędzy, a jego ojciec robiłby wielkie trudności, gdyby Hugo chciał się z tobą ożenić. Poza tym Hugo może się wydawać człowiekiem o pewnym znaczeniu tu, w Cheshire, ale w Londynie czekają na ciebie różni, bardzo interesujący młodzi ludzie.

— Może oni będą mnie peszyć?

— Oni cię będą podziwiać — powiedziała Andrina stanowczo, ale popatrzyła na siostrę z pewną obawą.

Cheryl bała się ludzi i dlatego przy okazji spotkań towarzyskich, Andrina zawsze starała się trzymać blisko niej i pilnowała, aby nic nie wytrąciło jej z równowagi.

Cheryl była bardzo wrażliwa i jeśliby tylko któraś z matron odezwała się do niej trochę szorstko, na pewno uznałaby, że jest niepożądana i chyłkiem uciekłaby z przyjęcia.

— Zrobisz w Londynie wielką konkietę, Cheryl — zapewniała ją teraz Andrina — i na pewno odniesiesz sukces. Będziesz królową każdego balu, wielbioną i rozrywaną. Każdy mężczyzna, którego poznasz, będzie chciał złożyć serce, nazwisko i fortunę u twoich stóp.

Cheryl nie odpowiadała, tylko wydawała się zaniepokojona, toteż Andrina ucieszyła się, gdy wróciła Sharon, niosąc egzemplarz Magazynu Pań, i rzekła:

— Posłuchajcie tego wiersza o klubie „Almack”. Napisał go Henry Luttrell:

Ta potężna Lista zapewni ci wszystko.

Postaraj się umieścić na niej swe nazwisko

Gdy się raz tam znajdziesz, masz przyjaciół, sławę,

Dobrobyt, poważanie, łatwą każdą sprawę.

Ta karta magiczna cieszy wszystkie szarże,

Obie płcie o nią walczą, panny też, a jakże.

Jeśli drzwi Almacku otworzysz zamknięte,

Jesteś jak monarcha, co powiesz, to święte.

Lecz gdyby się nagle zamknęły te wrota,

Spadniesz, o niegodny, z Olimpu do błota.

Gdy skończyła czytać wiersz, nastąpiła chwila ciszy.

— A gdyby nas stamtąd wygnano? — zapytała z niepokojem Cheryl.

— Nikt nas nie wygna — rzekła Andrina stanowczo. — Jeśli książę Broxbourne nie zdoła nas wprowadzić do „Almacku”, to kto?

— Mam nadzieję, że masz rację — rzekła Sharon — ale, jak mówiłam, decyzja należy do pań z zarządu i niezależnie co książę zrobi lub nie, musimy mieć damę do towarzystwa, coś w rodzaju przyzwoitki.

— Myślalam już o tym — odparła Andrina. — To jeszcze jedna sprawa, którą musi załatwić książę.

— Czy trzeba będzie jej płacić? — spytała Sharon.

Andrina znieruchomiała na moment.

— Mam nadzieję, że nie — rzekła wreszcie. — Nie brałam tego pod uwagę.

— Ale powinnyśmy mieć dość pieniędzy po sprzedaniu naszyjnika. Gdzie on jest?

— W sypialni mamy, sprawdziłam to wczoraj wieczorem — odpowiedziała Andrina. — Wiedziałam, gdzie jest ukryty, i zostawiłam go tam po śmierci mamy na wypadek, gdyby ojcu przyszło do głowy zagarnąć go.

Wymieniły spojrzenia z Sharon, ale żadna nic nie powiedziała. Obydwie pomyślały, że w ostatnich latach swego życia ich ojciec stał się bardzo kłótliwy i protestował przeciwko wszelkim ograniczeniom, które nie pozwalały mu korzystać z wielu luksusów, do jakich był przyzwyczajony i do których tęsknił. Żądał artykułów żywnościowych, jakich nie można było dostać w ich małej wsi lub na które nie było ich stać. Wymagał, aby mu podawano tylko najlepsze gatunki wina, choć ceny przekraczały ich możliwości finansowe.

