Mojej Matce, Jinny Davis,

która nauczyła mnie kochać książki

Pan jest mocą i pieśnią moją, i stał się zbawieniem moim.
Wj 15,2, Biblia Warszawska (BT: Pan jest moją mocą i źródłem męstwa! Jemu zawdzięczam moje ocalenie.)

LYNN AUSTIN trzykrotnie otrzymywała nagrodę Christy za powieści historyczne: Hidden Places, Candle in the Darkness i Fire by Night. Oprócz pisania Lynn często wykłada podczas konferencji, rekolekcji i innych imprez kościelnych czy szkolnych. Z mężem i trójką dzieci mieszka w Illinois.

Wyjaśnienie dla Czytelnika

Krótko po śmierci Króla Salomona w 931 r. przed Chrystusem Ziemia Obiecana została podzielona na dwa odrębne królestwa. Izrael, który był większym państwem i zajmował jej północną część, założył swoją stolicę w Samarii i nie był już dłużej zarządzany przez potomków króla Dawida. Natomiast w państwie południowym, Judzie, nadal rządził – ze stolicy w Jerozolimie – królewski ród Dawidowy.

Opowieść nasza skupia się wokół wydarzeń z życia króla Judy Hiskiasza, który rządził od 716 do 687 r.

Wnikliwe studium Pisma i komentarzy pomogło sfabularyzować tę historię. W celu nadania autentyzmu wypowiedziom autor sparafrazował słowa niektórych postaci biblijnych. Zastosowano jednak bezpośrednie cytaty z Biblii Tysiąclecia tam, gdzie postaci odczytują lub recytują fragmenty Pisma i tam, gdzie prorocy głoszą słowa Pana. Jedyna dyspensa, jakiej autorka sobie udzieliła, to zmiana słów „Pan” na „Jahwe”.

Zainteresowanych czytelników śledzących trzeci tom serii Kronik zachęcam do przestudiowania pełnych relacji o tych wydarzeniach w Piśmie Świętym.

Fragmenty Pisma Świętego, do których odwołuje się powieść Moc Jego prawicy:

2 Krl 18,13–37

2 Krl 19–20

2 Krn 32

Iz 36–39

Zobacz też:

1 Sm 4–6

Iz 22,15–25

Iz 30,12–18

Prolog

Ucałowawszy koniuszki palców, Eliakim dotknął mezuzy na odrzwiach swego domu. Zwykle odprawiał ten rytuał bezwiednie. Ale nie dziś. Efekt rozmowy z królem Hiskiaszem sprawił, że Eliakim, oddając cześć pudełeczku ze świętym prawem, odczuwał serdeczne dziękczynienie.

Pchnięciem otworzył ciężkie drzwi wejściowe. Zza narożnika wyglądał jego mały synek. Kędzierzawe włosy chłopca były tak samo potargane, jak jego własne.

– To abba! Abba wrócił! – krzyknął.

Eliakim ukucnął, a chłopiec rzucił mu się w ramiona, składając na policzku ojca ciepły, mokry pocałunek.

− Abba, zobacz, co mam – powiedział, otwierając dłoń, do której przylepiły mu się dwie zgniecione figi. – Chcesz?

− Naprawdę chcesz się ze mną podzielić swoim skarbem? – Eliakim udał zaskoczenie.

− Yhm. Proszę, abba. Dobre są.

− „Błogosławiony, czyj wzrok miłosierny, bo chlebem dzieli się z biednym”, powiada jedno z Salomonowych przysłów – odparł ojciec, głaszcząc włosy chłopca. – Ale możesz je zjeść, Jerimocie. Nie jestem głodny.

Chłopczyk prędko pochłonął figi i oblizał palce z lepkiego soku.

Eliakim nadał mu imię Jerimot po ojcu Jeruszy. Jednak okrągła twarz i figlarne brązowe oczy chłopca bardziej niż swego imiennika przypominały jego drugiego dziadka, Chilkiasza. Syn Eliakima i Jeruszy urodził się przed czterema laty, ale jego ojciec wciąż się nim zachwycał, zdumiony dobrocią Boga, który nie tylko dał mu Jeruszę za żonę, ale jeszcze pobłogosławił ich miłość tym pięknym dzieckiem.

− Gdzie mama? – zapytał.

