Daniel Zimakoff

FC Mezzi 7 - Młodzieżowe Mistrzostwa Danii

Saga

FC Mezzi 7 - Młodzieżowe Mistrzostwa Danii
Przełożyła
Agnieszka Imierowicz
Tytuł oryginału
FC Mezzi 7 - Mini-DM
Copyright © 2015, 2019 Daniel Zimakoff i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711865804

1. Wydanie w formie e-booka, 2019
Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

JANEK: Kocha grać w piłkę. To jego żywioł. Doskonale wczuwa się

w grę, a do tego jest bardzo szybki i wytrzymały.

Nie przepada za ciężkimi akcjami ofensywnymi. Jego marzeniem jest zostać zawodowym piłkarzem

i grać w drużynie FC Barcelona – tak jak Messi.

EMIL: Doskonały bramkarz. Jego interwencje przeważnie są skuteczne. Wie wszystko

o piłce nożnej, zna każdą drużynę i jej taktykę. Jego jedynym problemem jest to,

że nienawidzi biegać i szybko

dostaje zadyszki.

MIKOŁAJ: Często trenuje z piłką w swoim ogrodzie. Potrafi bardzo mocno strzelać lewą nogą. To optymista, którego towarzystwo gwarantuje dobrą zabawę. Jest silny jak byk, rozpiera go energia. Ma starszego brata − słynnego piłkarza Kingo.

ULA: To jedna z dwóch dziewczyn grających w FC Mezzi. Ta druga dziewczyna ma na imię Ania. Ulka to bardzo szybka zawodniczka. Najczęściej gra na prawym skrzydle. Potrafi przeprowadzać skuteczne akcje jako pomocnik, ale nie boi się też ostrych zagrań w ofensywie. Ulka (niech to zostanie między nami) szaleje za Jankiem.

ROZDZIAŁ 1

Były wakacje, a ja i tak szedłem do szkoły!

Na szczęście nie była to moja szkoła. FC Mezzi jechał na Mistrzostwa Danii na Fionii. Nasza drużyna to tylko 12 graczy i nowa trenerka Krysia. Jens, Albert

i Krystian nie pojechali na mistrzostwa. Są na wakacjach ze swoimi rodzinami. Najwyraźniej ich rodzice nie spodziewali się tego, że FC Mezzi okaże się najlepszą drużyną w kolejce.

Kingo wysłał do nas e-mail i napisał: „Brawo młodzi, trzymam kciuki!”. Najwyraźniej nawet jemu zaimponowaliśmy.

Będziemy mieszkać w szkolnym schronisku młodzieżowym, razem z innymi drużynami.

Klasa została zaadaptowana na sypialnię.

− Czy tak może być? − zapytał woźny, który nas oprowadzał, i popatrzył na Krysię.

− Jak widzę, jesteście drużyną koedukacyjną. Oczywiście możesz dostać osobny pokój, jeżeli…

− Jest w porządku − powiedziała Krysia.

− Dziewczyny, urządzicie się po prostu w jednym kącie sali.

− W porządku. To naprawdę robi wrażenie, że mając dziewczyny w drużynie, zaszliście tak daleko.

− Co masz na myśli? − zapytała Krysia ostro.

– Nooo… właściwie nic −woźny podrapał się po głowie. − Za pół godziny będzie gotowe jedzenie

w stołówce. Witamy w naszym schronisku.

Woźny wyszedł, a dziewczyny zachichotały. Odstawiliśmy nasze torby i plecaki, rozwinęliśmy maty do spania. Spojrzałem na Ulkę. Miałem nadzieję, że będziemy spać blisko siebie.

− Możesz się tu rozłożyć − powiedziała Ulka

i wskazała mi miejsce.

Zawahałem się przez chwilę, ale przeniosłem matę

i ulokowałem się najbliżej kącika zajętego przez dziewczyny. Bardzo blisko Ulki, ale daleko od Mikołaja i Emila.

Stołówka była megaduża, ale to dobrze, bo na Mistrzostwa Danii przyjechały 32 drużyny, które będą razem mieszkać w szkolnym schronisku. Jeżeli każda drużyna liczy 12 zawodników, to daje 384 graczy i do tego jeszcze 12 trenerów. Podzielono nas na osiem grup po cztery drużyny. Trzeba było przygotować posiłek dla wielu ludzi. Bufet był bardzo duży, ale staliśmy w długiej kolejce, zanim nasze talerze zostały napełnione. Zauważyłem wielu chłopców, którzy oglądali się za Anką i Ulką. Wygląda na to, że to jedyne dziewczyny tutaj.

− Tak, tak Aniu − powiedział Emil. − Jeżeli tu nie wzbudziłabyś zainteresowania chłopaków, to oznaczałoby niechybnie, że raczej nigdy i nigdzie nie miałabyś na to szans.

Ania i Ulka zachichotały. Ciężko było rozmawiać

ze względu na hałas, przesuwanie krzeseł i stukanie talerzami. Zagadaliśmy chłopaka w kolejce, ma na imię August. Jego drużyna to Brøndby, jedna z najlepszych

w tych rozgrywkach.

