Tomasz Pacyński

Maskarada

Saga

Maskarada

Zdjęcie na okładce: Shutterstock

Copyright © 2003, 2021 Tomasz Pacyński i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788728119587

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

CZĘŚĆ PIERWSZA

KONSEKWENCJE

And alsoo dyd gode Scarlok,

And Much, millers son:

There was none ynch of his bodi

But it was worth a grome.

A Gest of Robyn Hode

– I –

Jak to czasem późną jesienią bywa, po zimnych, dymiących mgłami dniach wyjrzało słonce. Skończyły się przymrozki, drzewa i wyschłe trawy nie kryły wyblakłych barw pod siwizną szronu. Las złocił się resztkami jeszcze nieopadłych liści, barwne kapelusze późnych grzybów znaczyły mchy.

Przemierzający puszczę zbrojni byli już przygotowani do zimy. Mrucząc więc pod nosem przekleństwa, ściągali płaszcze i burki, podwijali płachty na pałąkach wozów. Nie zdejmowali jednak kolczug i nabijanych metalowymi płytkami skórzanych kaftanów. Najwyżej odsuwali z czoła płaskie hełmy, by otrzeć pot wierzchem dłoni.

Las, tak piękny i spokojny w promieniach jesiennego słońca, pozostawał nadal puszczą Sherwood. Puszczą, co do której jedno było pewne – każdy mógł do niej wejść, natomiast czy z niej wyjdzie, nie wiedział nikt.

Osłaniając oczy od blasku słońca, wiszącego nisko nad horyzontem, zbrojni nieufnie przepatrywali okolice. Ponoć ostatnio jest spokojniej, tak przynajmniej twierdzili ci, którzy ich wysłali do Sherwood, starsi cechów, chcący zapewnić bezpieczeństwo wozom z towarem. Droga przez las jest bowiem krótsza, a w kupieckich kalkulacjach pewność przegrywa zwykle ze spodziewanym zyskiem. Zwłaszcza że to nie oni ryzykowali.

Jednak w puszczy nawet w czasach uznawanych za spokojne ginęli ludzie, I będą ginąć, dopóki istnieje ten przeklęty las.

Owszem, banici poszli w rozsypkę. Kolejny już przywódca zginął, pozbawieni go banici stali się zaś tym, czym byli z początku – zgrają wyrzutków, okrutnych wprawdzie, lecz głupich i zdesperowanych. Część wygniotły podjazdy, które szeryf rozsyłał po puszczańskich traktach. Wielu wybito podczas ataków na wioski, siedliska bartników czy smolarzy. Nie zdobyli pożywienia, o co głównie im chodziło. Puszczański osadnik, chłop czy smolarz potrafił bronić dobytku. Miał wiele czasu, by się tego nauczyć. Przeciwnie banici, a przynajmniej ostatnia generacja, niczego nie zdążyli nauczyć się na błędach. Jednostki sprytniejsze zapadły w lasach, ich problem zapewne zostanie rozwiązany siłami natury, nie przetrzymają mrozów i zimowego głodu. Mniej przebiegli spoczywają już po opłotkach, obok poborców podatków, borowych i innych niemile widzianych w leśnych osadach przybyszów, gnijąc zgodnie.

Ale puszcza Sherwood to nie tylko banici, napadający na kupieckie wozy i okolicznych rolników. Nie tylko chłopskie rebelie czy bunty. Nawet w czasach uznawanych za spokojne lepiej było omijać leśne trakty, choćby za cenę znacznej straty czasu, bo las skrywał gorszych od banitów zawodowych zbójów wszelakiego autoramentu: miejscowych, uprawiających swój proceder z ojca na syna lub grasantów, uznających przepastną knieję za bezpieczne schronienie i znakomity teren łowiecki. A przy niskich cenach potażu i węgla drzewnego w zubożałej, wyniszczonej latami niepokojów okolicy również smolarze próbowali dorobić sobie na boku.

Zaskrzypiały koła, grzęznące w piaszczystym gościńcu. Bat świsnął w powietrzu, spadł z trzaskiem na zady wołów u wyładowanego ponad miarę wozu. Woźnica zaklął ochryple, jakby to mogło zmusić stękające zwierzęta do większego wysiłku. Dowódca eskorty spojrzał niechętnie. Zaprzęg był u kresu sił.

Zbrojny podjechał do wozu. Lite drewniane koło zagłębiło się w piasku prawie po oś. Znów trzasnął bat, bez rezultatu. Zagrzebany w piasku wóz nawet nie drgnął.

Woźnicą klął szpetnie, co woły, będące obiektem kunsztownych wiązanek, przyjmowały z filozoficznym spokojem, opuściwszy nisko głowy obciążone sprzężajem. Zbrojny słuchał chwilę z mimowolnym podziwem, bo wozak jak dotąd nie powtórzył się ni razu, co nie zmieniało w niczym faktu, że przekleństwa nie przesunęły wozu ani o cal. Dwóch pomocników woźnicy, siedzących z tyłu, majtało beztrosko nogami, wpatrując się tępo przed siebie. Nawet nie raczyli się odwrócić.

Na zdecydowany gest ręki czterej pozostali żołnierze zsiedli z koni, odtroczyli kusze. Już bez dodatkowych rozkazów zajęli pozycje dokoła unieruchomionego wozu. Dowódca podjechał bliżej, z rozmachem uderzył pięścią w deski, aż huknęło. Wozak przerwał swą litanię w pół słowa i odwrócił się.

– Czego? – warknął i tak nadspodziewanie grzecznie. Podczas krótkiej podróży dał się już poznać jako wyjątkowy cham, w dodatku głupi. Co z kolei było zjawiskiem nader częstym w jego zawodzie.

Żołnierz milczał przez chwilę. Na jego ogorzałej, pooranej zmarszczkami, lecz wciąż młodej twarzy odzywka wozaka nie wywołała gniewu czy choćby zniecierpliwienia. Widział w życiu wielu takich, byli jak hydra z dawnych legend, i z doświadczenia wiedział, że na miejsce jednego przywołanego do porządku chamiska niechybnie pojawią się trzy nowe.

– Trzeba odkopać – powiedział wreszcie cicho, wskazując koło. – Inaczej nie ruszy, wóz zbyt wyładowany. Woły nie dadzą rady.

Urwał, wiedząc z góry, co usłyszy w odpowiedzi na rozsądną propozycję. Chamski wozak nie zawiódł jego oczekiwań.

– A, co tam, kurwa... – Schylił się z wymoszczonego sianem siedzenia, macał gdzieś w dole. – Co tam... – Postękiwał niewyraźnie. Wreszcie znalazł to, czego szukał – długą, zaostrzoną na końcu żerdź i potrząsnął nią triumfalnie.

Zbrojny skrzywił się tylko.

– Co tam, kurwa, nie dadzą rady... – Wozak przechylił się z kozła, usiłując sięgnąć zadu stojącego ze spokojną rezygnacją wołu. – Jak mu to pod ogon wsadzę, to od razu ruszymy...

Wychylał się coraz bardziej, celując ostrym szpicem, umazanym starą, zakrzepłą krwią, ale przeszkadzał mu poruszający się miarowo ogon bydlęcia. Wół oganiał się od ospałych, obudzonych jesiennym słońcem much.

Tym razem jednak zwierzęta miały więcej szczęścia. Gdy woźnica wycelował w końcu i przymierzał się do pchnięcia, żerdź trzasnęła jak gałązka, chwycona pewną dłonią. Zbrojny drugą ręką pchnął wozaka w pierś, tak że ten padł na wymoszczony słomą kozioł.

– O, żeż ty... – Przygryziona warga nie pozwoliła utalentowanemu wozakowi na pełne zademonstrowanie bogatej wiązanki przekleństw. Pomrukiwał tylko niewyraźnie, spluwając krwią. Jego dwaj pomocnicy nawet się nie poruszyli, w dalszym ciągu wpatrywali się tępo w przestrzeń.

Zbrojny uśmiechnął się lekko. Zaraz jednak spoważniał, gdy przyjrzał się trzymanemu w ręce ostremu, zapaskudzonemu na końcu ułomkowi żerdzi. Chciał go odrzucić ze wstrętem, lecz zmienił decyzję. Zbliżył się do wozu.

– Trzeba odkopać – powtórzył spokojnie. – Inaczej mogą pęknąć osie. Za głęboko się zarył, zbyt jest wyładowany.

Woźnica patrzył z nienawiścią. Otarł gębę z krwi.

– No to odkopuj! – wrzasnął już wyraźnie. Był wściekły, co chwilowo stłumiło wrodzone tchórzostwo. – Za co ci, kurwa, płacimy? Brać się do roboty, a żywo... – Urwał, widząc jak rysy zbrojnego twardnieją.

– Posłuchaj, dupku. – Głos Wulfa był nadal cichy i spokojny. Jedynie lekki obcy akcent świadczył o gniewie. – Płaci mi szeryf. Płaci za to, by nikt ci bełtu w dupsko nie wsadził, nie wypatroszył albo łba nie uciął. A przede wszystkim za to, żebyś nie wychlał wina, które wieziesz. Tak mi właśnie powiedział. Najpierw beczki, potem zaprzęg, potem długo, długo nic. Następnie nasze własne tyłki, a dopiero na samym końcu ty. Rozumiesz?

Woźnica gwałtownie pokiwał głową.

– To dobrze – pochwalił zbrojny. – Teraz zleziesz z wozu, ty i twoi, pożal się Boże, pomocnicy. Odkopiesz koła, podłożysz, jeżeli trzeba, gałęzie. Ja poprowadzę zaprzęg. A wy będziecie popychać. Jeżeli nie wystarczy, trzeba koniecznie trochę rozładować. – Krytycznie przyjrzał się wozowi. Kupcy na wszystkim chcieli oszczędzać. Tę ilość ładunku powinny przewozić dwa, nawet trzy wozy. Pewnie liczyli, że drogi wcześnie stężeją od mrozu i koła nie będą grzęznąć w miękkim gruncie. Przeliczyli się.

– Wiesz co? – zagadnął Wulf przyjaźnie, przyglądając się robocie. Wozak spojrzał spode łba, odgarniając łapskami piasek. Nie miał na wozie rydla ani łopaty. – Niezły ten twój wynalazek. – Obrócił w ręce zaostrzony ułomek żerdzi. – Dobrze wymyślone. Zobaczymy, czy się sprawdzi, jak będziesz popychał wóz... Jeśli się słabo przyłożysz...

