Melania Kapelusz

Mitologia - Przygody słowiańskich bogów

Saga

Mitologia - Przygody słowiańskich bogów

Copyright © 2018, 2019 Melania Kapelusz i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128239

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Mit o stworzeniu świata

Co było na początku? Światło i woda. Woda była wszędzie, ogarniała wszystko i była wszystkim. Nie miała końca ani początku. Nie miała brzegów. Była jak wielkie morze, z którego nie można wyjść na ląd, bo lądu nie ma. Bezkresne, nieogarnione, niezmienne, wieczne.

Na wodzie unosiła się łódź. W łodzi płynął Perun. Perun był bogiem. Pod wodą zaś żył Weles. On także był bogiem. I płynął boski czas. Czas Peruna i czas Welesa.

Aż Perun uczuł pustkę. Wtedy rozgorzała w nim wola tworzenia. Lecz choć był potężnym bogiem, nie mógł stworzyć świata sam.

Welesa także ogarnęło podobne pragnienie. Ale i on, mimo że równie władczy, nie zdołałby niczego dokonać w pojedynkę. Bogowie wiedzieli, że tylko razem mogą stworzyć świat.

Perun powiedział do Welesa:

– Mieszkasz pod wodą. Zanurz się w głębiny, aż po kres otchłani, i przynieś stamtąd garść piasku. A żebyś zdołał to zrobić, wypowiedz świętą formułę: „Z mocy Peruna i z mocy mojej”.

Weles zanurkował w przestwór wody. Lecz nie było w nim woli wspólnego stworzenia świata.

„Czyż nie jestem potężniejszy od Peruna?” — rozmyślał. „To ja mieszkam pod wodą. To ja przyniosę piasek, z którego powstanie ląd. Perun nic by beze mnie nie zrobił”.

Płynął coraz głębiej i głębiej. Aż wypowiedział formułę:

– Z mocy mojej.

I choć wytężał boskie siły, nie dopłynął do kresu, nie sięgnął dna i nie znalazł piasku. Wypłynął Weles na powierzchnię i powiedział do Peruna:

– Głębiny nie mają końca. Nie dopłynąłem do kresu, nie sięgnąłem dna, nie znalazłem piasku.

Perun zamyślił się. Wiedział, że razem mogą stworzyć świat. Spojrzał na Welesa i zapytał:

– Czy pamiętałeś o świętej formule?

– Tak – odparł Weles, lecz nie mógł patrzeć Perunowi w oczy, gdyż jasny wzrok boga palił go. – Pamiętałem – powtórzył, topiąc spojrzenie w wodzie.

– A zatem spróbuj jeszcze raz. Nie zapomnij powiedzieć: „Z mocy Peruna i z mocy mojej”.

Raz jeszcze zanurkował Weles. Raz jeszcze zaczął mówić świętą formułę:

– Z mocy... – zawahał się. – Z mocy mojej – dokończył.

I raz jeszcze jego starania zawiodły. Bo Weles zmieniał formułę.I choć wytężał wszystkie swoje boskie siły, nie dopłynął do kresu i nie sięgnął dna, i nie znalazł piasku. Bo myślał o sobie-bogu bardziej niż o wspólnym dziele. Wypłynął Weles na powierzchnię.

– Sprawdziłem raz jeszcze. Głębiny nie mają końca – powiedział do Peruna. – Nie sięgnąłem dna, nie przyniosłem piasku. Woda jest potężna i bezkresna.

Perun zasmucił się. Nie znał prawdziwej przyczyny kolejnej porażki Welesa, kolejnej porażki obu bogów. Wiedział, że tylko razem mogą stworzyć świat. Rzekł więc do Welesa:

— Czy pamiętasz świętą formułę?

— Pamiętam.

— Wypowiedz ją teraz.

— Z mocy... — zaczął Weles. – Z mocy Peruna i z mocy mojej — dokończył z trudem.

— Popłyń raz jeszcze. Przyniesiesz piasek i razem stworzymy świat.

Weles zanurkował po raz trzeci. Nie chciał wypowiedzieć świętej formuły. Jednak sił miał już tak mało, że się poddał.

— Z mocy Peruna i z mocy mojej — rzekł w końcu i poczuł w jednej chwili złość na siebie, ale zaraz po niej wielką ulgę. Bo choć nie włożył tylu starań co wcześniej, natychmiast zobaczył przed sobą piaszczyste dno. Zachwycił się. Zaczerpnął garść piasku i popłynął z powrotem. Unosił się w stronę tafli, przez którą przeświecało światło. Uczuł, że im bliżej jest Peruna, tym mniej jest w nim radości i tym większa ogarnia go złość.

Pycha dusiła się w piersi boga. Dobrze było mu w głębinach, w ciemności. Wśród granatowej gęstej toni. Tyle razy był na powierzchni, ale teraz bał się, że światło go oślepi.

„To ja przynoszę piasek” — myślał. „To ja powinienem decydować, gdzie będzie ląd. A gdybym część piasku ukrył? Lecz gdzie?” — zastanawiał się. „W drugiej dłoni? Perun zobaczy od razu. We włosach? Piasek wypłynie”.

Nagle przebiegły uśmiech rozjaśnił mu twarz.

„Tutaj go nie znajdzie. Bo tu go nie będzie szukał” — pomyślał i kilka ziaren schował w ustach.

Weles wynurzył się na powierzchnię. Wyciągnął prawą rękę w stronę Peruna i podał mu to, co miał w dłoni. Perun wziął piasek, spojrzał na Welesa, ale ten patrzył w bok. Weles czuł piasek w ustach, lecz nie kilka ziarenek, a jakby całą garść.

Perun rzucił piasek na wodę. Tam gdzie ziarno jej dotknęło, natychmiast powstawał ląd. A choć piasku było mało, ląd się rozszerzał. Perun patrzył na dzieło stworzenia świata ze spokojem i radością. Bo świat był piękny.

Lecz nie tylko ziemia wokół bogów rosła. Piasek w ustach Welesa powoli pęczniał. Było go coraz więcej i więcej, aż Weles zaczął się dusić.

Nie mógł go już dłużej utrzymać. Otworzył usta i wielka piaszczysta fontanna rozprysła się na wszystkie strony. Tam gdzie spadł piasek, natychmiast powyrastały góry.

Tok powstał świat.

Lecz świat stworzony wspólnie przez dwóch bogów wkrótce zrobił się dla nich za mały. Choć mogli się pomieścić, Weles nie chciał żyć zgodnie obok Peruna. Pycha znów przypomniała mu, kto przyniósł piasek. Zapragnął mieć świat tylko dla siebie.

„Dlaczego nie jestem jedynym stwórcą i panem?” — rozmyślał. „Byłbym nim, gdyby nie Perun. Mógłbym nim być, gdyby go nie było. Będę nim, gdy jego nie będzie”.

Pewnego razu Perun zasnął. Spał mocno. Weles podszedł do boga i zaczął go przesuwać. Spychał go z lądu aż na sam brzeg.

Teraz jeden niewielki ruch wystarczał, by Perun wpadł do wody. Weles pchnął jeszcze kawałek, lecz — co to? Perun wciąż był na lądzie. Bo ląd się powiększył. Weles przesunął Peruna krok dalej i świat natychmiast urósł. I bóg nie mógł wrzucić boga do wody.

Spróbował więc Weles pchnąć Peruna w przeciwną stronę.