− Z dziadkiem w ogrodzie.

Eliakim wstał, wziął na ręce Jerimota i zaniósł go do ogródka. Znajome ciepło rąk synka owiniętych wokół jego szyi sprawiało mu rozkosz.

− No, no. Patrzcie, kto to wraca tak wcześnie – powiedział na przywitanie Chilkiasz. – Co to za okazja? – spytał, siadając na kamiennej ławie i podrzucając delikatnie na kolanie Tirzę, maleńką córeczkę Eliakima, jak gdyby wiózł ją konno.

− Jeszcze, jeszcze! – prosiła za każdym razem, gdy tylko przerywał.

− To chyba jedyne słowo, jakie to dziecko zna – stwierdził.

− To nieprawda – roześmiał się Eliakim. – Umie powiedzieć „abba”. Prawda, kochanie?

Postawił Jerimota i niespodziewanie porwawszy dziewczynkę z kolan, uniósł ją wysoko.

− Ostrożnie! – jęknęła Jerusza. Eliakim śmiał się jednocześnie z chichoczącym dzieciątkiem. Odsunął z jej czoła ciemne loki i pocałował.

− O. Ty też się lepisz – stwierdził, stawiając ją na ziemi. Dziewczynka wdrapała się niepewnie na kolana dziadka.

− Dojrzały już figi – powiedziała żona Eliakima. – Objadamy się nimi od rana.

− To mogę zaryzykować twojego całusa? Mmm... słodszy od fig.

− Dlaczego już wróciłeś, abba? – spytał mały Jerimot, ciągnąc ojca za szatę. – Jeszcze nie pora na wieczerzę.

− Właśnie, synu. Co się stało? – zdziwił się Chilkiasz. Dziewczynka znów zaczęła podskakiwać na jego kolanie, jakby jechała konno. – Nie ma nowiu... Szawuot dopiero co obchodziliśmy, więc chyba nie mamy żadnego święta. Urodziny króla, tak?

− To już nie można wrócić wcześniej tak po prostu, do rodziny? – odparł Eliakim, rozkładając ręce. – Musi być jakaś przyczyna?

Jerusza i Chilkiasz spojrzeli na siebie znacząco i roześmieli się.

− Synu, dzień, gdy wrócisz z pracy wcześniej niż zwykle, będzie jak śnieg w lecie.

− I co ty na to? Mój własny ojciec nie wierzy ani jednemu mojemu słowu.

− Ani ja, kochanie – odparła Jerusza, przysuwając go do siebie i bawiąc się jego brodą. – To dlaczego dziś wróciłeś tak wcześnie?

− Żeby podzielić się z wami dobrymi wieściami.

− A nie mówiłem? – zaśmiał się Chilkiasz. – Musiał mieć jakiś powód.

− Awansowałem – powiedział poważnie Eliakim.

− Awansowałeś? – Chilkiasz aż przestał kołysać wnuczkę. – Jak to awansowałeś? Już jesteś naczelnym inżynierem. Są jeszcze jakieś wyższe stanowiska?

− Król poprosił mnie, bym został jego sekretarzem stanu.

− Sekretarzem stanu! – Starszy mężczyzna o mało co nie upuścił dziecka.

− Eliakimie! Co to znaczy? – spytała Jerusza, chwytając męża za rękę.

− To znaczy... no cóż.... Najwyższym władcą jest oczywiście Hiskiasz. Po nim jest Szebna, jako pierwszy minister. Trzecim co do rangi urzędnikiem jest sekretarz stanu. Czyli ja.

− Boże Abrahama! – krzyknął Chilkiasz, zamknąwszy oczy i wzniósł twarz ku niebu. – Święty Izraela! Kimże ja jestem, że tak błogosławisz mojemu domowi i mojej rodzinie?

− Wiesz, abba, sam Go o to spytałem.

− Mój syn... trzecią najważniejszą osobą w kraju? Zasiada po lewicy króla? Eliakimie! Wypełnia się proroctwo Izajasza!

− Wiem, abba. Też o tym myślałem.

− Pewnej nocy, gdy Eliakim był jeszcze dzieckiem, posłano go z wiadomością do domu proroka. Kiedy Izajasz włożył na niego ręce i powiedział mu, że Bóg położy klucz domu Dawidowego na jego ramieniu, wydawało się to fantazją niemożliwą do spełnienia. A jednak spełniło się właśnie dziś.