Andrina starała się jak mogła zaspokajać jego chęci i potrzeby, aby go udobruchać, i dokazywała prawdziwych cudów, mając tak niewiele pieniędzy na utrzymanie domu.

Oznaczało to na przykład, że czasem ona i jej siostry zmuszone były wyrzec się nowych sukienek lub szyć je same z najtańszych materiałów, a nawet rezygnować z kupna ładnych wstążek do ozdobienia tych kreacji.

Musiały też kolejno jeździć na tym samym, jedynym koniu, stanowiącym całą ich „stajnię”. Tego konia używano też do zaprzęgu przy powozie ojca (gdy mu przyszła ochota powozić) lub przy ich bryczce, którą uznawały za wygodniejszą dla siebie.

Ogród był okropnie zaniedbany, a one same mogły się tylko cieszyć, że Sara, ich kucharka, zechciała pozostać z nimi, aby im gotować i wykonywać cięższe prace w domu. Resztę obowiązków dzieliły między siebie.

Obecnie, po śmierci ojca, wydawało się Andrinie, że mrok tych ostatnich lat rozproszył się jak ciemna chmura, która otaczała je o wiele za długo.

Nawet teraz budziła się w nocy, bo wydawało się jej, że słyszy ochrypły głos ojca żądający rzeczy, których nie mogła mu dać, i krytykujący wszystko, co próbowała dla niego zrobić.

— Jest jeszcze jedna sprawa — rzekła nagle Sharon, gdy szły schodami na górę do pokoju matki.

— Co takiego? — spytała Andrina.

— Czy nie sądzisz, że ludzie w Londynie będą się spodziewać, że będziemy w żałobie? Nie nosiłyśmy czarnych sukien, bo nie było nas stać na nowe rzeczy; a poza tym kto tu miał nas zobaczyć, z wyjątkiem kilku sąsiadów, którzy doskonale się orientowali w sytuacji? Ale w Londynie?

— Ja też o tym myślałam — odpowiedziała Andrina. — Otóż nikt w Londynie nie wie, kiedy umarł nasz ojciec. Jeśli ktoś nas zapyta, powiemy, że umarł rok temu, a on sam, jak wiesz, byłby ostatnią osobą, która by żądała od nas ubierania się na czarno jak wrony.

— To nie chodzi tylko o to, jak byśmy wyglądały — zauważyła Sharon. — Lecz gdybyśmy poszły na bal, nosząc żałobę, nikomu by się to nie podobało.

— A więc nie mogą wiedzieć, że jesteśmy w żałobie — zdecydowała Andrina. — Tak musi być i pamiętaj Cheryl, co ci mówiłam. Ojciec umarł w lutym zeszłego roku, a nie tego.

— Będę pamiętać — obiecała Cheryl, ale Andrina wiedziała, że będzie jej musiała przypominać o tym wiele razy.

Zawsze trudno było poznać, co myśli Cheryl. Była łagodna, miła, ustępliwa, lecz żyła w swoim własnym świecie, pełnym fantazji i mającym mało wspólnego z codziennym życiem.

Wyglądała tak uroczo, że ludzie, którzy ją widzieli, rzadko zdawali sobie sprawę z tego, jak mało wnosiła do rozmowy lub że to, co powiedziała, jeśli się już zdecydowała odezwać, nie warte było zapamiętania. Gdy teraz chodziła po sypialni matki, sprawiała wrażenie anioła, który zabłąkał się tu z nieba przez pomyłkę.

Andrina stanęła na krześle i sięgnęła ręką na najwyższą półkę szafy.

— A więc to tu mama chowała swój naszyjnik! — wykrzyknęła Sharon.

— Tutaj był bezpieczny — odpowiedziała Andrina. — W ostatnich latach ojciec nie był dość sprawny, aby wdrapywać się na krzesła, a Sara nigdy tam nie ścierała kurzu, odkąd się postarzała.

