Barbara Cartland

Namiętność i kwiat

Saga

Namiętność i kwiat
Tytuł oryginału: The Passion and the Flower
Przełożyła: Lidia Żebrowska
Cover font: Copyright (c) 2010-2012 by Claus Eggers Sørensen (es@forthehearts.net), with Reserved Font Name ‘Playfair’
Copyright © 1978, 2019 Barbara Cartland i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711770344

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Od autorki

Opisy Paryża z roku 1867, roku Międzynarodowej Wystawy, odpowiadają rzeczywistości, podobnie jak wzmianki o restauracjach, intelektualistach i księciu Napoleonie.

Pełne przepychu inscenizacje były typowe dla ówczesnego teatru i „Kopciuszka” wystawiano w Théâtre Impérial du Châtelet w pięciu aktach i trzydziestu odsłonach, tak jak zostało to opisane w powieści.

Car Mikołaj I, okrutny, mściwy i nikczemny, był z całą pewnością najbardziej przerażającym monarchą w Europie. W 1841 roku królowa Wiktoria napisała: „Jest niewątpliwie bardzo atrakcyjnym mężczyzną, ciągle przystojnym, o pięknym profilu... ale nie widziałam dotąd u nikogo równie groźnego spojrzenia... Ten człowiek ma umysł barbarzyńcy.”

Car Aleksander wysłał do senatu tajny ukaz, w którym nadał dzieciom swej kochanki, księżniczki Katarzyny Dołgorukiej, nazwiska i tytuły książęce.

ROZDZIAŁ 1

Rok 1867

Jego Wysokość książę Iwan Wołkoński! — zaanonsował głośno lokaj w liberii ambasady brytyjskiej.

Zajęty właśnie pisaniem listu lord Marston odwrócił się od biurka i spojrzał z niedowierzaniem, a potem skoczył na równe nogi.

— Iwanie, drogi przyjacielu! — wykrzyknął. — Nie miałem pojęcia, że zjawisz się w Paryżu!

— Dopiero co przyjechałem — odparł książę. — I ogromnie ucieszyła mnie wiadomość, że ty też tu jesteś.

— Przysłano mnie tu za karę, żebym zdawał premierowi relację z wystawy — powiedział lord Marston. — Ale teraz, skoro ty przyjechałeś, zaniedbam chyba swoje obowiązki i trochę się zabawimy.

— Nie mam co do tego wątpliwości — stwierdził książę.

Opadł na jeden z wygodnych foteli, a przyjaciel patrząc na niego, pomyślał, że jest jeszcze bardziej pociągający i przystojny niż dawniej.

Lord Marston i książę, kuzyn cara, przyjaźnili się od wczesnej młodości, od czasu kiedy to ojciec lorda sprawował urząd ambasadora w St Petersburgu. Byli rówieśnikami, a ich młodzieńcze wybryki w Rosji, Francji i Anglii oṣoby z towarzystwa przyjmowały z dezaprobatą. W istocie to książę inspirował każdy skandaliczny wyskok, gdyż lord Marston, pod wieloma względami typowy Anglik, nigdy nie wdałby się sam w żadną awanturę.

Teraz jego opanowana zwykle twarz jaśniała jednak radością, a wzrok miał promienny, gdy usiadłszy naprzeciwko przyjaciela, zapytał:

— Powiedz mi, Iwanie, co u ciebie słychać?

Oczy księcia błyszczały. To właśnie one najbardziej przyciągały uwagę wszystkich. Były niemal fioletowe, obramowane długimi, ciemnymi rzęsami, a w ich głębi można było dostrzec wszystkie targające księciem dzikie, namiętne uczucia. I właśnie te oczy czyniły księcia tak atrakcyjnym dla kobiet, że gdziekolwiek się pojawił, zostawiał za sobą złamane serca.

