Claus Eggers Sørensen

Forella

Saga

Forella
Tytuł oryginału: Help from the Heart
Przełożyła: Elżbieta Ziółkowska
Cover font: Copyright (c) 2010-2012 by Claus Eggers Sørensen (es@forthehearts.net), with Reserved Font Name ‘Playfair’
Copyright © 1984, 2019 Barbara Cartland i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711771075

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Rozdział 1

Rok 1870

Po obiedzie panie przeszły do wielkiego salonu ozdobionego kryształowymi kandelabrami i ogromną ilością egzotycznych kwiatów. Ubrane w suknie spiętrzone z tyłu na tiurniurach, które według wskazówek Frederica Wortha zajęły miejsce krynolin, wyglądały jak wspaniałe łabędzie. Tiurniury idealnie akcentowały ich cienkie talie, a ponad nimi opięte gorsety doskonale podkreślały wypukłość i krągłość piersi, które przyciągały wzrok dzięki znów modnym głęboko wyciętym dekoltom.

Kogoś, kto nie wiedział, że gospodarzem przyjęcia jest książę Janos Kovác, mógłby zdziwić widok tak wielu pięknych kobiet zebranych w jednym pokoju. Zdawało się, że całe Alchester otoczone jest aurą bogactwa.

Niewielu zapewne z przybyłych tu na weekend gości mogło pamiętać jak wyglądał zamek, zanim duke Alchester sprzedał go księciu.

— Jedyne pocieszenie — powiedziała starsza bogata dama w stroju mieniącym się diamentami — to to, że Alchesterowie nie tylko byli w stanie zapłacić swoje rachunki, ale odkąd pozbyli się zamku, wiedli swoje życie we względnym komforcie.

— Moja droga, czy pamiętasz jak tu było? — zawołała jej rozmówczyni. — Zimą przejmujący chłód, a sufit i ściany wilgotne z powodu cieknącego dachu! Nic nie było reperowane ani poprawiane od blisko pięćdziesięciu lat! I to niezjadliwe jedzenie!

Damy roześmiały się ironicznie.

— Zupełnie inaczej, niż dziś wieczór!

Zamilkły nagle obydwie zdając sobie sprawę, jak wspaniała była kolacja i jaką radością dla każdego smakosza było wino podawane do kolejnych dań.

Książę Janos, właściciel ponad tysiąca akrów ziem we wschodnich Węgrzech, przyjechał do Anglii przede wszystkim po to, by polować. Tak bardzo jednak zauroczył go sport, który uprawiał z ogromnym entuzjazmem w Shires, że nie tylko został członkiem kilku klubów, lecz stał się także posiadaczem stajni dla koni wyścigowych, które na dokładkę bardzo szybko zaczęły odnosić zwycięstwa.

Gdyby udało się to jakiemuś innemu młodemu człowiekowi, rozsiewałby wokół siebie zazdrość i nienawiść. Jednak nie książę Janos. Był coraz bardziej popularny nie tylko wśród tych, którzy dosiadali jego koni i kibicowali mu, ale także w Klubie Jeździeckim, którego stał się członkiem. Zaproszenia na jego przyjęcia były wręcz rozchwytywane, a on znalazł sposób na to, jak to ktoś zauważył trochę złośliwie, by pomieścić więcej piękności na jednym metrze kwadratowym, niż udało się to kiedykolwiek innym gospodarzom.

Rozglądając się po pokoju, widząc te wszystkie blondynki, brunetki i rude, nikt nie miał wątpliwości, że nawet Parysowi, gdyby mógł być tam obecny, trudno byłoby zdecydować, której z nich należy się złote jabłko.

Książę znał mnóstwo pięknych kobiet i nie było wątpliwości, że one były nim zafascynowane, zaintrygowane i zaślepione, i z całą pewnością znajdował się w centrum ich uwagi. Tym więc dziwniejsze było to, że nawet najbardziejwścibscy intryganci towarzystwa mogli powiedzieć tak niewiele o nieskandalizującym i dyskretnym księciu Janosu, co bynajmniej nie odnosiło się do jego gości. W momencie, gdy lady Esme Meldrum podchodziła do jednego ze zdobionych złotymi ramami luster, markiza Claydon śledziła jej ruchy wzrokiem pełnym nienawiści. Bez wątpienia lady Esme była nadzwyczaj piękna, a jej uroda podziwiana przez współczesnych artystów. Wydawało się niemożliwe, by mógł gdzieś istnieć ktoś cudowniejszy od niej, złotowłosej, z oczami koloru miodu, o cerze jak przeźroczysta porcelana. Poruszała się pięknie, a jej figura przypominała figurę bogini.

Z prawdziwej miłości poślubiła Sir Richarda Meldrum. Co prawda jej rodzice oczekiwali że znajdzie lepszą partię, ale gdy o Sir Richardzie Meldrum zaczęto mówić jako o jednym z najbardziej obiecujących ambasadorów w Europie, pogodzili się z wyborem córki. Jednak po ośmiu latach małżeństwa z mężczyzną, który był coraz bardziej pochłonięty swoimi obowiązkami, lady Esme zaczęła szukać rozrywki.

