Słowa uznania dla Dziewczyno, ogarnij się!

„Jeśli Rachel Hollis mówi „Ogarnij się”, czym prędzej weź się do roboty! To mentorka, której potrzebuje każda kobieta – od młodych mam po dojrzałe kobiety biznesu”.

– Anna Todd, autorka bestsellerów „New York Timesa”

„Książka Rachel to świetne połączenie inspirującej motywacji rodem z podręczników coachingu z głosem rozsądku twojej najlepszej (i najzabawniejszej) przyjaciółki. Szokująco szczera i przepełniona humorystycznym rozsądkiem książka Dziewczyno, ogarnij się! jest darem dla kobiet, które pragną rozkwitnąć i zacząć żyć odważnie i prawdziwie”.

– Megan Tamte, założycielka i dyrektor Evereve

„Brakuje nam liderek, które mówiłyby kobietom „ODWAŻ SIĘ”. Przeważnie liderem jest pełna troski opiekunka; rzadko trafia się instruktorka rodem z obozu dla rekrutów. Rachel z miłością i werwą pokazuje nam, jak przestać stawiać sprawy na głowie i doprawić życie odrobiną dzikości. Dziewczyno, ogarnij się! to dynamiczna książka, której lektura popchnie cię w kierunku zepchniętych na boczny tor marzeń. Uwielbiam tę dziewczynę!”

– Jen Hatmaker, autorka bestsellerów „New York Timesa”:
For the Love oraz Of Mess and Moxie

„W swojej pierwszej niebeletrystycznej książce Rachel Hollis daje się poznać bardziej jako trenerka motywacyjna niż cheerleaderka. To oznacza, że czytelniczki tej lektury otrzymają nie tylko inspirację, ale także odpowiednie narzędzia do osiągania swoich marzeń. Osiąganie marzeń to specjalność Rachel. Jak tylko przeczytasz tę książkę, stanie się to i twoją specjalnością!”

– Jessica Honegger, założycielka i dyrektor Noonday Collection

„Rachel ma rzadko spotykany dar, który sprawia, że śmiejąc się na cały głos, poddajesz refleksji całe swoje życie. Słowa zawarte w tej książce są jak fantastyczny prezent. Jesteśmy przekonani, że ta lektura doda ci sił oraz zmobilizuje do działania”.

– Jefferson i Alyssa Bethke, autorzy bestsellerów
„New York Timesa”: Jesus>Religion oraz Love That Lasts

Dla Jen,

która trzykrotnie sprawiła, że mój światopogląd zadrżał u podstaw: za pierwszym razem dzięki książce Interrupted, za drugim podczas wyprawy do Etiopii i za trzecim poprzez nauczenie nas wszystkich, że prawdziwa liderka zawsze mówi prawdę, nawet jeśli oznacza to dla niej kompromitację.

Wstęp

Hej, dziewczyno, hej!

Ta część książki to tak naprawdę list. Opowiem w nim o rzeczach, które mam nadzieję, że się wydarzą, gdy będziesz czytać tę książkę. Przedstawię tu swoje intencje i – jeśli zdążyłaś już nabrać ochoty na dalszą lekturę – zwiększę twój apetyt na to, co znajduje się na kolejnych stronach. To ważna chwila dla kogoś, kto stoi właśnie w księgarni i zastanawia się, czy kupić tę książkę, czy może raczej Magię sprzątania. Słowa, które ta osoba za chwilę przeczyta, zaważą na jej decyzji. To dość spore wymagania jak na jeden mały list, ale niech będzie.

To książka o wielu krzywdzących kłamstwach i jednej istotnej prawdzie.

Jaka jest prawda? Ty i tylko ty jesteś odpowiedzialna za to, kim jesteś i czy jesteś szczęśliwa. To kluczowy fakt.

Nie zrozum mnie źle. Opowiem masę historii, które będą zabawne, dziwaczne, żenujące, smutne i szalone, ale wszystkie łączy jedna, godna Pinteresta prawda: twoje życie zależy od ciebie.

Jednak ta prawda nie będzie wiarygodna, dopóki nie pojmiesz kłamstw, które przeszkadzają w jej poznaniu. Zrozumienie, że twoje szczęście zależy od ciebie, że to ty sprawujesz kontrolę nad swoim życiem, jest niezmiernie ważne. To stwierdzenie, które warto napisać dużymi literami i powiesić w widocznym miejscu, żeby codziennie sobie o nim przypominać… Ale to nie jedyna rzecz, którą potrzebujesz zrozumieć.

Potrzebujesz także zidentyfikować – i konsekwentnie niszczyć – każde z kłamstw, które powtarzałaś sobie przez całe swoje życie.

Dlaczego?

Ponieważ niemożliwe jest dotarcie do nowego miejsca, stanie się nowym człowiekiem, bez wcześniejszego zdania sobie sprawy z aktualnego stanu rzeczy. Świadomość siebie, wynikająca z dotarcia do rdzenia przekonań na własny temat, jest nieoceniona.

Myślałaś kiedykolwiek, że jesteś niewystarczająco dobra? Że jesteś niewystarczająco szczupła? Że nie da się ciebie kochać? Że jesteś kiepską mamą? Pomyślałaś kiedykolwiek, że zasłużyłaś sobie na złe traktowanie? Że do niczego w życiu nie dojdziesz?

To wszystko kłamstwa.

