Inger Gammelgaard Madsen

Czyściciel 5: Jesteś następny

Saga

Czyściciel 5: Jesteś następny
Przełożyła
Anna Sowa
Tutuł oryginału
Sanitøren 5: Du er den næste
Copyright © 2017, 2019 Inger Gammelgaard Madsen i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726146080

1. Wydanie w formie e–booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Anne Larsen odwiedzała już wcześniej jego dom w Højbjerg. Zazwyczaj jednak była nieproszonym gościem, więc pod tym względem ta wizyta różniła się od pozostałych. Roland zasugerował, żeby przyjechała, mimo późnej pory. Teraz, kiedy już na nią czekał, żałował swojej decyzji. Ale usłyszał w jej głosie coś, co kazało mu myśleć, że dowiedziała się czegoś ważnego.

Równie dobrze mógł to być podstęp, aby wyciągnąć informacje od NJPS, ale jeśli tak faktycznie było, to po prostu znowu ją wyrzuci. Nie będzie to pierwszy raz. Czekając na jej przybycie, uświadomił sobie, jak bardzo tęsknił za dawnymi czasami w policji. Nie tęsknił za prasą, co oczywiste, ale Anne Larsen była inna. To utalentowana dziennikarka, ale uważał, że mogłaby być równie dobrą policjantką. Nie bała się ubrudzić sobie rąk, gdy sytuacja tego wymagała. W reportażu telewizyjnym wspominała o więźniu, który zmarł po przedawkowaniu, oraz o samobójstwie strażnika. Może okaże się, że wie coś, co NJPS również będzie mogła wykorzystać.

Irene postanowiła zostawić ich samych i poszła do łóżka. Spała już, kiedy Anne zadzwoniła do drzwi.

Angolo ochoczo powitał nowego gościa w drzwiach, a ona odwzajemniła się, niepewnie głaszcząc dużego owczarka alzackiego po łbie. Zawsze od razu było widać, kiedy ktoś nie jest przyzwyczajony do obcowania ze zwierzętami. Roland gestem nakazał psu położyć się w koszyku w kuchni.

– Dobrze wytresowany – pochwaliła go Anne, ściągając kurtkę z nieznacznym uśmiechem na ustach.

– Pies policyjny – odpowiedział Roland. – Napijesz się czegoś? Mam jeszcze trochę Barolo.

– Odrobinę, dziękuję. Prowadzę, więc . . . Gdzie jest Irene?

– Poszła już spać, jest dość późno.

– Wiem, i przepraszam, że tak się uparłam, ale muszę cię poprosić o pomoc.

Roland zmartwił się lekko. Odszukał w kredensie czysty kieliszek na wino i nalał trochę dla Anne. Sam miał jeszcze pół kieliszka. Rzadko z Irene raczyli się dobrym winem w zwykły wieczór w trakcie tygodnia, ale dzisiaj miał powód do świętowania, gdyż jego ulubiona drużyna z miasta, w którym się urodził, S.S.C. Napoli, odniosła niesamowite zwycięstwo.

– W czym mogę ci pomóc, Anne? – zapytał, siadając na krześle. – Wiesz, że nie mogę rozmawiać z tobą o śledztwach prowadzonych przez NJPS, jeśli jesteś tutaj w charakterze przedstawiciela TV2 – czuł, że najlepiej będzie wyjaśnić to na samym początku.

– Nie jestem, nie do końca. To bardziej . . . prywatna sprawa – usiadła naprzeciw niego i wyciągnęła iPhone’a, kierując ekran telefonu w jego stronę.

– Wiesz, kim jest ten facet? – spytała.

Roland patrzył dłuższą chwilę na zdjęcie. Szczupły, z zapadniętymi policzkami i papierosem w ustach. Wyglądało na to, że wsiada do samochodu: srebrnej Corvetty.

– Nie wydaje mi się. Kto to jest?

– Przedstawia się jako Uwe Finch, ale zachowuje się, jakby próbował ukrywać swoją prawdziwą tożsamość.

Anne opowiedziała mu, jak śledziła mężczyznę ze zdjęcia. Wszedł do pubu przy strumieniu, wypił kufel piwa, który potem dokładnie wytarł chusteczką, zanim wyszedł.

– Dlaczego go śledziłaś?

– Bo . . . To długa historia. Dojdziemy do tego.

Używając kciuka i palca wskazującego, powiększyła zdjęcie, skupiając się na twarzy.

– Jesteś pewny, że go nie rozpoznajesz? Z czasów, kiedy byłeś w policji?

Roland wziął telefon do ręki i przyjrzał się dokładniej. Zdjęcie było wyraźne, a twarz oświetlało popołudniowe słońce. Coś w oczach mężczyzny ze zdjęcia wydało mu się nagle znajome. Były osadzone bardzo blisko siebie, a jego spojrzenie wręcz przewiercało na wskroś. Nigdy nie zapomni tego spojrzenia, ale to nie mógł być on.

– Obawiam się, że nie, Anne. Dlaczego on cię tak interesuje? – oddał jej telefon.

– To nowy chłopak Evy Mai Karlsen. Żony Patricka Aspa. Wiesz, kim jest Asp, prawda?

– Oczywiście, że wiem. Udusił swoją dwumiesięczną córeczkę. Absolutnie straszliwa sprawa. Ale to dawne dzieje.

– Wiem, sprzed dziesięciu lat. Kto go skazał?