Hrabia Sherburn zwrócił uwagę na jej piękność w tym samym momencie, w którym ona stwierdziła, że niewątpliwie jest on szalenie atrakcyjną partią.

Osmond Sherburn był bogaty, przystojny, odrobinę już znudzony odnoszonymi sukcesami i absolutnie nie zainteresowany małżeństwem. Dużo ambitnych matek uważało, że właśnie ich córki z wdziękiem zdobiłyby klejnoty Sherburnów i na pewno byłyby czarującymi paniami rodzinnego domu hrabiego i innych jego posiadłości. Wykazał on jednak na tyle sprytny, by kierowć swoją uwagę ku kobietom zamężnym. Narażał się przez to ich małżonkom, czasami do tego stopnia nawet, iż gotowi byli wyzwać go na pojedynek. Jednak przyjaźń hrabiego z Księciem Walii i jego pozycja w towarzystwie, zmuszały ich do pewnych ustępstw i słusznych przemyśleń, że prowokowanie go byłoby na pewno błędem.

Tym to sposobem hrabia mógł bawić się na całego, dokonując przy tym odkrycia, że tylko nieliczne kobiety odmawiały spełnienia jego życzeń.

Właśnie zakończył krótkotrwały, acz przyjemny romans z markizą Claydon. Jak zwykle, to on ochłonął pierwszy i zastanawiał się, jak wyswobodzić się z jej kurczowo zaciśniętych i zaborczych objęć, gdy na horyzoncie pojawiła się lady Esme.

Mówienie, że stracił dla niej głowę byłoby przesadą, gdyż hrabia zawsze stał twardo na ziemi. Jego sercem zawsze rządził rozum, gdyż nawet w najbardziej żarliwych i burzliwych romansach zachowywał ostrożność. To właśnie, bardziej niż cokolwiek innego sprawiało, żę zakochane w nim kobiety zawsze zdawały sobie sprawę, że nigdy w pełni nim nie zawładną.

— Nie mogę zrozumieć, dlaczego straciłam Osmonda — szlochała do markizy jakąś piękność, zanim ona i hrabia zwrócili na siebie uwagę.

— Moja droga, może byłaś zbyt uległa — odparła Kathie Claydon.

— A jak inaczej można zachowywać się przy Osmondzie? — zapytała piękność. — On jest taki dominujący, taki władczy, a i jego przygniatająca przewaga sprawia, że nie sposób odmówić mu czegokolwiek.

Markiza trafnie oceniła sytuację i stwierdziła, że tym razem hrabiemu potrzebne jest wyzwanie.

Kiedy więc spotkali się na przyjęciu, na którym żadne z nich nie było zainteresowane nikim innym, posyłała mu zagadkowe spojrzenia. Była w swym zachowaniu prowokująca, a jednocześnie intrygująca, zachęcająca i tajemnicza.

Ale gdy zostali już kochankami, jej siła osłabła i nie była już w stanie dłużej go prowokować, tak jak wcześniej zamierzała. Stała się absolutnie uległa i posłuszna wszystkiemu, czego od niej żądał. Kiedy więc zdała sobie sprawę, a była bardzo doświadczona w sztuce miłości, że hrabia oddala się od niej, ogarnęła ją rozpacz.

Uświadomiła sobie, że pokochała hrabiego tak, jak nigdy dotąd nikogo w całym swoim życiu nie kochała.

Jej małżeństwo było zaaranżowane przez rodziców i chociaż pochlebiał jej fakt bycia markizą Claydon, nie zdarzyło się, by nawet w bardziej intymnych chwilach doznała przyjemności. Dopiero wtedy, gdy obdarowała męża dwoma synami i córką i gdy wzięła swojego pierwszego kochanka, odkryła namiętność. Zrozumiała jak wiele w życiu straciła, ale przecież i tak nigdy nie była naprawdę zakochana. Aż do chwili, dopóki w jej życiu nie pojawił się hrabia.

Potem, gdy już zakochała się tak bardzo, że gotowa była błagać hrabiego by uciekł gdzieś razem z nią odkryła, że żyła dotąd w świecie złudzeń. Fakt, że jej miejsce zajęła lady Esme, był dla niej bardziej gorzki, niż gdyby chodziło o jakąś nieznaną piękność należącą do tego samego kręgu towarzyskiego, w którym nieuchronnie widywali się prawie każdego dnia.

W ciągu ostatnich kilku lat Książę Walii znów zaczął cieszyć się wolnością. Otacżał się młodymi, żądnymi rozrywki, najbogatszymi i nie szanującymi etykiety członkami towarzystwa londyńskiego.

W 1863 roku poślubił piękną Aleksandrę Duńską ale już w 1868 roku, kiedy to przyszło na świat ich trzecie dziecko, księżniczka Viktoria, liczba jego romansów była na tyle duża, że nie sposób było je tuszować lub choćby ignorować.

Już dwa lata wcześniej, gdy odwiedził St. Petersburg, by wziąć udział w przyjęciu weselnym siostry księżniczki Aleksandry, Dagmary, z carewiczem Aleksandrem, dużo ludzi szeptało, że nie poprzestawał tylko na flirtach z ponętnymi pięknościami rosyjskiej stolicy. Jeszcze więcej opowieści dotarło z Paryża, dokąd samotnie udał się następnego roku.