Miał niemal klasyczne rysy i szczupłą, wysportowaną sylwetkę człowieka, który znaczną część życia spędza w siodle. Nawet w nieprzebranym tłumie przystojnych mężczyzn, stanowiących ozdobę carskiego dworu, książę Iwan zdecydowanie się wyróżniał.

— Któż to tym razem zmusił cię do ucieczki przed — jestem pewien, że słuszną karą? — spytał lord Marston.

— Ona była doprawdy rozkoszna. — Książę uśmiechnął się. — Ale co za dużo, to niezdrowo, więc kiedy caryca poleciła carowi, żeby przywołał mnie do porządku, uznałem, że najlepiej będzie zniknąć.

Lord Marston wybuchnął śmiechem.

— Domyślałem się, że chodzi o przypadek cherchez la femme! Czeka tu na ciebie wiele dawnych miłości i mnóstwo pięknych dam, na które przyjemnie popatrzeć. — Przerwał i dopiero po chwili ciągnął dalej: — Jak nietrudno sobie wyobrazić, wszystkie ściągnęły do Paryża na wystawę, ale w rezultacie miasto jest nieprzyjemnie zatłoczone.

— Tego się spodziewałem — odrzekł książę. — Ale śmiem twierdzić, że jako stali bywalcy najbardziej egzotycznych miejsc nie zostaniemy odprawieni z kwitkiem.

— Możesz być o to zupełnie spokojny — zgodził się skwapliwie lord Marston.

Książę był nie tylko niesamowicie bogaty, lecz również nadzwyczaj hojny. Jeżeli ktokolwiek nie potrafił zapewnić sobie loży w teatrze, najlepszego stołu w restauracji, czy serdecznego przyjęcia w każdej arystokratycznej rezydencji, to na pewno nie książę Iwan.

— Jak tam w Rosji? — spytał lord Marston.

— Nieprzyjemnie! — odparł krótko książę.

Lord Marston wydawał się zaskoczony.

— A cóż to się stało? Myślałem, że po podpisaniu manifestu, który daje chłopom wolność, zapanuje tam idylla.

Książę nagle spoważniał.

— Uważano, że Złoty Wiek będzie trwał wiecznie — odparł. — Ale chłopi nie rozumieją, że prawo własności nakłada na nich obowiązki.

— Pamiętam tamtą niedzielę, gdy w kościołach czytano proklamację i Aleksander został obwołany carem-wyzwolicielem — mówił lord Marston. — Jeszcze teraz słyszę te wiwaty.

— Ja też ich pewnie nie zapomnę — odparł książę — Radość ludu była nie do opisania.

— Więc co się stało?

— Uwolnieni chłopi uwierzyli, że car podarował im ziemię. Teraz słyszą, że muszą płacić regularnie podatki, więc chociaż są wolnymi ludźmi, ich nędza jest jeszcze większa.

— Niemożliwe! — zawołał lord Marston.

— Niestety tak jest — odparł książę. — W wielu częściach kraju wybuchły zamieszki, zdarzało się nawet, że chłopi mordowali właścicieli ziemskich i urzędników.

— Słyszałem o jakichś rozruchach — stwierdził lord Marston. — Ale, jak sam często powtarzałeś, Iwanie, Rosja jest tak daleko.

Mówiąc to przypomniał sobie rodzinne strony księcia i jego posiadłości, w których tak często bywał. Prowadzono tam życie tak bardzo odmienne od tego, jakie wiódł w Anglii, że przywoływane na pamięć obrazy wydawały mu się chwilami jedynie wytworem własnej wyobraźni: rozległe dobra, tysiące chłopów, kłaniających się do ziemi swojemu panu i barbarzyński przepych zasypanego śniegiem przez wiele miesięcy w roku domu księcia. W czasach chłopięcych było to dla niego prawdziwe królestwo. Znajdowały się tam ogromne budynki, jakby należące do jednego człowieka miasto, ogrody zimowe, gdzie w gąszczu tropikalnych roślin stały naturalnych rozmiarów marmurowe posągi, a ekstrawagancję całości podkreślały posadzki, stanowiące mozaikę marmurowych, kwarcowych i lazurytowych płytek z syberyjskich kopalni.