Wulf schylił się, podetknął pod nos wozaka szpic żerdzi.

– Jak się nie będziesz przykładał... – obiecał cicho – to ci go wsadzę w dupsko. Ale tak, że gardłem wyjdzie...

Wozak pochylił się tylko, odgarniając gorączkowo piach jak spłoszony kret.

***

Woły były zmęczone. Ciągnęły wolno, postękując, a wóz trzeszczał i skrzypiał na wyboistym, poprzecinanym korzeniami wysokich sosen trakcie.

Na szczęście podłoże twarde, pomyślał Wulf. Jakoś się toczy. Ale dziś już potoczy się niedaleko.

– Staniemy do jutra – powiedział. Wozak spojrzał niechętnie, lecz to nie była propozycja, to była decyzja, a wiedział już jasno, kto dowodzi konwojem.

Jednak spróbował. Bał się noclegu w lesie, zbyt wiele się nasłuchał o Sherwood.

– Mieliśmy stanąć we wiosce – zaprotestował. – Tam, gdzie zbrojni... Ten, wiecie, posterunek. A tak, zmitrężymy cały dzień. Nie będą zadowoleni.

Na pewno, pomyślał Wulf. Dodatkowy dzień, dodatkowa zapłata. Ale cech musi się z tym liczyć, jeżeli wysyła przeładowany wóz, w dodatku z durnym woźnicą.

– Nie dojedziemy. Zagoniłeś zwierzęta, padną po drodze. Sam jesteś sobie winien.

Wozak zachmurzył się wyraźnie. Też przyszło mu to do głowy. Starszy cechu jego będzie obwiniał za zwłokę. Nie daj Boże z zapłaty potrąci... A na drugi raz wyśle samych, bez eskorty...

Owszem, zdarzali się desperaci, którzy próbowali dokonać tej sztuki, przewieźć towar, nie wykosztowując się na ochronę. Niektórym nawet się udawało. Jednemu aż dwa razy. Ale tylko dwa, co namacalnie potwierdziło głęboką mądrość ludową w przysłowiu „do trzech razy sztuka”. Rozsądni, dbający o majątek i zdrowie kupcy albo nadkładali drogi, albo wynajmowali eskortę.

Cechy wprawdzie miały swoją milicję, ale jej członkowie zajmowali się głównie piciem po oberżach i wszczynaniem burd. Za to dobrze wyglądali w święta, świadcząc o sile i zamożności cechów. Do tego nadawali się znakomicie.

Kiedyś, jeszcze za czasów bandy Robina, milicja wyprawiła się do puszczy z karawaną wozów. Później, gdy uzupełniono już wakaty, zakupiono nowe halabardy i oszacowano straty w towarach, starszyzna cechowa doszła do wniosku, że lepiej wynająć fachowców z zewnątrz. Z tym też bywały problemy, zdarzyło się parokrotnie, że tuż za bramami miejskimi eskorta biła dotkliwie kupców i odjeżdżała w siną dal z wozami – jak również z otrzymaną z góry zapłatą.

Zniechęcone nader powszechnie spotykaną nieuczciwością, rady kupieckie znalazły w końcu rozwiązanie. Z pomocą przyszedł szeryf, który nie narzekał po wyczerpującej wojnie na brak gotówki. Wprawdzie wynajęcie jego zbrojnych nie było tanie, ale za to ochrona – nader skuteczna. I tak się utarło, mimo iż czasy rzeczywiście nastały spokojniejsze.

Woźnica milczał ponuro. Nie dość, że stracą dzień, to jeszcze szykuje się popas w tej dziczy. Żeby chociaż wino było w antałkach, pomyślał tęsknie. Zawsze któryś mógłby się stłuc... A tu, masz ci los, same beczki. Zerknął na Wulfa.

– Nie ma co marzyć – mruknął pod nosem z rezygnacją – nie pozwoli wybić szpuntu. – Że też musiał mi się trafić ten pierdolony służbista...

Jadący obok eskorty dowódca obserwował go spod oka.

– Nie będzie tak źle – pocieszył wozaka, nie dlatego że poczuł dla niego współczucie, ale by uniknąć dalszych, niepotrzebnych dyskusji. – Niedaleko jest polana – ciągnął, nie zwracając uwagi na zduszone przekleństwa. – Teraz trakty ludne, spokojny czas. Pewnie ktoś tam popasa, kupcy, może wojsko. Szeryf podjazdy śle, banitów resztki wygniata. Coś do żarcia może się znajdzie, może piwo. Bo swoje, jak widziałem, wychlaliście na samym początku...

Wychlaliśmy, a bo co, pomyślał woźnica. Nasze, to wychlaliśmy, uśmiechnął się złośliwie mimo zdenerwowania. Widziałem, jak wam tylko grdyki chodziły. A niedoczekanie, niech wam szeryf da.

– Wychlaliście, nawet nie przyszło wam do głowy, żeby poczęstować. – Wulf pokręcił z naganą głową. – Ano, srał was pies.

Odwrócił się.

– Skoczę do przodu, polana blisko! – krzyknął do towarzyszy. – A ty, Sean, pilnuj bukłaczków. Spokojnie dziś, można się napić na popasie.

Pognał wierzchowca, w przelocie mrugnął szyderczo do rozdziawiającego gębę wozaka. Po chwili zniknął za zakrętem.

Sean wstrzymał konia. Pomacał juki.

– A co tu pilnować? – mruknął. – Bezpiecznie w jukach schowane.

– Żeby chmyzy nie widziały – parsknął jego kamrat, spoglądając na wozaka i pomocników. Wozak wpatrywał się w juki z wciąż rozdziawioną gębą. Pomocnicy, o dziwo, zbystrzeli nagle. Z ich oczu zniknęła tępa apatia.

– Widzisz ich? – zwrócił się do Seana żołnierz. – Jakie to teraz, kurwa, bystre? Jak ślipiami wierci? A piwo wychlali, nawet nie raczyli spytać, czy ktoś by się nie napił! Ino na wozie się chowali, pod płachtą. A sikać to w krzaki chodzili, żeby się nikt nie domyślił, ukradkiem, a nie jak zwykle, z kozła. Eh, dobrze Wulf mówił. Srał ich pies!

Woźnica odzyskał głos.

– Ależ, szlachetni panowie... – zaprotestował słabo, bez większej nadziei, że zostanie wysłuchany. – Gdzież dla was, wojaków, takie piwo! Niedobre ono, jeno dla nas zdatne. Po prawdzie, szczyny to prawe, tfu! Nie chcielim obrazić, nie proponowalim...

– To i dzisiaj szczynami przyjdzie wam się zadowolić – rzucił Sean, popędzając konia. – Widać zwyczajni jesteście, to i krzywdy dla was nie będzie. No i co tak stoicie! – wrzasnął w końcu. – Popędzać, a żywo! Do popasu nam pilno!

Woźnica, zgięty pod brzemieniem krzywd, smagnął woły po zadach. Wóz, skrzypiąc i trzeszcząc, potoczył się dalej powoli.

***

Smuga dymu z ogniska unosiła się prosto w bezwietrznym powietrzu, prześwietlona promieniami słońca. Będzie pogoda, pomyślał Wulf, ściągając wodze, I cholernie zimna noc.

Przysłoniwszy oczy, zlustrował z daleka polanę. Nie mylił się, wielu ludzi przemierzało las, korzystając z ładnej pogody. Na dogodnej do popasu, porośniętej wrzosem polanie stały dwa kupieckie wozy. Konie, spętane i puszczone, skubały zeschniętą trawę. Dwa stały osobno, żując obrok z założonych worków. Wulf zmarszczył czoło, wytężył wzrok. Zaobrokowane konie miały rycerskie rzędy, przy siodłach wisiały tarcze.

Usiłował z dala dostrzec herb, jednak świecące prosto w oczy słońce oślepiało i barwy zlewały się w jedną szarość.

Ludzie siedzieli kręgiem wokół ogniska. Kilku kręciło się przy wozach. Wulf ruszył naprzód. Przy ognisku nie wszczął się ruch, jedynie dwóch ludzi, zajętych dotąd przy wozach, ruszyło na skraj polany. Jeden nawet miał kuszę. Nienapiętą.

– Kto idzie? – zakrzyknął ten z kuszą.

– Swój! – odkrzyknął Wulf, nie zatrzymując się. Człowiek wykrzywił się, mimo że jeździec podjechał na kilkadziesiąt kroków, przyłożył dłoń do ucha.

– To znaczy czyj? – spytał głośno i nieufnie. Nie uniósł jednak kuszy.

Zbrojny był już blisko.

– Swój! – powtórzył. – Przecie mówię!

– A, swój... – Człowiek kiwnął głową, uspokojony. – To w porządku, od razu tak trza było... – Szturchnął kompana, jak Wulf zauważył, równie obdartego, jak on sam. – No i czego tak stoisz? – zapytał gniewnie. – Wracamy.

Kompan nie miał żadnej broni, poza trzymaną w brudnej garści ogryzioną prawie do czysta kością. Nawet sporą. Miał za to kolczugę, wystrzępioną i zardzewiałą.

Wulf przejechał mimo, nie mogąc wstrzymać się od pogardliwego wzruszenia ramionami. Na obdartusach, będących zapewne eskortą kupieckich wozów, nie zrobiło to żadnego wrażenia.

Widać siedzący przy ognisku ludzie mieli do swych obrońców pełne zaufanie, bo żaden nie odwrócił głowy. Byli zbyt zajęci popijaniem wina i słuchaniem głośnej opowieści. Wulf zmarszczył brwi. Znał ten głos.

Zamiast jednak zbliżyć się do ogniska, ruszył w kierunku pojedynczej nieruchomej postaci. Wyprostował się bezwiednie.

– Panie... – skłonił się z szacunkiem.

Siedzący na rozłożonej derce rycerz uniósł głowę, mierząc Wulfa uważnym spojrzeniem. Nie nosił kolczugi ani misiurki, tylko skórzany kaftan poodgniatany od zbroi, poznaczony rdzawymi plamami. Jego gładko wygoloną twarz znaczyły zmarszczki, siwe włosy były krótko przycięte.