Kłamstwa podtrzymywane przez społeczeństwo, media, relacje w rodzinie czy – i tutaj wychodzi moja zielonoświątkowa wiara – złego we własnej osobie. Te kłamstwa są niebezpieczne i rujnują poczucie wartości i zdolność do funkcjonowania. Ich najbardziej ponurą cechą jest to, że rzadko jesteśmy w stanie je świadomie wychwycić. Nie zauważamy kłamstw, które stworzyłyśmy na własny temat, ponieważ wybrzmiewały one w naszej głowie na tyle głośno i długo, że stały się białym szumem. Pełen nienawiści głos bombarduje nas każdego dnia, mimo że nie zdajemy sobie nawet sprawy z jego istnienia. Dostrzeżenie kłamstw na własny temat, które na przestrzeni lat nauczyłaś się akceptować do tego stopnia, że przestałaś je zauważać, jest pierwszym krokiem na drodze do stania się lepszą wersją samej siebie. Jeśli będziesz w stanie zidentyfikować istotę swoich problemów z jednoczesną świadomością, że oto jesteś w stanie zacząć je kontrolować, aby w końcu je pokonać, wtedy dopiero naprawdę będziesz miała pełną władzę nad tym, w jakim kierunku zmierzasz.

Dlatego właśnie robię to, co robię. Dlatego prowadzę stronę internetową i dzielę się wiedzą na temat przygotowywania stroików na stół, łagodnego rodzicielstwa i wzmacniania więzi małżeńskich. To powód, dla którego znalazłam trzydzieści różnych metod na wyczyszczenie pralki, zanim podzieliłam się tą wiedzą z moją grupą. Dzięki temu wiem też, że idealne proporcje octu balsamicznego i soku z cytryny sprawią, że duszone mięso będzie przepyszne. Tak, na mojej stronie internetowej poruszam całą masę różnych zagadnień, ale wszystkie one ostatecznie sprowadzają się do jednego: te rzeczy składają się na moje życie i chcę, aby były robione porządnie. Moje wpisy pokazują, jak rozwijam się i uczę. Chcę, aby dzięki nim inne kobiety także to robiły. Przypuszczam, że gdyby interesowało mnie nauczanie domowe, robienie na drutach albo fotografowanie czy makrama, wówczas używałabym tych dróg do doskonalenia siebie i pozytywnego nakręcania swoich znajomych. Ale to nie jest moja pasja. Mnie interesuje kształtowanie stylu życia, dlatego zawartość mojej strony wpisuje się w tematykę lifestyle’u.

Na wczesnym etapie swojej kariery zauważyłam, że bardzo wiele kobiet postrzega motywy oznakowane szyldem lifestyle jako coś, do czego powinny aspirować. Mnóstwo takich motywów i przykładów to fikcyjne imaginacje – oto kolejne narzucone nam kłamstwo – dlatego założyłam, że od samego początku będę szczera i autentyczna w tym, co robię. Dlatego obok każdego zdjęcia przedstawiającego pięknie ozdobione ciasto, umieszczam również takie, na którym moja twarz wyraża skupienie i wysiłek graniczące z paraliżem. Jeśli opowiadałam o tym, że wzięłam udział w jakimś wyjątkowo uroczystym wydarzeniu – jak na przykład gala wręczenia Oscarów – równoważyłam post opowieścią o mojej wcześniejszej walce z nadwagą i dodawałam zdjęcie przedstawiające mnie cięższą o dwadzieścia kilogramów. Opowiadam o tych wszystkich rzeczach: o kryzysach w moim małżeństwie, depresji poporodowej, o uczuciu zazdrości, strachu, złości, o tym, jak czasami czułam się brzydka, nic niewarta, niekochana. Dołożyłam wszelkich starań, żeby być jak najbardziej autentyczną, żeby pokazać, kim jestem, jaka jestem i skąd się to w ogóle wzięło. Wiesz, największą sławę przyniosło mi opublikowanie swojego zdjęcia z rozstępami na moim obwisłym brzuchu. A jednak…

A jednak nadal dostaję wiadomości. Kobiety z całego świata piszą do mnie, pytają, jak to jest, że ja tak świetnie daję radę, podczas gdy one ledwo zipią. Czuję ból zawarty w tych wiadomościach. Widzę zawstydzenie, kiedy czytam o cudzych zmaganiach i trudnościach. Czytam to i kłuje mnie w sercu.

Odpisuję. Piszę każdej z osobna, jaka jest piękna i silna. Nazywam ją odważną, waleczną wojowniczką. Mówię, żeby się nie poddawała. To chyba właściwe – napisać takie słowa do kompletnie nieznajomej kobiety. Ale to nie jest wszystko, co mam ochotę napisać. To nie wszystko, co napisałabym, gdyby któraś z tych kobiet była moją przechodzącą trudny okres w życiu siostrą albo zmagającą się z problemem przyjaciółką. To nie do końca to, co chciałabym powiedzieć samej sobie sprzed paru lat. To dlatego że najbliższym mi osobom ochoczo niosę wsparcie i słowa otuchy, ale… absolutnie odmawiam uczestniczenia w użalaniu się nad sobą.