Wystarczyło, by lord Marston zamknął oczy i już widział te pełne fantastycznych skarbów pokoje o zielonych, ciemnoniebieskich czy szkarłatnych ścianach, słyszał trzaskanie wysokich, gorących dzień i noc kaflowych pieców. Przynosili do nich drwa coraz to inni bosonodzy chłopi, którzy zajmowali się też lampami i zapalali setki woskowych świec, płonących w całym domu, zarówno w zamieszkanych, jak i w pustych pokojach.

Otoczenie księcia stanowiły samowary, ikony, wódka, kawior, skrzypce, dzikie konie i bardziej nawet od nich dzicy jeźdźcy. Lord Marston uważał zawsze, że wszystko to jest całkowicie nierzeczywiste, a jednak owo bogactwo nie wypaczało charakteru jego posiadacza.

Rosyjskim arystokratom obce było słowo „ekstrawagancja”. Ukochana Wielkiego Księcia jeździła w saniach ozdobionych szmaragdami, a z Grasse sprowadzano pospiesznie parmeńskie fiołki, gdy chciał udowodnić, że jego afekt nie wygasa. Życie nie było tam w cenie. Pojedynkowano się równie często, jak grano w karty, a do brawurowych, szaleńczych wyczynów dochodziło z powodu zakładu albo z czystego zuchwalstwa.

Książę Iwan przechadzał się po ogromnych pokojach swych rezydencji z taką samą swobodą, z jaką przemierzał konno bezkresne stepy, roztaczając wokół pełen radości życia, egzotyczny urok. Jedyną chmurą na słonecznym niebie były dla księcia kobiety. Stanowiły dlań, oczywiście, nieodpartą pokusę, ale — choć często go urzekały i ścigał je tak, jak inni mężczyźni zręcznie i umiejętnie tropią dzikie zwierzę — gdy tylko dawały się złapać, przestawał się nimi interesować. Fascynował go pościg, nie zdobycz, więc kiedy kobieta, poświęcając swą godność, całkowicie mu się poddawała, rozglądał się znad jej ramion za nową miłosną przygodą.

— Muszę cię poinformować — odezwał się lord Marston — że jestem tutaj oficjalnie i nie możesz mnie wciągać w żadne skandale. W przeciwnym razie solidnie mi się oberwie, jak to już nieraz bywało.

— Zachowamy nadzwyczajną rozwagę — obiecał książę niskim, miłym głosem, lecz w oczach miał figlarne błyski, toteż patrzący nań lord Marston wykrzyknął:

— Och, Iwanie, Iwanie! Zawsze musisz wpędzać mnie w kłopoty!

— Gdybym tego nie robił, stałbyś się odrażająco pompatycznym wyspiarzem — rzekł książę.— No dobrze. Opowiedziałem ci o Rosji, a co nowego w Paryżu?

— Wszystko, co tylko można sobie wyobrazić — odparł lord Marston. — Masz ochotę obejrzeć wystawę?

— Dobry Boże! Po co ją zorganizowano?

— Głównie z przyczyn politycznych — wyjaśnił lord Marston. — Po tym, jak w zeszłym roku Prusy pokonały Austrię w bitwie pod Sadown, Francuzi stali się bardzo bojaźliwi.

— A cóż to ma wspólnego z wystawą? — dopytywał się książę.

— Armia francuska nie jest w stanie zorganizować kampanii przeciw Prusom, więc cesarz Napoleon III postanowił zjednać sobie życzliwość Paryżan, fundując im wspaniałe obchody jubileuszowe i królewskie widowiska.

Książę Iwan roześmiał się.

— Pogańskie metody — stwierdził z pogardą.

— Właśnie! — zgodził się jego przyjaciel.

— Nie interesuje mnie ani wystawa, ani dwór — oświadczył książę. — Co poza tym możesz mi zaproponować?