Czując na sobie spojrzenie zimnych, wyblakłych oczu Wulf poczuł się odrobinę nieswojo. Po długiej chwili rycerz lekko skinął głową.

– W służbie szeryfa Nottingham – wyskandował Wulf. – Eskorta kupców. Wóz został w tyle, bo zaprzęg strudzony. Pozwólcie, panie, stanąć na popas.

Rycerz wstał powoli. Wulf przewyższał go o pół głowy, lecz było w obcym coś, co pozwalało mu patrzeć na zbrojnego z góry.

– Pozwalam – rzucił.

Wulf skłonił się, lecz nie ruszył z miejsca.

– Możecie odejść, żołnierzu – dodał rycerz uprzejmie. – Zaczekajcie na wóz i resztę ludzi, rozłóżcie popas. A potem...

Zawahał się, jeszcze raz zmierzył zbrojnego wzrokiem i uśmiechnął się nieoczekiwanie. Był to dziwny uśmiech, zaledwie skrzywienie wąskich warg, podczas gdy oczy pozostały chłodne i poważne.

– Potem zapraszam was do kompanii – dokończył po chwili. – Bo nie sądzę, by tamta bardziej wam odpowiadała. – Wskazał głową w kierunku ogniska, od którego dochodziły ochrypłe śmiechy.

– Jakże to, panie? – wyjąkał zaskoczony Wulf. – Jam tylko przecie... przecie w służbie...

W zdenerwowaniu mówił z silnym akcentem. Rycerz już się nie uśmiechał. Popatrzył wymownie na medalion na szyi zbrojnego.

– Z daleka przybyliście – powiedział spokojnie. – Może i teraz jesteście w służbie. Ale u siebie...

– Theowulf, syn Thormlunda! – wypalił zbrojny. – Dowódca straży szeryfa Nottingham. Tutaj zowią mnie Wulf.

– Syn jarla Thormlunda? – Rycerz znów uśmiechnął się na swój sposób. – Jestem Bertrand de Folville.

Wulf był zbyt zaskoczony, by zareagować na sławne imię.

Rycerz spojrzał w stronę swojego wierzchowca.

– Dziwi cię ta odwrócona tarcza? – spytał. – Myślisz, że śluby poczyniłem, co mi każą herb i tożsamość zatajać?

Zaśmiał się krótko. Usiadł z powrotem na rozłożonej derce, dając rozmówcy znak, by ten uczynił podobnie. Wulf po krótkim wahaniu usłuchał, cały czas sztywno wyprostowany, spoglądał ukradkiem na miecz pana de Folville, ukryty w prostej, obciągniętej czarną skórą pochwie. Ani pochwa, ani głowica miecza nie miały żadnych ozdób.

– Widzisz – zaczął cicho rycerz – żyję na tym świecie wystarczająco długo, by me imię nie było zupełnie nieznane. Przy Bożej pomocy to imię budzi strach wśród tych, co nań zasługują, wśród tych, których ziemia nie powinna dłużej nosić. A ponieważ wyroki Boże, aczkolwiek nierychliwe, sprawiedliwe są i nieomylne, przeto w swym zadufaniu, gdy tylko mogę, staram się je przyspieszać. I plugastwo, gdy tylko o nim się dowiem, karane jest tym mieczem...

Głos rycerza zabrzmiał donośniej.

– Wiem, że to kropla w morzu. Tyle jest na tym świecie nieprawości, zdrady i wiarołomstwa, tyle pychy i zbrodni... Choćbym się bardzo starał, a Bóg mi świadkiem, że trudu nie szczędzę, wszystkiego nie wytępię. Ale starać się należy, nawet we własnym, skromnym zakresie. Na miarę możliwości, gdy tylko zdarzy się okazja.

Rycerz spojrzał Wulfowi prosto w twarz. W nieruchomych oczach żołnierz dojrzał ołowianą, ciężką szarość.

– Ten miecz nigdy nie splamił się krwią niewinną. Na tych, których żywot przeciął, zawsze wina ciążyła, choć czasami sądzili inaczej. Tak było, i tak będzie. Dopóki starczy sił, by to ostrze unieść.

Szare oczy wwiercały się w twarz Wulfa.

– Masz w sobie prawość, panie – powiedział rycerz. – Mimo że jako prosty żołnierz służysz. Masz prawość i honor. Ja się nie mylę, nigdy się dotąd nie pomyliłem. A ufam, że i w przyszłości Bóg nie dopuści...

Sir de Folville delikatnie gładził pokrytą jaszczurem rękojeść miecza. Wulf zauważył, że jest długa, bardzo długa w porównaniu z brzeszczotem. Głowica za to była mała, widocznie klinga nie ważyła wiele.

– Ja walczę ze złem – podjął sir Bertrand już ciszej. – Tylko ze złem, nie dla sławy, dla poklasku czy przyjemności. Wyrywam chwasty, wyrastające w ziemskim ogrodzie. Jednak jest wielu takich, nie, nie z gruntu złych... Takich, co chcą sławy. Wiem, jest to niskie i naganne, jednak tacy nie zasługują od razu na śmierć. To jedna z mniejszych przywar, nie grzech śmiertelny. Ale sprawiają mi dużo kłopotu ci wszyscy, co nie mogą ścierpieć, że ktoś może być lepszy do miecza. I chcieliby zająć moje miejsce tylko po to, by cieszyć się poważaniem, napawać strachem. Nie po to, by czynić dzieło Boże. Wyrywać chwasty.

Wulf przełknął ślinę. De Folville wreszcie przestał się w niego wpatrywać.

– Gdziekolwiek pojadę, zaraz się zjawiają. Rzucają rękawice, chcą się zmierzyć, mimo że Bóg nie przeznaczył im kary, nie zasłużyli jeszcze na śmierć. Gołowąsy i niedorostki, żądni chwały i zadufani w swe, jakże mizerne, umiejętności. Głupcy, którzy nie wiedzą, że do zwycięstwa potrzebna jest Boża łaska, a Bóg obdarza nią tych, co w jego służbie krew wylewają, a nie spragnionych sławy i zaszczytów. Wyzywają mnie do walki, gdy zaś nie chcę stanąć, poczynają lżyć, nie wiedząc, że w swej pokorze zniosę i ten dopust. Wreszcie dobywają broni, a ja... ja z lęku, iż dusze swe do reszty w pysze zatracą, muszę przyjść im z pomocą. Okaleczyć nieco, nie za bardzo, aby wbić trochę pokory do głowy, cnoty chrześcijańskie własnym przykładem pokazać.

Zbrojny machinalnie skinął głową. Wprawdzie Odyn i Thor mieli odmienne poglądy na walkę, ale Wulf nie czuł najmniejszej ochoty na dyskusję z rycerzem o lodowatych oczach i zimnym głosie. Ani z jego Bogiem.

– Tak więc okaleczyć nieco trzeba – mówił rycerz już jakby sam do siebie. – Upokorzyć, albowiem pokora kluczem jest do bram niebieskich. Alem słaby człowiek. Czasem się nie uda, miecza pohamować nie zdołam. A, nic to przecie, i tak na jedno wychodzi, Bóg swoich rozpozna. Tylko czasu, czasu szkoda, sił, których na starość zbraknąć może, tak potrzebnych, by przeciw prawdziwemu złu stanąć...

Pan de Folville pokiwał głową w zadumie. Popatrzył na coś za plecami Wulfa.

– Dlatego imię swe taję, tarczę licem do kulbaki obracam – dokończył. – Nie z pustoty, nie z próżnych ślubów. Jeno po to, by siły na prawdziwe próby zachować. Czas na cię, twoi ludzie z wozem nadciągają.

***

Zbrojni nie kwapili się, by dołączyć do hałaśliwego towarzystwa przy większym ognisku. Wulf nie dziwił się im nadmiernie, wystarczyło popatrzeć na hałastrę, która obsiadła ognisko kręgiem. Pijane już obdartusy bardzo nieudolnie imitowały eskortę wozów kupieckich.

Wulf pociągnął wina. Zastanawiał się, co znaleźć sobie do roboty. Nie miał wielkiej chęci skorzystać z zaproszenia pana de Folville. Ale nie wiedział też, jak odmówić.

Dowódca eskorty znał swoje miejsce. U siebie mógł być synem jarla, lecz tutaj – tylko żołnierzem, nieprzyzwyczajonym do poufałości z rycerzami. Nie czuł się gorszy, ale pańska łaska na pstrym koniu jeździ. A co dopiero takiego rębajły jak de Folville.

Od wielkiego ogniska huknęła salwa śmiechu. Wulf znów usłyszał znajomy głos.

– Żebym tak skonał! – Pijackie pokrzykiwania niosły się daleko, odbijały się echem od ściany lasu. – Żeby mnie tak piorun... Sam widziałem.

Zaintrygowany Wulf podniósł się, niepostrzeżenie podszedł do ogniska i usiadł w gęstniejącym mroku, poza kręgiem światła.

Przysięgający na prawdziwość swych słów wstał chwiejnie, łyskając golizną przez podarty na plecach kubrak. Uderzył się z rozmachem w piersi, rozchlapując piwo z glinianego garnca.

– Święta to prawda, a kto mówi inaczej, to... to...

Z drugiej strony ogniska podniósł się pleczysty drab. Długie włosy opadały mu w strąkach na niskie czoło.

– To co? – czknął głośno.

– To... – prawdomówny oklapł nieco. – To nic.

Pleczysty roześmiał się, szczerząc wszystkie trzy przednie zęby.

– To i dobrze, że nic – wyseplenił. – Bo ja... – Też walnął się w pierś. Zadudniło, jakby głośniej. – Ja mówię, że łgarstwo to wszystko. Łgarstwo, od początku do końca.

Prawdomówny nie zrezygnował.

– Jak to, łgarstwo? – zapytał, ciszej i niepewnie.

Jego adwersarz roześmiał się.

– Inaczej mówiąc, gówno prawda – wyjaśnił. – Dobrze gadam, kamraty?

Trzech równie zwalistych drabów zarechotało zgodnie.

– Ale misternie wywiódł – pochwalił jeden. – Gówno prawda!

Teraz śmiali się wszyscy wokół ogniska. Z jednym wyjątkiem.