Prawda jest taka, że ty jesteś silna i odważna, i jesteś wojowniczką… Mówię ci to dlatego, że chcę, abyś dostrzegła te cechy w sobie. Chcę cię złapać za ramiona i potrząsać tobą, aż zęby będą ci szczękać. Chcę stać przed tobą do momentu, kiedy będziesz miała odwagę spojrzeć mi w oczy i zobaczyć odpowiedź na swoje pytania. Chcę krzyczeć z całych sił, aż poznasz największą prawdę: ty masz władzę nad swoim życiem. Dostałaś je jedno; nie pozwól, aby płynęło bez twojego udziału. Przestań się dobijać, i do cholerki, przestań pozwalać na to innym. Przestań godzić się na mniej, niż zasługujesz. Przestań kupować rzeczy, na które cię nie stać, żeby zaimponować ludziom, których tak naprawdę nie lubisz. Przestań tłumić swoje emocje, zamiast je przepracowywać. Przestań okupywać miłość swoich dzieci jedzeniem, zabawkami albo przyjaźnią, tylko dlatego, że to łatwiejsze niż prawdziwe rodzicielstwo. Przestań znęcać się nad swoim umysłem i ciałem. Przestań! Zejdź z tego niekończącego się toru. Niech twoje życie będzie nieustannym podróżowaniem od jednego niezwykłego miejsca do drugiego, zamiast być karuzelą, która zawsze doprowadza cię do tego samego punktu.

Twoje życie nie musi wyglądać jak moje. Do licha, twoje życie nie musi wyglądać jak kogokolwiek innego, wystarczy, że będzie twoim własnym wytworem.

Czy będzie trudno? Oczywiście! Ale wybranie łatwej drogi skutkuje wylądowaniem na sofie z dwudziestopięciokilogramową nadwagą, podczas gdy życie płynie gdzieś obok.

Czy zmiana nastąpi w ciągu jednej nocy? Nie ma mowy! To proces trwający całe życie. Wypróbujesz różne narzędzia i techniki – niektóre z nich okażą się całkiem w porządku, może jedna będzie tą właściwą, najlepszą, a pozostałe trzydzieści siedem nie będzie się nadawało do niczego. Przyjdzie nowy dzień i spróbujesz na nowo. I jeszcze raz. I znowu.

Poniesiesz porażkę.

Upadniesz. Pożresz połowę urodzinowego tortu, kiedy nikt nie będzie patrzył, nakrzyczysz na męża czy przez kolejny miesiąc będziesz przesadzać z piciem wina. Rozłożysz się na łopatki – i to nie raz – bo takie jest życie i tak się właśnie dzieje. Ale jak tylko zrozumiesz, że ty i tylko ty masz tak naprawdę władzę i kontrolę, zaczniesz wstawać i próbować od nowa. Nie poddasz się, dopóki poczucie władzy i kontroli nie stanie się bardziej naturalne niż uczucie braku kontroli. To stanie się sposobem na życie, a ty staniesz się osobą, którą naprawdę jesteś.

Na tym etapie warto zadać pytanie, jaką w tym wszystkim rolę odgrywa wiara. Wychowałam się w chrześcijańskiej rodzinie, więc dorastając, dowiadywałam się, że to Bóg ma kontrolę i że On ma dla mnie plan. Po dziś dzień jestem o tym do szpiku kości przekonana. Wierzę, że Bóg kocha każdą z nas bezwarunkowo, ale uważam, że ta bezwarunkowa miłość nie daje nam prawa do marnotrawienia darów i talentów otrzymanych od Niego. Gąsienica jest świetnym stworzeniem, ale gdyby jej rozwój zatrzymał się na tym stadium, gdyby stwierdziła, że już jest wystarczająco dobra – zmarnowałaby szansę na stanie się podziwianym, pięknym motylem.

Twój rozwój nie kończy się na obecnym stadium – jesteś lepsza, niż ci się wydaje, możesz więcej.

Oto co chcę przekazać wszystkim kobietom, które piszą do mnie z prośbą o radę. Może to być trudne do przyjęcia, ale za tą wiedzą kryje się słodka prawda: jesteś lepsza, niż ci się wydaje i masz całkowitą kontrolę nad tym, co uczynisz z tą wiedzą.

Powyższa myśl sprawiła, że w mojej głowie pojawił się pomysł na napisanie tej książki.

Opowiem w niej o trudach, z którymi się zmagałam, i przedstawię sposoby, które pomogły mi sobie z nimi poradzić. A gdybym tak opowiedziała o wszystkich swoich porażkach i wstydliwych wydarzeniach? Co by się stało, gdybyś dowiedziała się, że najbardziej wstydzę się tego, że czasami złoszczę się na swoje dzieci i wrzeszczę na nie? Nie łajam, nie krzyczę, nie ochrzaniam, ale wydzieram się tak strasznie, że robi mi się niedobrze, kiedy później to sobie przypominam. A co, gdybym powiedziała ci, że na chwilę obecną mam co najmniej trzy ubytki w zębach, bo tak bardzo boję się dentysty? Co, gdybym opowiedziała ci o swoim cellulicie albo o tym dziwacznym trzecim cycku, który robi mi się między pachą a prawdziwą piersią, kiedy zakładam top bez ramiączek? Że nie wspomnę o boczkach. Albo o włoskach, które wyrastają mi z pieprzyka na twarzy. Albo o braku pewności siebie. Co, gdybym zaczęła książkę od powiedzenia ci, że będąc już całkowicie dorosłą osobą, zsikałam się w majtki – i nie był to ani pierwszy, ani ostatni raz? I co, jeśli powiedziałabym ci, że pomimo moich opowieści – zabawnych, wstydliwych, żenujących, pełnych bólu czy nawet ohydnych – jestem pogodzona z sobą? Że kocham siebie taką, jaka jestem, nawet jeśli robię rzeczy, które nie są powodem do dumy? I że jest to możliwe dlatego, że jestem świadoma faktu, że ja mam kontrolę nad dokonywaniem zmian? Mam władzę i kontrolę nad tym, kim jestem, i nad tym, kim się stanę. Z Bożą łaską jutro obudzę się z kolejną szansą na uczynienie swojego życia lepszym. Dzięki Bożej łasce przeżyłam trzydzieści pięć lat w nieustannym usiłowaniu doskonalenia pewnych dziedzin swojego życia tak wytrwale (chociażby przyrządzanie serowego casserole), że stałam się w nich mistrzem. W innych dziedzinach (jak na przykład kontrolowanie stanów lękowych) nie ustaję w wynajdowaniu nowych metod, dzięki którym będę w stanie ugryźć ten problem z innej strony.