— Demi-monde.

— Kobietę z półświatka?— Książę uniósł brwi. — Czy to nowe określenie na kurtyzany, les expertes ès Sciences, les femmes galaules, les grandes cocottes?

— Zgadza się — odparł lord Marston. — Wymyślił to słowo przed laty Dumas, by opisać świat déclassés. Musiałeś chyba słyszeć o jego sztuce?

— Pewnie tak, ale już zdążyłem zapomnieć — odpowiedział książę.

— Więc ci to wyjaśnię — kontynuował lord Marston. — W drugim akcie bohater tłumaczy pojęcie demimonde innemu mężczyźnie. Porównuje pewne kobiety do kosza brzoskwiń, w którym każdy owoc ma drobną skazę i mówi: „Wszystkie otaczające cię damy popełniły w przeszłości jakiś błąd, ich imię zostało splamione. Mają takie samo pochodzenie jak kobiety z towarzystwa, nie różnią się od tamtych wyglądem ani uprzedzeniami, ale już się do nich nie zaliczają. Stanowią grupę, którą nazywamy demi-mondaines”.

— Doskonały opis — przyznał książę — A zatem, mój drogi Hugo, chodźmy ich poszukać. Przypuszczam, że La Paiva nadal obnosi się z klejnotami, wartymi całą fortunę.

— Oczywiście — odparł lord Marston.

La Paiva, która stroiła zwykle swe wspaniałe ciało w diamenty, perły i drogie kamienie wartości dwóch milionów franków, uchodziła za wielką débauché owego stulecia. W epoce parweniuszek była najbardziej niemoralna z nich wszystkich. Posądzano ją o brak serca, ale lord Marston wiedział, że do księcia ma słabość jak do żadnego spośród trwoniących dla niej majątki mężczyzn.

— A co z la Castiglione? — dopytywał się książę.

— Comtesse jest nadal kochanką cesarza, a jedna z twoich chères amies, madame Mustard, otrzymała ogromną fortunę od króla Niderlandów, który zadurzył się w niej do szaleństwa.

— Ładna sztuka — stwierdzil lakonicznie książę

— Możesz spotkać ją i wszystkie inne piękności w Bois i w pozostałych miejscach, gdzie polują na swe ofiary — powiedział lord Marston. — W ciągu kilku tygodni przepuszczają cały majątek jakiegoś nieszczęśnika, a potem rzucają go jak wyciśniętą pomarańczę.

— Zawsze przyjeżdżam tu z nadzieją, że Paryż się zmienił — odrzekł książę. — A on jest wciąż taki sam.

— Paryż to zawsze Paryż — roześmiał się lord Marston — i nawet ty, Iwanie, nic tu nie zmienisz.

— Nie sądzę, żebym naprawdę tego chciał — odparł książę, jakoś jednak bez przekonania.

Przyjaciel spojrzał na niego, a potem zapytał:

— Czego szukasz, Iwanie? Odkąd się poznaliśmy, zawsze mam wrażenie, że czegoś ci brak.

Książę uśmiechnął się.

— Robisz się podobny do mojej drogiej matki, która w zeszłym roku, tuż przed śmiercią, powiedziała że gdybym zakochał się w „dobrej kobiecie”, byłoby to dla mnie wybawieniem.

— Czy księżna naprawdę tak mówiła?

— Nie raz, lecz tysiąc razy — odparł książę. — Pragnęła obsesyjnie, żebym się ożenił, ustatkował i miał dużą rodzinę. Oczywiście, nie jestem temu tak zupełnie przeciwny, tylko że... — przerwał.

— Obawiasz się, że byłoby to śmiertelnie nudne? — dokończył za niego lord Marston.

— Z kobietami, które dotychczas znałem — tak! — odparł książę. Wstał i zaczął przechadzać się niespokojnie po kosztownym dywanie. — Prawda jest taka, Hugo — powiedział, a jego głos brzmiał poważnie — że doskonale zdaję sobie sprawę, iż powinienem się ożenić i mieć synów, którzy odziedziczyliby moje rozległe dobra, ale... — przerwał, a lord Marston czekał w milczeniu.