– Łżesz jako ten pies parszywy. – Zachęcony aplauzem, długowłosy drab postanowił pognębić przeciwnika do końca. – Jako ten pies, powiadam!

Powiódł wkoło oczyma przekrwionymi zapewne od dymu z ogniska, bo przecież nie od nadmiaru piwa.

– Ja znam w tej puszczy każde drzewo – zaczął rozwlekle. – Każdą ścieżkę i kamień. Pacholęciem już znałem wszelkie uroczyska. Wiem, co dzieje się we wioskach i na porębach.

– Do rzeczy!

Wulf dostrzegł dwie głowy wystające spod okrywającej bliższy wóz płachty. Kupcy zostali na wozach, pilnując dobytku. Zupełnie słusznie, ocenił Wulf, spoglądając na coraz bardziej pijaną eskortę.

– Chcecie słuchać, panie kupiec, to nie przerywajcie! – wrzasnął gniewnie elokwentny drab. – A nie, to ryj w słomę. I nie wtrącajcie się do rozmowy!

Wulf tylko pokręcił głową. Ciekawe, który cech aż tak poskąpił pieniędzy na eskortę. Jeśli kupcy jadą w tę samą stronę, trzeba pojechać z nimi, postanowił. Inaczej ta hałastra obrobi ich na następnym biwaku.

– Owoż, człek tak bywały i doświadczony jak ja, wie bez ochyby, co naprawdę zdarzyło się. Wieprz krwawy śmierć w puszczy znalazł, ino nie w żadnej otchłani piekielnej, jak byliście łaskawi pieprzyć, dobry człowieku. Druidowie głowę mu obcięli, czarami go wprzódy otumaniwszy, bo zdrajcą się okazał, tajemnice srogie im wykradając. Skurwysyn był to wprawdzie, ale zabijaka wielki, jego mieczem czary kierowały, które druidom wykradł sprytnym przemysłem. I przeciw ludziom niewinnym ich używał, by ranić ich i zabijać, taka nienawiść w nim siedziała. Potwór to bowiem był w ludzkiej skórze, przez druidów ku niecnym celom stworzony... – Drab zająknął się, pociągnął piwa. Widać zaschło mu w gardle.

– Pieprzysz, Trepie – wpadł mu w słowo drugi, korzystając z chwili ciszy. – Przecie szeryf dwie niedziele wojsko w las posyłał, wszystkim borowym i kłusownikom śladów kazał wypatrywać. Szukali wszędzie, nawet w druidzkich gajach i uroczyskach. I nic nie znaleźli, ani ciała, ani nawet rzeczonych druidów, którzy widno wprzódy się gdzieś wynieśli. Już łońskiego roku żaden się we wioskach nie pokazał, znać wytępić się wreszcie udało to plugastwo, tfu...

– Ja pieprzę, ja? – oburzył się Trep.

Przez chwilę wyglądało na to, że rzuci się z pięściami na kamrata. Ten nie przestraszył się. Wypił już wystarczająco dużo, by zatracić instynkt samozachowawczy.

– A pieprzysz – potwierdził bełkotliwie – jak potłuczony. Skoro mówisz, że łeb mu złotym sierpem ucięli, to gdzie ciało? Pytam się, gdzie ścierwo albo ten łeb urżnięty? Bo konie zbrojni znaleźli. Grasantów trupy, których poszczerbił, mało naruszone były, lisowie rozwłóczyć nie zdążyli. A tu nic! I co na to powiesz, Trepie?

– Co powiem? – zaperzył się drab. – Co powiem? Ano powiem, że dowód to jest właśnie niezbity, który wam w tych tępych łbach nie chce się pomieścić! Toż każdy wie, co druidzi ze zdrajcami robią! Skoro takiego ubiją, gotują go w kotle miedzianym, wielkim, a jak się już ugotuje i rosół schłodzi nieco, w kotle owym się kąpią i zwycięstwo świętują. Stary to ich obyczaj, tfu, naturze przeciwny. I kąpią się tak, trupa ogryzając, popijając rosołem, póki nic nie zostanie. Wszystko zjedzą!

– Z kościami? – spytał ktoś z powątpiewaniem.

Pierwszy z mówców, ten prawdomówny, zorientował się, że opowieść nie trafiła do słuchaczy.

– I co, słyszeliście? – spytał gromko. – Może ja łgałem? Czeluść piekielna pochłonęła Wieprza, gdy zstąpił do niej, w swe siły dufny. Taka jest prawda i innej nie ma! Kto bowiem w przeklętą kotlinę wstąpi, już z niej nie wyjdzie. Jeno dusze potępione nad nią się unoszą, spokoju zaznać nie mogą. Jęczą i zębami zgrzytają, osobliwie w te noce, kiedy miesiąc nie świeci. I głos Wieprza poznałem, jak opłakuje swe zbrodnie, wyjścia ni spoczynku nie znajdując. – Powiódł triumfalnym wzrokiem po siedzących dokoła ogniska, zatrzymując go dłużej na pognębionym niezbitym istotnie dowodem Trepie.

– Nie znajdzie on stamtąd wyjścia, przez wieczność całą. Nie wróci już na świat, o nie. Aż do dnia sądu męki będzie tam cierpiał, ulgi zazna dopiero, gdy trąby archanielskie usłyszy. Ale to też tylko na chwilę, bo Bóg zaraz go bez sądu do piekła wtrąci, taki to był sukinsyn i wredny odmieniec. Piwa mi, kurwa, dajcie, bom się wzruszył! Taka jest jeno prawda jedyna i niepodważalna, na co dowody wam przedstawiłem – ciągnął, ujmując podany garniec. – Kto zaś mi łeż zadawać chce, niech wystąpi zara!

Wulf nie zdzierżył. Wstał i wszedł w krąg światła rzucanego przez ognisko. Gdy głosiciel jedynej i niepodważalnej prawdy ujrzał go, mimo pijackiego zamroczenia zbladł i rozdziawił gębę.

– Święta to prawda, owe dowody, które Patrick tu przedstawił – odezwał się Wulf, widząc wlepione w siebie oczy siedzących dokoła ogniska. – Dowód to niepodważalny i nie mnie go negować. Patrick służył w straży szeryfa. Zapomniał tylko dodać, że osobiście go z niej wypieprzyłem, jeszcze zeszłego lata.

Zebrani ryknęli śmiechem. Trep wstał i zdzielił wciąż osłupiałego Patricka w kark, aż zadudniło. Kiedy ucichła ogólna wesołość, Wulf wzgardliwie odsunął garniec piwa, nie bacząc na urażone, złe spojrzenie ofiarodawcy. Ten gest zwrócił na niego uwagę. Wszyscy zamilkli.

– Wesoło było? – spytał zbrojny. Głos mu stwardniał. – To posłuchajcie, hołoto – ciągnął, nie dbając, że Trep z kamratem wstali i sięgnęli niedwuznacznie do rękojeści kordów. Sam demonstracyjnie założył kciuki za pas. – Możecie pieprzyć, co chcecie. Ale jeśli jeszcze raz usłyszę, jak imię Matcha szargacie, odmieńcem i sukinsynem go nazywając. To... – zawiesił głos.

Dwaj sięgający po broń oberwańcy popatrzyli po sobie. Jednak byli odważni, albo wystarczająco pijani.

– To co? – spytał wyzywająco Trep. Kord wysunął się z pochwy na cal.

– Spróbuj – zaproponował cicho Wulf.

Drab zmiękł, jak świński pęcherz, z którego wypuszczono powietrze. Drugi zniknął za plecami kamratów.

Wulf odwracał się właśnie, gdy zatrzymał go głos, dobiegający od strony kupieckich wozów. Głos dziewczęcy.

– Prawiście, panie – krzyknęła dziewczyna. – Prawiście. Match, wódz banitów, rycerzem był nieledwie! Honoru przestrzegał! To ta zła kobieta go skrzywdziła, od czego czystość na resztę życia ślubował!

Na młot Thora, pomyślał oszołomiony Wulf. Słodki Jezu, dodał zaraz, tak na wszelki wypadek. Dziewczyna! Co za idiota wysyła dziewczynę w drogę pod eskortą takiej plugawej zgrai! Toż gdyby nie ten rycerz i my, już na dzisiejszym popasie...

Kompania przy ognisku, mimo że przed chwilą nieźle przestraszona, ryknęła śmiechem.

– Hej, panienko! – krzyknął ktoś ochryple i urągliwie. – Czystość ślubował? Może dla ciebie ją zachowuje?

– To tylko wtedy, kiedy i ty nieruszana! – dodał drugi głos. – Sprawdzić by trza, coby się nie omylił!

Nie musiał się oglądać. Wiedział, że jego zbrojni już się poderwali, że stoją za nim półkręgiem, z bronią w gotowości. Lecz przewaga była po stronie przeciwników. Mimo że pijani, czterokrotnie przewyższali liczebnością ludzi Wulfa. Co gorsza, mieli kusze. Wyciągnął rękę po swój miecz. Gdy poczuł w dłoni rękojeść, skinął głową. Jednak zamiast znajomego burknięcia Seana usłyszał ciche westchnienie.

– Plugastwo, wszędzie plugastwo. Wiele chwastów do wyrwania, wiele, na chwałę Bożą...

Wulf odwrócił się zaskoczony. Za nim stał Bertrand de Folville. Miecz trzymał pod pachą. Na razie nie pofatygował się, aby go obnażyć.

– Dzięki Ci, Panie. – Rycerz wzniósł oczy do ciemnego nieba. – Dzięki za to, że postawiłeś ich na mojej drodze. Nie zawiodę Cię, dopilnuję Twych wyroków.

Plugastwo nie przejawiało ochoty do współpracy. Gdy dotarło do nich, kogo mają naprzeciw, zaczęli się cofać zwartą ławą. Co rusz jakaś schylona postać odskakiwała w bok, znikając w mroku. Po chwili Wulf z rycerzem stali sami w kręgu światła, rzucanego przez ognisko.

De Folville pokiwał głową.

– Ano, nie dziś, to jutro – powiedział sentencjonalnie i splunął. – A najdalej pojutrze. Nikt nie ujdzie temu, co mu przeznaczone. W każdym razie nie oni. – Wskazał w mrok.

Wulf rozejrzał się z niepokojem.