Ta podróż będzie trwała całe życie, ale świadomość tego, że każdego dnia uczę się czegoś nowego i rozwijam się, czyni mnie człowiekiem pogodzonym z sobą.

Trudności, z którymi się zmagałam? Kłamstwa na swój temat, w które tak długo wierzyłam?

Lista jest tak długa, że zdecydowałam się poświęcić każdej rzeczy osobny rozdział. Każda kolejna część książki zaczyna się od kłamstwa, w które wierzyłam i przez które mój rozwój był zatrzymany, a ja czułam się zraniona albo – w niektórych przypadkach – raniłam innych. Przyznanie się do tych kłamstw sprawia, że tracą one swoją moc. Podzielę się z tobą sposobami, dzięki którym dokonałam zmian w swoim życiu i rozprawiłam się z trudnościami – z niektórymi na dobre, a z innymi na zasadzie niekończącego się przeciągania liny: z jednej strony ja, z drugiej moje kompleksy.

Z jakimi lękami i kompleksami się zmagam? Przedstawię ci – w przypadkowej kolejności – te największe i najgorsze. Mam nadzieję, że moje pomysły na poradzenie sobie z nimi będą pomocne również dla ciebie. Bardziej niż czegokolwiek innego życzę sobie, abyś zyskała świadomość tego, że możesz stać się kimkolwiek zechcesz, moja droga przyjaciółko. A w dni, które będą szczególnie trudne, pamiętaj, że jedyne, czego ci trzeba, to zrobienie kroku naprzód – i nieważne, czy ten krok będzie milowy, czy centymetrowy.

Całusy,

Rachel 

Rozdział 1

Kłamstwo: Uszczęśliwi mnie coś innego

W zeszłym tygodniu zsikałam się w majtki.

Nie tak całkiem, jak wtedy na obozie letnim, kiedy miałam dziesięć lat i graliśmy w zdobywanie flagi, a ja nie mogłam już wytrzymać ani chwili dłużej. Nie chciałam się przyznać, że się posiusiałam, więc oblałam się dodatkowo wodą z butelki. Wyobraźcie sobie, że nikt się nie zorientował – nawet Christian Clark, w którym się podkochiwałam. Już wtedy byłam bardzo zaradna.

Czy tym, którzy mnie wtedy widzieli, nie wydało się dziwne, że nagle, ni stąd, ni zowąd, ociekam wodą?

Pewnie tak.

Ale wolałam wyjść na dziwaczkę niż na siusiumajtkę.

Wracając do wydarzenia z ubiegłego tygodnia. Nie posikałam się jak wtedy na letnim obozie. To było raczej popuszczenie siuśków w stylu wypchnęłam-z-siebie-trójkę-dzieci-więc-mam-słabsze-mięśnie-tam-na-dole.

Rodzenie dziecka można porównać do wystrzelenia rakiety w kosmos. Wszystko, co znajduje się na torze lotu, zostaje zniszczone. To oznacza, że później zdarza się popuścić siku w majtki. Jeśli tego rodzaju wiedza rani twoje delikatne uczucia, to zakładam, że nigdy nie miałaś kłopotów z pęcherzem – i z całego serca ci gratuluję. Jeśli jednak rozumiesz, o czym mówię, to prawdopodobnie też kiedyś znalazłaś się w tego rodzaju kłopotliwej sytuacji i co najwyżej uśmiechasz się, czytając te słowa.

Skakałam z synami na trampolinie i któryś z nich zawołał, żebym zrobiła szpagat w powietrzu. To jedyna sztuczka, jaką potrafię zrobić na trampolinie i jeśli już znajdę odwagę, żeby wejść na tę sprężynową pułapkę, możesz być pewna, że dam z siebie wszystko. W jednej chwili leciałam przez powietrze jak pocisk, jakbym była jedną z tych drobnych, wyćwiczonych dziewczyn na zawodach cheerleaderek, a sekundę później moje majtki były mokre. Nikt nie zauważył – no, chyba że weźmie się pod uwagę moją godność – ale podeszłam do sprawy tak samo jak wtedy, gdy miałam dziesięć lat. Skakałam bez przerwy, dopóki pęd powietrza nie wysuszył moich szortów. Jestem zaradna, pamiętasz? Wyczucie czasu było idealne. Nie dalej jak pół godziny później Facebook automatycznie opublikował wcześniej ustawiony post o tym, jak przymierzałam sukienki na galę Oscarów.

Nie zrozum mnie źle, nie chodzi o to, że jestem jakaś superfajna i elegancka i dlatego chodzę na galę Oscarów. Ale jestem żoną niezłego ciacha. On też nie jest specjalnie elegancki czy superfajny, ale jego praca już tak. To oznacza, że od czasu do czasu zakładam na siebie sukienkę księżniczki i piję darmowe wino w dobrze oświetlonych salach balowych. Przy takich okazjach na Instagramie i Facebooku pojawiają się nasze zdjęcia – wyglądamy na nich bardzo wytwornie i elegancko, a w Internecie zaczyna szaleć burza. To jest więc podstawowa informacja dla wszystkich ludzi piszących do mnie wiadomości, w których okazują swoje zdumienie nad tym, jak luksusowe i wytworne jest moje życie, i w jakim stylowym i modnym świecie się obracam. Kiedy czytam takie wiadomości i komentarze, pierwsze, co przychodzi mi do głowy, to na przykład: „Dopiero co zsikałam się w majtki w publicznym miejscu, otoczona tłumem ludzi”. Można powiedzieć, że skorzystałam z toalety, będąc w powietrzu i zmuszając swoje ścięgna, aby ułożyły nogi w nienaturalnej pozycji, ponieważ chciałam zaimponować swojemu trzyletniemu synowi.

