Inger Gammelgaard Madsen

Płomienie winy: część 6

Saga

Płomienie winy: część 6
Tytuł oryginału: Brændende skyld: Afsnit 6
Przełożyła: PBT
Copyright © 2016, 2019 Inger Gammelgaard Madsen i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726146035

1. Wydanie w formie e-booka, 2019
Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Płomienie winy

Część 6

Szef „Wiadomości” siedział rozparty w fotelu i przygryzał zausznik okularów, kołysząc się jednocześnie na siedzeniu i słuchając opowieści Anne Larsen.

Nie był zadowolony z jej samowolnych działań, gdy usłyszał o wyprawie do Paderup i spotkaniu z Liv Løkke w Randers. Ale teraz, gdy obiecała mu, że sprawa wkrótce zostanie wyjaśniona i że później będzie mogła przeprowadzić wywiad na wyłączność z Rolandem Benitem w siedzibie Niezależnego Organu Odwoławczego Policji, jego twarz przybrała bardziej przychylny wyraz. Usiadł pewniej w fotelu i nałożył okulary na nos.

– Do dzieła, Anne! To naprawdę niezwykła historia. Prawdziwie gorący temat! Chętnie podalibyśmy to jako pierwszą wiadomość w wydaniu o dziewiętnastej trzydzieści. A poza tym nadamy reportaż z wczorajszych przygotowań w muzeum w Randers. Dzisiaj mamy nakręcić otwarcie wystawy, pamiętasz? – zawołał za nią, bo opuściła już jego gabinet.

Zapewnienie szefa o tym, że wkrótce będą mogli nadać wiadomość o zakończeniu sprawy, jak również obiecanie mu wywiadu z Rolandem Benitem było ryzykowne. Wywiadu na wyłączność. Ale może nie było to zupełnie nierealne po tym, czego się dowiedziała wczoraj w ośrodku opiekuńczym Engly. Musiała tylko potwierdzić kilka informacji.

Zachowanie Liv Løkke było wstrząsające, ale nie tak bardzo jak to, co napisał jej brat na ekranie. Jego mózg działał bez zarzutu. Teraz była już tego pewna.

Zaczęła dzień od rozmowy z psycholożką, która specjalizowała się w traumatycznych przeżyciach. Wyjaśniła jej, że traumatyczne przeżycie można porównać do stanu ekstremalnego stresu, który powoduje długotrwałe napięcia – zarówno fizyczne, jak i psychiczne – w mózgu pacjenta. Symptomy są po prostu znacznie bardziej nasilone niż w przypadku normalnego stresu. Może to prowadzić do zaniku zdolności wysławiania się lub poruszania. Później może też dojść do zaniku pamięci, kiedy chory próbuje wyprzeć wszystkie wspomnienia o traumatycznym zdarzeniu. Jeśli pacjent nie będzie leczony, uraz psychiczny może prowadzić do bezsenności, poirytowania, agresji oraz innych problemów psychicznych.

Villads oczywiście próbował wypierać wspomnienia tego okropnego przeżycia. Anne nie miała wątpliwości, że to, co jej powiedział, było prawdą, mimo że nie mogła wykluczyć, że to sam Villads dopuścił się zabójstwa na Johanie Boje. Reakcja Liv Løkke potwierdziła jego słowa. Co udało jej się przeczytać na monitorze, zanim Villads wszystko usunął?

Zarówno brat, jak i siostra musieli wiele wycierpieć przez te dramatyczne przeżycia. Liv również.

– Jesteś gotowa? – spytał fotoreporter za jej plecami.

Odwróciła się zaskoczona.

– Otwarcie wystawy w Muzeum Sztuki w Randers. Zapomniałaś o tym? – spytał Flash, patrząc na nią swoim irytującym, świdrującym spojrzeniem.

Anne szybko się podniosła i chwyciła płaszcz.

– Oczywiście, że nie. Szef przypomniał mi o tym przed chwilą. Ale, ehm, pojadę swoim samochodem. Mam coś później do załatwienia w tamtej okolicy.