− „FC Mezzi” − zabawna nazwa! − powiedział August. − Słyszałem, że macie dwie dziewczyny w drużynie.

− Zgadza się − powiedziałem. − A wy nie macie?

− Nieee... to znaczy… mamy za to kilku zniewieściałych lalusiów − odpowiedział i dał kuksańca jednemu chłopakowi ze swojej drużyny.

Miko głośno się zaśmiał.

− Niestety nie jesteśmy w waszej grupie – wtrącił August. − Jesteśmy w grupie G. Czy wy nie jesteście

w grupie B?

− Zgadza się − potwierdził Miko.

− Dlaczego powiedziałeś „niestety”? − zapytałem

i spojrzałem na Augusta. − Wydaje ci się, że jesteśmy gorsi?

− Nie, skąd. Nie to miałem na myśli… Wszystkie drużyny są dobre… Po prostu fajnie by było zagrać z wami.

− Może spotkamy się w finale − powiedział Miko. − W której sali macie sypialnię?

Usiadłem między Ulką i Anką. Emil i Miko siedzieli naprzeciwko. W czasie posiłku rozmawialiśmy o nowych przepisach Duńskiej Unii Piłkarskiej. Drużyny sześcioosobowe

i dziewięcioosobowe zastąpiono drużynami ośmioosobowymi.

− Będziemy grać w składach siedmioosobowych i bez spalonych − powiedział Milek, który siedział

z nosem w swojej komórce. − Za żółtą kartkę schodzi się z boiska na pięć minut, a jeżeli drużyna byłaby do tyłu o trzy bramki, to można wprowadzić dodatkowego zawodnika na boisko.

− Wiesz, że tak się nigdy nie stanie − zaśmiał się Janek. − Przecież wygramy wszystko.

− Wiecie może, co znaczy PM? − zapytał Milek.

− Powolny mięczak − zaproponował Miko.

− Coś związanego z polędwicą mieloną? – rzuciła Ulka i się zaśmiała.

− Chodzi po prostu o połowę meczu – wyjaśnił Milek. − Wszyscy gracze muszą grać co najmniej przez pół meczu.

− Trzeba to powiedzieć Kenetthowi z Gærdehavn − powiedziałem i przypomniałem sobie, jak kiedyś zagrałem tylko przez pięć minut w jednym z meczów. Wściekłem się wtedy i zacząłem krzyczeć jeszcze

w czasie rozgrywki. To dlatego założyliśmy własną drużynę − FC Mezzi. A teraz będziemy grać

w Młodzieżowych Mistrzostwach Danii. To brzmi jak bajka.

− Tu jest napisane, że bramkarz nie może wyrzucić piłki bezpośrednio na drugą połowę boiska − powiedział Milek. − Będę musiał o tym pamiętać.

− Podasz ją po prostu Jankowi, a on już rozkręci grę − powiedział Miko.

− Jak myślicie, w ilu meczach uda nam się zagrać? − zapytała Ania.

− Zakładam, że dojdziemy do finału. To oznacza siedem meczów – zawyrokował Mikołaj. Zaśmiał się w taki sposób, że wyglądało na to, że sam w to nie wierzy.

− Za marzenia nie zamykają – zauważyła Ania.

− Musimy w siebie wierzyć – odpowiedział nieco zdenerwowany.

− Przyjechaliśmy tu po zwycięstwo.

− No tak, ale… skoro drużyny takie jak Brøndby, KB i BSV też tu są… − zaczął Mikołaj.

− Możemy wygrać ze wszystkimi − powiedziałem. Jeżeli tylko będziemy grać drużynowo.

− Racja − przytaknęła Ulka.

− Jak myślicie, można tu brać dokładkę? − zapytał Milek.

− Bierz, tylko nie zrób nam obciachu − odpowiedział Miko.

Krysia podeszła do naszego stołu.

− Jak wam smakuje? − zapytała.

− Jest w porządku − zapewniła Ula.

− A jak wam smakuje? Chłopaki, nie opychajcie się za bardzo − Krysia spojrzała na Milka, który właśnie się podnosił, żeby pójść po dokładkę. – Zorganizujemy mały trening za pół godziny. Udostępnili nam pół boiska.

Emil usiadł na miejsce.

− Jutro będą trzy mecze otwarcia − powiedziała Krysia. − Każdy mecz to 2 razy 15 minut. Wydano zgodę na dowolną ilość zmian zawodników. Pamiętajcie, że tu jest samoobsługa, każdy musi posprzątać po sobie naczynia.

ROZDZIAŁ 2

Wreszcie nadszedł wyczekiwany dzień meczu. Poranna rozgrywka. Trochę udało nam się pospać

w nocy. Trzymałem Ulkę za rękę, zanim zasnąłem. Wczoraj po kolacji Miko włóczył się z Augustem

z Brøndby, a ja w tym czasie byłem z Ulką. Mikołaj opowiadał oczarowany o Auguście, który podobno jest jednym z najbardziej utalentowanych zawodników w Danii spośród swoich rówieśników. To prawda, ale dla nas ważne jest to, że FC Mezzi trzyma się razem zarówno na boisku, jak i poza nim.