Żebyście wiedziały. Jestem tak nieelegancka, jak to tylko możliwe.

Mówiąc to, nie mam na myśli tego celebryckiego sloganu gwiazdy-są-ludźmi-zupełnie-jak-my. Ze mną nie jest tak jak z Gwyneth Paltrow, kiedy wychodzi z domu bez makijażu, ze swoją idealną cerą i anielskimi blond włosami i próbuje przekonać wszystkich dookoła, że jest całkiem zwyczajną dziewczyną, nawet jeśli ma na sobie koszulkę za czterysta dolarów.

Kiedy mówię, że jestem nieelegancka, mówię to dosłownie.

Nie jestem szykowna. Na tysiąc procent jestem w grupie największych kujonów-gamoniów, jakich miałaś okazję spotkać w swoim życiu. Jeśli jakimś cudem myślisz inaczej i to tylko dlatego, że prowadzę stronę internetową z ładnymi zdjęciami albo dlatego, że moje włosy fajnie błyszczą na niektórych fotkach na Instagramie, to pozwól, że wyprowadzę cię z błędu. Nie jestem perfekcyjną żoną ani perfekcyjną mamą, ani perfekcyjną przyjaciółką czy szefową, a już najbardziej nie jestem perfekcyjną chrześcijanką. Jestem bardzo daleka od perfekcji. Jedyne, w czym jestem perfekcyjna, to pochłanianie dań bazujących na serze. Ale w innych rzeczach? W sensie: w życiowych sprawach? Dziewczyno, męczę się nieziemsko.

Myślę, że to ważne – powiedzieć o tym. Ważne na tyle, aby uczynić z tego podstawę całej książki, a to dlatego, że chcę mieć pewność, że to usłyszysz.

Mam mnóstwo wad i skaz – dużych, małych, takich i owakich, a moim zawodem jest mówienie innym kobietom, jak mogą ulepszyć swoje życie. Ja – z programem ćwiczeń gimnastycznych i domowej roboty peelingiem rozjaśniającym cerę. Ja – z poradami na temat przygotowania kolacji na Święto Dziękczynienia i szczegółową listą porad rodzicielskich. Ja – ponoszę porażki.

Cały. Czas. Non. Stop.

To bardzo ważne, ponieważ chcę, abyś zrozumiała, moja kochana, droga przyjaciółko, że upadamy. I mimo że raz za razem ponoszę porażkę, nie pozwalam, aby to mnie powstrzymywało. Każdego dnia budzę się rano i ponawiam wysiłek, aby stać się lepszą wersją samej siebie. Są dni, kiedy zdaje mi się, że jestem bliska osiągnięcia tego. Kiedy indziej zjadam na obiad serek homogenizowany. Ale darem, jaki mamy w życiu, jest to, że każdego kolejnego dnia dostajemy nową szansę.

Jakoś tak się wydarzyło, że kobiety otrzymały nieprawdziwe informacje. Czy może raczej powinnam powiedzieć, że otrzymałyśmy tak wiele nieprawdziwych informacji, że gdzieś po drodze umyłyśmy ręce od tego wszystkiego. Żyjemy w społeczeństwie typu wszystko-albo-nic, które twierdzi, że albo mamy wyglądać, zachowywać się, myśleć i wypowiadać się w sposób perfekcyjny, albo poddać się i przestać się w ogóle wysilać.

O to martwię się najbardziej – że być może przestałaś już nawet próbować. Dostaję wiadomości od moich czytelniczek i widzę tysiące komentarzy na moich profilach w mediach społecznościowych. Niektóre z was czują się tak przytłoczone swoim życiem, że postanowiły się poddać. Trochę jakbyś nagle wypadła za burtę i unosiła się na fali bez udziału własnej woli. Pozostanie w grze wiąże się z takim wysiłkiem, że wolałaś zrezygnować. Jasne, nadal funkcjonujesz. Chodzisz do pracy, przygotowujesz obiad, zajmujesz się dziećmi, ale cały czas na tyłach, cały czas na bezdechu. Czujesz się przytłoczona.

Życie nie jest po to, żeby przeżywać je z nieustannym uczuciem przytłoczenia. Życie nie jest po to, żeby z wysiłkiem przechodzić od jednego dnia do drugiego, na zasadzie przetrwania. Życie jest po to, aby żyć.

To naturalne, że od czasu do czasu traci się kontrolę. Ale uczucie pogrążania się powinno być ledwie chwilowe – nie może być na co dzień obecne w twoim życiu! To drogocenne życie, które zostało ci ofiarowane, jest jak statek płynący przez ocean. Twoim zadaniem jest być kapitanem tego statku. Jasne, przyjdą momenty, kiedy sztorm będzie rzucał twoim okrętem albo zaleje pokład, czy połamie maszt – ale to właśnie wtedy twoim zadaniem będzie zostać na pokładzie i walczyć z przeciwnościami, wziąć wiadro i wylewać wodę za burtę! Stoczysz bitwę o powrót na swoje miejsce za sterem. To twoje życie. Ty masz być bohaterem swojego życia.