Mówiąc to zdjęła z półki skórzaną kasetkę i zaniosła do okna, aby lepiej ocenić grę promieni światła na kamieniach naszyjnika, który miał wyraźnie indyjski charakter. Oprawa ze złotego filigranu miała skomplikowany rysunek i usiana była drobnymi rubinami. Perełki, umieszczone na brzegach oprawy, tworzyły frędzelki, a na środku jaśniał duży szmaragd w otoczeniu dwóch mniejszych.

— Jest bardzo ładny — powiedziała Sharon — ale wygląda trochę barbarzyńsko.

— Dlatego mama nigdy go nie nosiła — odrzekła Andrina. — Tatuś przywiózł go z Indii, gdzie służył pod generałem Wellesleyem, który później został księciem Wellingtonem.

Spojrzała na naszyjnik i uśmiechnęła się.

— To takie typowe dla ojca: przywieźć coś zupełnie bezużytecznego. Mama mówiła mi, że próbowała go nosić do różnych sukni, ale do żadnej nie pasował. Nigdy tego jednak ojcu nie powiedziała, żeby go nie urazić.

— Ojciec lubił wszystko, co egzotyczne — rzekła Sharon tonem, który nadał tym słowom brzmienie dalekie od komplementu.

— Wydaje mi się, że podobały mu się rzeczy oryginalne i nieprzeciętne — wyjaśniła Andrina. — Sam też chciał taki być i dlatego tak drażnił go brak pieniędzy, nie pozwalający mu urzeczywistnić swoich pragnień, oraz przymus pozostawania tutaj, w domu.

— A dlaczego wybrał akurat Cheshire? — spytała Cheryl.

Andrina uśmiechnęła się.

— Musisz znać odpowiedź na to pytanie, Cheryl. Słyszałaś ją wielokrotnie. Ojciec wygrał ten dom w karty, a kiedy stracił cały swój majątek, tylko on mu pozostał.

— Zapomniałam — odpowiedziała Cheryl obojętnie.

— Ale byłyśmy tu szczęśliwe — rzekła Andrina.

Powiedziała to tak, jakby chciała sama siebie przekonać o prawdzie tych słów.

— Byliśmy wszyscy razem i dopiero, gdy mama umarła, sprawy zaczęły wyglądać inaczej.

— To przez ojca — zauważyła Sharon. — Nie mogę udawać, że nie cieszę się, iż mamy to już za sobą.

— Ani ja — zgodziła się Andrina — ale mimo to czuję się nie w porządku. Powinnyśmy nosić żałobę i czuć się nieszczęśliwe.

— Nie ma sensu, abyśmy udawały przed sobą — powiedziała z energią Sharon.

Andrina zamknęła kasetkę, w której leżał naszyjnik.

— A więc zgadzacie się, abym pojechała do Londynu jak najszybciej, odszukała księcia i przekonała się, co mi się uda na nim wymóc?

— Oczywiście — powiedziała Sharon — ale czy nie możemy pojechać z tobą?

— Na początku też tak myślałam — rzekła Andrina. — Lecz zdałam sobie sprawę, o ile by to drożej kosztowało, a my po prostu nie możemy sobie na to pozwolić. W każdym razie nie teraz, gdy jeszcze nie spłaciłyśmy długów za pogrzeb ojca.

— No tak, rozumiem — westchnęła Sharon.

— Zastanawiam się, czy nie mogłabym siedzieć na zewnątrz dyliżansu — powiedziała Andrina niepewnym tonem — kosztowałoby to wtedy tylko trzy pensy za milę zamiast pięciu. Lecz byłoby mi bardzo zimno i gdybym zjawiła się u księcia z czerwonym nosem, mógłby się do mnie zrazić.

— Ależ naturalnie, że musisz siedzieć wewnątrz! — wykrzyknęła Sharon. — O ile wiem, trzeba woźnicy dać szylinga jako napiwek; jeśli strażnik jedzie całą drogę, to też należą mu się dwa szylingi i sześć pensów.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.