− Ciekawe. Kiedyś marzyłem, by zostać kimś znacznym. – Objąwszy żonę ramieniem, Eliakim przysunął ją do siebie. – Ale przestałem, gdy zgodziłaś się wyjść za mnie. Od tego czasu nie dbam o władzę.

− Synu, chyba nie odmówiłeś! – Oczy Chilkiasza rozszerzyły się z przerażenia.

Uśmiechając się przebiegle, Eliakim wyciągnął prawą rękę. Na palcu lśnił złoty sygnet sekretarza stanu.

− Nie, abba. Nie odmówiłem. Jakże mógłbym? Mówi przecież psalmista: „Bóg jedynie jest sędzią – tego zniża, tamtego podnosi”.

− Zmieniłeś pracę, abba? – zapytał mały Jerimot, sięgając ciekawie do dłoni ojca, by przyjrzeć się błyszczącemu pierścieniowi.

− Tak, synku – odparł Eliakim, zdziwiony, że syn był w stanie podążać za tokiem rozmowy dorosłych.

− To jutro też możesz wcześniej wrócić? – zapytał ponownie, wzbudzając ogólną wesołość.

− Chyba nie – odparł Eliakim, czochrając włosy dziecka.-– Dziś król musiał mnie odprawić, ponieważ gdy usłyszałem o nominacji, mało nie zemdlałem. Ale od jutra będę musiał spędzać w nowym gabinecie w pałacu sporo nadgodzin.

− A dalej będziesz budował?

− Tak, w pewnym sensie będę budował cały nasz kraj.

− Aha. – Wyraz twarzy Jerimota wskazywał, że chłopiec znudził się już tym tematem.

− A tobie trzeba będzie sprawić trochę eleganckich sukien, byś mogła towarzyszyć sekretarzowi stanu w oficjalnych przyjęciach.

− Chcesz powiedzieć, że będę gościem na oficjalnych przyjęciach w pałacu? W obecności króla?

− Oczywiście.

− Ale ja nie mogę! Nie jestem arystokratką!

− Co to przeszkadza? Ja też nie jestem arystokratą.

− Ale ja jestem z pochodzenia ubogą wieśniaczką! Na litość boską, sypiałam na stryszku nad oborą!

− Mmm.... ale za to teraz pięknie pachniesz. – Figlarnie powąchał jej szyję i włosy. – A poza tym, nie sądzisz, że rozmowa z królową mogłaby być interesująca? Na pewno chętnie porozmawia z tobą o spaniu nad oborą.

− Bądź poważny! – odpowiedziała, popychając go żartobliwie.

− Jestem zupełnie poważny. Będziesz tam najpiękniejsza. Będę zaszczycony twoim towarzystwem, gdziekolwiek ze mną pójdziesz czy pojedziesz.

− Mamo, naprawdę spałaś z krowami? – spytał mały Jerimot, znów wszystkich rozweselając.

Eliakim poczuł radosny dreszcz. Trudno mu było usiedzieć. Chciało mu się tańczyć i skakać ze szczęścia.

− Chyba tak musiał się czuć król Dawid – powiedział, patrząc na żonę i dzieci, a potem na sygnet, do którego jeszcze nie mógł się przyzwyczaić. – Mój kielich się przepełnia.

Część Pierwsza

Hiskiaszowi powodziło się we wszystkich jego przedsięwzięciach. Jednak Bóg opuścił go, wystawiając go w ten sposób na próbę, aby ujawniły się w pełni zamiary jego serca.

2 Krn 32,30-31

1

– Możesz wracać do siebie, Wasza Wysokość. Jej Wysokość Chefsiba mówi, że ma kobiecą przypadłość.

− No, nie! – Uczucie głębokiego zadowolenia, które jeszcze chwilę wcześniej przepełniało serce króla Hiskiasza, prysło niczym bańka mydlana. Razem z nadzieją na następcę tronu. Krótki dystans dzielący go od skrzydła dla kobiet pokonał, myśląc już, jak towarzystwo żony umili mu ten ciepły wiosenny wieczór. Nie spodziewał się tak złej wiadomości na przywitanie.

− Jak to znosi?

− Jak zawsze, Wasza Wysokość – odpowiedziała Merab.