– I nie będziesz do tego potrzebowała fotografa?

– Nie, to… prywatna sprawa.

– Okej, do zobaczenia w Randers.

Flash powlókł się w stronę windy, którą zjechał na podziemny parking.

Anne wiedziała bardzo dobrze, że postępowała wbrew regulaminowi, ale wiedziała zbyt mało, aby pójść na policję. Nie miała żadnych dowodów, bo Villads usunął swoje zeznania z ekranu, ale może udałoby się jej namówić go, żeby powtórzył to wszystko przy świadkach. Mieliby wtedy coś, z czym mogliby pracować. Ale najpierw musiała zrealizować materiał z tego idiotycznego otwarcia wystawy.

Otwarcie trwało niemal cztery godziny. Przed muzeum ustawiła się długa kolejka. Wywiad, który Anne przeprowadziła z artystą dzień wcześniej, został nadany poprzedniego wieczora i wyraźnie przyciągnął tłumy ludzi. Flash kręcił materiał, przy czym starał się pokazać dziwaczne dzieła artysty z różnych stron, a Anne zaczęła niecierpliwie zerkać na zegarek. W końcu udało jej się przeprowadzić wywiad z dyrektorem muzeum i skończyć pracę.

– Wrócisz i pomożesz mi zredagować ten materiał? – spytał Flash, gdy rozstawali się pod muzeum.

Obiecała mu, że wróci.

Coś kazało jej pojechać ulicą, przy której leżało mieszkanie Liv Løkke. Tą ulicą również można było dojechać do ośrodka opiekuńczego Engly. Pomyślała, że zapuka do jej drzwi i zapyta, czy mogłaby potwierdzić zeznania brata, ale miała wątpliwości, czy powinna to zrobić, biorąc pod uwagę jej wczorajszą reakcję. Liv sprawiała wrażenie osoby niezrównoważonej. Powinna się nią później zająć policja, gdy znajdą się wystarczające dowody. Przejeżdżając obok domu, w którym mieszkała Liv Løkke, zauważyła, że drzwi do jej mieszkania były otwarte, więc zaparkowała samochód i wysiadła. Samochód Liv stał na parkingu, a jej zardzewiały czerwony rower w stojaku. Czyżby coś się stało?

– Halo? Czy ktoś jest w domu? – zawołała Anne i zapukała w futrynę.

Nie usłyszała odpowiedzi. Weszła do środka i zawołała jeszcze raz. Telewizor był włączony, ale wyciszono dźwięk. Na stole stała pusta butelka po coli. Anne weszła do salonu. Drzwi do małej łazienki były otwarte, ale Liv tam nie było. Anne chciała już wyjść, ale przypomniała sobie o pudełku z lekami, które widziała, gdy była tu ostatnim razem. Na co były te tabletki, które Liv trzymała w łazience? W ich nazwie było coś z „neu”. Anne odniosła wrażenie, że były to leki na jakąś chorobę neurologiczną, ale mogła się mylić. Weszła do łazienki i zerknęła na półkę. Panodil, Colgate, kubek w paski i czerwona szczoteczka do zębów w tym samym kolorze co napis na tubce pasty. Neulactil. Anne wzięła do ręki opakowanie leku. Tabletki wypisano na nazwisko Liv Løkke w dwa tysiące trzynastym roku. Pudełko nie było nawet otwarte, a data przydatności do spożycia dawno minęła.

Wyjęła z kieszeni płaszcza telefon i wyszukała nazwę Neulactil. W wyszukiwarce pojawiły się zdjęcia podobnego opakowania jak to, które trzymała w ręce, oraz zdjęcia żółtych tabletek. Kliknęła jedno ze zdjęć opakowania i przekierowało ją ono na stronę zawierającą informacje o tym leku.

Zastosowanie: schizofrenia i inne zaburzenia psychiczne charakteryzujące się wahaniami nastroju, zaburzeniami myślenia, halucynacjami i urojeniami. Anne szybko odłożyła tabletki na półkę. Liv Løkke była chora psychicznie i nie brała leków.