Odtąd jego podboje i ich efekty, dosyć barwnie opisywane, szybko następowały po sobie.

Pierwszą z wielu aktorek, które zaistniały w jego życiu, była ponętna Hortensja Schneider. Po niej były też inne piękne kobiety, poczynając od debiutujących w towarzystwie panien, które miał okazję spotkać na balach, aż do dojrzałych, zamężnych piękności Beau Monde.

Książę Walii miał swój styl — całkiem inny niż jego ojciec czy matka uważaliby za właściwy — i nie sposób było mu się oprzeć.

Ułatwiło to bardzo życie innym dżentelmenom, którzy dotąd dbali o pozory porządnego zachowania. W istocie, dopóki nie umarł ojciec księcia zawsze narażeni byli na burę lub wykluczenie z dworu z powodu najmniejszego nawet skandalu.

Nikt już nie stawiał barier, a romanse Księcia Walii były jawne i akceptowane prawie przez wszystkich, z wyjątkiem niektórych rodzin z zasadami, jak na przykład rodzina markizy Salisbury. Życie tym samym stało się łatwiejsze i znacznie przyjemniejsze dla arystokratów w wieku księcia lub nieco od niego starszych.

Nie ułatwiało to markizie Claydon pogodzenia się z faktem, że hrabia Sherburn znudził się nią. Próbowała oszukiwać samą siebie i wierzyć, że to tylko chwilowy nastrój i że on wróci do niej. Jednak przerwy między jego odwiedzinami stawały się coraz dłuższe, a tłumaczenia, że jakiś niecierpiący zwłoki interes wymagał jego obecności, nie były już przekonywające. Wkrótce, gdy stało się jasne, że tym „interesem” był lady Esme Meldrum, złość i zazdrość markizy osiągnęły szczyt. Jeszcze nigdy w życiu nie darzyła nikogo taką nienawiścią, jak lady Esme.

Godzinami wpatrując się w lustro zastanawiała się, dlaczego nie zdołała utrzymać hrabiego, mimo że w opinii innych, z burząciemnych włosów, błyszczącymi oczami i szlachetnymi rysami, była daleko bardziej atrakcyjna od swojej rywalki. W końcu jednak musiała pogodzić się z faktem, że hrabia odszedł. Nie widziała go od miesiąca, aż do chwili, gdy dzisiaj znaleźli się wśród innych gości w zamku Alchester.

Sama skarciła siebie w duchu, gdy przed kolacją na widok hrabiego wchodzącego do salonu, jej serce podskoczyło i poczuła, że jest jej ciężko oddychać. Była zbyt dumna, by się skarżyć, tak jak to czyniły inne kobiety po utracie hrabiego. Udawała, nawet jeśli nikt w to nie wierzył, że ona pierwsza zakończyła ten romans, ponieważ już jej nie bawił.

Markiza miała wiele wad, ale na pewno nie była typem kobiety, która zdruzgotana przeciwnościami losu szlochałaby i lamentowała, nawet jeśli utraciła coś, co było dla niej najważniejsze w życiu. Przyrzekła sobie, że będzie walczyła, i nawet jeśli hrabia nie wróci do niej, znajdzie sposób na to, by pożałował tego, jak z nią postąpił. Prędzej czy później, myślała, odegra się także na Esme Meldrum i sprawi, by cierpiała tak, jak ona teraz.

Być może wśród przodków markizy znalazł się jakiś gorącokrwisty Włoch lub Hiszpan, którzy dobrze wiedzieli co znaczy vendetta.

Wszystkie inne kobiety porzucone przez hrabiego płakały straciwszy nadzieję, ale nie działały. Markiza zdecydowała, że będzie inna.

— Ukaram go — mówiła do swojego odbicia w lustrze — nawet jeśli miałaby to być ostatnia rzecz, jaką uczynię w moim życiu.

W nocy leżała z otwartymi oczami i myślała o nieszczęściach i katastrofach, które ściągnie na głowę hrabiego, aż pewnego dnia ten przypełznie do niej na kolanach błagając o litość. Fantazje te, choć na krótko, koiły ból po stracie, ból, który był jak otwarta rana w sercu.

Teraz, gdy obserwowała go jak wszedł do salonu i witał się z księciem miała pewność, że z żadnym mężczyzną który ją całował, nie czuła się tak dobrze, jak z nim. Gardziła sobą wierząc, że gdyby w tym momencie wyciągnął do niej ręce, ez wahania pobiegłaby do niego. Zamiast tego jednak, sztywno wyprostowana i cała oficjalna w swej pozie odezwała się do niego gdy podszedł:

— Dobry wieczór, Osmondzie, miło cię tu widzieć.

— Chyba nie muszę ci mówić, że wyglądasz piękniej niż kiedykolwiek — odparł hrabia lekko ...

To co powiedział brzmiało szczerze, ale wyraz jego oczu tylko utwierdził markizę w przykrym przekonaniu, że hrabia nie jest już nią zainteresowany. Jej nienawiść wzmogła się. Z wysiłkiem, gdyż trudno jej było wydobyć z siebie głos, powiedziała:

— George cieszy się na spotkanie z tobą, ale najpierw poznaj jego bratanicę, córkę zmarłego brata Petera, która właśnie przyjechała, by zamieszkać z nami.