— Odnoszę wrażenie — ciągnął cicho książę — że jestem idealistą, albo romantykiem.

— Jesteś i jednym, i drugim — odparł jego przyjaciel. — Zawsze taki byłeś. Pamiętasz, jak snuliśmy razem życiowe plany? Uważałem wtedy, Iwanie, że widzisz siebie w roli dobrotliwego pana, uszczęśliwiającego wierne ci sługi i żyjącego w jakimś nierealnym, wyidealizowanym świecie.

— Niech to diabli! — wykrzyknął książę. — Wychodzę pewnie na półgłówka, ale przypuszczam, że w tym, co mówisz, jest trochę prawdy. Chcę czegoś, Hugo, chcę tego z całego serca, ale nie wiem, co to jest.

Lord Marston spojrzał na niego ze zrozumieniem.

Znał księcia lepiej niż ktokolwiek inny i wiedział, że mimo ekstrawaganckiego często zachowania był, tak jak tego pragnął, hojnym i dobrym panem. Nigdzie nie traktowano chłopów lepiej niż u niego. Przed ukazaniem się carskiego manifestu, który nadawał im wolność, w dobrach Wołkońskiego nie prowadzono żadnej agitacji na rzecz walki o uwłaszczenie. Także w życiu prywatnym książę był niezwykle hojny. Żadna z kobiet, które opuścił, nie mogła się skarżyć na to, że nie obsypywał jej prezentami, a nierzadko dbał również o zabezpieczenie ich przyszłości. Bez względu jednak na to, czy chodziło o arystokratki, czy kobiety z półświatka, książę zawsze im się w końcu wymykał i pędził w kierunku nieokreślonego celu, szukając kogoś nowego.

— A niech to diabli! — powiedział książę, szybko zmieniając nastrój. — Nie przyjechałem do Paryża, żeby wygłaszać kazania! Na litość Boską, Hugo, daj mi coś do picia.

— Przepraszam, drogi przyjacielu! — wykrzyknął lord Marston. — Twoja nieoczekiwana wizyta tak mnie zaskoczyła, że zapomniałem o dobrych manierach.

Mówiąc to wstał, aby zadzwonić na służbę i w kilka minut później lokaje wnieśli zanurzoną w srebrnym wiaderku butelkę szampana i tacę, na której znajdowały się nie tylko kieliszki, ale także kawior, pasztet z gęsich wątróbek i inne przysmaki.

Książę wypił odrobinę szampana i zauważył:

— Zdaje się, że jest ci tu bardzo wygodnie, ale gdybyś wolał zamieszkać u mnie, wiesz, że będę Zachwycony.

—Niezły pomysł — odpowiedział lord Marston. — Nie chciałbym jednak urazić ambasadora i jego czarującej żony. Byli dla mnie wyjątkowo uprzejmi.

Hrabia Cowley od piętnastu lat pełnił funkcję brytyjskiego ambasadora w Paryżu. Był człowiekiem pełnym ogłady, sumiennym i roztropnym, ale to jego żona reprezentowała Brytanię lepiej niż ktokolwiek inny. Ta doświadczona pani domu cieszyła się wśród Francuzów niezwykłą popularnością i miała wspaniałe poczucie humoru. Lord Marston opowiedział, jaki kawał zrobił jej francuski minister spraw zagranicznych, Dromyn de Lhuys.

— Kiedy hrabina dała anons, że poszukuje mamki dla swojej brzemiennej córki, minister, powypychany odpowiednio poduszkami, sam zgłosił się do tej pracy.

Książę wybuchnął śmiechem.

— To równie dobre, jak niektóre z naszych wybryków, Hugo.