– Oni mają kusze – zauważył. Pan de Folville roześmiał się głośno. Syn jarla Thormlunda po raz pierwszy usłyszał jego śmiech. I nie żałował, że wcześniej nie miał okazji.

Odeszli w stronę wozów. Wulf spostrzegł, że niepoczciwa kompania powoli ściąga do ogniska. Chyłkiem, milczkiem jak zbite psy.

Sir Bertrand stanął przed wozem, spojrzał w przerażone oczy kupieckiej córki.

– Nic się nie bój, panienko – powiedział. – Jesteś pod opieką tego oto pana, szlachetnego żołnierza. On nie da cię ukrzywdzić. A i ja pomogę – dodał skromnie.

– Dzięki wam, panie – odezwał się rozdygotanym głosem kupiec. – Dzięki wam, że towaru i dziewki bronić chcecie. A ty, głupia, japę zamknij, nie odzywaj się, to w spokoju nas ostawią.

Wulf zacisnął pięści. Uprzedził go Sean.

– Wasz towar, kramarzu, to se możecie w dupę wsadzić – wycedził. – A powiem wam tyle, że każdy, kto w taką drogę dziewkę bierze, z takimi zakazanymi mordami, wart jest, by po karku mu nakłaść, na co mam zresztą wielką ochotę.

– Sean! – warknął Wulf nawykłym do komendy głosem, spoglądając na rycerza.

Ale de Folville roześmiał się tylko. Znów na głos, tak że dziewczyna zbladła, a kupiec schował się w wozie.

– Widzę, szczery to żołnierz, słusznie prawi. Sam miałem ochotę płazem przeciągnąć, choć się nie godzi. Dobrze, że się schował.

Rycerz spoważniał. Ujął dziewczynę pod brodę. Ta szarpnęła się, widząc jego oczy. Nigdy przedtem takich nie widziała. I nigdy więcej nie chciałaby zobaczyć.

– Nie bój się – rzekł zadziwiająco łagodnym głosem. – Powiedz nam. To, co chciałaś powiedzieć.

– Match... – Dziewczyna trzęsła się cała, nie śmiejąc opuścić wzroku. – Match jest szlachetny, prawy. Walczył za uciskanych. Smoka srogiego pokonał, but na plugawym łbie bestyi postawił. Ale... – Po jej policzkach spłynęły łzy. – ...szczęścia nie zaznał. On nie zginął. Wróci, gdy będzie potrzebny. Gdy plugastwo głowę podniesie. I pognębi plugastwo.

Folville drgnął na dźwięk swego ulubionego słowa. Wulf usłyszał głębokie westchnienie Seana. Poszedł za jego wzrokiem, spojrzał w szeroko otwarte oczy dziewczyny. Puste i szkliste.

– Choć sam będzie, opuszczony przez wszystkich, zwycięstwo jego będzie. – Głos stał się głuchy, skandowana kadencja poczęła się rwać. – Sprawiedliwi pójdą za nim, gdzie nikt nie ośmieli się pójść. Dobiją plugastwo tam, gdzie będzie chciało się schronić. Krew swoją i cudzą rozleją.

Już prawie krzyczała.

– Ty, który w swej pysze sprawiedliwym się mienisz. Ty, który wyroki boskie usiłujesz odgadywać i wypełniać... Przed prawdziwym złem staniesz. I zwyciężysz, bo jesteś jeszcze gorszy. Bo nie ma w tobie litości, nawet dla takich, jak ty sam... A gdy już osiągniesz szczyt zła, może zbudzi się w tobie dobro. Ta resztka, która jeszcze została...

Wciągnęła powietrze z westchnieniem, które zabrzmiało jak skowyt. Folville pogładził jej policzek.

– Mów, dziewczę – szepnął. – Mów...

– Resztka... – westchnęła znowu dziewczyna. – Tylko resztka, gdzieś na dnie. Wspomnienie dni, kiedy potrafiłeś jeszcze kochać. Nie tylko zabijać.

Rycerz po raz pierwszy opuścił swój bezlitosny wzrok, zacisnął dłoń na rękojeści miecza. Dziewczyna podjęła, spoglądając teraz prosto w oczy syna Thormlunda:

– Twój ojciec będzie dumny. Spotkacie się, tam, w tej ostatniej walce. W walce, od której wszystko zależy. Do której staniecie, gdy... gdy...

Źrenice uciekły w głąb czaszki. Głos prawie zamilkł. Theowulf, syn Thormlunda, przypadł do dziewczyny.

– Gdy przyjdzie koniec... – dopowiedziała ledwie słyszalnym szeptem. – Koniec... wszystkiego...

Dziewczyna zwiotczała. Gdyby Folville jej nie podtrzymał, osunęłaby się do wnętrza wozu.

Cisza. Głośne oddechy trzech mężczyzn. Jak zimno, pomyślał Wulf.

Ze stojącego niedaleko drugiego wozu dobiegł przepity głos.

– A ja słyszałem, że Match, zwany Wieprzem, okradł szkatułę szeryfa i zwiał za morze. Tak ludzie gadali, przebóg, prysnął ze swoim kamratem, oszustem i wydrwigroszem.

Sean zareagował pierwszy. Schylił się błyskawicznie, cisnął kamieniem w kierunku wystającej spod płachty rozczochranej głowy. Trafił, o czym świadczył trzask i głuchy jęk.

Ale mu to nie wystarczyło. Podbiegł do wozu, kopnął w deski.

– Ty sukinsynu! – wrzasnął głosem, w którym pobrzmiewały nuty histerii. – Ty fiucie zapijaczony! Powiedz tak jeszcze raz, a jaja ci ukręcę! A i to tylko na początek!

– Sean! – krzyknął Wulf. Udało mu się zapanować nad głosem, komenda zabrzmiała jak zawsze. – Dosyć tego!

Żołnierz nie uspokoił się od razu.

– Spalić tę furę, razem z tymi sztokfiszami, co wiezie! Śmierdziel pierdolony!

Przechylił się przez burtę wozu, pogmerał chwilę, chwycił za włosy oszołomionego kupca. Sądząc z zapachu, istotnie handlującego suszoną rybą. Potrząsnął nim, jak szmacianą kukłą, walnął głową o deski.

– Sean, dość – powiedział de Folville ze znużeniem. – Przestraszysz dziewczynę.

Dziewczyna właśnie otwierała oczy. Niezbyt jeszcze przytomna wychyliła się z wozu, zarzuciła rycerzowi ręce na szyję. De Folville zgarbił się. Wulf przysiągłby, że w kącikach ołowianoszarych oczu coś błysnęło.

– Ty śmierdzielu! – Sean jeszcze nie rezygnował. – Śmierdzisz ty i twój wóz, nie wiadomo, co bardziej. Od razu widać, że wozisz ryby, chyba dlatego, że masz dokładnie tyle samo rozumu. Po samym fetorze można poznać. Zawsze myślałem, że są tylko dwie rzeczy, które śmierdzą rybą, z których jedna to ryba. Teraz wiem, że jest i trzecia! Ty!

Podszedł bliżej.

– O, przepraszam, panienko – zreflektował się, widząc przytomne już oczy.

Kupiec gramolił się z wozu, rozgarniając szeleszczącą słomę.

– Wybaczcie, panie, wybaczcie... – jęczał. – Córka na głowę słabuje, czasami jej się tak robi. Gada, co ślina na język przyniesie. Wybaczcie, panie, raczcie wybaczyć. Już ja z niej to brzozową witką wybiję...

Rycerz delikatnie ułożył dziewczynę na słomie. Przykrył starannie własnym płaszczem, podanym przez giermka na skinienie.

– Wybaczcie... – ślinił się kupiec. Można było pomyśleć, że też słabuje na głowę.

– Zamknij się, człowieku – powiedział pan de Folville, nawet bez specjalnego nacisku. – Bo jak nie, to uczynię twą córkę sierotą.

Pogładził niezręcznie długie włosy dziewczyny.

– Chociaż to byłoby dla niej lepiej – mruknął już do siebie.

Wulf w myśli przyznał mu rację.

***

Ranek wstał mglisty i zimny. Skończyła się złota jesień. Wulf przeciągnął się po bezsennej, długiej nocy, aż kości zatrzeszczały.

Jego czterej zbrojni byli już gotowi. Kupcy najwyraźniej też. Reszta udającej eskortę zgrai przemykała się bokiem, schodząc z drogi i patrząc wilkiem. Widać było zawziętą walkę z objawami przepicia.

Rycerz siedział swym zwyczajem na burce, trzymając na kolanach pochwę z mieczem. Mogłoby się wydawać, że przesiedział tak bez ruchu całą noc. Za nim giermek trzymał oba osiodłane, gotowe do drogi konie.

Gdy Wulf zbliżył się do rycerza, de Folville wstał. Chwilę patrzyli na siebie.

– Ruszamy – powiedział Wulf bez wstępów. – Pojedziemy razem, przy nas nie skrzywdzą dziewczyny. Zresztą kilku już zwiało.

Rycerz skinął głową. On sam jechał w przeciwną stronę.

– Do zobaczenia, Theowulfie, synu jarla Thormlunda.

– Do zobaczenia, Bertrandzie de Folville.

– II –

Omszałe belki częstokołu chyliły się na zewnątrz, w stronę fosy, suchej, zarośniętej krzakami i wysoką trawą. W częstokole ziały szczerby, tam, gdzie spróchniałe, omszałe bale odłamały się i upadły, by zgnić, porosnąć mchami i grzybem. Jeszcze kilka zim, kilka upalnych lat, a jedynie ulegający dalszej erozji ziemny wał świadczyć będzie o tym, że kiedyś była tutaj warownia.

Już tylko częstokół i zręby zabudowań pozostały z warownego gniazda. Budynki niegdyś strawił pożar, pozostały zaledwie rozsypujące się słupy kominów i ślady dolnych, nasiąkniętych zwykle wilgocią belek. Wieża, jakimś cudem ocalała z pożaru, runęła już dawno, owady i grzyb zniszczyły podpory. Jeszcze można było odróżnić miejsce, gdzie niegdyś stała brama, strzeżona przez zwaloną wieżę, lecz niedługo mech pochłonie potrzaskane belki i rdzawe żelazne klamry. Rozkład i zgnilizna. Zapach wilgotnej ściółki, próchna i grzybów. Wzmagał się drobny jesienny deszcz, taki, przed którym nie sposób się ochronić, który przenika człowieka do głębi.