Mówiąc to wskazała na stojącą obok niej bardzo młodą i schowaną w cieniu dziewczynę.

— Forello — ciągnęła markiza — to jest hrabia Sherburn, właściciel najświetniejszych koni wyścigowach w Anglii, jak również słynny sportowiec.

Ton głosu markizy sprawił, że charakterystyka ta zabrzmiała jak obelga. Hrabia doceniając jej sarkazm, skłonił się lekko w stronę bratanicy i przesunął w kierunku lady Esme, która stała po drugiej stronie pokoju. Sposób w jaki podała mu rękę i wyraz oczu, z jakim na niego patrzyła potwierdził tylko to, czego markiza była już pewna.

Gdy odwróciła się, by z przesadną wylewnością przywitać się z innymi znanymi sobie gośćmi, pałała żądzą zemsty.

Stojąc obok ciotki i bacznie obserwując Forella zastanawia ła się, skąd pochodzi źródło tej złości. Podczas dziwnego życia jakie wiodła ze swoim ojcem, nauczyła się oceniać ludzi nie tylko po tym co mówią ale także wyczuwając wibra cje pochodzące od nich.

Zorientowała się szybko, gdy zjawiła się tydzień temu w domu swojego wuja na Park Lane, że jej ciotka nie ucieszyła się z tej wizyty. Markiza sprzeciwiała się zamieszkaniu z bratanicą męża pod jednym dachem.

Mimo, że nie była obecna przy kłótniach toczących się na temat jej osoby, doskonale zdawała sobie z nich sprawę.

Od momentu przyjazdu z Włoch, gdzie w czasie epidemii tyfusu zmarł jej ojciec, wiedziała, że ciotka nie przyjmie jej życzliwie.

— Czy chcesz mi powiedzieć, George — zapytała markiza z niedowierzaniem — że córka twojego brata, której nie widziałam w życiu na oczy, zamieszka razem z nami i że to ja będę musiała przedstwiać ją na Dworze i wprowadzić do towarzystwa?

— Nie pozostaje nam nic innego do zrobienia Kathie — odpowiedział markiz krótko. — Teraz, po śmierci Petera, stałem się opiekunem tej dziewczyny, a ponieważ ona ma dziewiętnaście lat, powinna była zostać wprowadzona do towarzystwa już prawie rok temu.

— Ależ to było niemożliwe, bo szalała po świecie ze swoim ekscentrycznym ojcem — odrzekła markiza ostro.

— Wiem o tym — odparł markiz — dotąd jednak nie była to nasza sprawa, że Peter wiódł życie według własnego widzimisię. Teraz jednak my musimy zrobić to, co jest najwłaściwsze dla jego córki.

— Ona z pewnością musi mieć jeszcze jakąś rodzine, która chętnie przejęłaby opiekę nad nią gdybyś im dobrze zapłacił.

— Ich pozycja jest inna niż nasza — odparł markiz. — Uważam, że opieka nad nią jest moim obowiązkiem aż do chwili, gdy wyjdzie za mąż.

Zapadła ciszą, a po chwili markiza wybuchła:

— Więc tak naprawdę chodzi ci o to, żebym to ja znalazła dla niej męża!

— Czemu nie? — zapytał markiz. — Masz mnóstwo znajomych, którzy plączą się tu, piją moje wino i korzystają z mojej gościnności. Na pewno któryś z nich nadawałby się na męża mojej bratanicy!

— Bratanicy bez posagu i bez obycia towarzyskiego, sądząc po sposobie życia jakie prowadził twój brat? — spytała urażona markiza.

— Jest piękną dziewczyną — odpowiedział markiz — i przypuszczam, że możesz zadbać o jej wygląd i nauczyć tego, co powinna wiedzieć.

Jego żona nic nie odpowiedziała, a dopiero po chwili on dodał już bardziej pojednawczym tonem:

— No, Kathie, przecież nie tak dawno temu też byłaś młoda. Nie moglibyśmy przecież zostawić tej dziewczyny w slamsach Neapolu bez nikogo, kto mógłby się nią zająć, poza starym sługą Petera, który podróżował razem z nimi przez wszystkie te lata.

— Chyba nie masz zamiaru i jego tutaj sprowadzić? — zapytała markiza.

— Nie, zamierzam dać mu odprawę—odpowiedział markiz. —Jest dobrym człowiekiem i podaruję mu domek na wsi.

Po chwili ciszy jaka zapadła markiza spytała:

— A dziewczyna?

— Przyjedzie za trzy tygodnie. W drodze przez Francję towarzyszyć jej będzie siostra zakonna i kurier. Uważałem za stosowne dać jej trochę czasu, by mogła dojść do siebie po śmierci ojca ... Słowo „śmierć” zapaliło światełko w mroku tego wszystkiego, o co prosił ją mąż.

— Jeśli Forella jest w żałobie, nie może się spodziewać, że będzie uczestniczyła w balach. Nikt nie chce widzieć małej, czarnej wrony na przyjęciach.

— Tym nie musisz się martwić — odrzekł markiz.

— Czemu?