Hiskiasz spojrzał w głąb komnaty. Chefsiba siedziała przy otwartym oknie i patrzyła w ciemność. Wiedział już z doświadczenia, że tak jak każdego miesiąca głęboko przeżywa fakt, że znów nie poczęła dziecka. Rzadko udawało mu się ją pocieszyć, ukoić jej gorzkie łzy. Ale ona tyle razy dodawała mu otuchy swoją miłością, swoim śmiechem, swoim pięknym śpiewem, więc i on chciał ukoić jej ból.

− Zostaw nas na chwilę samych, Merab.

Przysunął do Chefsiby niewielki podnóżek. Żona nawet na niego nie spojrzała.

− Piękny wieczór – powiedział. – Może pójdziemy na dach?

Zaprzeczyła ruchem głowy, nadal patrząc w ciemność.

− Przykro mi, że nie jesteś w ciąży. Wiem, że jesteś bardzo rozczarowana.

− Wiesz, ile to już lat? – spytała z boleścią w głosie.

− Wiem. Dużo.

− To czemu nie przyjmiesz tego wreszcie do wiadomości? – spytała, odwracając do niego swą piękną, choć teraz wilgotną od łez twarz i patrząc oczami pełnymi żalu. – Jestem bezpłodna, Hiskiaszu. Nie dam ci potomka.

− Przecież Jahwe obiecał...

− Tobie nie obiecał potomka.

− Ależ, Chefsibo. – Starał się mówić łagodnie, ale musiał przekonać ją o swojej mocnej wierze w Słowo Boże. – Jahwe obiecał, że zawsze będzie następca Dawida, który będzie panował na tronie...

− Czemu nie chcesz zrozumieć prawdy? Nigdy nie będę matką. Nigdy!

− Bo to nie jest prawda. Pan zaprzysiągł Dawidowi – Hiskiasz odwołał się do psalmu swojego przodka – trwałą obietnicę, od której nie odstąpi...

− Daj spokój – jęknęła. – Trzymasz się obietnicy, której twój Bóg wcale tobie nie złożył.

− Ależ złożył!

− Nie tobie! Dawidowi!

− A jaka różnica? Bóg powiedział Dawidowi: „Potomstwo z ciebie zrodzone (…) na wieki zasiądzie na twoim tronie”.

− Skończ z tymi cytatami i posłuchaj mnie wreszcie! – odparła, zasłaniając uszy. – Godoliasz też jest potomkiem Dawida, prawda?

Wspomnienie o bracie nieco poirytowało Hiskiasza.

− I ma czterech synów?

Robił się coraz bardziej niespokojny. Nie tak miała przebiegać ta rozmowa. Nie w tym kierunku.

− Tak – przyznał, wstając nerwowo z miejsca. – Ale co to zmienia?

− Oni wszyscy są potomkami Dawida, Hiskiaszu!

− Są. I co?

− Nie rozumiesz? Jeśli nie będziesz miał syna, twoim następcą może zostać Godoliasz lub któryś z jego synów. Jahwe może dotrzymać obietnicy złożonej Dawidowi również w ten sposób!

Hiskiasz nie mógł nie uznać słuszności jej słów. Czuł się jak głupiec, że sam tego przez tyle lat nie zauważył. Rozwiązanie problemu jej bezpłodności było tak proste. I tak niesprawiedliwe. Usiadł przy oknie obok niej i starał się znaleźć jakąś odpowiedź.

− Ale... jak to? – jęknął.

− Chcesz, by następcą tronu był po tobie twój rodzony syn? Czy też zgodzisz się, by odziedziczył go twój brat lub bratanek?

Zaskakujące pytanie. Oczywiście, że pragnął, by po nim królował jego syn. Godoliasz tolerował kult bożków. Kto wie, może jego synowie również. Jak miał się na to zgodzić?

− Jeśli chcesz, by tron odziedziczył twój syn, musisz mnie odprawić, bo jestem bezpłodna. – Zakryła twarz i rozpłakała się w głos, trzęsąc się od szlochu.

A Hiskiasz dopiero teraz zrozumiał jej cierpienie i zawód. Sam też pragnął mieć syna. To nie było sprawiedliwe. Jednak w całym tym swoim bólu miał świadomość, że Chefsiba cierpi bardziej niż on. I że go potrzebuje.