Drzewa straciły już liście. Niedługo nagie, szarpane wiatrem, lśniące od wilgoci gałęzie posrebrzy szron. Śnieg przykryje ściółkę, znikną miękkie, zielone poduchy mchów. Ale jeszcze nie teraz. Pusty, zimny las. Nigdzie nie dało się spostrzec żadnego przejawu życia. Martwe, gnijące liście. I tylko wszechobecny mech o wszelkich odcieniach zieleni i brązu. Siwe porosty na pniach, zwalonych, i tych jeszcze rosnących.

Pod butem trzasnęła gałąź. Match spojrzał w dół. To nie gałąź, tylko zielona od mchu spróchniała kość, chyba udowa. Rozejrzał się. Opodal nad ziemią wyginały się równie pozieleniałe, spróchniałe żebra. Dalej rdzawa plama, w której rozpoznał kształt pancernej rękawicy. Poprzez cienkie rdzawe płatki bielały drobne kostki palców.

Match stracił już rachubę, który to szkielet. Szczątki były wszędzie, przemieszane ze sobą, rozwłóczone przez drapieżniki. Po tej walce nikt nie chował poległych, ani najeźdźcy, ani obrońcy. Pozostali tam, gdzie padli od razu, lub tam, gdzie jeszcze długo umierali. W miejscu, gdzie niegdyś była brama, Match znalazł wielką bryłę rdzawego żelaza, domyślił się, że to głowica taranu. Po drodze, którą podtoczono machinę, nie został już nawet ślad, wszędzie rosły młode drzewka.

To musiało się zdarzyć dawno, bardzo dawno. Warownia z pewnością nie stała w lesie, zawsze dla bezpieczeństwa wycinano drzewa co najmniej na dwa strzelenia z łuku od murów czy wałów. Tutaj też nieznani włodarze byli ostrożni, drzewa w sąsiedztwie zmurszałego częstokołu były wyraźnie młodsze. Co nie znaczy, że młode.

Match trącił butem rozłupaną prawie na dwoje czaszkę i wzdrygnął się. Nie, nie na widok szczerby ziejącej w kości ciemieniowej, rozłupanej samym końcem miecza. To tylko w bucie znów zachlupotała przejmująco zimna woda. Match skrzywił się. Nasycenie tłuszczem skórzanej podeszwy już nic nie pomoże, zanadto popękała, na nowe buty nie ma co liczyć, przynajmniej w najbliższej przyszłości.

Wstrząsany dreszczami otulił się szczelniej płaszczem. Dziwne, przemknęło mu przez myśl mimochodem, zimno, jak to późną jesienią, a dni wciąż długie. Takie, jak może pod koniec sierpnia. A do tego bezlistne drzewa, niskie, nabrzmiałe deszczem ołowiane chmury, przejmujący wiatr. I deszcz, siąpiący nieustannie, od mglistego, śmierdzącego pleśnią i zgnilizną poranka do zapyziałego wieczora. I dla odmiany przez całą noc.

Pora wracać, trzeba zdążyć przed zmierzchem, pomyślał zasępiony. Niczego tu się nie znajdzie. Tylko ruiny i porozrzucane kości.

Tak było wszędzie, w tym lesie zdającym się nie mieć końca, bez przecinek, traktów, ścieżek innych od tych, które niewątpliwie wydeptała zwierzyna. Ciekawe, jaka, pomyślał Match, który do tej pory nie spotkał nic większego od królika. Króliki na szczęście wyglądały tak samo, jak w świecie, który opuścili.

I po co mi to było, pomyślał, po cholerę tu lazłem? Przecież tu nie ma nic.

Mijał prawie miesiąc, odkąd przybyli do tego pustego, wymarłego świata. Świata, który stał się więzieniem, z którego nie było wyjścia, a przynajmniej nie było go tutaj. Może gdzieś jest, gdzieś daleko, ukryte w obcym, martwym lesie. Był tylko jeden problem. Czy starczy życia, aby je znaleźć? Po miesiącu Match wcale nie był o tym przekonany.

Trzeba iść, pomyślał. Inaczej tu zamarznę. Ociężale wstał i ruszył przed siebie. Szedł, odnajdując podświadomie właściwy szlak, po raz kolejny rozmyślając o minionych dniach.

***

Najpierw była feeria światła i barw, wrażenie spadania, gdy mknął przez wijący się tunel. W znajomym błysku brama wypluła ich na drugą stronę. Pierwsze, co Match poczuł, to zimne krople spływające po twarzy. Padał deszcz. Z trudem zbierał myśli. Jak zwykle po przejściu przez chwilę nie bardzo wiedział, kim jest, ani co tu robi.

Wzrok ogniskował się opornie, jeszcze widział podwójnie – polanę, porośniętą mchem, nasiąkniętym wodą jak gąbka, bezlistne drzewa dokoła i dwa nieruchome ciała.

Usiadł z wysiłkiem. W skroniach łomotało, czerwone plamy w oczach migały w takt tętna. Potrząsnął głową. Jedno z ciał poruszyło się, lecz po chwili znieruchomiało. Match przemógł się wreszcie. Chwiejnie wstał, nie bacząc na ból w skroniach, i podszedł do leżącego na wznak człowieka.

W pochmurne niebo patrzyły szeroko otwarte, puste oczy. Nie udało ci się, Basile, pomyślał ze ściśniętym gardłem. Dopadło cię i zapłaciłeś. Odwrócił się od bezwładnie leżącej postaci, wiedząc, że jeszcze chwila, a zacznie kląć, walić pięściami w ziemię w bezsilnej rozpaczy. Właściwie, czemu nie, pomyślał mętnie. Zasłużył na to. Zasłużył na żal.

Jason leżał bez ruchu, z zamkniętymi oczami. Na rozpalonej od gorączki twarzy osiadały drobne kropelki deszczu. Match bał się spojrzeć. Bał się, że wszystko mogło okazać się niepotrzebne. Nie było. Cichy jęk zabrzmiał w uszach Matcha jak najpiękniejsza muzyka. Dotknął delikatnie szyi i poczuł słabe, przyspieszone tętno. Nie wiedział, czy to nie złuda, czy nie mylą go rozkojarzone zmysły. Co dalej, pomyślał bezradnie. Czy przypadkiem nie przywiodłem go tutaj tylko po to, by umarł? Sam, w obcym świecie? Stał pod ołowianym niebem, patrzył na niskie, pędzone wiatrem chmury, nie wiedząc, co robić dalej. Czy w ogóle jest jakieś „dalej”.

Obca polana. Obcy las. Obcy świat.

Wtedy po raz pierwszy poczuł coś, czego w świecie, który opuścił, mógł się najwyżej domyślać. Moc. Pierwotną, wszechogarniającą moc, która wypełniała ten świat. Tam, skąd przybył, tylko w bardzo szczególnych miejscach można było wyczuć jej obecność – nie więcej niż wyczuć, tak była słaba i niepochwytna. Tu moc przenikała wszystko, mroczna i groźna, wszechobecna. Czuł, jak przepływa przez całe ciało, od wpartych w ziemię stóp aż do wzniesionych w niebo rąk i nieledwie widział tryskające z palców strumienie. Czuł, jak wypełnia go nieznana nigdy dotąd siła, której istnienie wszak przeczuwał, na przyjęcie której był gotów. Od urodzenia. I od pokoleń.

Znał jej potęgę, domyślał się niebezpieczeństw. Mogła budować i niszczyć, stwarzać i zabijać.

I leczyć.

Dosyć! Match opuścił ręce. Kręciło mu się w głowie, jak od mocnego wina. Czuł się lekki, a zarazem silny, jak nigdy dotąd.

Usłyszał stęknięcie i cichy jęk. Drgnął, odwrócił się.

Basile siedział, wpatrując się w niego pustym wzrokiem. Zza pustki wyzierał zachwyt.

***

– Udało się, udało!

Mimo uporczywego, jak twierdził, trzaskania we łbie, Basile podskakiwał jak mały chłopak. Match uśmiechnął się mimo woli, aczkolwiek wcale nie było mu do śmiechu po tym, co zrozumiał. Nie można było jednak nie uśmiechnąć się na widok radości Basile’a.

Match pokręcił głową z zadumą. Basile zdawał sobie doskonale sprawę z tego, co mu grozi. I świadomie podjął ryzyko. Po raz pierwszy popatrzył na Basile’a bez lekceważącego pobłażania. Szkoda, że trzeba ostudzić jego zapał, pomyślał.

Olbrzym przypadł do leżącego, nieprzytomnego Jasona.

– On wyzdrowieje, prawda? – spytał. Jak gdyby to, czy Match potwierdzi, czy zaprzeczy miało jakiekolwiek znaczenie. – Powiedz, wyzdrowieje? – naciskał Basile, nie doczekawszy się odpowiedzi.

– Tak sądzę – mruknął Match, przypatrując się ścianie lasu otaczającej polanę. Nie dostrzegł nic istotnego. – Tak sądzę – powtórzył. – Tyle w tym wszystkim dobrego.

Basile nie zareagował. Nie dotarło do niego złowieszcze znaczenie słów Matcha.

– To na co czekamy? – Poderwał się z klęczek. – Bierzmy go, nieśmy. Nie może tak leżeć na deszczu, zimno przecież.

Match ani drgnął. Rozglądał się nachmurzony. Dalej nic nie widział.

– Panie, co z tobą? – Basile był oburzony. – Trzeba go stąd zabrać! I to prędko!

Match popatrzył na olbrzyma.

– Dobrze – odparł. – Tylko dokąd?

– No, wynieść z lasu, do ludzi... – zaczął niepewnie Basile. – Znaleźć kogoś, jakieś schronienie.

Urwał, spostrzegłszy, że Match nie zamierza się ruszyć. Nie rozumiał.

– Basile, tu nie ma ludzi – powiedział łagodnie Match. – Tu nie ma nic.

– Jak to nie ma? – Oczy Basile’a rozszerzyły się ze zdumienia. – Muszą być. Nawet na takim zadupiu są ludzie. Kłusownicy, smolarze, bartnicy. Inna hołota. Zawsze tak jest, wszędzie. Choćby tacy, jak ja, no, wiecie... zbóje.

