Rafał Witek

Szczurki chwytają życie za ogon

Teksty napisał

Zabawy i zadania matematyczne przygotowała
Anna Boboryk

Zilustrował
Daniel de Latour

Saga

Szczurki chwytają życie za ogon

Copyright © 2017, 2019 Rafał Witek i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726127980

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Tu mówi Ząbek

No dobra, jesteśmy szczurami. Nie da się ukryć. Mieszkamy w kanałach i grzebiemy w śmieciach, ale mamy swoją dumę. Ciężko pracujemy, żeby zarobić na kawałek suchara. To lepsze, niż siedzieć całe życie z podkulonym ogonem. Tylko ten złośliwy kocur Kaprawe Oczko czasami włazi nam w paradę. Chociaż nie ma szans. Przecież szczury to jedne z najbardziej inteligentnych zwierząt. Są jakieś pytania?

Ile kosztują suchary i każdy inny szczurzy smakołyk?

Jeśli nie ma, to przedstawię naszą siódemkę.

Ten wyszczerzony to ja, Ząbek. Mam najostrzejsze siekacze na dzielnicy. Rzecz udowodniona w warunkach bojowych, radzę nie sprawdzać.

Ten w kamizelce z kieszonkami to Norman. Kolekcjonuje wszystko, co się rusza i nie rusza. Można go wyczuć z daleka, bo nie używa dezodorantów.

Ten z supłem na ogonie to Doktorek. Jest bardzo mądry, ale trochę szczurnięty. Dlatego ciągle o czymś zapomina.

Tamte dwie to siostry Szmelc. Sprytne i nie do odróżnienia. Urodziły się w zsypie. Do dziś uwielbiają tarzać się w obierkach od jabłek.

Jest jeszcze Trampek, ale gdzieś zniknął. On wiecznie znika. Taka natura.

No to sześcioro z nas już wymieniłem. A siódma jest Znajda. Jedyna mysz w naszym szczurzym towarzystwie. W dodatku biała. Przygarnęliśmy ją i nawet się przydaje, jak to mysz!

Koty chodzą swoimi drogami. I szczurki też!

Każdy obchodzi swoje kanały, zaczynając od ulubionego miejsca, przechodząc przez każde inne tylko raz i kończąc na najmniej ulubionym. Narysuj drogi szczurków w kanałach.

Nasz kawałek kanału jest zaciszny i przytulny. To dlatego że pod sufitem biegną rury z ciepłą wodą. W zimie suszymy sobie na nich futerka.

Na ścianach mamy rysunki, które Znajda zrobiła, jak była mniejsza. Norman raz przytargał znaleziony kubek z niebieską farbą, a ona zanurzała w tej farbie czubek ogona i malowała. Okazało się, że jest potwornie zdolna! W kilka dni zapełniła całą ścianę scenami z życia gryzoni. I to nie jakimiś miniaturkami, tylko porządnymi, dużymi obrazami. Każdy co najmniej metr na metr. Gdyby była człowiekiem, dostałaby dyplom, nagrodę i stypendium. A tak to tylko my podziwiamy jej sztukę.

Pożywienia nie składujemy. Jak coś znajdziemy, to zjadamy na miejscu. Jest takie stare szczurze przysłowie, które mówi: „Co masz zjeść jutro, zjedz dzisiaj”. A przysłowia to mądrość gatunków, co nie?

Znajda ciągle maluje!

Kogo i gdzie namalowała?