— Ponieważ wiesz, że Peter był zawsze niezwykły. Otóż zaznaczył w swoim testamencie, że nikt nie powinien być po nim w żałobie, czy też ubierać się na czarno. Życzył sobie również, żeby pochować go bez żadnego zamieszania.

Markiz zamilkł na chwilę, po czym dodał:

— Mój brat napisał do mnie: „Wiodłem cholernie dobre życie i cieszyłem się każdą jego chwilą. Jeśli ktokolwiek zatęskni za mną, to mam nadzieję, że wypije szklankę szampana w imię mojej pamięci i będzie życzyć mi szczęścia, gdziekolwiek znajdowałbym się w przyszłości”.

Jego głos załamał się lekko po przytoczeniu słów brata, ale markiza tylko prychnęła:

— To brzmi dokładnie tak nonsensownie, jak tylko można się było spodziewać po twoim bracie, ale myślę, że w znacznym stopniu ułatwi mi to właściwe zajęcie się jego dzieckiem. Jednocześnie nie myśl, George, że będzie to dla mnie łatwe, bo wcale nie będzie.

— Chcesz powiedzieć — odrzekł markiz — że nie za bardzo podoba ci się pomysł bycia opiekunką debiutantki i ponieważ nie jestem głupcem, naprawdę doceniam to. Najlepszą więc rzeczą jaką możesz zrobić, jest wydanie jej za mąż tak szybko, jak tylko się da. Wtedy oboje będziemy mieli ją z głowy.

Zamilkł, zanim po chwili dodał:

— Dam jej trzysta gwinei rocznie, co powinno wszystko ułatwić, a poza tym możesz wydać na jej wyprawę tyle, ile zechcesz.

Dopiero teraz spojrzenie markizy jakby trochę złagodniało.

— To wyjątkowo hojnie, George.

— Byłem dumny z Petera — powiedział markiz zamyślony — i, możesz mi wierzyć lub nie, często zazdrościłem mu.

Nie mówiąc nic więcej wyszedł z pokoju, podczas gdy markiza patrzyła za nim zdumiona. Jak to możliwe żeby George, który miał wszystko: tytuł, bogactwo i pozycję zarówno na Dworze, jak i w towarzystwie, zazdrościł swojemu bratu? Nie widywała Petera zbyt często i nie darzyła sympatią, czego powodem było głównie to, że go po prostu nie rozumiała.

Peter był trzecim z kolei potomkiem poprzedniego markiza, a tym samym nie miał najmniejszej szansy na dziedziczenie tytułu. W czasie, gdy George ożenił się i miał syna, Peter zaczął wieść życie zupełnie inne niż reszta rodziny. Było tradycją, że młodsi synowie otrzymywali niewiele, podczas gdy wszystkie pieniądze i dobra przypadały dziedzicowi. Wiedząc, że nie mógłby prowadzić życia towarzyskiego, które interesowało i bawiło jego dwóch braci, postanowił wyruszyć na podbój świata. Niezadługo wydał swój mały kapitał i musiał polegać na pensji, którą otrzymywał co sześć miesięcy od prawników rodziny. Było to jednak wystarczająco dużo, by mógł podróżować a także ożenić i być szczęśliwym z żoną, której podobał się ten sam dziwny styl życia. Ich jedyne dziecko, Forella, przemierzyła pustynie na grzbiecie wielbłąda zanim jeszcze zaczęła chodzić. Dotarła z rodzicami do tylu dziwnych i ciekawych miejsc, gdzie angielska kobieta i mężczyzna byli rzadkością i gdzie tubylcy przyglądali im się z lękiem. Czasami żona nakłaniała Petera, by napisał do Królewskiego Towarzystwa Geograficznego o swoich podróżach i niezwykłych rzeczach jakie oglądał. Ale zazwyczaj, choć wspominał nawet o książce, jego czynny tryb życia pochłaniał go bez reszty, i brakowało stale czasu by usiąść i przelać wspomnienia na papier.

— Zrobię to, kiedy będę już stary — mówił śmiejąc się, a potem znów jechali w jakieś inne miejsce, które Peter uznał za ekscytujące i warte odwiedzenia.

Życie Forelli było kalejdoskopem barw, nowych ludzi, dziwnych zwyczajów i tak jak ojciec uwielbiała podróże. Dopiero po śmierci matki zdała sobie sprawę, że teraz ona jest odpowiedzialna za ojca i musi dbać o niego, ponieważ było jasne, że on nie był w stanie dbać o nią. Nigdy w swoim życiu Peter Claydon nie martwił się o dzień następny. Podporządkował je pewnej filozoficznej sentencji: „Ciesz się dniem dzisiejszym, bo nie wiadomo, czy jutrzejszy nadejdzie”.

Dopadło go, gdy z braku pieniędzy musieli zatrzymać się w prawdziwych slamsach Neapolu. Co prawda ostrzegano ich, że było kilka przypadków tyfusu w mieście, ale on śmiał się:

Jestem nieznisżczalny — chwalił się, a w tydzień później już nie żył.

To Jackson, sługa Petera, miał na tyle rozsądku, by napisać do markiza. Forella nie była zadowolona, gdy dowiedziała się o tym.

— Czemu to zrobiłeś? — spytała. — Wuj George nie interesował się nami przez lata. Czemu miałby martwić się teraz?