– Nie tutaj, Basile – uciął Match. – Nie tutaj.

Olbrzym zeźlił się.

– Tym bardziej, nie ma co stać, jak chłopu na weselu! Szałas trzeba zbudować, ogień rozpalić. Nie może tak leżeć na deszczu, kiedy wy się zastanawiacie. Wiem, żeście mądrzy, ale teraz to wasze dumanie to na... – Basile urwał, widząc ściągniętą nagłym gniewem twarz Matcha. – Wybaczcie – wyjąkał. – Wybaczcie śmiałość. Wiem, głupi jestem, nie mnie wasze zamysły...

– Nie, Basile – przerwał szorstko Match. – Nie na ciebie się złoszczę. To ja jestem dureń. Masz rację, trzeba zbudować jakieś schronienie, zabrać go stąd.

Basile rozpromienił się, nie wiadomo, czy rad z pochwały, czy też zadowolony, że miał rację.

– To co? – stęknął, prostując się z Jasonem trzymanym ostrożnie w ramionach. – Postawimy szałas, rozpalimy ogień. Poczekamy, aż wydobrzeje. To chyba szybko będzie, czuję, że mu się poprawi.

Ruszył przed siebie. Nie było po nim znać, jaki ciężar niesie.

– Musi się poprawić – pogadywał. – Czuję, że tu się uleczy.

Stęknął znowu, poprawił delikatnie niesiony ciężar.

– Co czujesz? – spytał ze zdziwieniem Match.

– A, nie wiem... – Na twarzy Basile’a odbiła się ciężka praca umysłowa. – Nie wiem, jak to powiedzieć. Ale czuję!

Błysnął zębami w uśmiechu, ruszył szybciej.

To niemożliwe, pomyślał Match, nie może czuć mocy. Nie on.

– Basile, czy ty wiesz, dokąd iść? – spytał tylko.

Olbrzym nie przystanął.

– Przecież mówiliście, że ludzi tu nie ma – odparł. – To i wszystko jedno. Mówię, szałas postawimy, poczekamy, aż wydobrzeje. A potem wrócimy, nic tu po nas.

Ma rację, przemknęło Matchowi przez głowę. Nic tu po nas. Tyle że... Tak, trzeba mu powiedzieć. Pewnie i tak nie zrozumie, ale zasłużył, żeby wiedzieć.

– Słuchaj, jest problem – zaczął Match.

Basile spojrzał pytająco.

– Nie mamy jak wrócić. Tu nie ma bramy. Obawiam się... – Słowa zawisły pomiędzy nimi. – Obawiam się, że zostaniemy tu na zawsze – dokończył.

Basile, niosąc Jasona, nie mógł wzruszyć ramionami. Zamiast tego odpowiedział beztrosko:

– E, tam. Jeszcze nigdy nie było tak źle, żeby nie mogło być gorzej.

***

Gdy niedaleko od polany znaleźli chatę, nie doceniali jeszcze swego szczęścia. Byli zadowoleni, że nie trzeba mieczem ścinać drzewek na szałas, bo toporek, który Match woził zawsze ze sobą, został przytroczony do juków. Owszem, chałupa posiadała rozliczne wady. Z okien dawno zniknęły chroniące przed wiatrem i zimnem błony, a dach przeciekał miejscami, lecz i tak osłaniał lepiej od szałasu z gałęzi. Najmniejszy problem stanowił były właściciel, który uśmiechał się tylko łagodnie rzędem zębów wyszczerzonych pod pustymi oczodołami. Ostatecznie leżał na własnej pryczy.

Izba miała duże, murowane z wapienia palenisko. Gdy Basile złożył Jasona na drugim, wymoszczonym zetlałą słomą i zbutwiałymi skórami posłaniu, Match zabrał się do rozniecania ognia. Gdy zaczął wiercić patyczkiem w wydłubanym w podkładce wgłębieniu, ze złością wspominał swe krzesiwo, spoczywające spokojnie w sakwie przy siodle. Tam, po tamtej stronie.

Wkrótce czuł miłe ciepło, choć nie dlatego bynajmniej, że udało mu się rozpalić ogień. Z wysiłku pot wystąpił mu na czoło, lecz na szczapie nie pokazała się najmniejsza iskierka. Zaklął szpetnie. Przydałby się łuk, można by owinąć patyk cięciwą, pomyślał, ale łuk też został. Basile, przyglądający się tej scenie, trącił go nieśmiało w ramię i wyjął mu z ręki patyczek, który prawie zniknął w jego wielkich łapskach. Zakręcił, aż zadymiło. Tak, do tego nie trzeba rozumu, pomyślał Match niechętnie. Wystarczy siła.

Wyszedł przed chatę. Deszcz ciągle padał, a on nie wiedział wtedy jeszcze, że pada zawsze. Zastanawiał się, czy sama moc wystarczy, aby pomóc Jasonowi, czy wsparty nią organizm poradzi sobie ze straszną raną. Choć całe jego doświadczenie podszeptywało, że to bzdura, że nikt z rozdartym grotem żołądkiem, a może i wątrobą, nie ujdzie śmierci, coś mówiło mu, że będzie dobrze. Przynajmniej z tym będzie dobrze. Bo wszystko inne...

Dopiero skrzypnięcie ciężkich, koślawych drzwi wyrwało go z zamyślenia. W drzwiach stał Basile, uśmiechając się radośnie.

– Wymiotłem! – oznajmił dumnie.

– Co wymiotłeś? – zdziwił się Match. Nie posądzał Basile’a o nadmierne zamiłowanie do porządku.

– Gospodarza – wyjaśnił Basile. – Przez okno, tam, z tyłu. Nie będzie miał chyba za złe? – zaniepokoił się.

– Nie będzie – uspokoił go Match. Poczuł zapach dymu. Ten zapach uświadomił mu, że jest głodny.

Cholera, zaklął w myśli, trzeba będzie coś upolować. Tylko czym, dwuręcznym mieczem?

Popatrzył na straszliwy oręż Basile’a, oparty o ścianę z bali. Olbrzym przytargał ten miecz przez bramę i dalej, aż do chaty. Może zresztą nie zauważył, że coś niesie. On także, jedyny ze wszystkich, miał skórzaną, podróżną sakwę. Trzeba sprawdzić, postanowił Match, może ostało się w niej coś do żarcia.

Istotnie, znalazł nadgryzioną gomółkę sera, czerstwy półbochenek i zalatujący już nieco, ale jeszcze całkiem dobry połeć wędzonki; gdy opiekli ją nad ogniem, nawet dawała się przełknąć.

Pogryzając śmierdzący boczek i przekąszając twardym serem, Match po raz kolejny przeglądał leżący przed nim na stole z nieheblowanych desek dobytek. Dwa noże. Dwa miecze (dwuręczny i zwykły). Kawałek rzemyka. Cztery hufnale. Bukłaczek (pusty). Szydło (złamane). Bryłka pszczelego wosku. Kości do gry (komplet). W kieszeni Jasona znalazł jeszcze złotą monetę. Wpatrując się w widniejący na awersie profil nieznanego bliżej, aczkolwiek niewątpliwie cierpiącego na przerost wola, władcy, Match zastanawiał się, na co by ją zamienił. Na przykład na kłębek sznurka. Sznurek byłby bardziej przydatny. Można z niego zrobić wnyki. Albo cięciwę do łuku.

W ostateczności można się na nim powiesić.

***

Poczuł dym, zanim jeszcze zobaczył w zapadającym mroku zarysy chaty. Basile wyszedł naprzeciw, jego zarośnięta gęba rozjaśniła się. Czego się tak cieszy, pomyślał Match.

Skinął tylko głową.

– I co? – Basile nie wytrzymał.

– Można to określić jednym słowem... – Match nie sprawiał wrażenia skorego do dalszych wyjaśnień, nazbyt był zziębnięty i zmęczony. A także zły.

Z twarzy olbrzyma zniknął uśmiech. Wiedział, jakim słowem można określić rezultat wyprawy Matcha. Zbyt często je słyszał, przy poprzednich powrotach.

Jason spał, jak zwykle ostatnio, odkąd minęła gorączka. Spał, budząc się tylko na posiłki. Już przyjmował jedzenie. Mógł jeść od tygodnia po trafieniu w brzuch. Było to niebywałe. Człowiek tak ugodzony na ogół do końca życia obywał się bez strawy. Zresztą te dwa, góra trzy dni, każdy by na głodnego wytrzymał.

Match też poczuł głód. Sięgnął do nadzianej na rożen pieczeni, gotowej już, trzymanej jednak w cieple blisko paleniska. Skrzywił się, gdy odgryzł kęs. Pieczony króliczek, chlebek nasz powszedni, pomyślał, żując suche jak wiór mięso.

Trudno polować mieczem, nożem czy kawałkiem rzemyka, nie mówiąc już o złamanym szydle. W końcu, gdy zabrakło nadpsutej wędzonki, Basile zaczął pleść wnyki z gałązek.

Match po dłuższym namyśle postanowił zrobić procę, ale, jak się okazało, z tym też były trudności. Po pierwsze, gdy chciał spożytkować sakwę Basile’a, ten zaprotestował. Z początku nieśmiało, na koniec niemalże z płaczem. Match długo nie mógł zmiarkować z jego pochlipywań, o co chodzi. Po wielu pytaniach i naleganiach dowiedział się wreszcie, że sakwę Basile wyfasował razem z innym wyposażeniem, gdy przyjęto go do straży. Była u niego na stanie i nie chciał nawet myśleć o jej zniszczeniu. Opowiadał o straszliwych konsekwencjach, jakie spadają na wojaka, który straci przydziałowy sprzęt, o niechybnym gniewie bezpośrednich przełożonych i samego szeryfa, bowiem z jego szkatuły finansowane jest wyposażenie. Match z początku kiwał głową i starał się uspokoić chlipiącego, nieszczęsnego wojaka, ale w końcu, zniecierpliwiony, zbluzgał go od ostatnich. Powiedział dokładnie, gdzie w obecnej sytuacji ma całą straż i samego szeryfa, radząc, by Basile przyjął również ten punkt widzenia. Sukces odniósł połowiczny, olbrzym uspokoił się wprawdzie, ale z przerażeniem przyglądał się, jak Match wykrawa owalny kawałek skóry i szpicem noża robi otworki do przywiązania rzemyków. Zapewne zastanawiał się ponuro, ile kosztuje taka sakwa i ile lat będzie ją musiał spłacać.