— Przypuszczałem, że się ubawisz — powiedział lord Marston. — Skoro jednak masz zamiar zachowywać się niestosownie, Iwanie, przeprowadzę się lepiej do tej twojej rezydencji na Polach Elizejskich.

— Tak, koniecznie — poprosił książę. — Zamierzam wydać kilka bardzo niezwykłych przyjęć.

Lord Marston wzniósł do góry ręce.

— Wielkie nieba, Iwanie! Pamiętam aż za dobrze, jak wyglądają te twoje przyjęcia. Stracę w Paryżu dobrą opinię!

— Bzdura! — odciął się książę — Obaj wiemy, że dzięki mnie życie w tym mieście stanie się barwniejsze.

Skromnie powiedziane — pomyślał lord Marston.

W przeszłości bale księcia były tematem rozmów w całym Paryżu, od Pałacu Tuileries po najskromniejsze kafejki na Bulwarach. Stanowiły nie tylko pokaz nieokiełznanej ekstrawagancji, ale i dostarczały bez wątpienia wiele rozrywki. Ci, których nie zaproszono, czuli się tak upokorzeni, iż woleli raczej wyjechać z miasta, aby rzekomo załatwiać jakieś pilne sprawy na prowincji, niż przyznać otwarcie, że ich pominięto.

Dwaj przyjaciele nadal gawędzili, gdy otworzyły się drzwi i wszedł brytyjski ambasador. Obaj wstali z miejsc, a hrabia, obrzuciwszy księcia uważnym spojrzeniem, podał mu rękę.

— Jestem zachwycony widząc Waszą Wysokość — powiedział. — Nazbyt długo nas pan nie odwiedzał.

— Wielce pan łaskawy, ekscelencjo — odparł książę. — Ponieważ jestem tutaj zupełnie sam, mam nadzieję, że zostanie mi wybaczone, jeżeli porwę pańskiego gościa, by dotrzymał mi towarzystwa.

Hrabia popatrzył na lorda Marstona z uśmiechem.

— Wysłał pan już chyba dość raportów, żeby zapełnić premierowi kosz na śmieci. Najwyższa pora trochę się zabawić.

— Dziękuję, milordzie — odparł lord Marston.

Bryczka księcia, zaprzężona w dwa wspaniałe rumaki, czekała na dziedzińcu ambasady. W godzinę później przyjaciele odjechali. Lord Marston polecił swemu służącemu, by spakował rzeczy i udał się za nim do posiadłości księcia.

— A więc co robimy dziś wieczorem? — zapytał książę.

— Pojedziesz ze mną zobaczyć coś nowego — odparł lord Marston. — Myślę, że cię to zainteresuje.

— Cóż to takiego?

— Nie zamierzam ci nic więcej powiedzieć. To ma być niespodzianka.

— Bardzo dobrze — odpowiedział książę. — Ale nalegam, żebyśmy przedtem zjedli dobry obiad.

— Magnys czy Véfour? — spytał lord Marston

— Véfour — zdecydował bez namysłu książę. — Chcę jeść, a nie przyglądać się szacownym gościom, którzy zaszczycają swą obecnością Magnys.

Lord Marston uśmiechnął się.

— Znakomicie — powiedział — Zamówimy specjalność zakładu, coś, co kiedyś bardzo lubiłeś.

Miał na myśli wspaniałego reńskiego karpia, którego w wydanych właśnie „Les Plaisirs de Paris” Alfreda Delvau uznano za jedną z głównych atrakcji miasta. To właśnie Delvau powiedział: „Przyjemność jest manią Paryżan, ich chorobą i słabością. Kochają gwałtowne uczucia i hałaśliwe rozrywki, wywołujące zamęt i podniecenie.” Lord Marston pomyślał, że opis ten pasuje w równym stopniu do księcia. Niemniej jednak po kilku tygodniach bywania na przyjęciach wyłącznie na dworze i w ambasadzie oraz odgrywania roli doskonałego dyplomaty i on odczuwał teraz przyspieszone bicie serca.