— Ktoś musi zatroszczyć się o panienkę, Forello — odparł Jackson.

— Dlaczegóż to?

— Dlatego, że teraz, gdy ojciec panienki nie żyje, Bóg niech świeci nad jego duszą, Jego Wysokość jest jedynym opiekunem panienki i on musi coś postanowić.

Forella spojrzała smutnym wzrokiem na kościstego, małego człowieka.

— Co przez to rozumiesz? Ja wcale nie chcę, żeby ktokolwiek się mną opiekował.

— Niech panienka posłucha — powiedział Jackson — teraz, kiedy mistrza nie ma już z nami, musimy robić to, co jest dobre i właściwe, i czego matka, ta cudowna kobieta, pragnęłaby dla panienki, gdyby żyła.

— Nie wiem, o czym mówisz — odrzekła Forella, ale wiedziała jednak i przerażało ją to.

Jak można się było tego spodziewać, dwa tygodnie później w odpowiedzi na list Jacksona markiz zjawił się w Neapolu. Ponieważ przypominał jej z wyglądu tatę i był przy tym bardzo wyrozumiały, Forella rozpłakała się po raz pierwszy od śmierci ojca.

— Brakuje mi go, wuju George — powiedziała przez łzy. — Było z nim tak wesoło i dobrze, a już na pewno nigdy więcej tak nie będzie.

— Wiem, moja droga — odparł markiz — ale teraz musisz zacząć nowe życie, a to oznacza wyjazd ze mną do Anglii.

— O nie! — Forella krzyknęła mimochodem.

— Nie podoba ci się ten pomysł?

— Przeraża — wyjaśniła. — Tata zwykł śmiać się i opowiadać, jacy ty i ciocia Kathie jesteście mądrzy.

Zamilkła na chwilę, zanim zaczęła mówić dalej:

— Czasem czytaliśmy o was w starych gazetach, gdzieś w Singapurze czy Hongkongu i tata wtedy mówił: „Widzisz Forello, mój brat George panuje nad nimi wszystkimi, a ja jestem z niego dumny, bardzo dumny. Ale dzięki Bogu, że nie muszę prowadzić takiego życia jak on, nawet jeśli jest kimś tak ważnym”.

Markiz roześmiał się.

— Zupełnie jakbym słyszał Petera. On zawsze uważał towarzystwo za żart.

Po chwili Forella odezwała się cichym, proszącym głosikiem:

— Błagam, wuju George ... czy mogłabym ... zostać tu ... z Jacksonem?

Markiz wziął ją za rękę i powedział:

— Posłuchaj mnie, Forello, Jackson to niewątpliwie bardzo miły staruszek, podczas gdy ty jesteś młoda, bardzo młoda i masz jeszcze całe życie przed sobą.

Uścisk jego dłoni był pocieszający, gdy mówił dalej:

— Teraz musisz zostać damą w pełnym tego słowa znaczeniu. Tak będzie dla ciebie najlepiej i wierzę, że twój ojciec myślałby tak samo.

Forella nie mogła znaleźć argumentów, by temu zaprzeczyć, gdyż miała niejasne przeczucie, że jednak była to prawda. Pamiętała jak podczas jakiejś kolejnej wyprawy matka powiedziała:

— Kiedy Forella będzie miała osiemnaście lat, wrócimy do Anglii kochanie, by dać jej szansę cieszyć się tym wszystkim co ty porzuciłeś, a czego ja nigdy nie pragnęłam.

Słuchając tego Forella była pewna, że ojciec sprzeciwi się gwałtownie, ale on tylko odpowiedział:

— Czy rzeczywiście wyobrażasz sobie nas w Pałacu Buckingham wyelegantowanych w te sztywne stroje i Forellę w śmiesznych piórach na głowie, próbującą dygać bez potykania się o swój tren.

— Tak, mogę — odpowiedziała stanowczo jego żona.

Po krótkiej chwili ojciec dodał:

— Tak czy owak, jeśli już będę musiał znosić te niewygody, z pewnością dużo gorsze od obecnych, przynajmniej będą mi towarzyszyły dwie najpiękniejsze kobiety przy wejściu do Sali Tronowej. Forella nigdy więcej nie myślała o tej rozmowie, aż do dziś. Nie dyskutowała dłużej z markizem. On zaś zorganizował dla niej i Jacksona eskortę do Londynu, zaraz po tym jak przejdą kwarantannę, nałożoną od czasu epidemii tyfusu na mieszkańców Neapolu.

Trzy tygodnie później zjawiła się na Park Lane, lecz gdy ujrzała swoją ciotkę natychmiast wyczuła, że nie była tu mile widziana. Mimo to, markiza zrobiła wszystko czego od niej oczekiwano, i chociaż Forella nie była tego świadoma, cibtka wzięła sobie do serca sugestie męża, by wydać dziewczynę jak najszybciej za mąż. Wybrała się z Forellą do najlepszych sklepów, gdzie kupiła dla niej eleganckie suknie i rękawiczki. Jej włosy zostały ostrzyżone i uczesane przez najlepszych i najdroższych fryzjerów w Londynie, a wszystko, co przywiozła ze sobą z Włoch, zostało wyrzucone lub spalone.