Proca była sprzętem trudnym w obsłudze. Gdy kolejny spudłowany królik stawał słupka, po czym odkicywał ostentacyjnie, błyskając białym zadkiem, Match zastanawiał się, jak radził sobie Dawid. Chyba było mu łatwiej, Goliat był większy i nie kicał tak szybko ani nie uciekał do nory. Wreszcie ćwiczenia dały rezultat, a i we wnyki zastawiane przez Basile’a wpadało coś niecoś. Mogli najeść się do syta. Królik pieczony, królik gotowany, królik na surowo. Wedle gustu.

Jednak obfitość wybornych królików nie rozwiązywała sprawy. Match wiedział, że człowiek odżywiający się tylko króliczym mięsem, praktycznie pozbawionym tłuszczu, rychło umrze z głodu. Ale w lesie nie spotkali nic innego, żadnej zwierzyny płowej, żadnych dzików. Zresztą, jak ubić dzika z procy? Puste żarty.

Nie mieli tłuszczu. Nie mieli mąki, nawet jarzyn. Match nie sądził, że zdołają przetrzymać zimę, która w końcu musiała nadejść. Dziwny, obcy świat. Dziwny i wrogi.

Jedyne, co podtrzymywało go na duchu, to stan Jasona, a raczej jego stała poprawa. Silny organizm, wspomagany wszechobecną mocą, radził sobie z ranami, które w każdych innych okolicznościach okazałyby się śmiertelne. Match i Basile niewiele mogli pomóc, więc jedynie zmieniali opatrunki, poświęcając na ten cel własne koszule. Match błogosławił fakt, że myszkujący w krzakach Basile znalazł miedziany saganek, pozieleniały i pogięty, jednak jeszcze całkiem dobry. Mogli zagotować wodę na napar z wierzbowej kory. Wprawdzie gorączka Jasona szybko spadła, ale Match uznał, że napar nie zaszkodzi. Nie mieli zresztą wielkiego wyboru, oprócz tego mogli jedynie przygotować rosół. Z królika.

Przez pierwszy tydzień nie było problemu, Jason leżał nieruchomo. Tylko oddech świadczył o tym, że jeszcze żyje. I czyste, niezaognione brzegi ran, które w niebywale krótkim czasie wypełniały się świeżą blizną, ale nawet teraz, gdy wyglądał już o niebo lepiej, Jason tylko na krótko otwierał oczy, wypijał swą porcję i zasypiał znów. Nic nie mówił, o nic nie pytał. Matchowi brakowało jego obecności, brakowało rozmów, trzeźwej oceny, może nawet kpin. Dopiero teraz uświadomił sobie, jak bardzo się do niego przyzwyczaił. I jak bardzo potrzebował oparcia, które Jason mu dawał. Nawet nie wizji, nie nadnaturalnych zdolności. Zwykłej, ludzkiej przyjaźni.

Pocieszał się, że to już nie potrwa długo. Jason też nie był zwykłym człowiekiem. Rozumiał moc. Umiał z niej skorzystać. Nawet nieświadomie.

Z braku innych możliwości, by wypełnić czymś czas, zagłuszyć własne myśli i niepokoje, opowiedział wszystko Basile’owi. Zżymał się trochę, wątpiąc w sens dzielenia się tymi przeżyciami właśnie z nim. Ale opowiadał. Sprawiało mu to ulgę.

Mylił się co do Basile’a. Olbrzym rozumiał więcej niż kiedykolwiek. Nie ośmielał się wprawdzie pytać ani komentować, ale jego również odmienił ten świat. Też czerpał wszechobecną moc, nie wiedząc, że od tej chwili wszystko stanie się trudniejsze.

Match mylił się także, sądząc, że będzie musiał to wszystko jeszcze raz opowiedzieć Jasonowi. Jason słuchał. Leżąc z zamkniętymi oczami, łowił każde słowo. I widział. Wszystko to, co się stało.

– III –

Za okienkiem, przesłoniętym od wiatru jakąś nie całkiem zetlałą szmatą, wstawał poranek, równie mętny, mglisty i wilgotny jak wszystkie dotąd. Match przetarł zaspane oczy. Odrzucił płaszcz, poczłapał do drzwi.

Uchylił je i mrużąc oczy przed światłem, wyjrzał na dwór. Padał deszcz. Zimny powiew przyniósł ciężki zapach pleśni, grzybów i spróchniałej, wilgotnej ściółki. Basile załomotał sagankiem nad wygasłym paleniskiem. Match skarcił go wzrokiem, wskazując na śpiącego wciąż Jasona. Olbrzym spłoszył się, stał się nagle bardzo ostrożny, czego jedynym rezultatem było to, że wylał polewkę na palenisko. Zasyczały żarzące się jeszcze pod warstwą popiołu węgle.

Widząc minę winowajcy, Match zmełł tylko w ustach przekleństwo. Niepotrzebnie się unosił, w puszczy królików było naprawdę dużo.

Basile w poczuciu winy wymknął się z izby sprawdzić zastawione wczoraj wnyki. I dobrze, pomyślał Match, może coś złapie, to rosół będzie świeży. Ten od wczoraj pewnie skwaśniał. Kwaśniał szybko, z braku soli.

Olbrzym wrócił migiem. Nabrał już wprawy w zastawianiu sideł, nieomylnie wyczuwał, którędy biegną najbardziej uczęszczane królicze ścieżki. Dziś dwa zwierzaki miały pecha. Match przyglądał się obojętnie, jak Basile wprawnie oskórowuje i dzieli zdobycz. Podniósł się wreszcie z pryczy i ponownie rozpalił zalany kwaśnym rosołem ogień. Nie minęło wiele czasu, a pogięty saganek zaperkotał, po izbie rozszedł się zapach gotowanego mięsa. Basile pociągnął nosem.

– Przydałby się pieprz – powiedział tęsknie.

– Tak, pieprz, sól, jarzyny – odparł ze złością Match. – Cebula, może marchewka. I imbir...

– Tak, żebyśmy tak mieli cebulkę – rozmarzył się Basile. Oczy zaszły mu mgłą rozrzewnienia.

– Ale nie mamy – uciął Match nielitościwie. – I nie będziemy mieli. Zamiast tego możesz wrzucić na przykład szyszkę.

– I co, będzie dobre? – Basile ożywił się.

– Nie wiem, nie próbowałem. Ale jak chcesz, możesz wrzucić. – I tak nie zaszkodzi, dodał w myślach.

Olbrzym nabzdyczył się. Coś ostatnio częściej się obraża, zauważył Match, już nie spływa po nim wszystko, jak woda po gęsi. Wyrabia się chłopak, wie, kiedy z niego kpią.

– Basile – zaczął po chwili pojednawczo. – Dzisiaj nie idę, nie mogę. Obtarłem nogę, but mi się rozwala. Daleko bym nie zaszedł. Jeden dzień, co to zmienia? Ale wiesz, jak się zagoi, to pójdę dalej, zanocuję w lesie. Może dalej coś jest... – Nie miał na to wielkiej nadziei, ale coś trzeba robić.

Basile ożywił się. Zapomniał o urazie, nadal szybko zapominał.

– No, powiedz, nie wstydź się – zachęcił go Match.

Chłopak poczerwieniał.

– Skąd wiecie? – spytał.

Cały Basile. Match zniecierpliwił się.

– Skąd wiem, to wiem, co ci do tego? Mów, co tam wymyśliłeś.

Basile wahał się jeszcze chwilę, lecz przynaglony zmarszczeniem brwi zebrał się na odwagę.

– Może ja pójdę! – wypalił.

Match chciał zrazu zrugać chłopaka, powstrzymał się w ostatniej chwili. Ostatecznie, czemu nie? – pomyślał, nic złego nie powinno go spotkać. Basile wystarczająco dobrze orientuje się w lesie, by nie zabłądzić, przecież w puszczy się wychował. Dotąd nie napotkali żadnych niebezpieczeństw, a ze wszystkim mniejszym od smoka Basile sobie poradzi. Zresztą, nie było tu smoków, a uporczywie krążące wśród ludu opowieści o straszliwym, krwiożerczym króliku, który mieszkał w jaskini, otoczonej obgryzionymi przez niego kośćmi, Match wkładał między bajki. Mimo że jak wieść przez pokolenia niosła, pokonał potwora sam król Artur z wierną drużyną. Czego to ludzie nie wymyślą, wspomniał Match z rozbawieniem. Tak, smok, wyvern, gryf, może wilkołak – ale królik?

– Dobrze, Basile, ruszaj – przyzwolił Match.

Olbrzym błysnął zębami. Poderwał się.

– Czekaj – ostudził go Match. – Pamiętaj, nie idź za daleko, tak, żebyś wrócił przed nocą. A jeżeli zobaczysz coś podejrzanego, wracaj natychmiast. Nic nie kombinuj, tylko wracaj...

Basile z zapałem przytakiwał, ale Match miał przykre wrażenie, że gdy tylko ruszy w drogę, wszystkie polecenia natychmiast wywietrzeją mu z głowy. A co tam, niech idzie, pomyślał. I tak gówno znajdzie.

Match wyciągnął się na pryczy, przymknął oczy. Rad był z samotności.

Basile czasami działał mu na nerwy, zwłaszcza w taki dzień jak dzisiaj, gdy siedział w izbie zmuszony do bezczynności. Nie cierpiał podobnych sytuacji, stawał się drażliwy. Nie lubił czekać. Zawsze chciał działać, wychodzić na spotkanie...

...Przeznaczenia?

Tam, przed bramą, zdawało mu się, że doszedł do końca, że wszystko, co w życiu ważne, już się wydarzyło. Wszystkie te lata, które doprowadziły go z powrotem do mglistej kotliny. Gdy wracał na polanę, nie spodziewając się zastać Jasona przy życiu, w głowie miał zupełną pustkę. Skończyło się. Wszystko się kończy. Ale już nic się nie zacznie. Nie zastanawiał się wtedy nad przyszłością. Nie było przyszłości.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.