Powitano ich w Véfour. Restauracja znajdowała się w Palais Royal, który w czasie panowania Ludwika XVI Książę Orleański przemienił w przybytek hazardu i rozrywki, dzięki czemu stał się z dnia na dzień najbogatszym człowiekiem we Francji. Wciąż jeszcze było to ulubione miejsce łowów les cocottes. Lokal miał taki sam wystrój jak tuż po rewolucji. Dzięki sofom z czerwonego pluszu i lustrom w drewnianych, malowanych kasetonach był wygodny, nastrojowy i bardzo odpowiedni dla osób, które chciały koncentrować się na tym, co jedzą.

Książę i lord Marston zamawiali dania, dokonując starannego wyboru.

Maître d’hotel polecił im „rosyjskiego ptaka”. Książę okazał zdziwienie, więc lord Marston wyjaśnił:

— Między Paryżem a Rosją rozwinął się na dużą skalę handel dziczyzną. Ptaki pakuje się do wiklinowych koszy z owsem i w ciągu pięciu dni są tutaj.

— Oto co znaczy postęp! — zauważył ironicznie książę.

— Oprócz tego możesz u nas dostać jaskółcze gniazda z Chin, ortali z Włoch albo trufle z Perigord — zażartował lord Marston.

— We Francji chcę jeść ślimaki — odparł zdecydowanie książę i zamówił je.

Potem, w oczekiwaniu na jedzenie, usiedli wygodnie i popijając szampana wdali się w rozmowę. Gdy byli sami, zdarzało im się często poruszać tematy, które zaskoczyłyby z pewnością wielu ich przyjaciół: mówili o filozofii, literaturze, polityce. Spierali się i prześcigali w cytatach, obaj byli bowiem znakomitymi erudytami.

Po obiedzie nastrój księcia zmienił się z typową dla niego gwałtownością.

— A więc, Hugo — powiedział — dokąd mnie zabierasz?

— Wstrzymaj oddech — odparł lord Marston. — Idziemy obejrzeć „Kopciuszka”.

— „Kopciuszka”? — wykrzyknął książę.

— W Theâtre Impèrial du Châtelet.

— Jestem za stary na bajki! — wybuchnął książę.

— Ale nie na tę! — odparł stanowczo jego przyjaciel.

— Ostrzegam cię, że wyjdę, jeśli tylko mi się znudzi.

— Gotów jestem założyć się o dużą sumę, że tak nie będzie.

— No dobrze — odparł z rezygnacją książę.

Opuścili Véfour i wąskim chodnikiem przeszli kawałek do miejsca, gdzie czekał powóz księcia. Była to bardzo wygodna, zamknięta kareta z dwoma lokajami na koźle. Leżało w niej sobolowe futro na wypadek, gdyby pod wieczór zrobiło się zimno, ale na razie kwietniowe powietrze było ciepłe i przyjemne.

Dwaj przyjaciele siedzieli z założonymi nogami, paląc w zamyśleniu długie cygara. Jechali przez Bulwary, pełne jasno oświetlonych kafejek i tłumów przechadzających się w złotym blasku gazowych lamp.

Mimo że przedstawienie trwało już ponad godzinę, wejście do teatru blokował spory tłum, a wiele osób próbowało jeszcze dostać bilety.

— Czyżby Paryż powracał do lat dzieciństwa? — zapytał ironicznie książę.

— To nie jest zwykła bajka — wyjaśnił lord Marston. — Ma pięć aktów i trzydzieści odsłon.

Książę jęknął.

— Pełne przepychu inscenizacje to typowa cecha współczesnego teatru — powiedział lord Marston takim tonem, jakby wygłaszał prelekcję. — Zobaczysz Zieloną Grotę, Ognistą Górę, Lazurowe Jezioro, Pałac Świetlików i Złote Obłoki.

Książę znowu jęknął, lord Marston zauważył jednak, że jest tym wszystkim trochę zaintrygowany.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.