Ludwik Marian Kurnatowski

Tajemnicze morderstwo, nowy popis bandy usypiaczy

Saga

Tajemnicze morderstwo, nowy popis bandy usypiaczy
Język, postacie i poglądy zawarte w tej publikacji nie odzwierciedlają poglądów ani opinii wydawcy. Utwór ma charakter publikacji historycznej, ukazującej postawy i tendencje charakterystyczne dla czasów z których pochodzi.
W niniejszej publikacji zachowano oryginalną pisownię.
Copyright © 1937, 2020 Ludwik Marian Kurnatowski i SAGA Egmont
Zdjęcie na okładce: Shutterstock
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726467239

1. Wydanie w formie e-booka, 2020

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

TAJEMNICZE MORDERSTWO, NOWY POPIS BANDY USYPIACZY.

Znów ci przeklęci usypiacze, — przemknęło mi przez myśl! — Jak widzę Meyer miał rację delegując mnie tu!

„Dziś rano — czytałem — dwie znane w stolicy artystytki Café-Variété .,Bouff“ zostały znalezione w swem mieszkaniu przy ul. Morskiej 33 w stanie głębokiego uśpienia silną dawką narkotyku, jak się później okazało — morfiny. Jedna z ofiar, a mianowicie Emma Putatis zmarła, drugą zaś Dorotę Wolf odwieziono w stanieciężkim do szpitala. Pobieżnie przeprowadzone śledztwo wykazało, że obie artystki padły ofiarą grasującej oddawna w Rosji bandy złodziei-usypiaczy, którzy je ogołocili ze wszystkich kosztowności i pieniędzy. Policja stołeczna, jak zwykle, jest bezradną wobec sprytnych opryszków. Jak dowiadujemy się w ostatniej chwili do zlikwidowania powyższej szkodliwej szajki został delegowany z Warszawy naczelnik tamtejszego Urzędu Śledczego, znany detektyw L. A. Kurnatowski, który wsławił się niedawno aresztowaniem w Płocku jednego z członków bandy usypiaczy, niejakiego Holendra“.

— Całkiem zbyteczna reklama—mruknąłem skończywszy czytać. — Jeżeli Holender, jak przypuszczam, był wspólnikiem rycerzy szprycy i morfiny, wówczas ci ostatni muszą mieć dla mnie pewien respekt, to też postarają się corychlej ulotnić!

Porzuciwszy niedopitą kawę wskoczyłem do pierwszej napotkanej dorożki i kazałem wieść się do naczelnika Filipowicza. Uprzedzony telegraficznie przez Meyera o moim przyjaździe, czekał na mnie i przywitał mnie z ogromną radością.

— W porę pan przybywa, panie Kurnatowskiʻ — wołał ściskając mnie za ręke. — Czytał pan już zapewne o nowym popisie tych łobuzów? Tym razem miarka cierpliwości się przebrała i za wszelką cenę musimy ująć opryszków.

— Tak jest, panie naczelniku, ale mam wrażenie, że gadatliwość tutejszej prasy oddała całej sprawie niedźwiedzią przysługę.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.