Roland zastanowił się i pokręcił głową. Wtedy to nie było jego śledztwo, nie mógł sobie przypomnieć tego szczegółu.

– Sędzia Sądu Najwyższego, Karl Dallerup, który zaginął bez śladu z parkingu przy klubie golfowym Mollerup. Na pewno pamiętasz, kto był obrońcą.

– Czy to nie była przypadkiem jego córka Vivian Elsted? – zgadywał Roland, bo szczerze mówiąc, tego też nie pamiętał.

– Zgadza się. Dziwny zbieg okoliczności, nie uważasz?

Roland wzruszył ramionami.

– Karl Dallerup jest kompetentnym sędzią, a jego córka była uzdolnioną prawniczką, każdy chciał ją mieć po swojej stronie. Nie widzę w tym nic nadzwyczajnego.

– A ja owszem, bo teraz Vivian Elsted nie żyje, a jej ojciec zniknął.

– Jej śmierć była nieszczęśliwym wypadkiem. Z tego, co wiem, miała problemy z alkoholem, może prowadziła pod wpływem.

– Według matki zerwała z nałogiem. Chodziła na spotkania Anonimowych Alkoholików. A tego wieczoru, kiedy się rozbiła, jechała odwiedzić rodziców. Chciała z nimi porozmawiać o groźbach, które dostawała. Karl Dallerup też otrzymywał pogróżki, a teraz zaginął.

– Prawnikom i sędziom ciągle ktoś grozi, Anne. Zgadzam się, że jego zniknięcie jest zastanawiające, ale znałem go również prywatnie. Lubił wychodzić z przyjaciółmi, wątpię, żeby to był pierwszy raz, kiedy nie wrócił na noc do domu.

– Nie kupuję tego, Roland. Zanim to się stało, ten strażnik więzienny, Julius Habekost, popełnił samobójstwo. Dzień przed tym, jak miała wprowadzić się do niego córka? Wiesz, kto kontrolował go w więzieniu? – Anne zarzucała go kolejnymi pytaniami.

– Patrick Asp? – zgadywał znów Roland, a Anne kiwnęła głową.

– Wiedziałeś o tym? Czy odkryłeś to podczas przesłuchania tych dwóch funkcjonariuszy?

– Nie, Anne. Sprawdzaliśmy tylko, czy przestrzegali procedur. Jak wiesz, tym się teraz zajmuję. Po prostu zgadłem.

– Okej, ale znając ciebie, jestem przekonana, że zastanawiało cię to samobójstwo, prawda?

Roland podrapał się po głowie.

– Jakiego rodzaju pomocy ode mnie oczekujesz, Anne? – zapytał ponownie, bardziej niecierpliwie.

Odchyliła się na krześle i nagle wyglądała na zagubioną.

– Nie wiem. To wszystko jest bardzo skomplikowane. Wiem tylko, że grożono Vivian i Karlowi i że niezwykłym zrządzeniem losu strażnik więzienny popełnia samobójstwo dzień po tym, jak jakiś więzień umiera po przedawkowaniu narkotyków. Dodatkowo inny więzień twierdzi, że strażnik był za tą śmierć odpowiedzialny, bo sam przemycał narkotyki do więzienia. Był do tego zmuszany – przez Patricka Aspa.

– Krążą takie plotki?

– To może być więcej niż plotki. Według tego więźnia władze więzienia bacznie przyglądały się Habekostowi. Może chceli go zwolnić.

– Co mogło go doprowadzić do decyzji o samobójstwie – rzucił Roland, biorąc łyk wina.

– Zdajesz sobie sprawę, że następnego dnia miała się do niego wprowadzić córka? Dopiero co się rozwiódł, dostał pełną władzę rodzicielską. Cieszył się, że zamieszka z nim w Horsens, według kolegów z pracy o niczym innym nie mówił. Nie brzmi jak ktoś, kto nagle postanawia wyskoczyć z czwartego piętra przez okno.

– Tak, zdaję soobie sprawę. Marianna – moja wnuczka – przyjaźni się z Matyldą, córką Juliusa Habekosta. Ale czy jesteś pewna, że to Patrick Asp mu groził?

– Jego kolega to potwierdził. Poznałam Patricka Aspa na korytarzu w Instytucie Enner Mark, kiedy przeprowadzaliśmy wywiady z kolegami z pracy Habekosta do reportażu. Krzyczał do mnie, że to przez niego wykitował Pająk – tak się nazywał ten zmarły więzień. Według moich informacji Asp jest królem w sektorze D. Zagwarantował strażnikowi, że będzie miał spokój, jeśli w zamian będzie świadczył dla niego drobne usługi, na przykład przemycanie narkotyków i telefonów komórkowych dla niego i innych więźniów. Może dzięki temu zapewnił sobie tak wysoką pozycję. Mordercy dzieci rzadko mają w więzieniu lekkie życie i szacunek współwięźniów, to niepisane prawo.

Roland zakręcił resztką wina w kieliszku, patrząc pod światło na głęboką czerwień. Matylda powiedziała Mariannie, że jej tata bał się więźniów. Czy chodziło o Patricka Aspa? Wyglądało na to, że mogło tak być. Praca strażnika więziennego nie należała do bezpiecznych zawodów. Zdarzały się groźby, nawet napaści, które były też szeroko omawiane w mediach. I to nie tylko w więzieniu, ale również poza nim. Rodzinom strażników także grożono, podpalano im garaże, w skrzynkach pocztowych znajdywali często listy z pogróżkami ablo dostawali niepokojące telefony.