Anne zesztywniała, gdy zauważyła w lustrze ciemny zarys postaci za plecami, ale gdy się odwróciła, okazało się, że była to tylko jakaś kurtka wisząca na drążku od zasłony prysznicowej. Zerknęła raz jeszcze. Był to mundur policyjny. Weszła do salonu i otworzyła szafę z ubraniami Liv Løkke. Wisiały tam wyłącznie ubrania w dużym rozmiarze. Na dnie szafy leżały torby rzucone niedbale pośród wielu par butów. Otworzyła drugie drzwi szafy i przełknęła ślinę. Na drążku wisiały wyprasowane koszule policyjne oraz ciemnogranatowe krawaty ze szpilkami. Anne ostrożnie dotknęła zielonego pagonu ze złoconymi brzegami na jednej z koszul, na którym była wyhaftowana mała złota gwiazdka. Gdy przyjrzała się bliżej rękawowi, zauważyła, że było na nim wyhaftowane godło policji z trzema lwami pod koroną. Koszule wyglądały na autentyczne. Były to bez wątpienia koszule brata Liv Løkke, które nadal przechowywała.

Bez zastanowienia wybrała w telefonie numer Rolanda Benita, ale zesztywniała, gdy usłyszała jakiś hałas za plecami.

Roland nie miał żadnych wątpliwości, że ta młoda kobieta, którą spotkali przed domem Johana Boje, okłamała ich w kwestii swojego nazwiska. I z całą pewnością nie była policjantką. Było kilka funkcjonariuszek o nazwisku Bente Hansen, ale gdy przejrzeli ich akta, upewnili się, że nie mogła to być żadna z nich. Fakt, że kobieta uciekła, sprawił, że Roland zaczął się zastanawiać nad tym, czego szukała przed domem Johana Boje. Niestety udało im się spisać jedynie pierwsze cyfry numerów rejestracyjnych z tablic.

– Kim ona mogła być? – głowiła się Karina.

– Lukas powiedział, że pytała go o to, co widział tego wieczora, gdy zginął jego ojciec. Na nasze nieszczęście prasa dowiedziała się o tym, że syn był świadkiem zabójstwa. Jak w ogóle doszło do wycieku tej informacji?

– To był tabloid „Ekstra Bladet”, Rolandzie. Uciekają się do wszystkich możliwych chwytów. Mogli nas podsłuchać. A może Alice Boje dała się skusić na łatwe pieniądze.

Roland pokręcił przecząco głową. Trudno mu było uwierzyć w takie wyjaśnienie. Niedobrze się stało, że ta informacja wyciekła do prasy.

– Zastanawiałem się, czy to nie Liv Løkke zaczepiła chłopca.

Wracał często pamięcią do rozmowy z Anne Larsen. Wtedy jej teoria brzmiała mało prawdopodobnie, ale intuicja mówiła mu, że może powinien posłuchać dziennikarki.

– Ta dziewczyna od pożaru? Córka? Dlaczego miałaby rozmawiać z Lukasem?

– Może chciała chronić swojego brata.

– Swojego brata? Musisz mi to wyjaśnić, Rolandzie.

Roland opowiedział Karinie o spotkaniu z Anne Larsen, ale pożałował tego niemal natychmiast, bo Karina potrząsnęła z niedowierzaniem głową i potwierdziła tylko to, co on sam przez cały czas twierdził.

– To oczywiście bardzo ciekawe, że Villads Løkke jest policjantem, ale chyba nie wierzysz w to, że będąc osobą niepełnosprawną, był w stanie ubrać się w swój stary mundur i dokonać tak okrutnego czynu daleko od miejsca, w którym mieszka.

– Nie, oczywiście, że nie, ale…

– Ktoś by zauważył, że opuścił ośrodek. I skąd wziąłby samochód?

Karina wymieniała kolejne argumenty przeciw, co prawdę mówiąc, nie było konieczne.