Zrobiliśmy rozgrzewkę. Krysia zagwizdała, trening minął jak z bicza strzelił i wkrótce odgwizdała koniec. Ciężki był ten trening interwałowy, ale czujemy, że daje wyniki.

Pierwszy mecz rozegraliśmy z Greve. Nie byli najmocniejszą drużyną w grupie, ale trzeba przyznać, że są naprawdę dobrzy. Na trybunach siedziało trochę widzów, między innymi byli tam ci, którzy mieli rozegrać mecz po nas. Zauważyłem też inne drużyny z naszej grupy. Był tam również jakiś wysoki mężczyzna, który stał sam z notatnikiem w ręku. Pewnie trener jednej

z drużyn, z którą mieliśmy się później spotkać. Rzuciłem okiem na Gucia. Żebyśmy tylko nie przegrali ze zbyt dużą przewagą przeciwników...

Mieliśmy grać w formacji 2-3-2. Emil na bramce, dwóch zawodników wysuniętych do przodu, a dwóch zupełnie z tyłu i trzech w środku pola. Miko i Zlatan są napastnikami. Grałem na środku pola, z Ulą na prawym skrzydle

i Nielsem-Erykiem − na lewym. Z tyłu ustawieni byli Marek i Sebastian. Na ławce rezerwowych siedzieli Ania, Mads i Magnus. Ulryk nie brał udziału w pierwszym meczu. W drużynie mogło być przecież tylko 11 osób. Byłem jak zwykle kapitanem. Podaliśmy ręce przeciwnikom, spojrzałem jeszcze raz na Ulkę. Wykrzyknęliśmy nasze hasło bojowe: − Kim jesteśmy…? Mezzi!

I tak mecz się rozpoczął.

Greve grali dobrze i mocno. Nie pozwolili nam doprowadzić do jednej, jedynej sytuacji podbramkowej w pierwszej połowie. Tylko kilka strzałów z daleka, które ich wyrośnięty bramkarz obronił bez najmniejszego wysiłku. Na szczęście Greve nie grali tak ostro przy naszej bramce, więc cały czas mieliśmy jeszcze remis w chwili, gdy sędzia odgwizdał koniec pierwszej połowy.

W pierwszej połowie Krysia nie zmieniała zawodników, ale teraz miała zamiar wprowadzić na boisko wszystkich rezerwowych. Z boiska zeszli Ulka, Niels-Eryk i Sebastian. Krysia ukucnęła obok nas na trawie, gdy piliśmy wodę.

− Graliście naprawdę dobrze − powiedziała. Musicie przyzwyczaić się do tego, że na boisku jest was ośmioro. Dlatego trzeba się nastawić na krótkie podania, nie ma tu zbyt wiele miejsca na długie piłki. Miko i Zlatan, spróbujcie rozegrania jeden do drugiego. Ich obrońcy nie są znowu aż tak szybcy.

Sędzia odgwizdał początek drugiej połowy. Wstaliśmy.

− Do boju − powiedział Mads i spojrzał na mnie. − Jesteśmy w stanie wygrać z nimi.

August podszedł do Mikołaja i coś szepnął.

− Co powiedział Gustek? − zapytałem, gdy mieliśmy oddać piłkę.

− Powiedział, żebyśmy wykopywali piłkę płasko. Ich bramkarz ma problem z odbieraniem niskich piłek, które idą przy ziemi.

− To oczywiste, on przecież jest wysoki − skwitowałem.

Mikołaj przejął piłkę i podał ją do mnie. Ja podałem do Zlatana i przesunąłem się do przodu pola.

Zlatan chciał podać do mnie, ale jeden z graczy Greve wszedł między nas. Może i nie byli zbyt szybcy w obronie, ale na pewno byli sprytni.

Greve przebili piłkę na drugą połowę. Ich kapitan

zagrał nad Magnusem i oddał pewny strzał, Emil był bez szans.

O nie! Zrobiło się gorąco. Byliśmy zmuszeni do bardziej ofensywnej gry. Musiałem wysunąć się do przodu. Szansa pojawiła się w 10 minucie drugiej połowy. Anna, która grała na skrzydle, nie była kryta

i podałem do niej. Przesunęła się do linii końcowej, gdzie została ostro zaatakowana. Piłka poleciała na rzut rożny. Anna jęknęła i zacisnęła zęby. Podbiegłem do niej

i zapytałem:

− Dasz radę?

Skinęła głową ze łzami w oczach i pobiegła do narożnika.

− Szybko, Aniu! Rozegramy to krótko − powiedziałem. Ania podała do mnie, zamiast wykopnąć

piłkę dalej. Obróciłem się z piłką przy nodze, miałem świetną okazję do strzału. Greve nie zauważyli tego, więc nie byli przygotowani.

Wbiegłem w pole, podałem nisko do Mikołaja

z lewej strony, dokładnie między dwoma obrońcami

i biegłem dalej. Mikołaj znowu podał do mnie, a ja, omijając obronę, przekazałem piłkę Zlatanowi. Biegłem dalej, Zlatan podał mi piłkę nisko przy murawie, blisko bramki. Kopnąłem od razu.