− Nie mogę cię odprawić – odparł cicho.

− Dlaczego? Jahwe ci zabrania?

− Nie. Dlatego, że cię kocham.

Objął ją, po raz pierwszy ignorując w ten sposób Prawo, które zakazywało mu jej dotykać.

− Kocham cię, Chefsibo – powtórzył, głaszcząc jej miękkie włosy. – Jesteś dla mnie ważniejsza niż kwestia następcy tronu.

− Ale ja chcę, żebyś ty miał następcę – odpowiedziała, podnosząc głowę. Beznadziejny smutek, jaki dostrzegł w jej oczach, ściskał mu serce. – Chcę, Hiskiaszu, żeby następnym królem Judy był twój syn, a nie syn Godoliasza. Kocham cię tak bardzo, że chętnie sama z ciebie zrezygnuję, żebyś mógł mieć takiego dziedzica.

− Nie, Chefsibo. Nie rozwiodę się z tobą.

− To może jest inny sposób? Nie ma gdzieś jakiegoś wyjątku, który pozwalałby ci mieć drugą żonę, dlatego że jestem bezpłodna?

− Nie wiem. Naprawdę nie wiem.

Gdy szedł do niej, był pełen wiary w przyszłość. A teraz czuł się tak, jakby Bóg wyrwał mu ją z rąk i podarował Godoliaszowi.

− To niesprawiedliwe, że musisz wybierać między wiernością mnie a posiadaniem syna. Jak Bóg, który miłuje, mógłby stawiać cię przed takim wyborem?

− Wielu spraw nie rozumiem... – zaczął, ale Chefsiba nie mogła już na powrót powstrzymać swojej goryczy.

− Dlaczego Jahwe ma zabronić ci jutro się modlić tylko przez to, że mi współczujesz i mnie przytuliłeś? Dlaczego, Hiskiaszu, twój Bóg jest tak niesprawiedliwy? Tak ci odpłaca po tym wszystkim, co dla Niego zrobiłeś? Dając ci wybór między rozwodem ze mną a oddaniem królestwa Godoliaszowi?

− Ćśśś... Chefsibo – odpowiedział, przytulając ją jeszcze mocniej – przestań już.

Jej gorycz napędzała jego gorycz. Siła tego sprzężenia przerażała go. Wiedział, że Bóg nie jest niesprawiedliwy. Ale nie wiedział, jak pogodzić swoją dezorientację i zawód z wiarą w Bożą dobroć. Musiał to przemyśleć w samotności. Nie mógł pozwolić sobie na wysłuchiwanie gniewnej frustracji i wątpliwości Chefsiby.

− Posłuchaj mnie. Przed laty Szebna usiłował namówić mnie na zawarcie z jednym z sąsiadów przymierza potwierdzonego małżeństwem z córką tamtego króla. Był przekonany, że Prawo nie zakazuje mieć większej liczby żon, i upierał się, że interpretacja mojego dziadka była błędna. Chciał mi wykazać, że Tora na to pozwala, ale ja nie chciałem go słuchać.

− Chcesz powiedzieć, że to by znaczyło, że nie musisz się ze mną rozwodzić? Że możesz mieć syna?

− Nie wiem. Muszę się tego dowiedzieć. Nacierpiałaś się przeze mnie, prawda? Przepraszam.

− To nieważne. Bylebyś miał syna – zapewniła, przytulając się jeszcze mocniej.

− Kapłani i lewici są uczeni w Prawie. Jeśli istnieje rozwiązanie tego problemu, oni je znają. Nie wierzę, że Bóg mógłby być dla nas niesprawiedliwy.

Mimo własnych zapewnień dręczący niepokój nie chciał go opuścić. Dlaczego przez tyle lat nie dostrzegł tego, że Bóg obiecał potomka Dawidowi, nie jemu? Przez tyle lat pocieszał Chefsibę, nigdy nie wątpiąc w Bożą obietnicę. Potępiał jej brak wiary, a to ona od początku miała rację. Nigdy nie da mu upragnionego syna.