„Nie jestem już sobą — myślała Forella dziesiątki razy — ale kukłą, której sznurki pociąga ciotka Kathie i to sprawia, że nie myślę już sama i nie mogę powiedzieć niczego, co nie byłoby wcześniej przez nią zaaprobowane”.

Jej wykształcenie było bardzo kosmopolityczne. Nauczyła się w różnych częściach świata dwunastu języków, umiała szybko liczyć i gotować lepiej, niż większość kucharzy. Teraz ciotka skoncentrowała się na lekcjach tańca. Nauczyciel dobrych manier przychodził codziennie, by uczyć Forellę jak wchodzi się do pokoju, jak używa wachlarza, i jak należy dygać i podawać rękę. Umiała już siadać tak, żeby nie pokazywać kostek i aby czubek buta był jak najmniej widoczny. W rzeczywistości nauczyła się wielu tańców na Wschodzie, chcąc sprawić przyjemność swemu ojcu. Nauczyciel uważał ją za uczennicę nadzwyczaj pojętną pełną wdzięku i giętkości, które to cechy wyróżniały ją spośród innych, często niezdarnych panienek.

— Czy mogę ci pokazać jak Japończycy witają swoich gości? — pytała Forella. — A tak robiąto mieszkańcy Wysp Mórz Południowych.

Najpierw nauczyciel cofał się, niby ze strachu, a potem śmiali się oboje na głos. Markiza wchodziła wówczas do pokoju, by sprawdzić czemu robią tyle hałasu.

Kiedy nadszedł dzień, gdy była już gotowa by uczestniczyć w swoim pierwszym w życiu balu, Forella czuła jakby została przemieniona z ostrego i surowego kamienia w wygładzony i wypolerowany klejnot, tak samo twardy, myślała sobie, jak i nieciekawy.

Gdy pozwolono jej wreszcie poznać niektórych znajomych ciotki, odkryła, że najlepsze co mogła robić, to milczeć. Szybko zresztą zdała sobie sprawę, że oni w ogóle nie byli nią zainteresowani.

Stosunek ciotki do niej odkąd zamieszkała na Park Lane nie zmienił się nawet odrobinę, więc Forella schodziła jej z drogi gdy tylko mogła. Wuj natomiast był zawsze miły i często, gdy wracał do domu z Izby Lordów, wślizgiwała się do jego pokoju, gdzie odpoczywał i czytał gazetę. Lubiła z nim porozmawiać. Ku jej zdziwieniu on rzeczywiście interesował się podróżami jej ojca. Prosił nawet, by opowiedziała mu o wyprawie ojca do źródeł Nilu i wytłumaczyła, w jaki sposób dawali sobie radę w Sudanie z różnymi, rzekomo agresywnymi, plemionami.

— Raz czy dwa — mówiła Forella z uśmiechem — mama myślała, że wybiła nasza ostatnia godzina, ale tata umiał postępować z tymi ludźmi i znał ich język, co całkiem zmieniało naszą sytuację.

— Ciekawe skąd on miał ten dar? — zastanawiał się markiz.— Ja nie opanowałem nawet francuskiego. Te żabojady mówiązbyt szybko, bym z tego potoku mowy zrozumiał choć słowo.

Forella śmiała się.

— Tata zawsze umiał sobie poradzić, a mama uważała, że wszystkie języki są tak samo łatwe jak jej własny.

— Oczywiście — zgodził się markiz — ale ona była cudzoziemką.

Chciał, by zabrzmiało to łagodnie, jakby nie stanowiło żadnego problemu. Ciotka dała jej natomiast jasno do zrozumienia, że narodowość matki Forelli powinna być zapomniana, jeśli dziewczyną ma odnieść sukces w towarzystwie.

— Cudzoziemcy, chyba że są to Francuzi lub członkowie rodzin królewskich, nie są tak naprawdę akceptowani — mówiła wyniosłym tonem. — Oczywiście, królowie i książęta to zupełnie co innego. Tym samym musimy ci znaleźć angielskiego męża i zapomnieć, że niestety nie jesteś w pełni Angielką.

Nie było sensu wdawać się w dyskusję, więc Forella tylko potulnie odpowiedziała:

— Tak, ciociu Kathie.

— Nie ma potrzeby wnikać w szczegóły. Jesteś bratanicą swojego wuja i to jest twoim głównym atutem, z tym, że niestety nie masz zbyt dużo pieniędzy. Trzeba jak najbardziej wykorzystać fakt, że pochodzisz z Claydonów, a nikt nie może zaprzeczyć, że jest to jedna z najbardziej arystokratycznych rodzin w kraju.

Forella próbowała nie myśleć o tym, jak jej ojciec zwykł śmiać się ze snobów i tych, którzy wspinali się po stopniach drabiny społecznej, więc odparła tylko:

— Tak, ciociu Kathie.

Nie była świadoma faktu, że dla większości gości stanowiło wielką niespodziankę ujrzeć tak młodą osobę na przyjęciu wydawanym przez księcia Janosa. Było bowiem regułą, że spotykali się u niego wybrani przyjaciele, mniej więcej w jego wieku. Kobiety mogły być odrobinę młodsze, ale zawsze zamężne. Miały przeważnie te same zainteresowania, bawiły je te same żarty i obracały się w tych samych kręgach co reszta, nie trzeba więc było wysilać się na wyszukane uprzejmości. Wyjątkiem na przyjęciach u księcia była zawsze obecność jakiejś starszej kobiety, która pełniła rolę gospodyni i zajmowała miejsce jego żony.