To nie oznacza, że masz być samolubna, że masz porzucić swoją wiarę w kogoś potężniejszego od ciebie samej. Znaczy to tyle, że masz wziąć odpowiedzialność za swoje życie i za swoje szczęście. Innymi słowy – mówiąc w szorstki, bezpośredni sposób i prosto w twarz – jeśli czujesz się nieszczęśliwa, to jest to twoja zasługa.

Kiedy mówię „nieszczęśliwa”, mam na myśli nieszczęśliwa. Nie chodzi mi o stan załamania czy depresji. Prawdziwa depresja jest uwarunkowana genetycznie i ma wiele wspólnego z równowagą biochemiczną twojego organizmu. Doświadczyłam depresji i mam wiele współczucia dla każdej osoby, która przez to przechodzi. Nie chodzi mi także o słowo smutna. Smutek czy żałoba spowodowane okolicznościami, na które nie masz wpływu – jak na przykład utrata bliskiej osoby – to nie jest coś, przez co można łatwo i szybko przejść. Smutek i ból trzeba przeżyć, poznać, przetrawić. W przeciwnym razie nie będziesz w stanie ruszyć do przodu.

Kiedy mówię „nieszczęśliwa”, mam na myśli niezadowolona, niespokojna, sfrustrowana, zła – chodzi mi o wszystkie te emocje, które sprawiają, że masz ochotę zawinąć się w koc i uciec przed życiem, zamiast przyjąć je z otwartymi ramionami, jak w tej piosence zespołu Creed1. Może się to wydać niewiarygodne, ale szczęśliwi ludzie – czyli ci, którzy cieszą się życiem przez dziewięćdziesiąt procent czasu – naprawdę istnieją. Widziałaś ich. Właśnie czytasz książkę napisaną przez jednego z nich.

Zdaje mi się, że to jest właśnie to, co komentują ludzie pod moimi zdjęciami. Piszą: „Twoje życie jest doskonałe”, ale naprawdę mają na myśli: „Twoje życie zdaje się być takie szczęśliwe. Wyglądasz na bardzo zadowoloną. Zawsze sprawiasz wrażenie optymistycznej, wdzięcznej osoby. Zawsze się śmiejesz”.

Chcę wyjaśnić dlaczego…

Nie miałam łatwego startu w życie. W zasadzie, jeśli mam być szczera, słowo najbardziej pasujące do opisania mojego dzieciństwa to traumatyczne. Nasz dom był przepełniony chaosem – składał się z samych skrajności. Były w nim organizowane wielkie przyjęcia dla członków rodziny i przyjaciół, które kończyły się okropnymi awanturami. Zdarzało się, że po tych burdach w ścianach zostawały dziury wybite pięścią, a na kuchennej podłodze walały się roztrzaskane talerze. Mój ojciec rozładowywał stres agresją; moja matka radziła sobie ze stresem poprzez niewychodzenie z łóżka całymi tygodniami. Jak większość dzieciaków, które wychowywały się w podobnych warunkach, nie wiedziałam, że da się inaczej.

Później było jeszcze gorzej. Kiedy miałam czternaście lat, Ryan – mój starszy brat – popełnił samobójstwo. To, co zobaczyłam i przez co przeszłam tamtego dnia, będzie mnie nękać do końca życia, ale również dzięki temu zdarzeniu zaszła we mnie fundamentalna przemiana. Byłam najmłodsza z czwórki dzieci i aż do tego zdarzenia żyłam w nieświadomości tego, co dzieje się poza moim domem. Kiedy Ryan umarł, nasz i tak niestabilny i pełen problemów dom całkowicie się rozpadł. Jeśli przed śmiercią mojego brata życie było trudne, to po niej stało nie do zniesienia.

Dorosłam w przeciągu tego jednego dnia. Gdzieś pomiędzy udręką, strachem i zagubieniem spowodowanymi jego śmiercią udało mi się dostrzec wielką prawdę: jeśli pragnę dla siebie życia lepszego niż to, które obserwowałam od dnia narodzin, to musiałam je sobie zbudować.

Tego roku, kiedy Ryan umarł, poszłam do pierwszej klasy liceum. Zapisałam się na maksymalną liczbę zajęć, aby jak najszybciej skończyć szkołę. Szybko otrzymałam dyplom i od razu przeprowadziłam się do Los Angeles, największego miasta w pobliżu mojego rodzinnego miasteczka. Dla szarej myszki z prowincji, którą wtedy byłam, Los Angeles sprawiało wrażenie miejsca, w którym spełniają się marzenia. Miałam siedemnaście lat, byłam tak młoda, że nie mogłam posiadać własnego numeru telefonu stacjonarnego ani podpisać umowy najmu mieszkania bez zgody pełnoletniej osoby. Wszystko, o czym wtedy myślałam, to to, że w końcu udało mi się uciec. Całe lata żyłam w chaosie swojego domu rodzinnego z myślą: „Kiedyś uda mi się stąd uciec i wtedy będę szczęśliwa”.

Nie umiałam być nieszczęśliwa w Los Angeles! Odkąd tylko się tam znalazłam, nieustannie czułam się szczęśliwa. Chłonęłam ekscytującą atmosferę Hollywood i przyzwyczajałam się do rytmu fal, jadąc kalifornijską autostradą nad brzegiem oceanu. Wielopoziomowy horyzont miejski sprawiał, że czułam się bardzo światowo. Cieszyłam się widokami, które potrafiła docenić tylko niepochodząca z tego miasta osoba.