Uwierzył w Bożą obietnicę, w to, że będzie miał potomka, tak jak uwierzył w nią Abraham, ale Bóg zawiódł jego zaufanie. Po tym wszystkim, co uczynił dla Jahwe – wszystkich przeprowadzonych reformach, wiernym przestrzeganiu Jego Prawa – Bóg miał oddać tron Godoliaszowi. Bałwochwalcy. Ta niesprawiedliwość doprowadzała go do szału.

− Nie płacz już – szepnął łagodnie. – Wszystko się ułoży. Jutro z rana porozmawiam z kapłanami i lewitami i wieczorem przyjdę tu już z gotową odpowiedzią. Nigdy bym nie mógł cię zostawić, Chefsibo – zapewnił, przyciskając ją do siebie. – Nigdy.

Gdy Hiskiasz wyszedł, Chefsiba dalej siedziała i spogladała w okno. Nie mogła powstrzymać łez. Pokojówka, powróciwszy do komnat, natychmiast podbiegła do jej boku:

− Och, pani! Próbowałam powiedzieć królowi, żeby nie wchodził. Wiedziałam, że sprawi ci przykrość.

− Nie, Merab. – Chefsiba pokręciła przecząco głową, ocierając z uśmiechem łzy. – Płaczę z radości. Przytulił mnie dziś. Naprawdę.

− Ale Prawo...

− Wiem! Dziś w końcu zrozumiał, jak niesprawiedliwe są zasady Jahwe. Powiedział mi, że znajdzie sposób, by złamać Prawo, tak żeby mógł mieć syna, nie rozwodząc się ze mną.

− Tak powiedział?

− Tak! Merab, wiesz, ile ja się o to modliłam? Jak długo prosiłam boginię, by przemieniła jego serce?

− Długo, Wasza Wysokość.

− No, a dziś się w końcu spełniło. Wszystko zawdzięczam Aszerze!

Wstała i pośpiesznie podeszła do drewnianej skrzynki, którą trzymała obok łóżka. Wyjęła z niej złoty posąg Aszery, przez chwilę kołysała go niczym ukochane dziecko, a potem postawiła na stoliku. Następnie zapaliła lampki oliwne i kadzielnice, by odprawić wieczorny obrzęd ku czci bogini. Dziś jednak wydało jej się to niewystarczające.

− Merab, gdzie jest to kadzidło, które dał mi król?

− Sądzisz, pani, że powinnaś je spalić? Chciał, żebyś je wzięła do świątyni Jahwe.

− Nieważne. Przynieś je. Bogini zasługuje na najlepsze, jakie mam.

Służąca pośpiesznie wyszła po kadzidło, a Chefsiba wyjęła małą urnę pogrzebową, którą przygotowała przed kilku laty. Słowa przysięgi wypisane węglem, gdy ofiarowała bogini swoje pierworodne dziecko, wciąż były doskonale widoczne. Może teraz Aszera wysłucha pozostałych jej modlitw i wreszcie otworzy jej łono, by mogła wypełnić obietnicę.

Gdy zapaliła już wszystkie lampy i kadzielnice, upadła na twarz i rozpoczęła błagalno-dziękczynną modlitwę do Aszery.

Hiskiasz przeszukiwał zwoje, które przechowywał w swoim gabinecie, aż w końcu odnalazł egzemplarz „wskazań dotyczących przyszłego króla”. Przysunął sobie świecznik, usiadł i zaczął uważnie czytać:

„Nie będzie miał zbyt wielu żon, aby nie odwróciło się jego serce”. Powtarzał ten fragment raz po raz. „Zbyt wielu”. Szebna ma rację. Tora nie mówi „tylko jednej”. Czy dwie to „zbyt wiele”? A nałożnice? W ogóle nie były żonami według Prawa. On sam od chwili koronacji nie wzywał żadnej z nich i nawet nie mieszkały już w pałacu. Kazał im się przeprowadzić do willi, którą im zbudował w obrębie nowych murów Eliakima.

Studiując przed laty to Prawo, usłyszał od dziadka, że przestrzeganie go uchroni go przed trzema największymi pokusami królów: pokusą władzy, pychy i przyjemności. Ale przecież nie chce pojąć drugiej żony dla przyjemności. Chodzi o następcę tronu.

Odłożył zwój i patrzył w dal. Wokół słudzy w milczeniu rozpalali pozostałe lampy. Z racjonalnego punktu widzenia drugi ożenek miał sens, a jednak myśl o nim niepokoiła go. Wiedząc, że nie spocznie, póki nie rozwikła tego dylematu, wezwał służącego.