Tym razem była to lady Roehampton. Cieszyła się sympatią znała wszystkie intrygi i orientowała się kto kogo lubi i kto z kim się nie znosi. Takiej właśnie wiedzy oczekiwano od dobrej gospodyni.

Lady Roehampton była zbulwersowana, gdy książę poinformował ją iż markiz pytał o zgodę na przyprowadzenie swojej bratanicy.

— Młodą dziewczynę? Ależ to absurdalny pomysł!

— Wiem o tym — odrzekł książę — ale nie mogłem odwić Claydonowi po tym wszystkim, co dla mnie zrobił. Jeśli dobrze pamiętasz, to właśnie George wprowadził mnie do White’s Club, kiedy po raz pierwszy przyjechałem do Anglii i to on był moim sponsorem, gdy chciałem przyłączyć się do Klubu Jeździeckiego. Mam wobec niego dług wdzięczności, a to jest dobry sposób, by go spłacić.

— Rozumiem, ale przecież to młoda dziewczyyna! Co mam z nią na Boga począć?

— Z tego, co mówił George, zrozumiałem, że ona dopiero co przyjechała z zagranicy i nic nie wie o Anglii. Nie powinniśmy sobie zawracać nią głowy.

Książę roześmiał się, po czym dodał:

— Moim zdaniem, bądzie ona zdziwiona i zarazem zaskoczona tym wszystkim, i to co zobaczy i pozna uzna za coś absolutnie niezrozumiałego, tak jak jestem pewny i ty uznałaś będąc w jej wieku.

— To było tak dawno temu, że nie pamiętam — odrzekła lady Roehampton i położyła mu rękę na ramieniu:

— Masz całkowitą rację Janos, nie mogłeś Georgowi tego odmówić, ale założę się, że Kathie jest wściekła, iż musi ciągnąć ze sobą tę młodą dziewczynę.

— W takim razie współczuję temu dziecku — odparł książę.

— Zapewne słyszałeś — lady Roehampton ciągnęła dalej — że Kathie straciła Osmonda?

— Chcesz powiedzieć, że ich romans się skończył?

— Oczywiście, jakieś trzy tygodnie temu, zaraz po tym jak wyjechałeś do Paryża. Doszły mnie słuchy, choć mogę się mylić, że aktualnie zajęty jest Esme Meldrum.

— Dobry Boże! — zawołał książę. — I oni wszyscy mają przyjechać w ten weekend! Powinnaś była mnie uprzedzić.

Lady Roehamptom rozłożyła ręce w znaczącym geście.

— Czym się przejmujesz? Przecież muszą prędzej czy później spotkać się, natomiast innym da to dobry pretekst do rozmowy.

Książę westchnął.

— Mam nadzieję, że się nie mylisz, ale chętnie poprosiłbym Esme Meldrum, by przyjechała tu innym razem.

— Myślę, że byłoby to bardzo niegrzeczne — odparła lady Roehampton — a poza tym nie jestem pewna, czy rzeczywiście jest coś między Esme i Osmondem.

Zmarszczyła brwi i mówiła dalej:

— To narazie szepty, ale podejrzewam, że Osmond zwróci uwagę na Esme, i wtedy na pewno nie będzie mógł się oprzeć jej urodzie i wdziękowi.

— Nieodpartemu — dodał książę.

Lady Roehampton spojrzała na niego surowo.

— Co to znaczy ... co chcesz przez to powiedzieć Janos?

— Nie, nic — odparł książę— to by tylko jeszcze bardziej pogmatwało i tak już skomplikowane sprawy.

Uśmiech gościł na jego twarzy, gdy opuszczał pokój i patrząc za nim lady Roehampton zastanawiała się, czy kiedykolwiek jakaś kobieta usidli serce Janosa Kováca.

Pomimo że znała go całkiem nieźle, pozostawał dla niej zagadką.

Rozdział 2

Gdy tylko panowie dołączyli do pań, hrabia wcale nie siląc się na dyskrecję przesunął się w stronę Esme Meldrum. Obserwując ją, gdy tak stała naprzeciw niego na tle egzotycznych kwiatów i patrzyła mimochodem na ostatnie promienie zachodzącego słońca pomyślał, że jest bardzo piękna.

U księcia, w przeciwieństwie do innych gospodarzy, nie zasłaniano zasłon, dopóki rzeczywiście nie zapadła noc. Świece paliły się w kandelabrach, a ich blask odbijał się w diamentach na szyi Esme. Dla hrabiego ten blask nie był jednak tak silny, jak światło w jej oczach. Mając duże doświadczenie w obcowaniu z kobietami doskonale wiedział, że w jej ciepłym uśmiechu było niezaprzeczalne zaproszenie. Stał przez chwilę patrząc na nią w milczeniu, lecz żeby zbytnio go nie przedłużać powiedział zaraz:

— Chyba obydwoje wiemy, że choć patrzysz na zachód słońca, jest on dla nas preludium świtu.