Większość ludzi nie dostrzega drzew rosnących w Beverly Hills. Są zbyt zajęci pożądaniem znajdujących się poniżej willi. W moim przypadku drzewa były jedną z pierwszych rzeczy, na które zwróciłam uwagę. Zachwycałam się ich pięknem w imię piękna, ponieważ w miejscu, w którym się wychowałam, nie było takich widoków. Rzecz w tym, że drzewa w Beverly Hills są uporządkowane. Nieważne, na której ulicy się znajdujesz czy na którym rogu stoisz – w chaosie pędzącego miasta zawsze będziesz mogła zobaczyć rzędy doskonałej symetrii – sosny z Wysp Kanaryjskich, cynamonowce i palmy daktylowe. Zostały zaaranżowane w ten sposób na początku dwudziestego wieku przez świetnego architekta krajobrazu. Okalają pedantycznymi rzędami szerokie ulice, milczący strażnicy jednego z najbogatszych miast świata. Po tylu latach spędzonych w chaosie delektowałam się porządkiem.

Myślałam sobie: „W końcu jestem na swoim miejscu”.

Mijały dni i tygodnie, zmieniały się pory roku, a moje nowe miasto dało mi jedną z najważniejszych lekcji życia. Przeprowadzka, podróżowanie, wyprowadzka? To tylko zmiana położenia geograficznego. Zmiana miejsca zamieszkania nie sprawi, że staniesz się inną osobą. Zmieni się jedynie widok z okna. Jeśli chcesz, aby zmieniło się twoje życie, musisz świadomie wybrać bycie szczęśliwą, wdzięczną, spełnioną. Jeśli będziesz dokonywać tego wyboru każdego dnia, wtedy niezależnie od miejsca zamieszkania i okoliczności będziesz czuła się szczęśliwa.

Kilka razy w roku widuję się z moją przyjaciółką, Amandą. Za każdym razem, kiedy się spotykamy, rozmawiamy aż do bólu gardeł i śmiejemy się, aż cierpną nam policzki. Bawiłybyśmy się w swoim towarzystwie równie dobrze w salonie w moim domu, jak i na plaży w Meksyku. Jasne, że w Meksyku jest ładniej, jest lepsza pogoda i łatwiejszy dostęp do koktajli z małymi parasolkami… Ale równie dobrze możemy cieszyć się sobą, siedząc na tyłach mojego domu czy stojąc nieopodal śmietników przy lokalnym supermarkecie, ponieważ tak bardzo raduje nas własne towarzystwo. Kiedy decydujesz się na bycie zaangażowaną i na czerpanie przyjemności ze swojego życia, przestaje mieć znaczenie, gdzie się znajdujesz i jak nieprzyjemne rzeczy cię spotykają. Jesteś w stanie odnaleźć szczęście, ponieważ nie chodzi o to, gdzie jesteś, ale kim jesteś.

TO MI POMOGŁO…

1. Przestałam się porównywać. Przestałam porównywać się z innymi ludźmi, przestałam także porównywać się z wizerunkiem siebie, do którego aspirowałam. Porównywanie oznacza śmierć dla radości. Spraw, aby osoba, którą byłaś wczoraj, była jedyną, do której się porównujesz – i dołóż starań, aby być od niej lepszą!

2. Zaczęłam otaczać się tym, co pozytywne. Pisząc te słowa, czuję się trochę głupio, bo przypomina to slogan z plakatu motywującego wiszącego w sali gimnastycznej – ale choć brzmi tandetnie, to zdanie jest świętą prawdą. To, czym się otaczasz, ma na ciebie wpływ. Jesteś tym, czym się karmisz. Jeśli budzisz się i czujesz, że jesteś w dołku, albo masz wrażenie, że żyjesz w przeraźliwie negatywnej przestrzeni, lepiej przyjrzyj się uważnie, komu i czemu poświęcasz na co dzień swój czas.

3. Odkryłam, co sprawia mi frajdę, i zaczęłam to robić. Brzmi to jak najbardziej oczywista rzecz, ale jak przychodzi co do czego, to okazuje się, że niewielu ludzi świadomie wybiera robienie rzeczy, które sprawiają im prawdziwą przyjemność. Nie chodzi mi o to, że masz teraz zacząć budować swoje życie wokół sesji masażu i wystawnych obiadów (chyba że chcesz, pięknotko!). Mam na myśli to, że może warto, abyś spędzała więcej czasu na rzeczach, które karmią twojego ducha: więcej długich spacerów z psem, mniej zgłaszania się do pomocy przy rzeczach, których nie cierpisz robić, ale czujesz, że powinnaś. Ty jesteś panią swojego życia, siostro, i nie będzie w nim ani jednej rzeczy, której nie dasz do niego dostępu. Pomyśl o tym.

O autorce

Rachel Hollis jest autorką bestsellerów, osobowością telewizyjną, mówczynią i założycielką oraz prezeską Chic Media – wiodącego przedsięwzięcia, zajmującego się tworzeniem treści przeznaczonych dla kobiet. Hollis jest umieszczona na stworzonej przez „Inc. Magazine” liście trzydziestu topowych przedsiębiorców poniżej trzydziestego roku życia, zaraża swoją energią inne kobiety i inspiruje je do wzięcia życia w swoje ręce oraz realizowania swoich pasji i spełniania marzeń bez lęku. Motywujące, inspirujące i przystępne podejście Rachel, bazujące na credo „nazywaj-rzeczy-po-imieniu”, jest nowatorskie i łączy miliony kobiet na całym świecie. Rachel współpracowała z przodującymi markami przy tworzeniu innowacyjnych i przykuwających uwagę treści na zdobywającym nagrody blogu Chic Media. Jest autorką bestsellerowej serii książek „Girls Series”, wśród których znajdują się Party Girl, Sweet Girl oraz Smart Girl. Napisała również książkę kucharską Upscale Downhome. Rachel mieszka w Los Angeles ze swoim mężem i czwórką dzieci.