− Zobacz, czy Joach, Lewita, jest jeszcze w pałacu. A jeśli nie on, to Eliakim ben Chilkiasz. Wezwij tu jednego lub drugiego.

Czekał, a pytanie Chefsiby: „Wiesz, ile to już lat?”, coraz bardziej go nurtowało, wystawiając wiarę na próbę. Ponad dziesięć. Czekał przez te lata, ufając, że będzie miał następcę tronu. Dziesięć długich lat. Rozumiał gorycz oskarżeń kierowanych przez Chefsibę pod adresem Boga. Spojrzał znów na zwój.

„Nie będzie miał zbyt wielu żon”. Po co z uporem interpretował Prawo tak, by udowodnić coś, czego Bóg wcale nie powiedział? Dlaczego nie posłuchał przed laty Szebny? Chefsibie oszczędziłby lat nerwów i bólu. A teraz miałby już kilku synów.

Kilka minut później powrócił służący w towarzystwie Joacha i Eliakima.

− Odszukałem obu, Wasza Wysokość.

− Świetnie. Siadajcie, panowie. – Zaprosił, wskazując ruchem ręki w stronę siedzisk, po czym usiadł naprzeciw nich i podał zwój Joachowi. – Chodzi o interpretację przepisu Prawa. Przeczytajcie fragment o królewskich żonach. O tu.

Pokazawszy palcem stosowne miejsce, pochylił się wyczekująco, opierając się łokciami o kolana i patrzył badawczo w twarz Joacha, który czytał Pismo. Skończywszy, Lewita podał zwój Eliakimowi. Ten zmrużył oczy i obrócił go tak, by na drobne litery padało więcej światła.

− Chodzi o to, czy według tego przepisu królowi wolno poślubić tylko jedną żonę? – zapytał Hiskiasz, gdy Eliakim skończył czytać. – Czy tak właśnie interpretujecie ten fragment?

− Nie. Nie jest tu napisane, że tylko jedną – odpowiedział Joach po chwili namysłu. – Sądzę natomiast, że należy zastanowić się nad powodem, dla którego Jahwe dał nam ten właśnie przepis.

− Co według ciebie nim jest?

− Myślę, że ten konkretny fragment ma przestrzegać królów Izraela przed brakiem samokontroli w sprawach osobistych, co może prowadzić do braku tejże w innych obszarach życia. A to z kolei może zagrażać ich relacji z Jahwe.

− Rozumiem. Czy ty, Eliakimie, interpretujesz ten fragment podobnie?

− Tak. Sądzę, że problemy Salomona, będące wynikiem faktu posiadania przez niego wielu żon, są dobrym przykładem zagrożeń, przed jakimi ma nas chronić ten przepis.

Hiskiasz z namysłem gładził brodę. Po chwili znów pochylił się, opierając łokcie na kolanach i splatając palce obu dłoni.

− Zatem gdybym pojął drugą żonę, taką, która czciłaby tylko Jahwe, czy złamałbym prawo Tory?

− Nie, Wasza Wysokość – odpowiedział po chwili namysłu. – Nie sądzę. Ale podkreśliłbym, że posłuszeństwo celowi stanowienia Prawa jest równie ważne, jak posłuszeństwo jego literze.

− Chciałbym zatem bardzo wyraźnie naświetlić powody, dla których zastanawiam się nad powtórnym ślubem. Kocham Chefsibę, ale przez wszystkie te lata jest bezpłodna. Ożeniłbym się powtórnie po to, by mieć następcę tronu. O ile Prawo mi na to zezwala.

− To słuszny powód – odpowiedział Joach. – Muszę jednak zwrócić uwagę Waszej Wysokości na jeszcze inny przepis, zawarty, o ile pamiętam, w Piątej Księdze Mojżeszowej. Przewiduje on, że jeśli niekochana żona pierwsza powije syna, prawa pierworodnego będą przysługiwać właśnie jemu, nawet gdyby umiłowana żona również urodziła syna, ale później.

− Czy to znaczy, że gdy nowa żona da mi syna, ewentualny syn Chefsiby, gdyby Bóg nawet cudownie otworzył jej łono, nie będzie mógł odziedziczyć tronu Judy?

− Tak właśnie, Wasza Wysokość.

To wydawało się niesprawiedliwe. Hiskiasz znów przypomniał sobie oskarżenia Chefsiby pod adresem praw Jahwe. Ale alternatywą była zupełna rezygnacja z następcy.

− Rozumiem – odpowiedział po dłuższej chwili. – Możesz coś jeszcze dodać, Joachu?

− Tylko pewną radę. Dla zachowania rodzinnej równowagi będziesz musiał obu żonom poświęcać tyle samo czasu i uwagi.

− Rozumiem... – powtórzył Hiskiasz, zastanawiając się, czy Chefsiba również to zrozumie. Ofiarowała gotowość do podzielenia się nim, by mógł mieć syna. Ale czy zdawała sobie sprawę z tego, że będzie się nim musiała dzielić przez resztę życia?

− Czy chcesz coś dodać, Eliakimie?

− Nie, Wasza Wysokość. Joach zna się na Prawie lepiej ode mnie.

− To nie będę was dłużej zatrzymywał. Dziękuję, że przyszliście.

Mężczyźni wyszli, a Hiskiasz długo rozmyślał nad tym, co mówił Joach. Wyglądało na to, że Tora zezwala na drugie małżeństwo, ale jemu samemu trudno było zaakceptować ten pomysł. Przez wiele lat był pewien, że jest inaczej. Wiedział, że nigdy nie pokocha tej drugiej żony tak, jak kocha Chefsibę, i że trudno mu będzie traktować obie jednakowo. A dzielić swój czas z jakąś inną kobietą będzie jeszcze trudniej. A ponadto nadal pragnął, żeby tron po nim objął syn Chefsiby.

Bijąc się z tymi myślami, zastanawiał się jednocześnie nad reakcją samej żony na to, co powiedział Lewita. Czy jego słowa pocieszą ją, napełnią nadzieją? Czy też rozniecą jeszcze bardziej jej gorycz i zazdrość? Będzie musiała sporo przemyśleć. Trzeba z nią to wszystko wnikliwie omówić przed podjęciem ostatecznej decyzji.

Ale nie trzeba z tym czekać do jutra. Można przecież o wszystkim powiedzieć jej już dziś.

Niewielką odległość dzielącą gabinet od haremu pokonał szybko. Przez szparę pod drzwiami komnaty Chefsiby sączył się snop światła. Zapukał delikatnie. I nie czekając na pokojówkę, sam otworzył drzwi.

− Chefsibo, chcia... – zaczął, wchodząc do środka.

Ale nie był w stanie przekazać żonie tego, z czym przyszedł. Królowa biła bowiem pokłony złotemu posążkowi Aszery.

Informacje o książce

Tytuł oryginału: THE STRENGTH OF HIS HAND

Autor: LYNN AUSTIN

Tłumaczenie: Krzysztof Jasiński

Redakcja: Bartosz Szpojda

Korekta: Joanna Rączkowiak i Agnieszka Luberadzka

Przygotowanie e-booka: Marta Legierska

Projekt graficzny okładki: Radosław Krawczyk

Druk: Drukarnia Arka, Cieszyn

Polish Translation Copyright © 2017

Do dystrybucji na terenie całego świata:

Wydawnictwo Szaron, ul. Ogrodowa 6, 43-450 Ustroń

tel.: 503 792 766 (503-SZA-RON), e-mail: wydawnictwo@szaron.pl

www.szaron.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Wydanie oryginalne w języku angielskim:
THE STRENGTH OF HIS HAND
Copyright © 2005 by Lynn Austin
Published by Bethany House Publishers,
a division of Baker Publishing Group,
11400 Hampshire Avenue South
Bloomington, Minnesota 55438
www.bethanyhouse.com

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach masowego przekazu
bez pisemnej zgody wydawcy.

Cytaty biblijne pochodzą z:

Binlia Tysiąclecia, wyd. V, Pallotiunum, Poznań 2003.

Wydanie I, Ustroń 2018

ISBN 978-83-66494-18-3

Książkę można nabyć:

Księgarnia i Hurtownia wysyłkowa Szaron

43-450 Ustroń, Ogrodowa 6,
tel.: 503 792 766 (503-SZA-RON)
e-mail: wydawnictwo@szaron.pl / www.szaron.pl