Więcej informacji znajdziesz na TheChicSite.com.

1 Chodzi o utwór „With Arms Wide Open” (Z otwartymi ramionami) – (przyp. tłum.).

2 Mowa o piosence „In The Air Tonight” (przyp. tłum.).

3 Ang. Bell’s palsy (przyp. tłum.).

4 Sammy Davis Jr. – amerykański artysta estradowy i komik, który w wieku dwudziestu dziewięciu lat w wyniku wypadku stracił lewe oko (przyp. tłum.).

5 Ganeśa – jedno z najbardziej znanych i czczonych bóstw hinduskich (przyp. tłum.).

6 W całych Stanach Zjednoczonych dolna granica wieku pozwalająca na legalny zakup alkoholu wynosi dwadzieścia jeden lat (przyp. tłum.).

7 Doogie Howser to fikcyjna postać z serialu telewizyjnego z przełomu lat 80. i 90.; młody chłopak z wyjątkowo wysokim IQ, który od czternastego roku życia jest lekarzem stażystą w klinice (przyp. tłum.).

8 Dosłownie przetłumaczona nazwa miasteczka Weedpatch to „Ziołowe poletko” (przyp. tłum.).

9 Wielki Bambino (z ang. The Great Bambino albo Babe Ruth) był zawodowym graczem w baseball, który w 1932 roku wskazał gestem centrum boiska, po czym odbył jeden z najwspanialszych w historii baseballu bieg zaliczający wszystkie bazy. Jedna z historii związanych z tym wydarzeniem domniemywa, że Wielki Bambino „wywołał” swoim gestem ten udany bieg (przyp. tłum.).

10 Mianem „Głębokie Południe” określa się południowo-wschodnią część Stanów Zjednoczonych, znaną z konserwatyzmu oraz fundamentalizmu religijnego (przyp. tłum.).

11 W Stanach Zjednoczonych organizowane są w szkołach dni bankowości, podczas których uczniowie nabywają umiejętności i wiedzę związane z tym tematem (przyp. tłum.).

12 Popularna sieć jedzenia typu fast food (przyp. tłum.).

13 Ang. Department of Child and Family Services (przyp. tłum.).

14 Jump Street jest marką, pod którą wyprodukowano serię filmów, których fabuła oparta jest na perypetiach młodych policjantów działających w ukryciu (przyp. tłum.).

15 Mindy Kaling – amerykańska aktorka, komik i pisarka (przyp. tłum.).

16 Grayskull – fikcyjna postać z filmu o He-Manie (przyp. tłum.).

17 Edith Head była słynną amerykańską projektantką kostiumów (przyp. tłum.).

18 Ang. First Assembly of God Church (przyp. tłum.).

19 Dust Bowl – mająca miejsce w Stanach Zjednoczonych w latach 30. katastrofa ekologiczna (przyp. tłum.).

20 Maya Angelou – amerykańska pisarka, śpiewaczka i działaczka na rzecz praw człowieka (przyp. tłum.).

21 Ciało Chrystusa jest nowotestamentowym określeniem na wspólnotę wiernych – por. na przykład Ef 1,22–23 (przyp. tłum.).

22 Odniesienie do śpiewanego przez Bonnie Tyler hitu „I need a hero” (przyp. tłum.).

23 Słowo bacon w języku angielskim oznacza bekon (przyp. tłum.).

24 FFA – największa w Ameryce organizacja młodzieżowa (przyp. tłum.).

25 W polskiej wersji językowej filmu tytuł piosenki brzmi „Ja znam takie sny” (przyp. tłum.).

Dziewczyno,

ogarnij się!

Przestań wierzyć w kłamstwa na swój temat

i bądź taka, jaka jesteś naprawdę

Informacje o książce

Tytuł oryginału: GIRL, WASH YOUR FACE

Autor: RACHEL HOLLIS

Tłumaczenie: Pamela Rudnik

Redakcja: Agnieszka Luberadzka

Korekta: Alicja Laskowska i Bartosz Szpojda

Przygotowanie e-booka: Marta Legierska

Projekt graficzny okładki (z oryginału): Sami Cromelin c/o Chic Media;

Zdjęcie na okładce: © Jorge Macias

Zdjęcie autora: © Sami Cromelin c/o Chic Media

Druk: Drukarnia Arka, Cieszyn

Polish Translation Copyright © 2019 Szaron Grzegorz Przeliorz

Do dystrybucji na terenie całego świata:

Wydawnictwo Szaron, ul. 3 Maja 49a, 43-450 Ustroń

tel.: 503 792 766 (503-SZA-RON), e-mail: wydawnictwo@szaron.pl

www.szaron.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Wydanie oryginalne w języku angielskim:

GIRL, WASH YOUR FACE

Published by arrangement with Thomas Nelson, a division of HarperCollins Christian Publishing, Inc.

Translate permission.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana, ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

O ile nie zaznaczono inaczej, cytaty biblijne pochodzą z:

Biblia Tysiąclecia, wyd. V, Pallottinum, Poznań 2003.

Wydanie I, Ustroń 2019

ISBN 978-83-66494-06-0

Książkę można nabyć:

Księgarnia i Hurtownia wysyłkowa Szaron

43-450 Ustroń, ul. 3 Maja 49a, 

tel.: 503 792 766 (503-SZA-RON)

e-mail: wydawnictwo@szaron.pl / www.szaron.pl